Βραβείο σιωπής…


635929382385511860_bobdylan_play

«Γιατί δεν μιλάει ο Μπομπ Ντύλαν;» Την τελευταία εβδομάδα, μετά την τιμητική διάκριση του Νόμπελ Λογοτεχνίας, ο ροκάς -τροβαδούρος που όλοι αγαπήσαμε έχει βρεθεί στο στόχαστρο μιας ανελέητης και συχνά λαϊκιστικής κριτικής όχι μόνο για την αξία της βράβευσής του αλλά κυρίως για τους τρόπους του. Όπως λένε και γράφουν πολλοί, «αγνοεί επιδεικτικά την Ακαδημία». Πράγματι η στάση του Ντύλαν προκαλεί σε κάποιους δικαιολογημένη αμηχανία, ιδίως τώρα που φαίνεται ότι τα βραβεία αλλάζουν, όπως έγραψε σχετικά η γαλλική Λιμπερασιόν. Όσοι όμως έχουν παρακολουθήσει το έργο αλλά και τη συνολική δημόσια παρουσία του Ντύλαν, δεν πρέπει να ένιωσαν την ίδια έκπληξη. Ο Ντύλαν δεν ήταν ποτέ ένα «κανονικό» pop idol της μιντιακής κουλτούρας. Ακόμη και στις συναυλίες, έλεγε τα τραγούδια του, έπαιζε μουσική και έφευγε από τη σκηνή. Ποτέ δεν κολάκευε το κοινό με εκείνο το είδος της επικοινωνίας που θεωρείται σήμερα δημοφιλές: τα αστειάκια, τις «παραγγελιές», τις γλυκανάλατες αφιερώσεις, τη διαδραστική συμμετοχή που τελειώνει με τη μαγική προτροπή — «δικό σας τώρα!».

Συνέχεια

Για το δολοφόνο του ιδιοκτήτη γυμναστηρίου…


photo1

Τι σημασία έχει αν ο δολοφόνος του γυμναστή ήταν υποψήφιος με τη χρυσή αυγή;

Τι σημασία έχει αν ο Ρουπακιάς είναι χρυσαυγίτης;

Τι σημασία έχει αν ήταν χρυσαυγίτες αυτοί που μακέλεψαν τους αφισοκολλητές παμίτες στο Πέραμα;

Τι σημασία έχει αν ήταν χρυσαυγίτες αυτοί που δολοφόνησαν τον Λουκμάν;

Και τι σημασία έχει αν ήταν χρυσαυγίτες εκείνοι που έδειραν σχεδόν μέχρι θανάτου τους αιγύπτιους αλιεργάτες;

Όλα αυτά και όλα τα υπόλοιπα μαχαιρώματα, τραμπουκισμοί στις λαϊκές αγορές και στα νοσοκομεία, οι ξυλοδαρμοί καθηγητών, ήταν μεμονωμένα περιστατικά!

Και δεν νομιμοποιείται κανείς να λέει ότι η χρυσή αυγή δρα σαν ναζιστική εγκληματική συμμορία…

Λαγωνικάκης Φραγκίσκος


Από:https://poexania.wordpress.com/2016/10/22/%CE%B3%CE%B9%CE%B1-%CF%84%CE%BF-%CE%B4%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CF%86%CF%8C%CE%BD%CE%BF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B3%CF%85%CE%BC%CE%BD%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AE/

Τα εμβατήρια του ανθρωπισμού…


Αποτέλεσμα εικόνας για πρόσφυγες πολέμου

Στην αρχή είπαν: «να μην γίνουμε αποθήκη ανθρώπινων ψυχών». Μετά είπαν: «ας είναι -θα τους φροντίσουμε από το υστέρημά μας». Η αστραπιαία ρητορική εναλλαγή μεταξύ ενός “light” ρατσισμού και μιας «πονοψυχίας» βγαλμένης σαν από ασπρόμαυρη ελληνική ταινία, έχει γίνει κάτι σαν τη δεύτερη φύση αυτής της χώρας -της αριστερο/ακροδεξιάς κυβέρνησής της κι ενός υπολογίσιμου τμήματος των ντόπιων. Κι είναι ενδεικτική μιας «ψυχοσύνθεσης» που διανύει ταχύτατα την απόσταση από τη μιζέρια και την μισανθρωπιά στην υποτιθέμενη γαλαντομία και πάλι πίσω. Γιατί η αλήθεια είναι πως η όλη αφήγηση της εποποιίας του ελληνικού ανθρωπισμού τους τελευταίους μήνες, είναι κατάλληλη μόνο για κανά μελλοντικό μάθημα πατριδογνωσίας· εκεί που ο σκοπός είναι όλοι να πίνουν απ’ αυτά που σπρώχνουν. Μέχρι εκεί όμως, παραπέρα δεν πάει.

Όπως έχουν καταλάβει πλέον οι πάντες, η ώρα μηδέν για το ελληνικό κράτος και τους υπηκόους του έχει φτάσει όσον αφορά το «προσφυγικό». Τα σύνορα έχουν κλείσει και κλειδαμπαρώσει σε τέτοιο βαθμό, που η συνθήκη Σένγκεν μοιάζει απομεινάρι άλλων καιρών. Κι είναι ένα ερώτημα διαφορετικής τάξης, ποιο κράτος έχει απομείνει να την εφαρμόζει πραγματικά, ώστε ν’ απαιτήσει στ’ αλήθεια την αποπομπή της Ελλάδας. Σ’ αυτές τις συνθήκες -των εθνικών προτεραιοτήτων- είναι που έχουν ανέβει μια σκάλα ακόμη τα ντεσιμπέλ του ελληνικού «ανθρωπισμού». Αυτό δεν συμβαίνει διότι οι έλληνες αποφάσισαν τελικά να γίνουν μια «αποθήκη ψυχών με ευαισθησίες». Τα ντεσιμπέλ βαράνε κόκκινο μπας και καλύψουν ηχητικά (και εν τέλει πολιτικά/ιδεολογικά) τους κινητήρες των στρατιωτικών οχημάτων και τα παραγγέλματα.

Συνέχεια

Το επιχείρημα του τόνου (“The tone argument”)…


Μετάφραση: Louise Michelo-shadia-alem-beyond-1993-900

Το επιχείρημα του τόνου χρησιμοποιείται όταν αντιλέγεις στο επιχείρημα του άλλου βασισμένος στον τόνο (τρόπο, ύφος) του: πολύ θυμωμένος, μισητός, όχι αρκετά ήρεμος, όχι αρκετά ευγενής κλπ. Πρόκεται για λογική πλάνη μιας και τίποτε απ’ όλα αυτά δεν έχει να κάνει με την αλήθεια που εκφράζεται εκείνη τη στιγμή. Ασκείται για να εκτροχιάσει τη συζήτηση ή για να κατασιγάσει τον συνομιλητή.

Το χρησιμοποιεούν οι προνομιούχοι ενάντια στους περιθωριοποιημένους. Η συγκεκριμένη δημοσίευση εξετάζει μία απ’ αυτές τις περιπτώσεις: λευκοί ρατσιστές στην Αμερική το χρησιμοποιούν εναντίων των μαύρων όταν μιλούν για τον ρατσισμό.

Παραδείγματα:

“Με προσβάλλεις”

“Θα σε ακούγαμε αν μιλούσες πιο όμορφα”

“Είσαι γεμάτος με τόσο μίσος”

Οι μαύροι είναι οργισμένοι, αλαζόνες, κλαψιάρηδες, κλπ

Να έχεις κατα νου ότι:

Οι λευκοί που το χρησιμοποιούν ούτως ή άλλως δεν ενδιαφέρονται καθόλου για ό,τι έχεις να πεις – άσχετα από τον τόνο σου. Όλη η συζήτηση περί του “τόνου” σου γίνεται ώστε να σε φιμώσει και να σε αποπέμψει ως έναν μη λογικό άνθρωπο. Ό,τι κι αν είπες τους έφερε σε δύσκολη θέση και το περί του τόνου σου είναι μια δικαιολογία ώστε να μην αντιμετωπίσουν την κατάσταση σοβαρά.

Όσο όμορφα, ήρεμα και λογικά κι αν διατυπώσεις τα επιχειρήματά σου κάποιοι και πάλι θα πουν ότι γκρινιάζεις ή είσαι οργισμένος ή γεμάτος μίσος. Στο μυαλό τους οι λευκοί είναι τόσο υπέροχοι ώστε το να πεις κάτι κακό γι αυτούς μπορεί να οφείλεται μόνο στο μίσος σου γι αυτούς – άσχετα με τό πόσα γεγονότα υποστηρίζουν την άποψή σου. Έτσι, ένας “κακός τόνος” μπορεί πάντα να διαφανεί στα λόγια σου είτε υπάρχει είτε ή όχι.

Αν ήταν τόσο απλό όσο το να επιτύχεις τον “σωστό τόνο” τότε ο ρατσισμός θα είχε εκλείψει αιώνες πριν.

Οπότε, γάμησε τον τόνο. Κανένας λογικός άνθρωπος δεν θα σε κατηγορήσει που είσαι θυμωμένος λόγω του ρατσισμού. Εκείνοι που θα το κάνουν, εκείνοι που απαιτούν να είσαι όχι μόνο γλυκός και ήρεμος αλλά και να σέβεσαι τα δικά τους αισθήματα περισσότερο από τα δικά σου είναι στενόμυαλοι μαλάκες. Μπορεί να θελήσεις να τους πεις τη γνώμη σου αλλά μην ξεγελαστείς πιστεύοντας ότι μπορείς να συνεννοηθείς μαζί τους: έχουν ήδη τοποθετήσει τους εαυτούς τους εκτός διαλόγου.

Πίστευα ότι οι λευκοί είχαν υποστεί πλύση εγκεφάλου και απλώς τόσο ήξεραν τόσα έκαναν. Προφανώς, οι περισσότεροι απ’ αυτούς, συμπεριφέρονται ως αστοιχείωτοι αθώοι. Αλλά το επιχείρημα του τόνου δείχνει ότι πολλοί δεν είναι.

Όταν ένας ανήξερος αθώος σε πληγώσει και του το πεις, θέλει να μάθει ακριβώς τι έκανε λάθος ώστε να σταματήσει να το κάνει και να επανορθώσει. Απολογείται και το εννοεί, επειδή ποτέ δεν σκόπευε να σε πληγώσει.

Αλλά εκείνος που χρησιμοποιεί το επιχείρημα του τόνου κάνει το αντίθετο: αρνείται να αναγνωρίσει το λάθος του ή να κάνει κάτι γι αυτό και πολύ περισσότερο αρνείται να απολογηθεί. Αντ’ αυτού το χρησιμοποιεί εναντίον σου, μετατοπίζοντας τη συζήτηση από το “τι” του είπες στο “πώς” του το είπες.

Αυτές είναι πράξεις κάποιου που γνωρίζει ότι έσφαλε – ή δεν τον ενδιαφέρει το αν έσφαλε – και αρνείται να επανορθώσει. Αυτές είναι πράξεις ενός αναίσθητου μαλάκα κι όχι ενός ανήξερου αθώου.

http://abagond.wordpress.com/2010/07/24/the-tone-argument/

___________________________________________________________