Ummagumma…


ummagumma

στις 25 Οκτωβρίου του 1969, κυκλοφόρησε από τη Harvest (EMI) το διπλό LP των Pink Floyd με τίτλο Ummagumma. Στη αργκό του Καίμπριτζ, ummagumma σημαίνει σεξ.

—του Γιώργου Τσακνιά—

Ο πρώτος από τους δύο δίσκους ηχογραφήθηκε ζωντανά στο Mother’s Club του Μπέρμιγχαμ, στις 27/4/1969, και στις 2/5, στο Manchester College of Commerce. Στο πνεύμα του ιδρυτή και βασικού συνθέτη των Floyd, του Syd Barrett, ο πρώτος δίσκος του διπλού άλμπουμ περιλαμβάνει κομμάτια του Syd από το πρώτο τους LP, το Piper at the Gates of Dawn (1967), τα αριστουργηματικά Astronomy domine και Interstellar Overdrive. Εδώ μια εκτελέση του Astronomy domine του 1967 σε τηλεοπτική εκπομπή, με συμμετοχή ακόμα του Syd — όλα τα λεφτά είναι τα εισαγωγικά σχόλια του παρουσιαστή, ότι οι Floyd είναι βαρετοί, παίζουν αφόρητα δυνατά αλλά, παραδόξως, έχουν κοινό που τους γουστάρει· η συνέντευξη στο τέλος του κομματιού είναι επίσης απολαυστική:

* * *

* * *

Ο δεύτερος δίσκος του Ummagumma αποτελείται από τέσσερα solo project: κάθε ένα από τα μέλη του συγκροτήματος (Rick Wright, Roger Waters, Nick Mason, David Gilmour) είχε στη διάθεσή του μισή πλευρά του δίσκου.

Ιδού τα περιεχόμενα του άλμπουμ:

    Side One:

  1. Astronomy Domine
  2. Careful with that Axe Eugene
    Side Two:

  1. Set the control for the heart of the sun
  2. A Saucerful of Secrets
    Side Three:

  1. Richard Wright – Sysyphus
  2. Roger Waters – Grantchester Meadows, Several Pieces of Small Furry Animals gathered together in a Cave and grooving with a pict
    Side Four:

  1. David Gilmour – The Narrow Way
  2. Nick Mason – The Grand Vizier’s Garden Party, Entrance, Entertainment, Exit

Το εξώφυλλο του Ummagumma έχει επίσης ενδιαφέρον: στον πίνακα, πάνω αριστερά, επαναλαμβάνεται η σκηνή του πρώτου πλάνου, αλλά με διαφορετικό μέλος του συγκροτήματος μπροστά (αλλάζουν μία θέση και οι τέσσερις). Το ίδιο ισχύει για τον πίνακα μέσα στον πίνακα και για τον πίνακα μέσα στον πίνακα μέσα στον πίνακα.

ummagumma

Κάτω, στο πάτωμα, ακουμπισμένο στον τοίχο, απεικονίζεται το εξώφυλλο του soundtrack του Gigi, μιας αμερικάνικης κομεντί του 1958. Ο δημιουργός του εξωφύλλου, ο θρυλικός Storm Thorgerson (εδώ ένα αφιέρωμα του dim/art στον Thorgerson με αφορμή τον θάνατό του, τον περασμένο Απρίλιο) εξήγησε ότι το Gigi μπήκε στο εξώφυλλο του Ummagumma για πλάκα, με προβοκατόρικη διάθεση. Ωστόσο, τέθηκαν ζητήματα πνευματικών δικαιωμάτων. Το αποτέλεσμα ήταν ο δίσκος να κυκλοφορήσει με ελαφρώς διαφορετικό εξώφυλλο σε Ευρώπη, σε ΗΠΑ/Καναδά και σε Αυστραλία:

ummagumma_comparelpx3

Το —ψυχεδελικά ψυχαναγκαστικό— οπισθόφυλλο του δίσκου:

IMG_0583

Και το εσώφυλλο:

IC

Careful with that axe, Eugene — ένα αριστούργημα στο πνεύμα του Barrett, με έντονα αισθητή ακόμα την ορμητική και ζωογόνο ιδιοφΐα του· ένα κομμάτι των Floyd στο μεταίχμιο ανάμεσα στους εμπνευσμένους και ριψοκίνδυνους μακροσκελείς αυτοσχεδιασμούς των sixties και τις πιο κατασταλαγμένες και ώριμες συνθέσεις των αρχών της δεκαετίας του ’70, όταν ο Syd είναι και πάλι παρών, αλλά αυτή τη φορά ως απουσία, ως το crazy diamond που απομακρύνεται αργά στον χωροχρόνο.

* * *

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2013/10/25/pink-floyd-ummagumma/

Μ(ν) – Μνημόνια εις την νιοστή…


Μ(ν) – Μνημόνια εις την νιοστή

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι τα μνημόνια συνιστούν ένα βαθύ τραύμα στη νεοελληνική συλλογικότητα. Ένα τραύμα, μάλιστα, το οποίο μετέβαλλε δραστικά την όποια πορεία της. Αλλά όταν το τραύμα κατορθώνει να επηρεάσει μια αναπτυξιακή – εξελικτική διαδικασία, είτε σε ατομικό είτε σε συλλογικό επίπεδο, η φαντασία και τα συναισθήματα είναι συνήθως πιο καθοριστικοί παράγοντες απ’ ό,τι η σκέψη ή η λογική. Και αυτό γιατί έτσι έχει αναπτυχθεί το ανθρώπινο σώμα, για να μπορέσει να αντιμετωπίσει το τραύμα. Με την παρουσία μιας πιθανής απειλής, το σώμα (συμπεριλαμβανομένου και του εγκεφάλου) οργανώνεται ενστικτωδώς για την επιβίωση. Το ίδιο συμβαίνει σήμερα και στο κοινωνικό σώμα.

Ο αγώνας, η φυγή, η αποφυγή, το μούδιασμα, η υποταγή, ακόμη και η προσκόλληση στο «ΣΥΡΙΖέικο κράτος – τροφό», είναι μερικές από τις ενστικτώδεις απαντήσεις του κοινωνικού σώματος απέναντι στο μνημονιακό τραύμα. Το να σκέφτεται κανείς μια απειλή, ενόσω αυτή συμβαίνει, μπορεί να επιβραδύνει τη λειτουργία των όποιων μηχανισμών επιβίωσης. Και έτσι η ενέργεια εκτρέπεται από τους μετωπιαίους λοβούς-το μέρος του εγκεφάλου που είναι υπεύθυνο για τις υψηλότερου επιπέδου γνωστικές λειτουργίες (συμπεριλαμβανομένης και της συνεκτικής αφήγησης των γεγονότων). Γι’ αυτό άλλωστε, για πολλούς, η «μνημονιακή τους αφήγηση», η ερμηνεία του τραύματος, μοιάζει να μην έχει συνοχή και να στερείται ακόμη και μιας στοιχειώδους λογικής αλληλουχίας.

Το έλλειμμα, επίσης, της κοινωνικής συνεκτικότητας, εδράζεται ακριβώς εκεί. Η αφηγηματική ισχύς της Χ.Α., του Λεβέντη, του Αδώνιδος, του Σταύρου αλλά και της κυβερνώσας «Αριστεράς» πηγάζει ακριβώς απ’ αυτήν την εκτροπή της γνωστικής λειτουργίας. Όπως και στις ΗΠΑ η διάχυτη οσμή της Τραμπίλας διαχέεται στο αμερικανικό κοινωνικό σώμα μέσα από την ίδια λογική εκτροπή, εξαιτίας του αμερικανικού τραύματος. Όταν το «τμήμα σκέψης» του εγκεφάλου είναι κλειστό, δεν υπάρχει τρόπος να ενσωματωθούν οι επώδυνες πληροφορίες που μεταφέρουν τα αισθητήρια όργανα σε μια συνεκτική και πλήρη νοήματος αφήγηση για το Τραύμα. Αντί γι’ αυτό, όπως ακριβώς στον επιζήσαντα ενός ναυαγίου, οι συναισθηματικές αντιδράσεις στοχεύουν στην αποκοπή από την αισθητηριακή μνήμη, την ενδομυϊκή μνήμη, τις αντιλήψεις και τις σκέψεις που έχουν καταχωρηθεί τη στιγμή του τραυματικού γεγονότος. Έτσι, κάθε επιβίωση έχει και ένα αντίτιμο: την κατακερματισμένη μνήμη που σε συνδυασμό με την ανάγκη μιας ολοκληρωμένης αφήγησης, στοιχειώνει πολλούς που επέζησαν από ένα τραυματικό γεγονός για αρκετό καιρό μετά. Πόσο μάλλον όταν το ίδιο τραυματικό γεγονός έρχεται και επανέρχεται ως Μνημόνιο εις την ν, Μν , σαρκάζοντας ακόμη έναν διανοούμενο της γενιάς του Π.

Συνέχεια

Ο Υποδιοικητής Γκαλεάνο (πρώην Μάρκος) απαντά στις επικρίσεις για την εκλογική πρόταση των Ζαπατίστας…


Απαλλοτριώνει από το OmniaTv, ο DrAluca, σημειώνοντας πως, για ακόμα μια φορά, το κίνημα των Ζαπατίστας, μέσω του εκφραστή του ( Υποδιοικητή Γκαλεάνο), απαντά και πολιτικά, αλλά παράλληλα χιουμοριστικά, βάζοντας τα πράγματα στην θέση τους.
Καλή σας ανάγνωση

_________________________________________

Η απάντηση των Ζαπατίστας μέσα από τον Υποδιοικήτη Γκαλεάνο (πρώην Μάρκος) στις επικρίσεις και την κριτική που δέχτηκαν σχετικά με την εκλογική τους πρόταση, φαίνεται να επιβεβαιώνει ότι ο στόχος τους με την παρουσίαση μιας γηγενούς υποψήφιας, είναι να εκθέσουν τις αντιφάσεις του πολιτικού συστήματος του Μεξικού.
Με το που ανακοινώθηκε η απόφασή τους να παρουσιάσουν μια αυτόχθονη γυναίκα ως ανεξάρτητη υποψήφια για τις προεδρικές εκλογές του 2018, άρχισαν να δέχονται διάφορες κριτικές κυρίως από κομμάτικες παρατάξεις του Μεξικού.

Ένας από τους πρώτους που αντέδρασε ήταν ο αριστερός πρώην δήμαρχος της Πόλης του Μεξικού, Αντρές Μανουέλ Λόπες Ομπραδόρ, ο οποίος είπε ότι ο EZLN,  προσπαθεί να διχάσει την αριστερά.
Ο Λόπες Ομπραδόρ αναμένεται, να θέσει υποψηφιότητα για πρόεδρος για τρίτη φορά στις επερχόμενες εκλογές και μια «ανεξάρτητη υποψήφια»,  θα μπορούσε να του αφαιρέσει αρκετές ψήφους. 

Ακολουθεί η επιστολή που δημοσιεύτηκε στο διαδίκτυο, με την οποία ο Μάρκος, γνωστός σήμερα ως Υποδιοικητής Γκαλεάνο, απαντά με το ευφυές και ιδιαίτερο ύφος τους στις διάφορες κριτικές :

EZLN: Ερωτήσεις Χωρίς απαντήσεις, απαντήσεις Χωρίς ερωτήσεις, Συμβούλια και Συμβουλή

(Σελίδες από το σημειωματάριο του Cat-Dog)

20 Οκτωβρίου 2016

Προς όποιον μπορεί να αφορά:

Ερωτήσεις χωρίς απαντήσεις:

-Επομένως τι γίνεται με τις γυναίκες, που δολοφονήθηκαν εξαιτίας του θανατηφόρου εγκλήματός τους, να γεννηθούν γυναίκες; Μπορεί το γεγονός, ότι έχουν απαιτήσει, να σταματήσουν οι επιθέσεις εναντίον τους και με το αίμα τους έθεσαν το θέμα όχι μόνο στην εθνική ατζέντα, αλλά και στην παγκόσμια, να τις καταστήσει αντικείμενο χλευασμού, περιφρόνησης και να τις κατηγορήσουν ότι δεν πράττουν σωστά; Επειδή δεν πεθαίνουν, δολοφονούνται. Αν τυχόν αρνηθούν να δεχτούν, ότι αυτό είναι ένα πρόβλημα, που μπορεί να λυθεί με την αντιμετώπιση της διαφθοράς; Και αν τολμήσουν να πουν, ότι η προέλευση αυτού του δολοφονικού μίσους βρίσκεται στο ίδιο το σύστημα; Και αν τους έρθει η τρελή ιδέα να παραγκωνίσουν τους άνδρες σε σχέση με τις πιο σημαντικές αποφάσεις (ναι, όπως σε ζητήματα ζωής και θανάτου); Και αν αποφασίσουν να πάρουν τη μοίρα τους στα χέρια τους; Θα ήταν κάτι από τα παραπάνω ή όλα αυτά μαζί ένας κυβερνητικός ελιγμός για να αποφύγουν κάτι….;

-Τι γίνεται με τους «άλλους» (loas otroas,); Πρέπει να περιμένουν την πολιτική τάξη να στρέψει το υπεροπτικό βλέμμα της προς τη μεριά των πιο διασυρμένων ανθρώπων; Πρέπει οι ίδιοι να υποκύψουν και να αφήσουν να χτυπιούνται βάναυσα, μέχρι το ποσοστό δολοφονιών τους, να αυξηθεί τόσο πόλυ για να προσελκύσουν την προσοχή; Και τι θα γίνει αν οι ίδιοι οργανωθούν και απαιτήσουν σεβασμό, αν αποφασίσουν, ότι αρκετά ανέχτηκαν και πως το γεγονός ότι αντιμετωπίζονται με ασέβεια σημαίνει, ότι δολοφονούνται; Θα τους έλεγαν, ότι τα προβλήματά τους δεν αποτελούν προτεραιότητα, ότι η θέση τους δεν είναι γενικά πολιτικά ορθή και είναι στην πραγματικότητα αντιπαραγωγική σε σχέση με τον εκλογικό αγώνα, και ότι τα αιτήματά τους θα πρέπει να ενώνουν και όχι ν’αποσπούν την προσοχή; …….

 

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (10)…


Υποθέτω ότι όλοι έχουμε βαρεθεί να ακούμε, επί μήνες τώρα, πολιτικούς και μουμουέδες να κλαίνε, να οδύρονται, να χτυπιούνται και να ωρύονται κοπτόμενοι υπέρ της ελευθερίας του λόγου και υπέρ της αντικειμενικής ενημέρωσης, με αφορμή την διαδικασία αδειοδότησης τηλεοπτικών σταθμών που πρόκρινε η κυβέρνηση. Υποθέτω, επίσης, ότι κατά τον ίδιο τρόπο έχουμε βαρεθεί να ακούμε την κυβερνητική πλευρά να υποστηρίζει ότι αυτή η διαδικασία απετέλεσε καίριο χτύπημα κατά της διαπλοκής. Όλα αυτά θα τα αναλύσουμε με ψυχραιμία και κριτική ματιά. Ας αρχίσουμε, λοιπόν, από τους διαμαρτυρόμενους, προκειμένου να δούμε πώς υπερασπίζονταν την νομιμότητα όσον καιρό είχαν την εξουσία στα χέρια τους.

Παρένθεση πρώτη. Πριν συνεχίσουμε, ας έχουμε κατά νου δυο βασικά δεδομένα: (α) βρισκόμαστε καθ’ οδόν προς την ψηφιακή εποχή τής τηλεόρασης και (β) ο ισχυρότερος παίκτης, η ΕΡΤ, έχει βγει από τον αγώνα, χάρη στο αιφνιδιαστικό κλείσιμό της από την κυβέρνηση την νύχτα της 11ης Ιουνίου 2013. Κλείνει η πρώτη παρένθεση.

Γιάννης Πλακιωτάκης, Φίλιππος Βρυώνης, Νίκος Νικολόπουλος, Κατερίνα Παπακώστα (Μάιος 2016)

Συνέχεια

Τρέξτε να ψωνίσετε ΖΑRA, MANGO κλπ. Οι προσφορές είναι μεγάλες σαν τη δυστυχία των παιδιών που παράγουν τα εμπορεύματά τους…


Της Ε. Χ.

15χρονα προσφυγόπουλα δουλεύουν στην Τουρκία στα κάτεργα του ZARA, MANGO, ASOS 12 ώρες την ημέρα για ένα δολλάριο την ώρα σε άθλιες συνθήκες.
Έτσι μπορεί να καταλάβει και ο πλέον ηλίθιος γιατί δεν τελειώνει αυτός ο πόλεμος. Τζάμπα εργατικό δυναμικό προς όφελος της πλουτοκρατίας και του άκρατου νεοφιλελευθερισμού. 

Δεν είναι τυχαίο αυτή τη στιγμή που διαλύουν την «ζούγκλα» στο Καλαί τα περίπου 1.300 ασυνόδευτα παιδιά ηλικίας μέχρι 13 χρόνων ζητήθηκε να πάνε στην Μεγ. Βρετανία, χώρα που κατεξοχήν οικοδομήθηκε στις πλάτες των υπόδουλων αποικιών.

Για όποιον λοιπόν απορεί γιατί δεν λήγει ο πόλεμος, για οποίον απορεί γιατί δεν μπορεί ολόκληρη Ευρώπη να διαχειριστεί τους πρόσφυγες όπως επιβάλλουν οι διεθνείς συνθήκες, η απάντηση είναι μία. ΔΕΝ ΘΕΛΕΙ. Αυτό που θέλει είναι η απόλυτη εξαθλίωση με σκοπό την άγρια εκμετάλλευση προς όφελος πάντα της οικονομικής ολιγαρχίας. Και φυσικά κοντά στα ξερά θα καούν και τα χλωρά.

Ο εργασιακός μεσαίωνας χτυπά την πόρτα όλων μας και πολύ περισσότερο των παιδιών μας.

ΤΡΕΞΤΕ ΝΑ ΨΩΝΙΖΕΤΕ ΖΑRA, MANGO κλπ, οι προσφορές είναι μεγάλες σαν τη δυστυχία των παιδιών, που παράγουν τα εμπορεύματά τους.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/10/ra-mango.html

Μικροί και μεγάλοι Μόγληδες…


Καλαί ζούγκλα

Θα κλείσω τα μάτια και θα βάλω το δάκτυλο στο χάρτη.Αυτό λέει ο Yusef απ’ το σουδάν, όνομα πραγματικό ή όχι δεν έχει σημασία, καθώς φεύγει με το ζόρι απ’ αυτό που ονομάστηκε (και ίσως ήταν) «ζούγκλα»: ο καταυλισμός φυγάδων προς την αγγλία, στο γαλλικό έδαφος, στο Καλαί. Την έβγαζαν κάπως ανθρώπινα εκεί οι φυγάδες; Όχι. Ήλπιζαν να καταφέρουν να περάσουν στην αγγλία κρυμμένοι σε κάποια νταλίκα; Ναι. Μ’ αυτήν την ελπίδα που γινόταν όλο και πιο χλωμή όσο περνούσε ο καιρός· κι ωστόσο η ελπίδα πεθαίνει τελευταία.
Το γαλλικό κράτος τους επιτρέπει να διαλέξουν ανάμεσα σε δύο επαρχίες του για μετεγκατάσταση· τους υπόσχεται κάτι καλύτερο απ’ τη ζωή στη «ζούγκλα» και πολύ λιγότερο απ’ την ελπίδα της αγγλίας. Σπάει αυτός ο υποψήφιος δεσμός μεταξύ γαλλικού και αγγλικού εδάφος, στο όριο του Καλαί. Θα αντικατασταθεί με κάτι διαφορετικό, «γαλλική φιλοξενία» ας το πούμε, που θα έχει αβεβαιότητα, ματαίωση, και το ενστικτώδικο πείσμα ότι «πρέπει να μείνεις ζωντανός».
Κι ωστόσο το πέρασμα της Μάγχης θα είναι για αρκετό καιρό το ζητούμενο. Τα παράνομα γραφεία ταξιδίων, αυτά που ταΐζουν τα πρωτοκοσμικά κράτη και οι κυβερνητικοί λακέδες τους (με το αζημίωτο, είμαστε σίγουροι) θα προσφέρουν τις λύσεις για το πέρασμα· με 4 ή 5 χιλιάρικα (σε ευρώ). Λίγο πιο κοντά ή λίγο πιο μακρυά απ’ τα παράλια, η ελπίδα πεθαίνει τελευταία. Τα λεφτά θα πρέπει να μαζευτούν. Και θα μαζευτούν, ότι κι αν σημαίνει αυτό…
Αυτή είναι η αλληγορία της τάξης μας, και καλύτερα να την νοιώσουμε: Παντού και πουθενά… Χωρίς έδαφος και με το πιο άθλιο τέτοιο… Χωρίς μέλλον και με όλο το μέλλον δικό της… Χωρίς χαρτιά, και με πείσμα…

(Στη φωτογραφία: η τελευταία αγκαλιά του αποχαιρετισμού απ’ τη «ζούγκλα». Μετά; Κάπου αλλού, μακριά και χώρια…)


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Έξι χρόνια και μερικές τράπεζες μετά…


Αποτέλεσμα εικόνας για εννιά χρόνια καπιταλιστικής κρίσης

Έχουν συμπληρωθεί εννιά χρόνια καπιταλιστικής κρίσης -με συμβολική αφετηρία την κατάρρευση μερικών εκ των μεγαλυτέρων χρηματοπιστωτικών μαγαζιών σε Μεγάλη Βρετανία και ΗΠΑ. Και δεν αποτελεί καθόλου σύμπτωση πως στην επικαιρότητα των ημερών περιλαμβάνεται ξανά το ίδιο θέμα, ενώ αλλάζουν μόνο τα ονόματα και οι εθνικότητες των «προβληματικών τραπεζών». Εννιά χρόνια μετά, τ’ αφεντικά παγκοσμίως εξακολουθούν να εφαρμόζουν τις ίδιες πολιτικές υποτίμησης της εργατικής τάξης, έχοντας ταυτόχρονα διαβεί το κατώφλι των ανταγωνιστικών υποτιμήσεων των νομισμάτων τους. Με άλλα λόγια: η πολιτική κυριαρχία επί της εργατικής τάξης, ακόμα κι η ίδια η καταστροφή τμημάτων της σε διάφορα σημεία του πλανήτη, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση του εντεινόμενου ανταγωνισμού μεταξύ τους.
Αυτά μπορεί να μοιάζουν με ψιλά γράμματα για όσους ζουν και επιβιώνουν στην ελληνική επικράτεια. Η αλήθεια είναι όμως ότι όσα εξελίσσονται εδώ από το 2010 κι έπειτα, δεν μπορούν παρά να είναι (μικρό) μέρος του ψηφιδωτού της διαχείρισης της κρίσης.
Η τρέχουσα εγχώρια επικαιρότητα της κρίσης προετοιμάζει το έδαφος για ένα ακόμα γύρο μνημονιακών μέτρων, τα οποία περιλαμβάνονται στη δεύτερη αξιολόγηση του δανειακού προγράμματος που συνυπέγραψε η κυβέρνηση των σοσιαλ/ψεκασμένων ΣΥΡΙΖΑ/ΑΝΕΛ 14 μήνες πριν. Ανάμεσα στα δεκάδες προαπαιτούμενα που πρόκειται να ψηφιστούν τους επόμενους μήνες -κι ενώ η κυβέρνηση θα διαπραγματεύεται σκληρά τις «κόκκινες γραμμές» της, παράγοντας το ανάλογο πολιτικό θέαμα- περιλαμβάνεται και μια δέσμη μέτρων που αφορά κατευθείαν την εργασία. Θεσμοθέτηση των ομαδικών απολύσεων, ενός νέου τρόπου λήψης αποφάσεων για την κήρυξη απεργιών -ο οποίος προφανώς θα καταστήσει την πραγματοποίησή τους πιο δύσκολη, της παύσης χρηματοδότησης των συνδικάτων μέσω των ασφαλιστικών εισφορών και του περιορισμού της προστασίας της συνδικαλιστικής δράσης, είναι, μεταξύ πολλών άλλων, εκείνα που βρίσκονται στο τραπέζι.

Συνέχεια