Ο Ντάριο Φο ανάμεσα σε φλίπερ και αρχαγγέλους…


Ο θάνατος του Ντάριο Φο ήρθε λίγες ώρες πριν η Σουηδική ακαδημία ανακοινώσει τη βράβευση του Μπομπ Ντύλαν. Μέσα από την τυχαία αυτή συγκυρία θυμηθήκαμε τον σχετικό σάλο που είχε προκαλέσει η βράβευση του Ντάριο Φο. Οι ενστάσεις είχαν να κάνουν με το γεγονός πως ο Ντάριο Φο δεν ήταν αποκλειστικά συγγραφέας, αλλά τα θεατρικά του κείμενα εντάσσονταν σε ένα σύνολο θεατρικής δράσης ως ισότιμο στοιχείο. Γιατί ο Φο ήταν ταυτόχρονα συγγραφέας, ηθοποιός, σκηνοθέτης, σκηνογράφος, δάσκαλος, κοινωνικά ορατός και πολιτικά ενεργός. Ένας ολοκληρωμένος καλλιτέχνης, με την λογοτεχνική παραγωγή να βρίσκεται ισότιμα μέσα σε ένα ευρύτερο σύνολο που την ξεπερνούσε. Οι τότε ενστάσεις μοιάζουν σήμερα απλώς να υπογραμμίζουν το μεγαλείο αυτής της ολοκληρωμένης καλλιτεχνικής πρότασης (και μακάρι το ίδιο να συμβεί με την εξίσου ολοκληρωμένη πρόταση του Μπομπ Ντύλαν).
Το «Μίστερο Μπούφο», « Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», το «δεν πληρώνω, δεν πληρώνω», «Οι Αρχάγγελοι δεν Παίζουν Φλίπερ», «το Ανοιχτό Ζευγάρι», «Η Μαριχουάνα της Μαμάς Είναι πιο Γλυκιά» αποτελούν έργα που -ακόμη και μακριά από τη σκηνική εκτέλεση του δημιουργού τους- έγιναν κλασικά και επαναπροσδιόρισαν τους όρους του πολιτικού θεάτρου.

Συνέχεια

WIKILEAKS· ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΙ ΕΞΥΠΗΡΕΤΕΙ ΤΟ WIKILEAKS [ΑΛΗΘΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΕΜΑΤΑ]…


WikiLeaks καλείται ο διεθνής μη κερδοσκοπικός οργανισμός ΜΜΕ ο οποίος δημοσιεύει έγγραφα από ανώνυμες πηγές και διαρροές, που υπό άλλες συνθήκες δεν θα έβλεπαν το φως της δημοσιότητας (ιδού ο τρόπος δημοσίευσης ανώνυμων καταγγελιών: WikiLeaks Submission και StrongBox: Ανώνυμες Καταγγελίες μέσω Tor). Ο λόγος για την γνωστή ιστοσελίδα που αποκαλύπτει με αποδείξεις πάντα, βρομιές κυβερνήσεων και πολυεθνικών.
Τον ιστότοπο του οργανισμού, ο οποίος και ξεκίνησε την λειτουργία του το 2006, διαχειρίζεται η «The Sunshine Press». Μέσα στον πρώτο χρόνο της λειτουργίας του, ο ιστότοπος ανακοίνωσε πως η βάση δεδομένων του συμπεριελάμβανε πλέον περισσότερα από 1,2 εκατομμύρια έγγραφα.
Ο οργανισμός αυτοπεριγράφεται ως «πνευματικό παιδί» Κινέζων αντιφρονούντων, καθώς και δημοσιογράφων, μαθηματικών και νεοσύστατων εταιρειών τεχνολογίας από τις Η.Π.Α., την Ταϊβάν, την Ευρώπη, την Αυστραλία και την Νότια Αφρική. Δημοσιεύματα εφημερίδων και το περιοδικό «The New Yorker» (7 Ιουνίου 2010) παρουσιάζουν ως ιδρυτή του οργανισμού τον Τζούλιαν Ασάντζ (Julian Assange), έναν Αυστραλό δημοσιογράφο και ακτιβιστή του Διαδικτύου.

Το WikiLeaks (ευρέως γνωστό και ως WL) έχει κερδίσει ένα σύνολο βραβείων, ανάμεσα στα οποία το Βραβείο Νέου Μέσου (New Media Award) του έγκριτου οικονομικού περιοδικού «The Economist» για το έτος 2008. Toν Ιούνιο του 2009, το WikiLeaks και ο Τζούλιαν Ασάνζ βραβεύτηκαν από την Διεθνή Αμνηστία με το UK Media Award (στην κατηγορία «Νέο Μέσο») για τη δημοσίευση το 2008 του κειμένου «Κένυα: Η Κραυγή του Αίματος – Εξώδικες δολοφονίες και εξαφανίσεις » («Kenya: The Cry of Blood – Extra Judicial Killings and Disappearances»), μια έρευνα της Εθνικής Επιτροπής της Κένυας για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα (Kenya National Commission on Human Rights). Το Μάιο του 2010, η «New York Daily News» κατέταξε το WikiLeaks πρώτο στη λίστα των «ιστοσελίδων που θα μπορούσαν να αλλάξουν εντελώς την ειδησεογραφία».

Τον Απρίλιο του 2010, το WikiLeaks δημοσίευσε βίντεο από ένα περιστατικό του 2007 οπότε και Ιρακινοί άμαχοι πολίτες θανατώθηκαν από Αμερικανούς στρατιώτες, σε μια ιστοσελίδα που καλείται Collateral Murder. Τον Ιούλιο του ίδιου έτους, το WikiLeaks δημοσίευσε το «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Αφγανιστάν» («Afghan War Diary»), μια συλλογή περισσότερων από 76.900 έγραφα σχετικά με τον Πόλεμο στο Αφγανιστάν τα οποία μέχρι τότε δεν ήταν διαθέσιμα στο ευρύ κοινό. Τον Οκτώβριο, η ομάδα δημοσίευσε ένα πακέτο περίπου 400.000 εγγράφων υπό τον τίτλο «Ημερολόγιο του Πολέμου στο Ιράκ» («Iraq War Logs») σε συντονισμό με μεγάλους κερδοσκοπικούς οργανισμούς ΜΜΕ. Λίγες εβδομάδες αργότερα, την 28η Νοεμβρίου, το WikiLeaks ξεκίνησε να δίνει στην δημοσιότητα 251.287 διπλωματικά έγγραφα, με την Αμερικανική Κυβέρνηση να κάνει λόγο για «επίθεση κατά της διεθνούς κοινότητας».

[πιο αναλυτικά: Το χρονολογικό ιστορικό του Wikileaks]

Συνέχεια

Ο ρόλος της εκκλησίας κατά την «Τουρκοκρατία»…


Χωρίς να μπορούμε σε ένα άρθρο να αναλύσουμε πλήρως το ρόλο της ορθόδοξης εκκλησίας και του πατριαρχείου της Κωνσταντινουπόλεως (Ιστανμπούλ) κατά την προεπαναστατική περίοδο στον ελλαδικό χώρο, αξίζει να αναφέρουμε πώς έβλεπαν οι ζώντες την περίοδο εκείνη κάτοικοι του ελλαδικού χώρου το ρόλο της που αναμφισβήτητα αποδεικνύει το μίσος της για την ελευθερία.

Δεν είναι τυχαίο που ο Ανώνυμος στην Ελληνική Νομαρχία αναφέρεται στον κλήρο και την εκκλησία στο τέταρτο βιβλίο του με τίτλο  «Οι Συνεργοί της Τυραννίας». Δε διστάζει, όταν αναφέρεται περί τυραννίας,  «…μία ανεξάρτητος και απολελυμένη αρχή ενός προς τους άλλους», να μην συμπεριλάβει απλά τους Οθωμανούς αλλά και την εκκλησία, λέγοντας «…δια μέσου της θρησκείας και των νόμων, εκτελούσι τα όσα η κακία τους τούς διδάσκει..».

Είναι φανερό ότι την εποχή εκείνη ο πληθυσμός του ελλαδικού χώρου δεν διακρίνει την εκκλησία σαν φορέα απελευθέρωσης αλλά αντίθετα σαν το «χέρι» του σουλτάνου στο ρωμαίικο πληθυσμό. Και συνεχίζει να αναφέρεται στη «…μιαρά Σύνοδο της Κωνσταντινουπόλεως…» λέγοντας ότι «Εσύ, τους πτωχούς δεν καταδέχεσι ούτε καν να τους ιδής, ουχί δε να τους βοηθήσεις. Η λύσσα σου διά τα χρήματα είναι απερίγραπτος», περιγράφοντας πλήρως το θεσμικό της ρόλο στη διατήρηση της κυριαρχίας των Οθωμανών στη βαλκανική χερσόνησο.

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (9)…


Πριν περάσουμε στην ψηφιακή εποχή, αξίζει τον κόπο να κάνουμε μια στάση για να ρίξουμε μια ματιά άλλα δυο κανάλια που σημάδεψαν την αναλογική εποχή και που σήκωσαν περισσότερο μπουχό με το κλείσιμό τους παρά με την λειτουργία τους.

Λέγαμε τις προάλλες ότι ο Γιώργος Κουρής ίδρυσε τον Μάρτιο του 1994 το «Κανάλι 5», με τα λεφτά που πήρε από τους Βαρδινογιάννηδες πουλώντας τους το «Κανάλι 29» λίγους μήνες πριν. Το νέο κανάλι λειτούργησε επί πέντε χρόνια με τον γνωστό τρόπο τού Κουρή: φτηνά σκηνικά, εκπομπές της πλάκας και πολιτικές συζητήσεις χρωματισμένες πολιτικά κατά τα συμφέροντα του ιδιοκτήτη του. Αν υπάρχει κάτι που θυμούνται οι παλιότεροι από εκείνη την περίοδο, αυτό είναι σίγουρα η trash μεταμεσονύκτια εκπομπή «Τα παιδιά της νύχτας», με τον Κώστα Μυλωνά.

Αδικίες της ζωής ή όταν ο Κουρής βάζει λεφτά (αριστερά: Αυριανή, 30/5/2011) και τα τρώνε οι εργαζόμενοι
(μέσο: Αυριανή 29/12/2011) και οι συνεργάτες του (δεξιά: Kontra News, 18/4/2016)

Συνέχεια

Μαύρο μεσημέρι…


Μοσούλη

Ο ουρανός της φωτογραφίας δεν είναι νυχτερινός. Είναι μαύρος επειδή καίγεται μια πετρελαιοπηγή, κτυπημένη από δεν ξέρουμε ποιούς, στα βόρεια της πολιορκούμενης (και «υπό απελευθέρωση») Μοσούλης.
Τώρα ανασαίνεις με καλάμι..


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Όπλα υπάρχουνε…


Γράφει ο mitsos175.

Μπορώ τώρα να μη γελάσω; Γιατί το θέμα σοβαρό είναι, αλλά τα όσα ακούω γελοία. Κάπου διάβασα πως ακροδεξιό περιοδικό υποστηρίζει ότι ο καημένος ο Καμένος, που είναι και ψεκασμένος, ζήτησε 20 αόρατα αεροπλάνα από την Αμερική ΤΖΑΜΠΑ. Θα τα πάρει και θα είναι αόρατα, όπως αόρατη θα είναι κι ελάφρυνση για το χρέος.

Διότι θέλει ο Σουλτάνος τη Θεσσαλονίκη, τη Θράκη, το Αιγαίο κι ότι άλλο έχουμε ευχαρίστηση. Κι εγώ θέλω τη Scarlett Johansson και τη Melissa Benoist, τη μαύρη χήρα και τη super girl, ΜΑΖΙ, αλλά όσο και να ‘χω τέτοιες φαντασιώσεις, μάλλον χλωμό το βλέπω να γίνονται πραγματικότητα σε αυτή τη ζωή. Και δεν νομίζω να έχουμε άλλη ζωή ή άλλες ευκαιρίες.

Να τα ζητήσουν λοιπόν από το μοναδικό τουρίστα, που θα φεσώσει το ελληνικό κράτος, τον Ο – Μπάμια. Ο Μπάμιας θα έρθει μετά τις εκλογές, για να μας ευχηθεί, να δει την Ακρόπολη, πριν βάλουν ακριβό εισιτήριο αυτοί που θα την αγοράσουν και ίσως νοικιάσει κάποιο ωραίο νησάκι για διακοπές το καλοκαίρι. Παρόλα αυτά για μια φράση του χωρίς κανένα αντίκρισμα, αφού γίνεται κατόπιν εορτής, θα δώσουμε ένα σκασμό λεφτά, για να αισθάνεται ασφαλής ο πρωθυπουργός, που λέει να βγάλει έξω τον πρώην για φαί στην Αθήνα.

Μερικά λογάκια ακόμα: Οι ακροδεξιοί ενδιαφέρονται πολύ για όπλα. Δεν είναι μόνο γιατί τους αρέσει η καταστροφή. Είναι όπως φάνηκε από τον φύρερ του ΛΑ(Γ)ΟΣ και οικονομικό το θέμα. Καθόσον λεφτά για όπλα σίγουρα υπάρχουν κι αν δεν υπάρχουν θα βρεθούν. Θα χρεωθούμε περισσότερο, θα κόψουμε κι άλλα, δεν έχουμε βρακί να βάλουμε, είμαστε ξυπόλυτοι, αλλά θα έχουμε και γαμώ τα αεροπλάνα. Τα ακριβότερα.

Συνέχεια

Τρείς τρόποι στραμπουλήγματος της ιστορικής πραγματικότητας (ή πώς να βάλετε την ιστορία στο γύψο)…


pleximo

Αφορμή για το άρθρο που ακολουθεί στάθηκε μια δημοσίευση της εφημερίδας «Το ποντίκι» με τίτλο «Η αντίσταση ανάμεσα στο μύθο». Η δημοσίευση αυτή «πατά» πάνω στο βιβλίο «Οι άλλοι καπετάνιοι Αντικομουνιστές – ένοπλοι στα χρόνια της Κατοχής και του Εμφυλίου» το οποίο έχει την επιμέλεια του –ποίου άλλου;- Νίκου Μαραντζίδη, που, μαζί με τον κύριο Καλύβα έχουν πάρει εργολαβία το ξαναγράψιμο της ιστορίας του εμφυλίου και της κατοχής. Γενικότερα η «σχολή» αυτή, προβάλλει το επιχείρημα ότι από την μεταπολίτευση και πέρα, υπάρχει μια ιδεολογική ηγεμονία της αριστεράς, και έτσι έχουμε μια εξιδανίκευση της περιόδου της εθνικής αντίστασης υπέρ των αντιστασιακών αριστερών. Κάτι παρόμοιο δηλαδή με αυτά που λένε οι λογής – λογής ακροδεξιοί, από Πλεύρη μέχρι χρυσή αυγή.

Το συγκεκριμένο άρθρο, αν και διατείνεται ότι κρατάει ίσες αποστάσεις (αλήθεια ίσες αποστάσεις μεταξύ ποιών, των αντιστασιακών από την μια πλευρά και των ΝΑΖΙ και δοσίλογων από την άλλη;), αυτό που κάνει είναι να ρίχνει λάσπη στους αντιστασιακούς καπεταναίους του ΕΛΑΣ, αφού δεν διστάζει να τους αποκαλέσει «ψυχοπαθείς δολοφόνους». Τέσπα, σκοπός δικός μου -που δεν κρατάω ίσες αποστάσεις, γιατί δεν μπορούμε να βλέπουμε τους αντιστασιακούς μέσα από το ίδιο πρίσμα με τους δοσιλόγους, ούτε έναν λαό που αντιστέκεται μπορούμε να τον βλέπουμε μέσα από το ίδιο πρίσμα με τον κατακτητή του- είναι να αντιπαρατεθώ όχι με το συγκεκριμένο άρθρο, αλλά με την γενικότερη «μεθόδευση» που αφορά στο ξαναγράψιμο της ιστορίας. Διακρίνω λοιπόν τρεις μεθόδους (όχι ότι δεν υπάρχουν άλλες) οι οποίες χρησιμοποιούνται συχνά από τους επίδοξους παραχαράκτες.

Μέθοδος πρώτη, η ιστορική λήθη

Για να βρει πρόσφορο έδαφος να φυτρώσει ένας σπόρος, είναι καλό πρώτα να οργωθεί το χωράφι και να αποψιλωθεί. Στην περίπτωση της παραχάραξης της ιστορίας, το όργωμα και η αποψίλωση γίνεται με το να «αφαιρεθούν» από το χωράφι της μνήμης ή της γνώσης όλα εκείνα τα οποία δεν εξυπηρετούν τον ιδιαίτερο σκοπό αυτού που θέλει να την παραχαράξει.

Στο βιβλίο της ιστορίας της Γ’ Λυκείου, στο κεφάλαιο που αναφέρεται στην αντίσταση κατά την περίοδο της κατοχής η λέξη ΚΚΕ δεν αναγράφεται πουθενά. Για το ΕΑΜ και το ΕΛΑΣ, στο λίγο που αναφέρονται, δεν γίνεται καμία σύνδεση με το ΚΚΕ, παρά μόνο εμφανίζονται σε αντιπαραβολή με τον ΕΔΕΣ.1 Παρότι γίνεται συνεχώς αναφορά με θετικό τρόπο σε συμμάχους, και υπάρχουν παραθέματα για τους Άγγλους και τον Ίντεν, και για τους Γάλλους (υπάρχει μέχρι και παράθεμα με τίτλο «Οραματισμός του ευρωπαϊκού μέλλοντος της Ελλάδας μέσα στις φλόγες του πολέμου»), δεν γίνεται καμία θετική αναφορά στους σοβιετικούς. Αναφέρεται μόνο ο «Ρωσικός Χειμώνας» που χρησιμοποιείται συχνά πυκνά για να δείξει ότι ήταν αυτός που νίκησε τους ναζί και όχι ο σοβιετικός στρατός, οπότε και να υποτιμηθεί η συμβολή της κομμουνιστομάνας. Επίσης γίνεται αναφορά στις … φιλικές σχέσεις του Στάλιν με τον Χίτλερ: «Ενώ εξελίσσονταν οι επιχειρήσεις στο αλβανικό μέτωπο, ο Χίτλερ, διαρρηγνύοντας τις φιλικές έως τότε σχέσεις του με τον Στάλιν […]». Για όσους πάντως θέλουν να μάθουν πόσο φιλικές ήταν οι σχέσεις της ΕΣΣΔ με την ναζιστική Γερμανία, ας διαβάσουν το βιβλίο του Ιβάν Μάισκι «ποιος βοήθησε τον Χίτλερ» ή το «φασισμός και κοινωνική επανάσταση» ,του Ρ.Π. Ντατ που δείχνουν ότι η ΕΣΣΔ προσπαθούσε για πολύ καιρό να πείσει τη Γαλλία και τη Βρετανία να κάνουν κοινό μέτωπο ενάντια στην ναζιστική επεκτατικότητα, και αυτές της το αρνούνταν στο όνομα του εξευμενισμού του θηρίου. Ακόμα και όταν η Γερμανία είχε αρχίσει τις προσαρτήσεις, Γάλλοι και Άγγλοι απέκρουαν τις εκκλήσεις της ΕΣΣΔ, ελπίζοντας ότι τα πρώτα ορεκτικά θα της έκοβαν την όρεξη, ή ότι θα στρέφονταν μόνο ενάντια στην Σοβιετική Ένωση, πράγμα που φυσικά δεν έγινε.

Συνέχεια