Από τα υπόγεια του στίχου στα κλαδιά της μελωδίας: η λογοτεχνία του Μπομπ Ντίλαν…


«Αποδέχομαι το χάος. Αλλά δεν ξέρω αν το χάος αποδέχεται εμένα».
Μπομπ Ντίλαν

Τόσο ξαφνική ήταν η ανακοίνωση του φετινού Νόμπελ Λογοτεχνίας στον Μπομπ Ντίλαν που, ανάμεσα στον ενθουσιασμό και την απόρριψη, τη συγκίνηση στο πρώτο επίπεδο και τους λογοτεχνικούς φετφάδες, ξεχάσαμε να δούμε το έργο του βραβευθέντος. Και όμως, αυτό στέκει εκεί σε βινίλια και δισκοθήκες ανεξάρτητα από βραβεία και ανεξάρτητα από απόψεις.
Στέκει εκεί όπως στεκόταν και σημαίνει για τον καθένα αυτά που σήμαινε και πριν. Αυτά που θα συνεχίσει να σημαίνει όσο η μελωδία θα έχει φωνή και όσο οι στίχοι θα συνθέτουν μουσική.
Ισως να μην υπάρχει καλλιτέχνης τις τελευταίες δεκαετίες που να υπήρξε τόσο ιστορικά συγκεκριμένος όσο ο Μπομπ Ντίλαν.
Οχι γιατί εξέφρασε μια εποχή (κάθε καλλιτέχνης εκφράζει την εποχή του, ακόμη και εν αγνοία του, ακόμα και αν δεν το θέλει) αλλά γιατί ενσάρκωσε τις αντιφάσεις της.
Μοιάζει ακόμη νωρίς για να εκτιμήσουμε το έργο του Ντίλαν στο σύνολό του.
Από τα τραγούδια της διαμαρτυρίας στην είσοδο στον ηλεκτρισμένο ήχο, από τη μετάβασή του στην κάντρι μέχρι τις άστοχες στιγμές του, από την επανάκαμψή του με δίσκους όπως το «Desire» και το «Blood on the tracks» στην πλήρη απόγνωση των χριστιανικών του δίσκων και τελικά στον τελικό θρίαμβο των τελευταίων του δίσκων, του «Time Out of Mind», του «Love and Theft» και κυρίως του «Modern Times».
Ο Ντίλαν ήταν απόλυτα συγκεκριμένος ως προς την καταγωγή του. Κληρονόμος των λαϊκών και κυρίως των εργατικών τραγουδιών, είδε το αστέρι του να ανατέλλει στην αναβίωση της φολκ.

Συνέχεια

Κλοντ Λεβί-Στρος – Αναζητώ αυτό που στην ανθρώπινη φύση είναι σταθερό και θεμελιώδες…


levi-strauss

Στις 30 Οκτωβρίου 2009, πέθανε ένας από τους μεγαλύτερους διανοητές του 20ού. Ο Γάλλος ανθρωπολόγος Κλοντ Λεβί-Στρος . Ας διαβάσουμε γι αυτόν ένα απόσπασμα από το βιβλίο του Γκυ Σορμάν “Οι μεγάλοι στοχαστές της εποχής μας”

Μια συνομιλία με τον Κλωντ Λεβί-Στρως δεν μοιάζει με καμιάν άλλη. Πρώτο, διότι πρέπει να σου την παραχωρήσει, πράγμα που απαιτεί μερικούς μήνες υπομονής. Ο άνθρωπος δεν επιζητεί τη δημοσιότητα, την οποία άλλωστε του έχει ήδη διασφαλίσει το έργο του. Έπειτα, το είδος ερώτηση/απάντηση τον φέρνει σε δύσκολη θέση και του προκαλεί ανία: προτιμά να διαθέτει τον χρόνο στον στοχασμό: «Ελάτε, παρακαλώ», μου είχε πει, «χωρίς μαγνητόφωνο, ώστε να έχουμε μια συζήτηση σε βάθος για τις εργασίες μου». Αυτό ήταν αυτονόητο.

Δεν χρειάζεται να υπογραμμιστεί αυτό που αντιπροσωπεύει ο Λεβί-Στρως. Θα αρκεστώ να θυμίσω μόνο ότι δεν επιθυμεί να θεωρείται διανοούμενος, με τη γαλλική σημασία του όρου, δηλαδή να τοποθετείται πάνω σε όλα και σε οτιδήποτε. Όπως δήλωσε: «Δεν μπορεί κανείς να τα σκέπτεται όλα». Θα προσθέσω μια προσωπική παρατήρηση: μεταξύ των «στοχαστών» που συνάντησα, ήταν εκείνος που με συνάρπασε με την πνευματική του αυστηρότητα. Κάθε ερώτημα που τίθεται προκαλεί μιαν απάντηση: σύντομη, επιγραμματική, οξυδερκή, οριστική. Ούτε και μία έστω παραπανίσια λέξη, ούτε μία διφορούμενη λέξη. Στις θεωρητικές επιστήμες, όπου υπάρχει συνωστισμός ιδεολογιών και λόγων, αποτελεί εξαίρεση.

Και κάτι για την ατμόσφαιρα: ο Λεβί-Στρως είναι συλλέκτης: «Είμαι συλλέκτης», μου λέγει, «από ηλικίας δέκα ετών. Ίσως τότε να γεννήθηκε το πάθος μου για κάθε τι το απόμακρο…» Ανάμεσα στα αντικείμενα που τραβούν την προσοχή: ένα θιβετιανό τάνκα, ένα σκαλιστός πάσσαλος από τη Βόρεια Αμερική, ένα λαγούτο από τη Βιρμανία. Αυτά τα αντικείμενα δεν πρέπει ωστόσο να μας παραπλανήσουν˙ ο εξερευνητής δεν είναι σε αναζήτηση σπανίων αντικειμένων: αυτό που αναζητά είναι η ανθρώπινη φύση.

1levi-strauss2Η αποκατάσταση των πρωτογόνων

Συνέχεια

Ταξίδι στον Φαντασμαγορικό κόσμο της Αναρχίας…


Ταξίδι στον Φαντασμαγορικό κόσμο της Αναρχίας

Πρόλογος από το Αναρχικό Λεξικό του Γιάννη Φούντα.
Εισαγωγικό σημείωμα: Νίκος Κατσιαούνης

Η ιστορία είναι ένας εφιάλτης από τον οποίο προσπαθούμε να ξυπνήσουμε, μας έλεγε ο Τζέιμς Τζόις στονΟδυσσέα του. Το Αναρχικό λεξικό του Γιάννη Φούντα είναι ένα μνημειώδες (καλά διαβάσατε) έργο που μόνο θαυμασμό μπορεί να προκαλέσει στους αναγνώστες του. Αποτελεί ένα οδοιπορικό του συγγραφέα στα σπλάχνα, τα νεφελώματα και τις χωροχρονικές α-συνέχειες του Ελευθεριακού Σύμπαντος, το οποίο, όντας καμωμένο «από τη σκοτεινή ύλη της Ιστορίας», στέκει μετέωρο να φεγγίζει τις προσπάθειες του ανθρώπου να αντιμετωπίσει την «πρόκληση» της Ελευθερίας και της Άναρχης Τάξης. Επιλέγουμε σαν Βαβυλωνία να δημοσιεύσουμε τον πρόλογο του βιβλίου όχι για να προωθήσουμε την παρούσα έκδοση (δεν μας έχει καθόλου ανάγκη), αλλά γιατί ο πρόλογος αυτός εμπεριέχει μια εξαιρετικά σύντομη αλλά οξυδερκή και λεπτεπίλεπτη, αρκούντως ακονισμένη, έποψη του ελευθεριακού και αναρχικού κοσμοειδώλου (αν φυσικά μας δανείζει η φιλοσοφία αυτή την έννοια). Η ρητορική δεινότητα, το κυνικό χιούμορ και ο κοφτερός λόγος του προλόγου προδιαθέτει επαρκώς τον αναγνώστη για το ταξίδι στον φαντασμαγορικό κόσμο της Αναρχίας. Προσδεθείτε λοιπόν και ξεκινάμε…

Σύντομος Λόγος περί της Μεθόδου

«Σε μια εποχή καθολικής εξαχρείωσης
το να λες την αλήθεια
είναι μια επαναστατική πράξη»
Τζορτζ Οργουελ

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (13)…


Τον Μάρτιο του 2012 πραγματοποιείται στο Βουκουρέστι η πρώτη περιφερειακή συνάντηση των κρατών της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης. Εκεί, στις 29 του μηνός, η Analysys Mason παρουσιάζει μια ενδιαφέρουσα έρευνα την οποία είχε υλοποιήσει για λογαριασμό τού ελληνικού υπουργείου μεταφορών, επικοινωνιών και δικτύων. Συγκεκριμένα, το υπουργείο είχε αναθέσει στην Analysys Mason να ετοιμάσει μια μελέτη προκειμένου να υπολογιστούν τα έσοδα του δημοσίου από δυο δημοπρασίες δεκαπενταετών παραχωρήσεων: των συχνοτήτων ψηφιακής τηλεόρασης και του φάσματος συχνοτήτων κινητής τηλεφωνίας. Η παρουσίαση της μελέτης βρίσκεται αναρτημένη στο διαδίκτυο (1st CEE regional meeting Bucarest 29/3/2012) και αξίζει τον κόπο να της ρίξουμε μια ματιά.

Σύμφωνα με την μελέτη, από την παραχώρηση του φάσματος συχνοτήτων κινητής τηλεφωνίας (το ψηφιακό μέρισμα, δηλαδή), το κράτος θα μπορούσε να εισπράξει από 291,5 εκατ. ευρώ (τιμή με την οποία έκανε την αντίστοιχη παραχώρηση η Πορτογαλία) μέχρι και 406,8 εκατ. ευρώ (μέσος όρος των μέχρι τότε αντίστοιχων δημοπρασιών σε όλη την Ευρώπη). Ο κρατικός προϋπολογισμός κατέγραψε ως προσδοκώμενο έσοδο τα 291,5 εκατ. ενώ η εκτίμηση της εταιρείας ήταν 380,5 εκατ. και δεν έπεσε έξω. Από τον διαγωνισμό που ολοκληρώθηκε τον Οκτώβριο του 2014, το κράτος εισέπραξε από τις τρεις εταιρείες κινητής τηλεφωνίας 380,2 εκατ. ευρώ.

Συνέχεια

Οι φυγάδες γίνονται ορατοί…


πρόσφυγες μετανάστες γαλλία

Από πρώτη ματιά θυμίζουν τις «τεντουπόλεις» που γέμισαν τα πεζοδρόμια διάφορων αμερικανικών πόλεων τους πρώτους μήνες μετά την κατάρρευση της Lehman Brothers, το ακαριαίο κλείσιμο διάφορων επιχειρήσεων, τις μαζικές απολύσεις, και την θυελλώδη αύξηση της ανεργίας.
Αυτή τη φορά, όμως, συμβαίνει στη γαλλία. Στους δρόμους και κάτω από γέφυρες στο Παρίσι και αρκετές ακόμα πόλεις. Οι πρόσφυγες που διώχθηκαν απ’ την παραγκούπολη στο Καλαί αρνούνται να πάνε στα «στρατόπεδα φιλοξενίας» και στήνουν αντίσκηνα όπου βρουν.
Τι φοβούνται; Το γαλλικό κράτος, και την πιθανότητα να απελαθούν «προς τα πίσω» – ειδικά εκείνοι που έφτασαν στην ιταλία σαν πρώτο ευρωπαϊκό έδαφος. Οπωσδήποτε η δημόσια ορατότητά τους δεν θα τους προφυλάξει, εκτός αν κάποιες μειοψηφίες ντόπιων σταθούν δίπλα τους. Τώρα είναι περισσότερο αναγκαίο από ποτέ· η γαλλική «κατάσταση έκτακτης ανάγκης» είναι σταθερά σε ισχύ.
Διαφορετικά, κι εφόσον δεν φυλακιστούν, το πιθανότερο είναι πολλοί να ξαναγυρίσουν στο Καλαί. Ή κάπου εκεί γύρω.

πρόσφυγες μετανάστες γαλλία

____________________________________________________________   Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η Μαφία ποτέ δεν πεθαίνει. Απόδειξη, ο Επίτιμος των νονών, που σκοπεύει να μας θάψει όλους! …


Γράφει ο mitsos175.

Κούλη μου τα, Κούλη μου τα, άιντε,
Κούλη μου τα κανάλια σου, όξω.
Πως τα ‘χεις χαϊδεμένα βρε Κούλη, Κυριάκο μου,
πως τα ‘χεις χαϊδεμένα βρε μπαγασάκο μου;

Σας λέρωσε, σας λέρωσε, άιντε,
σας λέρωσε η λαμογιά, όξω.
Τα έρημα τα φράγκα βρε Κούλη, Κυριάκο μου,
Τα έρημα τα φράγκα βρε μπαγασάκο μου.

Κάθε κανα κάθε κανα, άιντε,
κάθε κανάλι σε ‘πλύνε, όξω.
Ωρε και πάλι ζέχνεις βρωμάς βρε Κούλη, Κυριάκο μου,
Ωρε και πάλι ζέχνεις βρωμάς βρε μπαγασάκο μου.

Η Μαφία ποτέ δεν πεθαίνει. Απόδειξη, ο Επίτιμος των νονών, που σκοπεύει να μας θάψει όλους, πράγμα που θα γίνει λίαν συντόμως, έτσι όπως κάνουν με τα Μνημόνια. Μπορεί ο Αλέξης να ξεπουλά, ο Κούλης όμως χαρίζει. Τουλάχιστο 7 εκατομμύρια κέρδος το χρόνο θα έχει κάθε κανάλι πανελλαδικής εμβέλειας με Μητσοτάκη στην κυβέρνηση. Έρχονται οι «επενδύσεις» όπως έλεγε ο μπαμπάς του το 1990.

«Μπόνους», οι προαπαιτούμενοι δουλοπάροικοι, οι οποίοι προβλέπονται στο Μνημόνιο για κάθε φεουδάρχη, που θα δουλεύουν σχεδόν τζάμπα, καθώς θα καταργηθούν και τα τελευταία εργασιακά δικαιώματα από την οικουμενική συμμορία, την οποία ετοιμάζουν για μετά τις εκλογές.
Ποιός είπε ότι ο αρχηγός της ΝΔ δεν κάνει αντιπολίτευση; Πιστό λυκόσκυλο, λυσσάει όποτε κάποιος, έστω χωρίς να θέλει, πειράξει τα αφεντικά του. Ρε καναλάρχες, δώστε του ένα κοκαλάκι να γλύψει, μην ορμήσει από τώρα στους ψηφοφόρους και χάσει ψήφους. Μην ακούτε μαϊμούδες, δεν του ‘μειναν γίδια στο μαντρί.

Αλλά ο Κούλης δεν χρειάζεται κόσμο, καθώς έχει άλλους. Τους τοκογλύφους πρώτους – πρώτους. Τις πολυεθνικές που πίνουν σαμπάνια στο όνομα του. Από κοντά εκείνοι οι νομιμότατοι, που δεν βρίσκουν ψεγάδι στις 7.500 σελίδες του Μνημονίου του Τσίπρα, αλλά βρήκαν ότι είναι αντισυνταγματικό να πληρώσουν οι πλούσιοι. Ότι είναι νόμιμο λοιπόν σίγουρα δεν είναι ηθικό, όσο για την Αδικία, γιατί είναι τρολάρισμα να την πεις «Δικαιοσύνη», είναι γνωστό ότι «σαν το φίδι δαγκώνει μόνο τους ξυπόλητους».

Αλλά κι ο Τσίπρας παίζει το ρόλο του. Όχι ότι δεν ζήλεψε το διπλανό Σουλτάνο, που έχει φιμώσει ότι έχει στόμα, αλλά σίγουρα αν ήθελε να κάνει κάτι καλό, δεν θα το έκανε με αυτό τον τρόπο. Κάτι μου λέει πως δεν είναι τόσο ανίκανος αλλά παίζει θέατρο, για να μας πει στο τέλος: Να! Πάλεψα με τη διαπλοκή κι έχασα. Αμ δε που θα την ξαναπατήσουμε! Στην ίδια ομάδα είσαι Αλέξη μου. Πας να κάνεις ότι και με τους τοκογλύφους έτσι; Μόνο που αυτή τη φορά σε μάθαμε.

Τώρα λοιπόν 16 κανάλια θα λένε το ίδιο ακριβώς πράγμα. Αυτό που έλεγαν και πριν: Σκάστε και δουλέψτε. Δουλέψτε για τους τοκογλύφους, δουλέψτε να πληρωθούν τα χρέη, που έκαναν οι κηφήνες, οι οποίοι βέβαια δεν πληρώνουν ΠΟΤΕ.

Γιατί να πληρώσουν; Μια χαρά είναι βολεμένοι. Βγάζουν τα κέρδη έξω, έχουν κόμματα, δικαστές, μπάτσους να υποστηρίζουν. Μόνο με Επανάσταση θα υπάρξει προκοπή. Που θα πάει; Ο κόσμος βράζει κι όπου να ‘ναι θα τα πούμε με όλους αυτούς


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/10/blog-post_560.html

Ποια η ορθολογική οδός για τον απεγκλωβισμό και την ανατροπή; …


demonstrators-defy-curfew-ferguson

Γράφει ο Νίκος Τζαχρήστας

Από τον Ιούλιο του 15′ και μετά ειδικά έχουν γραφτεί αναλύσεις επί αναλύσεων και άρθρα επί άρθρων για την καταβαράθρωση του κινήματος και για την ήττα της αριστεράς. Η ήττα πράγματι δεν είναι της φαντασίας μας. Δεν είναι όμως δικαιολογία να είμαστε σε μια αφασία σε ένα συνεχές μοιρολόι για να κλαίμε τον «νεκρό».  Νεκρή δεν είναι η αριστερά γιατί υπάρχει ένα υπόβαθρο, μεγάλοι αγώνες αιματηροί που δεν μπορεί καμιά προπαγάνδα να την καταρρίψει. Το μόνο που νεκρώνει είναι ο λαός ο οποίος σε μεγάλο ποσοστο κάτω από το όριο της φτώχειας κοιτά αποχαυνωμένος τα γεγονότα γύρω του ανίκανος να αντιδράσει αφού η αριστερά κλαίει τον «νεκρό» και το κίνημα που πολεμά στον δρόμο να είναι άφαντο. Βλέπω τους οργανωμένους σχηματισμούς της αριστεράς να ασχολούνται με την επικαιρότητα ρίχνοντας αναθέματα μη αρθρώνοντας μια λέξη για την διέξοδο. Γενικολογίες ευκαιριακές και ακτιβισμοί σε κατάσταση φιέστας. Είναι λίγοι αυτοί που χτυπούν το χέρι στο τραπέζι και είναι εκτός ηγετικών ομάδων.

Το μεγάλο πρόβλημα που μαστίζει το κίνημα και τον λαό είναι ότι δεν έχει βρεθεί και δεν υπάρχει η διάθεση να βρεθεί ένας χώρος, μια ομάδα ανθρώπων, μια συλλογικότητα που θα πιάσει το νήμα της αντίστασης και της ανατροπής από την αρχή. Από την αρχή; Η αριστερά δεν χολαίνει σε υπόβαθρο ιδεολογίας. Σε αυτό που χολαίνει είναι το γεγονός ότι μεθοδολογίες, συμπεριφορές τόσες δεκαετίες που δεν μας έδειξαν τον δρόμο προς το ξέφωτο συνεχίζουν να υπάρχουν. Από την μια η εκπτωτική αριστερά και από την άλλη η σεχταριστική. Ο σταλινισμός, η γραφειοκρατία και και η ολοκληρωτική ένταξη στην αστική νομιμότητα δεν καθιστούν την αριστερά όπως έχει ως απειλή. Το κακό είναι ότι έγιναν πάρα πολλά και μεγάλα λάθη στο παρελθόν που άλλοι χώροι δεν τα αναγνωρίζουν, άλλοι δεν τα βλέπουν και άλλοι δεν τα χρησιμοποιούν ως διδάγματα ώστε να χτίσουν έναν χώρο που θα διαβεί και θα παρασύρει αυτούς που πραγματικά πλήττονται από τον σαρκοβόρο καπιταλισμό προς την ανασυγκρότηση και την ανατροπή. Κατακρίνουμε τον λαό πολλές φορές για ιστορική λήθη αλλά δεν λαμβάνουμε εμείς οι ίδιοι υπόψιν τα εγκληματικά λάθη του παρελθόντος. Η κριτική στάση απέναντι στην ιστορία και τις παρελθούσες πρακτικές τις αριστεράς δεν ακυρώνει τους αγώνες. Η κριτική στάση βοηθά εκείνους τους αιματηρούς αγώνες αλλά και τους καινούριους που θα έρθουν να πιάσουν τόπο για την εργατική τάξη.

Συνέχεια