Τα δηλητηριώδη mail…Οι πολιτικές βιτρίνες…& Τα πεδία του παγκόσμιου πολέμου.


Αποτέλεσμα εικόνας για κλιντον τραμπ

Τα δηλητηριώδη mail.

Πρόβλεψη για το εκλογικό αποτέλεσμα στις ηπα την επόμενη Δευτέρα δεν μπορούμε να κάνουμε. Επιπλέον, ανάμεσα στη Σκύλα και την Χάρυβδη δεν μπορούμε να ελέγξουμε αν είναι σε εξέλιξη κάποια σύγκρουση διαφορετικών μηχανισμών με διαφορετικές ιμπεριαλιστικές πολιτικές ή μια σύγκρουση για το ποιος / ποια θα αποδειχθεί μεσομακροπρόθεσμα ο καταλληλότερος για να υπογράφει την μία, ενιαία, πολιτική του αμερικανικού βαθέος κράτους (εάν είναι ενιαίο…) Το ότι η σύγκρουση γίνεται με «βγαλμένα τα γάντια» είναι, υποθέτουμε, σαφές. Το τι σημαίνει (αν σημαίνει κάτι…) θα το μάθουμε, κι όχι μόνο εμείς, στο πετσί μας.
Μια ιστορική υπενθύμιση μόνο, που ίσως αποδειχθεί χρήσιμη. Με τις εκλογές του 2000 εν όψει, ο τότε αντιπρόεδρος του Κλίντον Αλ Γκορ ήταν μακράν το φαβορί. Στις δειγματοληψίες η υπεροχή του απέναντι στον υποψήφιο των συντηρητικών Μπους το νεώτερο ήταν συντριπτική.
Ο Γκορ έκανε ό,τι μπορούσε για να χάσει. Δεν τα κατάφερε: κέρδισε τελικά 500.000 ψήφους παραπάνω. Όμως έπρεπε να γίνει ο Μπους ο Β πρόεδρος των ηπα… Χρειάστηκε κάτι σαν δικαστικό πραξικόπημα plus σχεδόν νοθεία, μετά τις εκλογές, στην επανακαταμέτρηση των ψήφων, για να κερδίσει ο Μπους ο Β την (συνήθως «δημοκρατική») Φλόριντα, τους εκλεκτορές της, και μαζί την προεδρία. Ο Γκορ δεν διαμαρτυρήθηκε γι’ αυτό. Αποδέχτηκε τη λαθροχειρία ιπποτικά…
Το τι έγινε τους πρώτους μήνες της προεδρίας του Μπους του Β, το 2001, είναι γνωστό. Το τι ακολούθησε επίσης. Κανείς δεν (ξέρουμε να) ασχολήθηκε με το ερώτημα αν αυτά που έγιναν μετά τις εκλογές του 2000 και την επικράτηση των συντηρητικών είχαν σχέση με το ότι έπρεπε οπωσδήποτε, ακόμα και με το ζόρι, να κερδίσουν εκείνες τις εκλογές…
Δεν υπάρχει σήμερα ευθεία αναλογία. Κάποιο ζόρι, μόνο.

Οι πολιτικές βιτρίνες.

Να θυμίσουμε το κοινότυπο: ακόμα και ένας πρόεδρος των ηπα είναι πολιτική βιτρίνα. Είναι τόσο πυκνό το δίκτυο των κυκλωμάτων, των μηχανισμών, των συμβούλων, των παρατρεχάμενων πίσω του, γύρω του και παντού, ώστε η ιδέα ότι «αποφασίζει ο ίδιος» θα πρέπει, για να έχει σχέση με την πραγματικότητα, να περιοριστεί σε δευτερεύοντα ή τριτεύοντα ζητήματα.
Ο Μπους ο Β ήταν τέτοια περίπτωση: βιτρίνα. Επιπλέον, εκτός από συντηρητικός ήταν και μεγάλος καραγκιόζης. Τα καραγκιοζιλίκια που έκανε δημόσια προς τέρψη των αμερικάνων υπηκόων δεν έφταναν στην ευρώπη. Όταν ξαναεκλέχτηκε το 2004 οι ευρωπαίοι «αναλυτές» σχολίαζαν το πόσο λούμπεν είναι οι ψηφοφόροι των συντηρητικών. Λίγο αργότερα, μετά την πρώτη εκλογή του Ομπάμα, εμφανίστηκε το tea party με επικεφαλής προσωπικότητες σαν την Sarah Palin. Και πάλι τα σχόλια ήταν για τον λουμπενισμό της αμερικανικής δεξιάς· ως εάν η ευρωπαϊκή δεξιά ήταν και είναι κάτι καλύτερο.
Τα ίδια έχουν ακουστεί και γραφεί για τους υποστηρικτές του τύπου με το «ψόφιο κίτρινο κουνάβι στο κεφάλι». Του ακροδεξιού Τραμπ. Πέρα απ’ το προφανές, ότι μεγάλο μέρος των πρωτοκοσμικών κοινωνιών (όχι μόνο η αμερικανική, και όχι μόνο η «δεξιά» της) βρίσκονται σε σταθερή τροχιά διανοητικού, ηθικού και αισθητικού πρωτογονισμού και post modern βαρβαρότητας, το γεγονός και μόνο ότι οι υποτιθέμενοι «κεντρώοι» (δημοκρατικοί) επέλεξαν σαν εκπρόσωπο μια ολοφάνερα εγκληματική προσωπικότητα σαν την Κλίντον, δείχνει ότι σε επίπεδο κεντρικών πολιτικών βιτρινών η «επιλογή» έχει γίνει τόσο γκροτέσκα επειδή, σε τελευταία ανάλυση, είναι αδιάφορη.
Άλλωστε, μένοντας στις ηπα, υπάρχουν τα δύο νομοθετικά σώματα που σε ότι αφορά την τυπική εξουσία φαίνεται να έχουν πολύ περισσότερη από εκείνη του λευκού οίκου και των όποιων ενοίκων του.

Τα πεδία του παγκόσμιου πολέμου.

Ο «δημοκρατικός» Ομπάμα συνέχισε και κλιμάκωσε διακριτικά τους πολέμους του «συντηρητικού» Μπους· η μόνη τους διαφορά, τουλάχιστον στα λόγια, ήταν ότι ο πρώτος ήθελε να κλείσει ένα απ’ τα monuments του δεύτερου: το κάτεργο του Γκουαντανάμο. Δεν το πέτυχε, παρά τα 4 + 4 χρόνια στην καρέκλα του υποτιθέμενα «πιο δυνατού ανθρώπου στον κόσμο». Αν ούτε καν αυτό τότε τί;
Οι υπογραφές του ή της στην ίδια καρέκλα τα επόμενα 4 χρόνια θα καθορίζονται απ’ την θέση των ηπα σ’ έναν καπιταλιστικό κόσμο στον οποίο δεν ηγεμονεύουν πια· σ’ έναν κόσμο όπου οι ενδοκαπιταλιστικές αντιθέσεις έχουν ανοικτά και καθαρά εμπόλεμη μορφή, αν και όχι (ακόμα) σε κορύφωση.
Πιστεύει κανείς ότι έξω απ’ τις όποιες προδιαγραφές της show business της καθεστωτικής πολιτικής, τις γκριμάτσες, τις ατάκες και τα σκανδαλάκια, θα είχε να προσφέρει οποιοδήποτε τέτοιο είδωλο κάτι «δικό του» στην εξέλιξη της ιστορίας του 21ου αιώνα;


http://www.sarajevomag.gr/index.htmlAπό:

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s