Στον θλιμμένο και όμορφο κόσμο του Jim Jarmusch…


Σκέψεις με αφορμή την επιστροφή του ανεξάρτητου κινηματογραφιστή

jarmusch-001

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

«Καταβρόχθισε παλιές ταινίες, νέες ταινίες, μουσική, βιβλία, πίνακες ζωγραφικής, φωτογραφίες, ποιήματα, όνειρα, τυχαίες συνομιλίες, αρχιτεκτονική, γέφυρες, πινακίδες στους δρόμους, δέντρα, σύννεφα, σώματα νερού, το φως και τις σκιές. Επέλεξε μόνο τα πράγματα που μιλούν κατευθείαν στην ψυχή σου. Εάν το κάνεις αυτό, το έργο σου θα είναι αυθεντικό». Να μια ενδιαφέρουσα στοιχειοθέτηση με υπογραφή Jim Jarmusch. Δίχως καμιά επιτήδευση ή υπεροψία, όσο cool κι αν ξέρουμε πως είναι αλλά οφείλουμε να μην μένουμε εκεί, ο ανέκαθεν ασπρομάλλης τούτος μάγκας, κοιτάζει αλλού και προσέχει άλλα πράγματα. Αδιαφορεί για τα κολοσσιαία, εφόσον μπορεί να είναι μάρτυρας ενός απλού ανθρώπινου διάλογου και τις χιλιάδες εκφράσεις που αυτός γεννάει. Αδιαφορεί για τα big bang εφόσον μπορεί να κάνει σπουδαίες ταινίες που αγγίζουν την ψυχή και το νου μας, με μια«καθημερινή λίστα μπακαλικής», όπως θα έλεγε ο ποιητής William Carlos Williams.

Ο Jim Jarmusch, κάνει τούτη την επιλογή και ευτυχώς δηλαδή. Έχουμε κουραστεί κινηματογραφικά στο μεγαλεπήβολο και το υπερφυσικό. Στο τερατώδες και το επιβλητικό. Ενώ από αυτόν, κρεμόμαστε για ένα του «χαίρεται» στον δρόμο. Προσμένουμε, να μας μιλήσει, με την σπάνια του ειλικρίνεια, ευγένεια και χιούμορ, για όλα τα όμορφα και τα γλυκόπικρα που αμελούμε να δούμε και να συγκρατήσουμε, μέσα στο υπερφλύαρο και παραφουσκωμένο μας νευρωτικό μικρόκοσμο. Αυτό είναι πιότερα πιο υποβλητικό, άλλωστε. Δεν είναι τυχαίο, που έχει καταφέρει να είναι ο πιο αγαπητός και οικείος άνθρωπος του δυτικού κινηματογράφου.

Συνέχεια

του αλλουνού…


…του αλλουνού

Γράφει ο Σωκράτης Μαντζουράνης

 

Θα ήμουν, δε θα ήμουν 12 χρονών και μου λέει ο πατέρας μου:

– Πάρε τη γαϊδούρα του Αρμόλαου κι έλα στου Μαστραντωνάκ’ να φορτώσουμε πατάτες. Θα τα κατεφέρ’ς;

Φυσέκι εγώ και για την εμπιστοσύνη του Μαρίνου και κυρίως γιατί θα πήγαινα καβαλαρία στο Μπας-Φανάρι, στην αγορά.

Παρκάρω το Μυρσινέλ’-έτσι τη λέγαν τη γαϊδούρα- μπροστά στο μαγαζί και πάω να φορτώσω.

Επειδή όμως ανεξιχνίαστες οι βουλές της φύσης και ξεδιάντροπο ως φαίνεται το Μυρσινέλ’, να και το χοντρό να και το ψιλό της στο δρόμο, μπροστά στις πόρτες των μαγαζιών.

Μαύρα χάλια η κατάσταση και η Μυρσίνη αγέρωχη με το κεφάλι ψηλά.

Έξαλλοι οι γύρω μαγαζάτορες.

– Τίνος είναι το ζωντανό;

Κατακόκκινος από ντροπή, αναλαμβάνω την ευθύνη.

– Δικό μου θείο..

Και πριν αποσώσω, φαπ ένα σκαμπίλι σβουριχτό.

– Για να μάθεις. Καθάριζε τώρα

Όταν το θέμα τέλειωσε μ’ ένα φτυάρι και μπόλικο νερό, έρχεται ο κυρ- Μιχάλης από απέναντι και μου λέει:

– Καλά τόσο αχμάκης είσαι;

– Γιατί τι…

– Βρε ζωντόβολο, λένε ποτέ πως τα σκατά είναι δικά μου;

– Και τι να έλεγα;

– Είναι του αλλουνού. Αυτό λένε οι ξύπνιοι, Άντε ζωντόβολο, μάζευε τα σκατά τώρα.

– Ποιου αλλουνού θείο;

– Του αλλουνού βρε χαϊβάνι… Του αλλουνού…

Μόνο αν σε ρωτήσουν τίνος είναι τούτα τα φράγκα, μόνο τότε λες, «δικά μου είναι»

Πέρασαν πολλά χρόνια για να καταλάβω τη μεγάλη χρησιμότητα του «αλλουνού»

Τα θυμήθηκα όλα τούτα, παρακολουθώντας τα πολιτικά δρώμενα και τις κοινωνικές εξελίξεις κατά πως λένε οι ειδήμονες.

Να, ας πάρουμε το συνέδριο του ΣΥΡΙΖΑ.

Εμένα μου φάνηκε σα να ήταν το συνέδριο… «του αλλουνού»

Άκουσα απ’ όλους, πως τούτη η πολιτική δεν είναι της κυβέρνησης, αλλά των «αλλωνών».

Οι «άλλοι» υπέγραψαν με χαρά, δυο μνημόνια, εμείς με πόνο ψυχής, μόνο ένα.

Όμως προσέξτε τη διαφορά της αριστεράς:

Οι «άλλοι» λένε πως είναι δικό τους το μνημόνιο, ενώ εμείς λέμε πως είναι των «αλλωνών».

Βγαίνει ο κ. υπουργός με το μαντηλάκι και σου το λέει καθαρά ο άνθρωπος πως οι μειώσεις στη σύνταξη, είναι του «αλλουνού»

Οι «άλλοι» σου έφαγαν τη σύνταξη.

Εμείς απλά με «στοχευμένες μειώσεις», επαναθεμελιώνουμε το ασφαλιστικό μας σύστημα.

Βγαίνει ο δημοφιλέστερος και μπολσεβίκος υπουργός και δηλώνει αγέρωχα:

Οι «άλλοι» είχαν συμφωνήσει να ξεπουληθεί το 6% του ΟΤΕ κι εμείς ύστερα από μάχη, πουλήσαμε μόνο το 5% κι έμεινε και 1% για το λαό μας.

Τελικά νομίζω πως ο πιο αξιόπιστος σύμμαχος τούτης της κυβέρνησης, εκτός από τον Καμμένο του Γοργοπόταμου, είναι ο «άλλος».

Όμως και για «εμάς», συχνά ο «άλλος» είναι μια βολική λύση.

Πόσες φορές, όταν ακούω από μέσα μου αυτή τη φωνή «σήκω βρε από τον καναπέ», δεν την καθησυχάζω με τους «άλλους», που κι αυτοί το ίδιο κάνουν;

Πόσες φορές δε μου ζητούν να πω τη δική μου πρόταση κι εγώ κρύβομαι πίσω από το «αυτό είναι δουλειά αλλωνών» ;

Πόσες φορές επιλογές μου και ηθικά αντισώματα, δεν τα φορτώνω στους «άλλους»;

– Έλα μωρέ και οι «άλλοι» το ίδιο δεν κάνουν;

Μια αριστερή πολιτική των «αλλωνών», μια κοινωνία αιχμάλωτη των «άλλων».

Θα μου πεις και τι να κάνουμε ρε φίλε, πολύξερε;

Δεν το έχω πολυσκεφτεί το θέμα, αλλά νομίζω πως μια καλή λύση, είναι να κάνουμε αυτό που έκανε ο πιτσιρικάς στην αγορά της Μυτιλήνης.

Να πούμε απλά:

– Ναι δικά μας είναι.

Είναι δικά μας και τα προβλήματα και η λύση τους και η χθεσινή και η σημερινή κυβέρνηση και η αυριανή που θέλουμε.

Οι «άλλοι», είναι αντίπαλοι, δεν είναι το άλλοθι και η βόλεψή μας.

Γιατί αλλιώς, τα αφεντικά θα σου αστράφτουν πάντα ένα χαστούκι και θα σου λένε, όπως τότε εμένα:

– Να για να μάθεις. Καθάριζε τώρα…


Aπό:http://www.e-dromos.gr/tou-allounou/

Δημήτρης Γληνός:Πόλεμος ενάντια στον πόλεμο…


glinosdimitris

Πόλεμος ενάντια στον πόλεμο

«Νέοι Πρωτοπόροι»

Φύλ. 7-8, Ιούνης-Ιούλης 1932

Υπάρχουν πολλοί, πάρα πολλοί ακόμη στον τόπο μας, που όταν ακούνε την κραυγή του κινδύνου «ο πόλεμος έρχεται!» παραξενεύονται και χαμογελούν ειρωνικά.

Δε μιλάμε για κείνους, που έχουνε συμφέρον να ετοιμάζουνε τον πόλεμο και να μιλάνε αδιάκοπα για ειρήνη.

Δε μιλάμε για τους καπιταλιστές, τους μεγαλοβιομηχάνους, τους μεγαλέμπορους, τους μεγαλοτραπεζίτες και τους αεριτζήδες των προμηθειών, που γι’ αυτούς, σαν αληθινούς καρχαρίες, η ανθρώπινη σάρκα είναι τροφή τους. Δε μιλάμε για τους πολιτικούς και τα πολιτικά κόμματα, τα ανδρείκελεα του καπιταλισμού, δε μιλάμε για τους στρατοκράτες και τα στρατιωτικά επιτελεία, ούτε για τους πλερωμένους δημοσιογράφους και τους πνευματικούς λακέδες του καπιταλισμού. Όλοι αυτοί ξέρουνε καλά τη δουλειά τους.

Μιλάμε για τον ανίδεο κόσμο, τους εργάτες, τους αγρότες, τη φτωχολογιά κι όλο το μικρόκοσμο, που βόσκει σαν κοπάδι από αρνιά στο λειβάδι τη στιγμή, που ο μακελάρης ακονίζει το μαχαίρι του.

Ότι υπάρχει φτώχεια, πείνα, αναδουλειά και μαύρη δυστυχία, αυτό το βλέπουνε και το ζούνε κάθε μέρα. Μα πόλεμο, σου λένε; Που είναι ο πόλεμος;

Οι λαοί, σου λένε, είναι κουρασμένοι. Τα κράτη είναι φτωχά, έχουνε τεράστια ελλείματα στους προϋπολογισμούς και εκατομμύρια ανέργους. Πως θα κάνουνε πόλεμο;

Κάθε μέρα συνεδριάζουνε στην Ελβετία, πότε στη Λωζάνη, πότε στη Γενεύη, ίσα ίσα για να αποφύγουνε τον πόλεμο και να περιορίσουνε τους εξοπλισμούς. Που είναι λοιπόν ο πόλεμος;

Συνέχεια

Η Οικολογία της Ελευθερίας | Η Ανάδυση και η Διάλυση της Ιεραρχίας…


Η Οικολογία της Ελευθερίας | Η Ανάδυση και η Διάλυση της Ιεραρχίας

Μάρεϋ Μπούκτσιν

Απόσπασμα από τον πρόλογο του Bookchin, Murray, Η Οικολογία της Ελευθερίας, Η Ανάδυση και η Διάλυση της Ιεραρχίας, μτφρ. Ελίζα Κολοβού, Αντιγόνη, Θεσσαλονίκη, 2016.

Πρέπει να επισημάνω ότι η Οικολογία της Ελευθερίας αντικατοπτρίζει την ενασχόλησή μου με τον μάλλον στενό, πραγματιστικό και συχνά κοινωνικά ουδέτερο περιβαλλοντισμό που επικρατούσε πριν από δύο δεκαετίες σε ένα σύνολο πολύ διαφορετικών ομάδων. Στην πραγματικότητα, αυτού του είδους ο περιβαλλοντισμός εξακολουθεί να απολαμβάνει μια εξέχουσα θέση ακόμα και σήμερα. Οι ομάδες αυτές εξακολουθούν να εστιάζουν σε συγκεκριμένα ζητήματα, όπως είναι η ρύπανση του αέρα και των υδάτων, οι χωματερές των τοξικών αποβλήτων, η χημικοποίηση της τροφής και τα λοιπά –προσπάθειες που αναμφίβολα αξίζουν την πλήρη υποστήριξή μας. Ωστόσο, οι απόψεις των περιβαλλοντιστών για τις αιτίες και τις μακροπρόθεσμες λύσεις των προβλημάτων αυτών μου φαίνονταν –και εξακολουθούν να μου φαίνονται‒ θλιβερά ανεπαρκείς. Στον βαθμό που οι περιβαλλοντιστές μοιράζονταν μια κοινή οπτική, αυτή βασιζόταν σε μια εργαλειακή, σχεδόν μηχανολογική προσέγγιση της επίλυσης των διαφόρων εκδοχών της οικολογικής αποδιοργάνωσης. Όπως όλα έδειχναν, ήθελαν να προσαρμόσουν τον φυσικό κόσμο στις ανάγκες της υφιστάμενης κοινωνίας και στις εκμεταλλευτικές και καπιταλιστικές επιταγές της, μέσω μεταρρυθμίσεων που θα ελαχιστοποιούσαν τη βλάβη στην ανθρώπινη υγεία και ευημερία. Οι τόσο απαραίτητοι στόχοι της διαμόρφωσης ενός προγράμματος ριζικής κοινωνικής αλλαγής και της καλλιέργειας μιας νέας αισθητικότητας απέναντι στον φυσικό κόσμο βρίσκονταν έξω από την τροχιά των πρακτικών τους ενδιαφερόντων. Οι κοινωνικές τους θέσεις φαίνεται ότι ενσαρκώνονταν στην άσκηση παρασκηνιακής πολιτικής πίεσης και όχι στη ριζοσπαστική πολιτική.

Συνέχεια

Σαρκοβόρα και κοκκορομαχίες…


Από τις 7 μέχρι τις 17 του περασμένου Ιουνίου πραγματοποιήθηκε στην Πολωνία η μεγαλύτερη στρατιωτική άσκηση που έχει κάνει ποτέ η δύση. Η άσκηση είχε το κωδικό όνομα «Ανακόντα 16» και σ’ αυτή συμμετείχαν 31.000 στρατιώτες από 24 χώρες είτε μέλη του ΝΑΤΟ είτε φιλικές προς αυτό. Θεωρητικά, η άσκηση είχε ως σκοπό να δοκιμαστεί η συνεργασία των στρατευμάτων ΗΠΑ και Ευρώπης κατά στρατιωτικών και χημικών απειλών αλλά και απειλών στον κυβερνοχώρο. Ήταν όμως μόνον αυτός ο σκοπός της; Και πόσο κοντά στην αλήθεια είναι ο παρακάτω τίτλος της γερμανικής Bild σε δημοσίευμά της σχετικό με την άσκηση;

Άσκηση «Ανακόντα 16» – Εδώ το ΝΑΤΟ διεξάγει πόλεμο κατά του Πούτιν  (Bild, 7/6/2016)

Οι έντονες αντιδράσεις τής Ρωσσίας ήταν και αναμενόμενες και φυσιολογικές. Μη ξεχνάμε ότι μιλάμε για μια χώρα που, στο διάβα των αιώνων, έχουν κινηθεί εναντίον της όχι και λίγοι εισβολείς, με τελευταίο τον Χίτλερ, τον οποίο συνέτριψε μεν αλλά με κόστος είκοσι εκατομμύρια νεκρούς. Πώς να αδιαφορήσει, λοιπόν, βλέποντας να μαζεύονται κοντά στα σύνορά της τόσοι στρατιώτες και τόσο πολεμικό υλικό από τόσες χώρες; Και μάλιστα, όταν η άσκηση που πραγματοποιούν φέρει ως κωδικό το όνομα ενός τεράστιου ερπετού το οποίο εξοντώνει τα θύματά του σφίγγοντάς τα; Συνεπώς, πρέπει να δεχτούμε ως απολύτως δικαιολογημένες αντιδράσεις από πλευράς Ρωσσίας τόσο την σταθερή και αδιαπραγμάτευτη στάση τους στο ζήτημα της Κριμαίας όσο και την αποφασιστική εμπλοκή τους στο συριακό πρόβλημα.

Συνέχεια

Εκείνη η 5η Μάη…


Εκείνη η 5η Μάη 1.

Η αθώωση του Θοδωρή Σίψα, ενός αναρχικού που ούτε είχε ούτε θα ήταν δυνατόν να έχει οποιαδήποτε σχέση με την δολοφονική / εμπρηστική επίθεση στη Marfin, κλείνει το κεφάλαιο του κουκουλώματος (εκ μέρους των «αρχών») του τι έγινε εκείνη την ανοιξιάτικη ημέρα του 2010. Ήταν ολοφάνερο απ’ την αρχή ότι φορτώθηκαν κατηγορίες σε 2 άτομα με κατασκευασμένα «στοιχεία», ίσια ίσια για να δείξουν οι «αρχές» ότι «ψάχνουν». Ενώ ήξεραν (και ξέρουν). Αλλά πρόκειται για κρατικό μυστικό.
Ήταν πρώτο καθήκον να δείξουμε ότι τα «επεισόδια» της 5ης Μάη και οι απόπειρες δολοφονιών μέσω εμπρησμών σε διάφορα σημεία της Αθήνας ήταν η ηχηρή εμφάνιση του ελληνικού βαθέος κράτους, με πολύ συγκεκριμένο σκοπό, λίγες ημέρες μετά την ανακοίνωση της πρώτης συμφωνίας πολιτικού δανεισμού μεταξύ της τότε ελληνικής κυβέρνησης και των «δανειστών». Το κάναμε όσο καλύτερα μπορούσαμε: τι έγινε, τελικά, στην Αθήνα, στις 5 Μάη του 2010 (Sarajevo νο 80, Γενάρης 2014).

Συνέχεια

Πίσω κομμούνια, γκέι, σχιστομάτηδες… έρχεται η Ε.Ε…


Μόνο με τους Εβραίους δεν τα έβαλε το τελευταίο διάστημα ο εκλεκτός της Μέρκελ, Γερμανός επίτροπος Γκίντερ Έντινγκερ.

Όπως διαβάζουμε στην ΕΦ.ΣΥΝ. ο επίτροπος υποστήριξε «ότι για όλα φταίνε οι «κομμουνιστές» της Βαλονίας», που καθυστέρησε η υπογραφή της CETA, ενώ σε πρόσφατες δηλώσεις του έκανε λόγο για «σχιστομάτηδες», αναφερόμενους στους κινέζους, ενώ καταδίκασε και τους γάμους ομοφυλόφιλων.

Για το ήθος του ο Έντινγκερ αναβαθμίστηκε σε αντιπρόεδρο της ΕΕ από τον Ζαν Κλοντ Γιούνκερ, τον άνθρωπο που μετέτρεψε το Λουξεμβούργο σεπλυντήριο βρώμικου χρήματος και ξέφραγο αμπέλι μυστικών υπηρεσιών.

Και όλα αυτά ενώ η επιτροπή ηθικής της Κομισιόν έκρινε ότι ο Μπαρόζο δεν παραβίασε τον κώδικα δεοντολογίας μεταπηδώντας στην Goldman Sachs.

Ο θεός να μας παίρνει μέρες και να δίνει χρόνια στο ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ και τον ΣΥΡΙΖΑ που μας κρατούν με κάθε θυσία σε αυτό το κλαμπ του Ε.Ευρωπαϊκού πολιτισμού… τους.

Α.Χ – http://info-war.gr/


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/11/blog-post.html