Το «ΟΧΙ» και το «ΝΑΙ»…


Αποτέλεσμα εικόνας για φασίστα Μεταξά

Είναι γνωστό ότι ο Μεταξάς, καθώς ο στρατός του Μουσολίνι υποχωρούσε μαλλιοκούβαρα, φοβούμενος ότι θα επέμβει υποχρεωτικά υπέρ των ιταλών το γ ράιχ, προσπάθησε να εξευμενίσει τον Χίτλερ, για να εξασφαλίσει την ουδετερότητα και μη εμπλοκή του. Για να τον πείσει δεσμεύτηκε να διώξει τους άγγλους στρατιώτες (μικρός ο αριθμός τους) που βρίσκονταν ήδη σε ελληνικό έδαφος· ενώ απέρριψε πρόταση του Λονδίνου για αποστολή ενισχύσεων. Οι ελπίδες του φασίστα Μεταξά ήταν ιδεολογικού τύπου. Αλλά το γ ράιχ δεν μπορούσε να δεχτεί την ήττα του συμμάχου του, έστω κι αν ανεπίσημα τον κατηγορούσε για κακή προετοιμασία. Συνεπώς η βέρμαχτ εισέβαλε στην ελλάδα (ενώ δεν ήταν κάτι τέτοιο στον σχεδιασμό της), για να διορθώσει την αποτυχία του Μουσολίνι.
Απο εκείνη την στιγμή και μετά το Λονδίνο έγινε επίσημα και ανοικτά ο «φυσικός σύμμαχος» της ελληνικής αστικής τάξης. Όχι, όμως, του συνόλου των ελλήνων μικροαστών και μεσοαστών. Μάλλον το αντίθετο. Ο στρατός κατοχής βρήκε ντόπιους πολύτιμους συμμάχους και εταίρους, και όχι πέντε, δέκα, δεκαπέντε. Πολλούς. Πάρα πολλούς. Χάρη σ’ αυτούς τους ντόπιους συμμάχους η κατοχή έγινε εύκολη δουλειά. Χάρη σ’ αυτούς τους ντόπιους συμμάχους δημιουργήθηκαν τα «τάγματα ασφαλείας». Χάρη σ’ αυτούς τους συμμάχους οι σφαγές σε διάφορα χωριά και ο εντοπισμός αντιστασιακών έγιναν πολύ ευκολότερα. Αυτούς τους ντόπιους συμμάχους εκτελούσε η ένοπλη αντίσταση στην Αθήνα, στο πρώτο «αντάρτικο πόλης» στην παγκόσμια ιστορία. Ενώ ο αρχιφασίστας Μεταξάς, υπηρετώντας τα συμφέροντα των «μεγάλων αφεντικών» ήταν φιλο-άγγλος, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής του βάσης, προτίμησε τους ιδεολογικά συγγενείς της, τους ναζί, όσο αυτοί κατείχαν ελληνικό έδαφος.

Το «ναι» σε πλήρη ανάπτυξη.

Κι όλο αυτό το (καθόλου αμελητέο αριθμητικά) ντόπιο φασισταριό, όταν είδε τους ναζί να αποχωρούν, έτρεξε και βρήκε θαλπωρή στην αγκαλιά της αγγλίας. Η καινούργια κατοχή ξεκίνησε μια βδομάδα μετά το τέλος της προηγούμενης. Τα δόντια της τα έδειξε τον Δεκέμβρη του ’44., στην Αθήνα. Οι τσανακογλύφτες της προηγούμενης εξουσίας έγιναν τσανακογλύφτες της επόμενης. Όχι, απλά, για να σώσουν τους λαιμούς τους. Αλλά για να συνεχίσουν τον προσπορισμό των πολιτικών προσόδων. Και τα κατάφεραν μια χαρά.
Πως θα ήταν δυνατόν, μετά απ’ αυτά, να γιορτάζεται σαν «εθνική επέτιος» ή έστω να υποδεικνύεται σαν «μέρα μνήμης» η 12η του Οκτώβρη όταν τις «εθνικές επετείους» τις έφτιαξαν οι φασίστες (νικητές χάρη στην βοήθεια πρώτα των άγγλων και μετά των αμερικάνων) και ο ιστορικός πολιτικός προσοδισμός της δεξιάς, ακριβώς στα μέτρα τους;
Το ερώτημα «και γιατί η αριστερά (δεν εννοούμε την τωρινή «ανοικτό ροζ» απόχρωσή της…) το έφαγε αυτό», έχει συντριπτικές απαντήσεις. Που τις κάνει ακόμα συντριπτικότερες το γεγονός ότι αυτή η μικροαστική φράξια του ελληνικού κράτους, κεφάλαιου και πολιτικού προσοδισμού που αυτοαποκαλείται «αριστερά», «ριζοσπαστική αριστερά» κλπ θεώρησε πριν λίγα χρόνια (το 2011…) έξυπνο και «επαναστατικό» εκ μέρους της να εμπλουτίσει την επέτειο του «όχι του φασίστα» με διάφορες αντιμνημονιακές παπαριές και «παρεμβάσεις», στη στρατιωτική παρέλαση (στη Σαλονίκη) και στις μαθητικές σε διάφορες πόλεις.
Για να εισπράξει το μόνο που τις άξιζε. Το σλόγκαν των βορθολυμάτων «τα όχι θέλουν Μεταξάδες».

Ο μόνιμος εθνικισμός (και της αριστέρας).

Αφού η ηττημένη αριστερά «έφαγε» την επετειακότητα της γεωπολιτικής σύγκρουσης του ’40 και του ’41, μεταξύ της αγγλίας / αμερικής και των συμμάχων τους και της γερμανίας / κεντρικής ευρώπης και των δικών τους συμμάχων, κι αφού φρόντισε να την πουλάει σαν «λαϊκή επέτειο», δεν είναι παράξενες και οι σημερινές «εθνικές απαιτήσεις». Να πληρώσουν οι απόγονοι του γ ράιχ πολεμικές αποζημιώσεις… Μάλιστα… Οι ντόπιοι συνεργάτες των ναζί και οι απογονοί τους; Πλήρωσαν ποτέ τίποτα; Αυτοί δεν πρέπει να πληρώσουν; Αυτοί που είναι και πιο εύκολοι (σαν στόχος απαιτήσεων) γιατί βρίσκονται έξω απ’ το κάδρο;

Και οι άγγλοι; Και οι αμερικάνοι; Δεν προκάλεσαν αυτοί καταστροφές μετά το ’44; Τις υπολόγισε κανείς; Πως ξεχρέωσαν; Με την «αμερικανική βοήθεια» που κατέληξε στους συνεργάτες τους, δηλαδή στους πρώην φίλους και συνεργάτες των ναζί; Γιατί τέτοια μεροληψία στην απαίτηση της ιστορικής αποκατάστασης;

Ο λόγος είναι απλός. Τα ντόπια φασιστικά καθάρματα είναι δικά μας! Κι όχι απλά έχουν συγχωρεθεί αλλά στερέωσαν και αναβάθμισαν αυτό το σύστημα καπιταλιστικής διεύθυνσης (τον πολιτικό προσοδισμό του 20ου αιώνα) που, μετά τον «εκδημοκρατισμό» του στα ‘80s, είναι το απόλυτο αντικείμενο του πόθου για εκατομμύρια υπηκόους. Αντίθετα το Βερολίνο ξαναείναι εχθρός.
Γι’ αυτό και η Ουάσιγκτον χαϊδεύει τρυφερά το κεφάλι των ντόπιων πολιτικών βιτρινών, και με ακόμα ιδιαίτερη συμπάθεια των θεωρούμενων «αριστερών». Μιας και πάλι οι τεκτονικές πλάκες του ενδοκαπιταλιστικού ανταγωνισμού κινούνται η μία κατά πάνω στην άλλη, η «επέτειος του όχι» θυμίζει την θέση του φασίστα Μεταξά: αφού η μεγαλύτερη ελληνική βιομηχανία είναι οι θαλάσσιες μεταφορές, το εθνικό συμφέρον επιβάλλει «να είμαστε» με την θαλασσοκράτειρα δύναμη…


Απο:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s