Το «ΟΧΙ» και το «ΝΑΙ»…


Αποτέλεσμα εικόνας για φασίστα Μεταξά

Είναι γνωστό ότι ο Μεταξάς, καθώς ο στρατός του Μουσολίνι υποχωρούσε μαλλιοκούβαρα, φοβούμενος ότι θα επέμβει υποχρεωτικά υπέρ των ιταλών το γ ράιχ, προσπάθησε να εξευμενίσει τον Χίτλερ, για να εξασφαλίσει την ουδετερότητα και μη εμπλοκή του. Για να τον πείσει δεσμεύτηκε να διώξει τους άγγλους στρατιώτες (μικρός ο αριθμός τους) που βρίσκονταν ήδη σε ελληνικό έδαφος· ενώ απέρριψε πρόταση του Λονδίνου για αποστολή ενισχύσεων. Οι ελπίδες του φασίστα Μεταξά ήταν ιδεολογικού τύπου. Αλλά το γ ράιχ δεν μπορούσε να δεχτεί την ήττα του συμμάχου του, έστω κι αν ανεπίσημα τον κατηγορούσε για κακή προετοιμασία. Συνεπώς η βέρμαχτ εισέβαλε στην ελλάδα (ενώ δεν ήταν κάτι τέτοιο στον σχεδιασμό της), για να διορθώσει την αποτυχία του Μουσολίνι.
Απο εκείνη την στιγμή και μετά το Λονδίνο έγινε επίσημα και ανοικτά ο «φυσικός σύμμαχος» της ελληνικής αστικής τάξης. Όχι, όμως, του συνόλου των ελλήνων μικροαστών και μεσοαστών. Μάλλον το αντίθετο. Ο στρατός κατοχής βρήκε ντόπιους πολύτιμους συμμάχους και εταίρους, και όχι πέντε, δέκα, δεκαπέντε. Πολλούς. Πάρα πολλούς. Χάρη σ’ αυτούς τους ντόπιους συμμάχους η κατοχή έγινε εύκολη δουλειά. Χάρη σ’ αυτούς τους ντόπιους συμμάχους δημιουργήθηκαν τα «τάγματα ασφαλείας». Χάρη σ’ αυτούς τους συμμάχους οι σφαγές σε διάφορα χωριά και ο εντοπισμός αντιστασιακών έγιναν πολύ ευκολότερα. Αυτούς τους ντόπιους συμμάχους εκτελούσε η ένοπλη αντίσταση στην Αθήνα, στο πρώτο «αντάρτικο πόλης» στην παγκόσμια ιστορία. Ενώ ο αρχιφασίστας Μεταξάς, υπηρετώντας τα συμφέροντα των «μεγάλων αφεντικών» ήταν φιλο-άγγλος, ένα μεγάλο μέρος της κοινωνικής του βάσης, προτίμησε τους ιδεολογικά συγγενείς της, τους ναζί, όσο αυτοί κατείχαν ελληνικό έδαφος.

Συνέχεια

Two More Bottles Of Wine…


two_more_bottles_of_wine_by_aaron_leonard-d50hy3o

Dj της ημέρας, η Μαργαρίτα Ζαχαριάδου

Κάθε φορά που μετακομίζουμε (σε άλλο σπίτι, σε άλλη πόλη, σε άλλη χώρα) είναι λίγο σαν να προσπαθούμε να ξεφύγουμε από έναν από τους πιο δυσοίωνους στίχους που έχουν γραφτεί στην παγκόσμια ποίηση: «Η πόλις θα σ’ ακολουθεί». (Παρεμπιπτόντως, ευχαριστούμε, αγαπητέ κύριε Καβάφη, που βάλατε σε λέξεις ένα από τα μεγαλύτερα άγχη του ανθρώπου από καταβολής άγχους. Μας υποχρεώσατε. Τώρα, εκτός από την πόλιν, μας ακολουθεί επίσης ως κολλητσίδα και η απόλυτη επίγνωση, αυτή που μόνο από μια καίρια διατύπωση μπορεί να προκύψει.)

Η «πόλις», λοιπόν, αυτός ο σπαστικός μας Doppelgaenger, δεν καταλαβαίνει ούτε από αποστάσεις ούτε από τίποτα. Και 1.600 μίλια μακριά να πας, όπως η Emmylou Harris, θα σε βρει και θα σου κάνει την «καινούργια» σου ζωή μαντάρα. Ωραία. Μαύρη καταδίκη, δηλαδή. Οι θρησκείες, που επινόησαν τη συγχώρεση και την άφεση αμαρτιών, κάτι ξέρανε: «Εμείς», σου λένε, «εμείς, μόνο εμείς μπορούμε να σε απαλλάξουμε από τον εαυτό σου. Εσύ, το μόνο που έχεις να κάνεις είναι να μας ακούς όσο ζεις, και μετά να πεθάνεις».

«Βρε ουστ!» λέει τότε ο άνθρωπος καθώς φτύνει τον κόρφο του και κουνιέται απ’ τη θέση του. «Δεν πα’ να μ’ ακολουθεί», συμπληρώνει.

Και πιάνει άλλα δυο μπουκάλια κρασί.

* * *

two_more_bottles_of_wine_by_aaron_leonard-d50hy3o

Εικόνα εξωφύλλου: Aaron Leonard

* * *


Από:https://dimartblog.com/2016/10/24/two-more-bottles-of-wine/

Two More Bottles Of Wine

Υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία στις ΗΠΑ που θα στήριζε μια αριστερή πολιτική εδώ και τώρα…


Υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία στις ΗΠΑ που θα στήριζε μια αριστερή πολιτική εδώ και τώρα

Συναντήσαμε τον εκδότη του Jakobin, Baskar Sunkara, στα γραφεία του περιοδικού στο Μπρούκλιν της Νέας Υόρκης

Λίγες μόνο μέρες έμειναν από τις εκλογές στις ΗΠΑ, το αποτέλεσμα των οποίων λίγο πολύ έχει δρομολογηθεί υπέρ της Κλίντον. Δεν είναι δύσκολο να αντιληφθεί κανείς ότι έχουν ένα διαφορετικό άρωμα αυτές οι εκλογές, δεδομένων των φαινομένων Σαντερς και Τραμπ τα οποία ανέδειξαν μία διαφορετική στάση της κοινωνίας απέναντι στις παραδοσιακές δυνάμεις των ρεπουμπλικάνων και των δημοκρατικών. Ο Δρόμος ξαναβρέθηκε με το περιοδικό Jakobin και τον εκδότη του Bhaskar Sunkara σε μία προσπάθεια να καταλάβουμε το κλίμα που επικρατεί στην αμερικανική κοινωνία, τα επόμενα βήματα των προοδευτικών δυνάμεων αλλά και την προσπάθεια του ίδιου του περιοδικού. Το περιοδικό Jakobin είναι γέννημα θρέμμα των νέων κινημάτων που αναπτύσσονται τα τελευταία χρόνια στις ΗΠΑ και έχει στόχο την ανάπτυξη των ιδεών της αριστεράς σε ευρύτερα ακροατήρια. Πάνω από 1.000.000 ανθρωποι επισκέπτονται την ηλεκτρονική του εκδοχή ενώ μετράει πάνω από 20.000 συνδρομητές του εντύπου.

Συνέντευξη στον Νίκο Κιούση

-Τι το διαφορετικό φέρνει στην επιφάνεια η προεκλογική καμπάνια για τις επερχόμενες εκλογές σε σχέση με το παρελθόν;

Θα έλεγα ότι παρατηρούμε την πόλωση της αμερικάνικης πολιτικής σκηνής ανάμεσα σε έναν κεντρώο πόλο και μια λαϊκιστική δεξιά, με τέτοιο τρόπο που δεν υπήρχε πιο παλιά στις ΗΠΑ. Την ίδια στιγμή έχουμε την ανάδυση ενός ριζοσπαστικού σοσιαλφιλελεύθερου ρεύματος, το οποίο εκπροσωπήθηκε από την καμπάνια του Bernie Sanders. Οπότε πιστεύω ότι το πραγματικό ερώτημα είναι εάν η τάση που εμφανίστηκε στους κόλπους του δημοκρατικού κόμματος αλλά και γύρω από αυτό, αυτή του αριστερού φιλελευθερισμού (σ.σ Ο Βernie Sanders πήρε πάνω από 13 εκατ ψήφους), θα επιβιώσει κάτω απ΄τους όρους της Κλίντον, την οποία θεωρώ σχεδόν σίγουρο ότι θα κερδίσει. Είναι σχεδόν απίθανο να κερδίσει ο Τραμπ, τόσο λόγω του εκλογικού συστήματος των ΗΠΑ, όσο και γιατί δεν είναι και τόσο καλός υποψήφιος. Θα έλεγα ότι το πρόβλημα με την αμερικανική πολιτική ζωή είναι ότι η αριστερά είναι στο περιθώριο εδώ και πάρα πολύ καιρό και τώρα που επανήλθε, αν υποχωρήσει ξανά, θα επαναφέρει την πόλωση ανάμεσα στο κατεστημένο κέντρο και την λαϊκιστική δεξιά. Θα μπορούσα να παρομοιάσω αυτήν την κατάσταση με την περίπτωση της Γαλλίας και του Λαϊκού Μετώπου της Λεπέν, όπου παρόλο που δεν πρόκειται να κερδίσει σε εκλογές, θα βρίσκεται συνεχώς στον δεύτερο γύρω και το κυριότερο, θα μετατοπίζει την σφαίρα της δημόσιας συζήτησης προς τα δεξιά με συνέπεια ακόμα και κεντρώοι πολιτικοί να μιλούν σαν ακροδεξιοί. Το πρόβλημα με την αριστερά θα ήταν να εγκαταλείψει την κριτική προς τον «κλιντονισμό». Εγώ στρέφω την προσοχή μου περισσότερο εκεί, κάτι που δεν κάνει το μεγαλύτερο κομμάτι στης αριστεράς, θεωρώντας σαν πρώτιστο καθήκον την συγκρότηση ενός λαϊκού μετώπου απέναντι στον Τραμπ και σε δεύτερο χρόνο την στροφή της προσοχής στην Κλίντον. Υπάρχει αυτό το άγχος (να χτυπηθεί ο Τραμπ), αλλά με βάση ότι θεωρώ δεδομένη την ήττα του, το στοίχημα είναι το αν θα μπορέσει να κερδηθεί ο τραμπισμός σαν φαινόμενο μακροπρόθεσμα

Συνέχεια

«Πυρήνες» της «Κου Κλουξ Κλαν» στην Γερμανία…


Καίγοντας σταυρούς και ανεμίζοντας σβάστικες από το Τενεσί μέχρι τον Ρήνο

%ce%ba%ce%bb%ce%b1%ce%bd

Μετάφραση – σχόλια: Γρηγόρης Τραγγανίδας

Πυρήνες της γνωστής, αμερικανικής, ρατσιστικής – νεοναζιστικής οργάνωσης, «Κου Κλουξ Κλαν», δρουν στην Γερμανία, όπως προκύπτει από στοιχεία που παρέδωσε το γερμανικό, ομοσπονδιακό υπουργείο Εσωτερικών στο «Die Linke», μετά από σχετικό αίτημα του τελευταίου.

Σύμφωνα με το RT – που επικαλείται την ίδια την ομοσπονδιακή έκθεση – στο έδαφος της Γερμανίας δραστηριοποιούνται τέσσερις ομάδες της ΚΚΚ, με διαφορετικές ονομασίες. Προς το παρόν ανακοινώθηκε μόνο το όνομα – «βιτρίνα» της μίας ομάδας, το οποίο είναι το καωμικοτραγικώς «βαρύγδουπο»… «Σουηβική ομάδα Ευρωπαίων λευκών ιπποτών»*…

Η έρευνα προς το παρόν έχει τεκμηριώσει την συμμετοχή στη νομάδα τουλάχιστον δύο αξιωματικών της γερμανικής αστυνομίας. Η δράση της είναι «κλασική» και δεν διαφέρει από αυτή άλλων δομών της φασιστικής οργάνωσης. Για παράδειγμα, τον περασμένο Μάη, διοργάνωσαν «τελετή», στην οποία, σύμφωνα με την έκθεση του γερμανικού ΥΠΕΣ, «έκαψαν σταυρούς, ανεμίζοντας σημαίες με την σβάστικα» και «τραγουδώντας αντισυνταγματικά τραγούδια».

Η ΚΚΚ εμφανίστηκε στο Τενεσί των ΗΠΑ το 1860, ως «δύναμη κρούσης» της αστικής τάξης που ήθελε να καταστείλει με ωμή βία – χωρίς να «λερώνεται» άμεσα η ίδια από το αίμα – κάθε αντίσταση των Αφροαμερικανών και, κατ’ επέκταση, να αποτρέψει τον συντονισμό αυτής της αντίστασης με το δυναμικά ανερχόμενο, οργανωμένο συνδικαλιστικό κίνημα της αμερικανικής εργατικής τάξης, ανεξαρτήτως χρώματος δέρματος.

Η εμφάνισή της στην Γερμανία κάθε άλλο παρά πρόσφατη είναι, αφού εμφανίζεται για πρώτη φορά εκεί κατά την 10ετία του ‘20. Οι τοπικές ομάδες της βρήκαν «καταφύγιο» στην Δυτική Γερμανία μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ ο σχηματισμός τους πραγματοποιήθηκε υπό την καθοδήγηση των ηγετών της αμερικανικής «Κου Κλουξ Κλαν», οι οποίοι επανειλημμένα επισκέφθηκαν τους Γερμανούς ομοϊδεάτες τους. Συγκεκριμένα, κατέστη δυνατό να τεκμηριωθεί η σχέση τους με τη γερμανική ακροδεξιά ομάδα «Εθνικοσοσιαλιστικό Underground».

Τα τελευταία χρόνια η ΚΚΚ αναπτύχθηκε τόσο ραγδαία, που προκάλεσε την απορία ακόμη και ορισμένων άλλων φασιστικών γερμανικών οργανώσεων. Για παράδειγμα, ο επικεφαλής του περιφερειακού παραρτήματος του «PEGIDA», Michael Weimann, αρνήθηκε να σχολιάσει την κατάσταση στο RT, υποστηρίζοντας ότι το κόμμα του «δεν έχει σχέση» με την ΚΚΚ και «δεν γνωρίζει τίποτα» για την δράση της.

Από το γραφείο Τύπου του γερμανικού ΥΠΕΣ είπαν ότι η ΚΚΚ είναι εξαιρετικά μικρή σε αριθμό μελών και θεωρείται «περιθωριακή» ακόμη και με βάση τα κριτήρια του γερμανικού δικαίου. «Ωστόσο, δεν παύει να είναι επικίνδυνη για την κοινωνία» συμπληρώνουν.

Κατά την γνώμη του ιστορικού, Μάρκους Μπίσεπ, από το Πανεπιστήμιο της Λειψίας, ο στόχος του αυξημένου ενδιαφέροντος του κράτους για την ΚΚΚ δεν είναι παρά ένα είδος… προεκλογικού «τρικ». Συγκεκριμένα εκτιμά ότι στόχος είναι να σχηματιστεί στην κοινωνία μια αρνητική εντύπωση για τα δεξιά κόμματα στην Γερμανία εν όψει των βουλευτικών εκλογών τον επόμενο χρόνο.

«Πρέπει να καταλάβετε ότι η Κου Κλουξ Κλαν – είναι οι πιο ακραίοι εκπρόσωποι της δεξιάς. Σήμερα στην Γερμανία γίνεται όλο και πιο δημοφιλές το PEGIDA και το επίσημο δεξιό κόμμα, «Εναλλακτική για τη Γερμανία». Σε ένα χρόνο θα έχουμε εκλογές στη χώρα, και τα κυβερνώντα κόμματα, CDU/CSU, έχουν συμφέρον από το να σχηματιστεί από τώρα μια αρνητική εικόνα της αντιπολίτευσης. Η φόρμουλα είναι απλή: Η “Εναλλακτική για την Γερμανία» θέλει να απελάσει τους μετανάστες, το PEGIDA είναι κατά των προσφύγων, η Κου Κλουξ Κλαν είναι απολύτως ακραίοι: καίνε σταυρούς και τραγουδάνε με κουκούλες. Έτσι, στον ψηφοφόρο σχηματίζεται μια ιδέα της αντιπολίτευσης στο σύνολό της ως μιας εξτρεμιστικής ομάδα» δηλώνει στο RT.

Για να τεκμηριώσει την άποψή του ο ίδιος φέρνει σαν παράδειγμα την προεκλογική εκστρατεία στις ΗΠΑ, όπου οι δύο υποψήφιοι πρόεδροι αλληλοκατηγορούνται για «σχέσεις» με την ΚΚΚ ώστε να αποσπάσει ο ένας από τον άλλο ψηφοφόρους.

Ωστόσο, σημειώνουμε εμείς, η παραπάνω προσέγγιση, αν και χρήσιμη στον βαθμό που αποκαλύπτει εν μέρει τις πραγματικές προθέσεις του κυρίαρχου αστικού πολιτισκού συστήματος όταν χρησιμοποιεί ποικιλοτρόπως τις φασιστικές ομάδες, είναι προβληματική, ακριβώς διότι η ΚΚΚ δεν είναι σημερινό φαινόμενο στην Γερμανία, αφετέρου, διότι αποτελεί οργανωμένο τμήμα της ανοδικής πορείας του φασισμού, του ρατσισμού και της ξενοφοβίας στην Ευρώπη.

Ανοδος, κάθε άλλο παρά «περιθωριακή»…

*Η Σουηβία ή Σουαβία (Schwaben) είναι μία πολιτιστική, ιστορική και γλωσσολογική περιοχή στη νοτιοδυτική Γερμανία


Από:http://www.toperiodiko.gr/%CF%80%CF%85%CF%81%CE%AE%CE%BD%CE%B5%CF%82-%CF%84%CE%B7%CF%82-%CE%BA%CE%BF%CF%85-%CE%BA%CE%BB%CE%BF%CF%85%CE%BE-%CE%BA%CE%BB%CE%B1%CE%BD-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B3%CE%B5/#.WBHtsVSLQ2o

Τόμας Σανκάρα – Μπουρκίνα Φάσο: παράδειγμα της παλιάς “καλής Ευρώπης των αρχών και αξιών”…


tumblr_mbyc0qavlr1qap9gno1_1280_414x290

Για τους αριστερούς λιβανιστές του Ιμπεριαλισμού, η παλιά Ευρώπη, η Ευρώπη της δεκαετίας του 70 και του 80′ είχε ένα προοδευτικό δρόμο, σε αντίθεση με τώρα που τον έχασε και έπεσε στην λακκούβα του νεοφιλελευθερισμού. Διότι για δαύτους, πρόκειται περί λάθους όχι περί μιας ενιαίας συγκεκριμένης πολιτκής γραμμής η οποία αναπτύχθηκε στην μορφή που έχει σήμερα.

Μας λείπει ένας Μιτεράν ρε παιδί μου σήμερα στην Ευρωπαική Ένωση, θα ακούσετε πολλούς τέτοιους να λένε. Αυτός ο μεγάλος ηγέτης λιβανίζεται από σοσιαλδημοκράτες πάσας κοπής (και όχι μόνον). Στο πρόσωπό του η αριστερά της Ευρώπης έβλεπε μια Ευρώπη των αξιών και των αρχών, της Ευρώπης που βλέπει η δεξιά για παράδειγμα με ηγέτιδα την Μέρκελ σήμερα. Για τους αριστερούς δημοκράτες, ο Μιτεράν αντιπροσωπεύει μια νοσταλγική, χαμένη, αίγλη ενός δυνητικού μέλλοντος που χάθηκε στην μπόρα (διότι ήρθε και η κρίση από το πουθενά βρε αδερφέ).

Ποιές ήταν όμως αυτές οι πολιτικές του μεγάλου σοσιαλιστή ηγέτη που στηρίζονταν μάλιστα σε αρχές και αξίες; Ας πάρουμε ένα παράδειγμα μιας πρώην αποικίας (το ξέρω, δύσκολο να χωρέσει η αποικιακή πολιτική στη συζήτηση όταν μιλάμε για προοδευτικούς “σοσιαλιστές ηγέτες”). Το παράδειγμα της Μπουρκίνα Φάσο δύναται να δείξει με τον πιο γλαφυρό τρόπο το γεγονός ότι η πολιτική των χωρών της Ευρωπαικής Ένωσης και των “χαμένων σοσιαλδημοκρατών ηγετών” δεν είναι απόρροια λανθασμένων επιλογών, αλλά αντιθέτως ανάπτυξης των παραδειγμάτων που τους ανέβασαν στην εξουσία. Ζούμε δηλαδή τα αποτελέμσατα των πολιτικών αυτών των “ηγετών της αριστεράς και της προόδου”.

Το 1983 ο Τόμας Σανκάρα, Μαρξιστής επαναστάτης, ανέλαβε τα ηνία της χώρας μετά από ένοπλη αντίσταση  υποστηριζόμενη από τον λαό και κυρίως τα φτωχότερα λαικά στρώματα. Το κύριο αίτημα ήταν η ανεξαρτησία της χώρας από τους Γάλλους αποικιοκράτες και ριζικές αλλαγές στο κοινωνικο-οικονιμικό σύστημα, εμφανώς επηρεασμένος από τις νίκες της εργατικής τάξης τόσο κατά την Οκτωβριανή Επανάσταση του Σοβιετικού λαού, αλλά και της Κούβας, της οποίας ήταν στενός φίλος και συνεργάτης. Αυτό περιλάμβανε την εθνικοποίηση όλης της γης και του ορυκτού πλούτου της χώρας. Η πολιτική του ρητορεία αλλά και πρακτικά οι πολιτικές που ακολουθήθηκαν συμπυκνώνονταν σε έναν ατρόμητο αντι-ιμπεριαλισμό: συγκρούεται με το ΔΝΤ και την Παγκόσμια Τράπεζα για το χρέος της χώρας και συγκεντρώνει δυνάμεις για να διώξει όλες τις δυνάμεις που καταστούσαν τους συμπατριώτες του ζητιάνους της “ξένης βοήθειας”.

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (12)…


Στις 10 Ιουνίου 2013, η κυβέρνηση Σαμαρά-Βενιζέλου εκδίδει Πράξη Νομοθετικού Περιεχομένου, μόνο και μόνο για να τροποποιήσει ένα εδάφιο μιας παραγράφου ενός άρθρου κάποιου νόμου. Ακούγεται θεοπάλαβο να εκδοθεί ΠΝΠ για τέτοιο πράγμα αλλά οι βυσσοδόμοι ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Για να υλοποιήσουν το σχέδιο που είχαν κατά νου, έπρεπε να κάνουν μια τροποποιησούλα σε μια διάταξη η οποία ρύθμιζε ζητήματα που προκύπτουν από κατάργηση ή συγχώνευση φορέων του δημοσίου. Η ΠΝΠ δημοσιεύεται την επόμενη μέρα στο ΦΕΚ Α’ 139/11-6-2013. Το ίδιο απόγευμα, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος Σίμος Κεδίκογλου, με μια δήλωση πρωτοφανούς προστυχιάς και θρασύτητας, εξαπολύει την βόμβα: «Η κυβέρνηση αποφάσισε να κλείσει την ΕΡΤ. Με το ισχύον νομικό πλαίσιο και με κοινή υπουργική απόφαση σταματούν οι μεταδόσεις της ΕΡΤ μετά την ολοκλήρωση του προγράμματος σήμερα το βράδυ».

Συνέχεια

Το μεγάλο τράκο…


στούντιο

Στις 25 του μήνα (μήντια και εξουσία) γύρω απ’ το περιβόητο θέμα της συνταγματικότητας του ρυθμισμένου μηντιακού ολιγοπωλίου, είχαμε υποδείξει την πιθανότητα ενός «σκορ» 13 – 12, είτε έτσι είτε αλλιώς. Το τελικό 14 – 11 ήταν το αμέσως επόμενο αριθμητικό ενδεχόμενο. Είναι το σκορ που έγραψε τελικά το φωτεινό ταμπλώ. Με ποδοσφαιρικούς όρους (δεν υπάρχουν και άλλα κριτήρια στην ελληνική κοινωνία) είναι μεν ήττα για τον κυβερνητικό βοναπαρτισμό, αλλά όχι και συντριβή. Είναι, μάλιστα, αυτό το σκορ που επιτρέπει στους ηττημένους (δημόσια ή κατ’ ιδίαν) να κουβεντιάζουν για το δοκάρι, για εκείνη τη φάση στις καθυστερήσεις του πρώτου ημιχρόνου, για το πλάγιο άουτ που δεν δόθηκε, κλπ, κλπ.
Αν, τώρα, έχετε όρεξη να ανατρέξετε στην περιθωριακή μας γνώμη (μήντια και εξουσία redoux – Sarajevo νο 110, Οκτώβρης 2016) θα διαπιστώσετε ότι στα αποδυτήρια της μεγάλης «αντι-διαπλεκόμενης» ομάδας (λέμε τώρα…) προετοιμάστηκε ένα plan b που μοιάζει μ’ εκείνο που θα ήταν το πιο λογικό σαν plan a. Η φαιορόζ κυβέρνηση, σα βρεγμένη γάτα, αναγγέλει σαν «έξοδο» εκείνο που έγινε στη βοσνία πριν χρόνια… Οπότε, και πάλι με ποδοσφαιρικούς όρους, το ερώτημα γίνεται: καλά, εντελώς μαλάκας ήταν ο κόουτς; δεν είδε ότι το σύστημα 4 – 4 – 4 χάνει από παντού;
Με προσοδικούς όρους, όχι, ο προπονητής δεν ήταν μαλάκας. Όμως η «αθλητική αυγή» (καταλαβαίνετε το υπονοούμενο) την είδε «κάπως» κίτρινη – και δεν έχουμε καταλάβει τον λόγο. Έβαλε, σα να λέμε, η ροζ «αντιδιαπλοκή» τα χεράκια της και έβγαλε τα ματάκια της.
Η ήττα ήττα, αλλά όχι συντριβή. Θα μπορούσε να είναι και χειρότερα. Θα απομείνουν κάτι ηχογραφήσεις με πύρινες δηλώσεις για τον προορισμό των 200τόσων μυρίων που πήρε η κυβέρνηση απ’ τους πλούσιους υπερθεματιστές…
Που πάλι ψέματα ήταν…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html