Aleppo, final steps?…


Aleppo

Η προσπάθεια της Μόσχας και της Δαμασκού να αδειάσει το ανατολικό Aleppo δεν φαίνεται να πέτυχε. Είτε επειδή οι αντικαθεστωτικοί κτυπούσαν τις εξόδους, είτε επειδή οι υπηρεσίες του οηε δεν πολυβιάστηκαν να συνδράμουν την αποχώρηση όσων θέλουν να φύγουν (στο κάτω κάτω η εκεχειρία δεν είχε αποφασιστεί απ’ τον οηε…), είτε για λόγους που δεν ξέρουμε. Φαίνεται, αντίθετα, ότι αυτοί οι αντικαθεστωτικοί , αν και στα σκοινιά, έχουν καταφύγει στην τακτική «κλωτσάμε την κυψέλη για να αγριέψουν οι μέλισσες» (που δεν θέλουν και πολύ…), ελπίζοντας, ίσως, σε παρέμβαση των αμερικάνων και των συμμάχων τους (υπέρ τους).
Αυτό σημαίνει ότι δεν περνάει εκεί η μπογιά της Άγκυρας; Σημαίνει ότι γίνεται κι εκεί, στο ανατολικό Aleppo, μια υπόγεια σύγκρουση μεταξύ Άγκυρας και Ουάσιγκτον and friends; Κάτι άλλο;
Δεν θα αργήσει να φανεί. Το χρονικό διάστημα των τετελεσμένων δεν είναι απεριόριστο· καθορίζεται απ’ τις αμερικανικές εκλογές και την ανάληψη καθηκόντων των καινούργιων βιτρινών, ως τα μέσα Γενάρη.
Eν τω μεταξύ, μεγάλο μέρος της πόλης θα είναι μόνο για τα φαντάσματα. Συμπεριλαμβανομένων όλων εκείνων που έχουν δολοφονηθεί και δολοφονούνται απλά επειδή δεν είχαν καν την δυνατότητα να φύγουν.


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Ζακ Ρανσιέρ: Ο αδαής δάσκαλος…


ranciere1

Επιμέλεια: Γιώργος Σταματόπουλος

Νοημοσύνη

Ο Αριστοτέλης απεφάνθη ότι όλοι οι άνθρωποι εκ φύσεως επιθυμούν τη γνώση (πάντες άνθρωποι του ειδέναι ορέγονται φύσει). Ωραίο συμπέρασμα και δεν μπορεί να ερευνηθεί ως αξιωματικό ή εγωιστικό ή αυθαίρετο. Αυτό που προκύπτει ως ερώτημα είναι τι γίνεται μετά την υποτιθέμενη εκπλήρωση αυτής της επιθυμίας, εάν υπάρχει δυνατότητα να φτάσει ο οποιοσδήποτε στη γνώση – εννοείται και εκείνος που αρκείται στην απλή εκπλήρωση των ζωτικών αναγκών· ο βοσκός, ο βιομηχανικός εργάτης, ο σαγματοποιός, ο περιπτεράς κ.ο.κ.

Στον τομέα του ο καθείς μυείται στη γνώση, εκών άκων σχεδόν, διαφορετικά δεν θα καταφέρει να επιβιώσει. Τη γνώση τούτη την αποκτά από μόνος του, χωρίς κάποια διαμεσολάβηση, χωρίς θητεία ή μαθητεία σε ακαδημαϊκές σχολές ή σε εμπειρικούς δασκάλους.

Ο ελεύθερος άνθρωπος ανασαίνοντας και περπατώντας, ακούγοντας και βλέποντας χαράσσει τον δρόμο του για τη γνώση και αυτήν ακόμη την αυτογνωσία, δίχως να είναι υποχρεωμένος να δίνει λογαριασμό σε κανέναν. Ρωτάει όταν δεν καταλαβαίνει, ερευνά, μένοντας πιστός στη δική του πνευματική αξιοπρέπεια, ακόμη και όταν επιδίδεται σε τυχερά παίγνια…

Η γνώση μπορεί να είναι δύναμη, αλλά αυτό αφορά τον ορθολογικό πολιτισμό και τις δυτικές δημοκρατίες περισσότερο και όχι την ισοκοινωνικότητα και την άρνηση οποιασδήποτε διάκρισης (υλικής ή πνευματικής). Η λαϊκή σοφία υπερτερεί ενίοτε της επιστημονικής γνώσης· δεν μπορεί να μιλήσει για τα ταξίδια στο διάστημα ή για την ταχύτητα του φωτός, ταξιδεύει εντούτοις στον χρόνο και φωτίζει πολλές ασθένειες και καθημερινές στραβωμάρες.

Συνέχεια

ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕΣ; – ΕΛΑ ΝΤΕ, ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΑ; …


NattiSt.Cloud_-960x542.jpg

Σκέψεις πίσω από τη «Λευκή κουρτίνα» του Δημήτρη Γράψα.*

Ο Χ είναι 30 χρονών. Από τότε που τέλειωσε το πανεπιστήμιο την έβγαζε με περιστασιακές δουλειές και μικροκόλπα. Θεωρούσε μάλιστα πως όλο αυτό είχε μια ξεχωριστή γοητεία. Η απραξία είχε εδραιωθεί στη ζωή του από καιρό. Το κινητό του μένει συχνά από μπαταρία. Είναι οικονομικά ζορισμένος. Πλέον οι δουλειές γίνονται όλο και πιο περιστασιακές και τα κόλπα έχουν από καιρό σωθεί. Τι άλλο μαθαίνουμε για το Χ στις πρώτες σελίδες; Ο Χ είναι έγκλειστος σε ένα πράσινο δωμάτιο που δεν του θυμίζει τίποτε. Η πόρτα είναι κλειδωμένη και δεν έχει ιδέα πως βρέθηκε εκεί, ποιοι τον κρατούν και για ποιο λόγο κρατείται.

Καθώς εκτυλίσσεται η υπόθεση, θα έλεγα ότι έχει πολλά στοιχεία νουάρ, όπου ο Χ βιώνει μια ακραία κατάσταση και γύρω του πλανώνται αόρατες ή/και ορατές απειλές, απόγνωση, τρέλα. Ας κάνουμε όμως μια αφαίρεση. Όλες οι σκέψεις, οι αναμνήσεις και τα παραληρήματα του Χ για γυναίκες, φίλους, το παρελθόν και το μέλλον της ζωής του δε θα μπορούσαν να έχουν λάβει χώρα και χωρίς τη συνθήκη του εγκλεισμού; Και αν η απάντηση είναι καταφατική, όπως στην περίπτωσή μας, ποιό ρόλο επιτελεί τότε η κλειδωμένη πόρτα, ο εγκλεισμός και η αιχμαλωσία είτε στις αφηγηματικές επιλογές του Δημήτρη Γράψα είτε στο ίδιο το βίωμα του Χ;

Ας κάνουμε στο σημείο αυτό μια μικρή παρέκβαση. Ο ψυχολόγος Μπρούνο Μπέτελχαϊμ σε κάποιο έργο του συγκρίνει τη συνθήκη της ερωτικής καταστροφής με τον εγκλεισμό σε στρατόπεδο συγκέντρωσης βρίσκοντας ως κοινό στοιχείο αυτό που στο ψυχωτικό πεδίο, ονομάστηκε ακραία κατάσταση. Ο ίδιος ήταν έγκλειστος στο Νταχάου και το Μπούχενβαλντ και επέζησε της ναζιστικής θηριωδίας. Ο Ρολάν Μπαρτ στα «αποσπάσματα ερωτικού λόγου» αναρωτιέται: «Δεν είναι, αλήθεια, άηθες να συγκρίνεις την κατάσταση ενός υποκειμένου που αντιμετωπίζει ερωτικά προβλήματα, με την κατάσταση ενός έγκλειστου στο στρατόπεδο συγκέντρωσης του Νταχάου; Μια από τις πιο ανήκουστες ύβρεις της Ιστορίας μπορεί να εξομοιωθεί με ένα ασήμαντο, παιδαριώδες, σπουδαιοφανές και αδιόρατο περιστατικό που έπληξε ένα υποκείμενο που απλώς κατατρύχεται από το Φαντασιακό του; Κι όμως, οι δυο αυτές καταστάσεις, έχουν κάτι το κοινό: είναι, κυριολεκτικά, πανικές. Πρόκειται για καταστάσεις χωρίς υπόλοιπο, χωρίς επιστροφή: πρόβαλα τον εαυτό μου στον άλλον με τόση δύναμη, ώστε όταν εκείνος μου λείπει, δεν μπορώ να συγκεντρωθώ, να ξαναβρώ τον εαυτό μου: χάθηκα για πάντα».

Συνέχεια

Όταν οι ταυρομαχίες πυροδοτούν την αυριανή σύρραξη του Ισπανικού Κράτους με την Καταλονία! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2016 10 21 01 article

Η νέα σύγκρουση Μαδρίτης-Βαρκελώνης αυτή τη φορά για τις… ταυρομαχίες μπορεί να προκαλέσει μειδιάματα μόνο στους αφελείς και στους απληροφόρητους. Όμως, αυτή ειδικά η κρίση δεν προσφέρεται ούτε για μειδιάματα ούτε για αστειάκια.  Καθώς μάλιστα πρόκειται για τη νιοστή πρόκληση των επιγόνων του Φράνκο ενάντια στη κυβέρνηση και στο πληθυσμό της Καταλονίας την ώρα που αυτή οδεύει προς την οριστική απόσχιση και την κήρυξη της ανεξαρτησίας της,  τα πάντα είναι πια πιθανά. Ακόμα και μια τόσο «απίθανη και όμως αληθινή» αιτία να πυροδοτήσει τη γενικευμένη σύρραξη…

Ας δούμε όμως εν συντομία για τι ακριβώς πρόκειται. Την  Πέμπτη 20 Οκτωβρίου, το Συνταγματικό Δικαστήριο του Ισπανικού Κράτους κήρυξε αντισυνταγματική την απαγόρευση των ταυρομαχιών που είχε αποφασίσει το 2010 το Καταλανικό Κοινοβούλιο. Το σκεπτικό αυτής της απόφασης ήταν αρκούντως εμπρηστικό για να προκαλέσει τις ακαριαίες αντιδράσεις  (δηλώσεις αλλά και διαδηλώσεις) των αρχών και του πληθυσμού της Καταλονίας. Με δυο λόγια, οι δικαστές του ΣΤ αναγνώρισαν μεν το κατοχυρωμένο δικαίωμα των αρχών της Καταλονίας να παρεμβαίνουν σε ό,τι έχει σχέση με τα θεάματα, αλλά αποφάνθηκαν ότι οι ταυρομαχίες δεν είναι θέαμα αλλά … «πολιτιστική κληρονομία της Ισπανίας» και κατά συνέπεια, δεν μπορούν να τύχουν καμιάς απαγόρευσης!

Συνέχεια

Συμβαίνουν εις Παρισίους…


μπάτσοι Παρίσι

Οι εικονιζόμενοι (σε κεντρικό δρόμο του Παρισιού) είναι «μπάχαλοι»; Όχι. Είναι μπάτσοι!! Μπάτσοι που διαδηλώνουν στο κέντρο της πόλης υπέραυστηρότερων τιμωριών σε όσους τους επιτίθενται.
Ποιοι τολμούν να επιτίθενται στα γλυκύτατα γαλλικά όργανα της τάξης; Ξέρετε. Οι συνηθισμένοι. Διαδηλωτές· και νεολαίοι των προαστείων… Στο τελευταίο τέτοιου είδους περιστατικό, στις 8 Οκτώβρη, ένας 28χρονος μπάτσος έπαθε σοβαρά εγκαύματα όταν έφαγε μια μολότοφ, σε κάποιο προάστειο.
Τόσες «τρομοκρατικές» επιθέσεις έχουν γίνει στη γαλλία, και τόση «έκτακτη ανάγκη» έχει βγει στους δρόμους. Ακόμα να εμπεδωθεί το πνεύμα – του – νόμου – και – της – τάξης;

Συμβαίνουν παντού.

Επί τη ευκαιρία, αν και το θέμα απαιτεί πολύ περισσότερα από έναν ευκαιριακό σχολιασμό: υπάρχει μια αισθητική διάσταση, πολύ ισχυρή, που βραχυκυκλώνει τις αντιλήψεις. Αυτοί εδώ πιο πάνω, στην προηγούμενη φωτογραφία,πράγματι μοιάζουν με το κοινωνικό underground! Και, ακόμα σημαντικότερο: δεν είναι ασφαλίτες που ετοιμάζονται να χωθούν σε διαδήλωση. Δεν φορούν «στολές κοινωνικές παραλλαγής». Είναι μπάτσοι, το πιθανότερο της κατηγορίας «ματ», με τα καθημερινά τους ρούχα. Που κρύβουν τα πρόσωπά τους για τους ίδιους (αναλογικά) λόγους που τα κρύβουν και οι διαδηλωτές. Λοιπόν; Τι γίνεται;
Έχουν γίνει πολλά, για καιρό, που δεν χωράνε σε μια ασταμάτητη μηχανή. Ωστόσο, έστω, ας πούμε αυτό: όποιος νομίζει ότι «καταλαβαίνει τον κόσμο με μια ματιά» έχει χάσει. Όχι τώρα. Έχει χάσει εδώ και 30 χρόνια. Που σημαίνει: έχασε για πάντα αν το συνεχίζει έτσι· ακόμα κι αν είναι μόλις 20κάτι χρονών.
Τι είναι το εντελώς διαφορετικό «βλέμμα», σιγά μην το πούμε εδώ…


Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Μάνος Χατζιδάκις: η Ανθρώπινη Ευπιστία …«Πώς να αντιδράσουμε όταν η μεγάλη πλειοψηφία ζει την πλάνη πως η θέλησή της κυβερνά;» …


«ΠΟΥ ΚΑΙΡΟΣ ΓΙΑ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ! Και γιατί άλλωστε; Να διορθωθεί τι και με ποιο τρόπο; Όλες οι επαναστάσεις καταλήγουν στην κατάκτηση της ανεγκέφαλης, όπως είπαμε Κυρίας. Της Εξουσίας. Αυτή η κατάκτηση, ως γνωστόν, δημιουργεί Δίκαιον, μακράν των ονειρικών στόχων μιας επανάστασης. Οι άνθρωποι που προκύπτουν από μια επανάσταση, περιέχουν τα ίδια συστατικά με τους αποχωρήσαντες ή τους ηττηθέντες. Η καταπίεση ευνοεί την αντίσταση και την ψυχική υγεία. Η επιτυχία και η επικράτηση κάνει ν’ αναβιώσει η εγωπάθεια, ο απολυταρχισμός, ο συγκεντρωτισμός και η απανθρωπιά.

Η ΑΝΤΙΣΤΑΣΗ ΞΑΝΑΓΕΝΝΑ. Η ΕΞΟΥΣΙΑ ΦΘΕΙΡΕΙ, καταστρέφει τα ζωογόνα κύτταρα του ανθρώπου. Χρειάζεται ισχυρή παιδεία για ν’ αντέξει κανείς στην έννοια της Εξουσίας και της επιτυχίας. Ο άνθρωπος σε μια έξυπνη στιγμή του, έβγαλε τον Θεό και το Δαίμονα από μέσα του και τους εναπόθεσε στους ουρανούς. Θέσπισε Νόμους, έχτισε εκκλησίες και έγινε ανεύθυνος στη μοίρα του, μοιράζοντας τις ευθύνες έξω από αυτόν.

ΜΙΑ ΣΕΙΡΑ ΤΕΛΕΤΟΥΡΓΙΩΝ ΠΡΟΔΙΚΑΖΟΥΝ ΤΗΝ ΕΠΙΡΡΟΗ του καλού και του κακού. Κι έτσι αφέθηκε να τον καθοδηγεί η ανθρώπινη αδυναμία του και όχι μια σμιλεμένη ανθρώπινη κρίση. Η πολιτεία, το Κράτος, ευνοεί την εκπαίδευση εκείνη που δεν απελευθερώνει τον άνθρωπο αλλά τον περιορίζει σε ειδικά πλαίσια, επωφελή για το σύνολο. Και η ανθρώπινη κρίση άρχισε να περιορίζεται στα καθ’ ημάς και όχι στις δυνατότητες της ανθρώπινης φύσης μας.

ΠΩΣ ΝΑ ΑΝΤΙΔΡΑΣΟΥΜΕ ΟΤΑΝ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΛΕΙΟΨΗΦΙΑ ζει την πλάνη, πως εκπροσωπείται από τους τυχοδιώκτες του Τύπου και της Πολιτικής και πως η θέλησή της κυβερνά; Πώς θα μπορέσει να αποφύγει τη θανάσιμη ψευδαίσθηση που έντεχνα έχουν δημιουργήσει οι εκάστοτε κρατούντες κι ακόμη περισσότερο οι ψευτοσοσιαλιστές και οι αριστερίζοντες καιροσκόποι;

ΜΙΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΑ ΤΑΞΗ ΑΡΧΙΖΕΙ ΝΑ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ από τους φωτισμένους και ανησυχούντες κάθε παράταξης. Και φυσικά καλούμεθα να ζήσουμε διωγμούς και καταδιώξεις όλων αυτών των ανήσυχων και πεφωτισμένων, στο όνομα του λαού και του Σοσιαλισμού, ετούτη τη φορά. Όπως παλιά στο όνομα της Πατρίδας και του Έθνους ημών του Ιερού.

ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ ΝΑ ΤΕΛΕΙΩΣΕΙ η ανθρώπινη περιπέτεια αλλά και η ανθρώπινη ευπιστία. Πάντα ο άνθρωπος θα πιστεύει πως τα όνειρά του θα δικαιωθούν. Αλλά και πάντα θα αγνοεί πως ο ίδιος καταστρέφει τα όνειρά του με το να ξυπνά κάθε πρωί. Κάθε πρωί και όχι για πάντα, μια και μόνη φορά.

ΤΟ ΘΕΜΑ ΟΜΩΣ ΠΑΡΑΜΕΝΕΙ ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΟ ΚΑΙ ΤΥΡΑΝΝΙΚΟ. Πώς ένας πολίτης που σκέφτεται και δεν εννοεί να συμβιβάζεται ή να βολεύεται στις ομαδικές πλάνες, μη συμμετέχοντας στα ομαδικά ή συντεχνιακά συμφέροντα, πώς ένας τέτοιος πολίτης είναι δυνατόν να διατηρήσει τη φωνή του και τη σημασία της, με το κύρος που του παρέχει η επιτυχής προσωπική του εργασία; Εδώ παρατηρούμε μια συνεχή διαρροή επιτυχών πολιτών που για τον έναν ή άλλο λόγο δεν άντεξαν στην επιτυχία ή στην καθιέρωση. Το Κράτος τους κολακεύει με τη συμμετοχή τους στην άσκηση πολιτικών πράξεων. Τους χρίζει βουλευτές. Ένας πρώτος και εύκολος εκμαυλισμός τους. Τους εισάγει στη Βουλή κι ενώ είναι γνωστό πως η Βουλή έχει πάψει προ πολλού να αποτελεί κέντρο λήψης αποφάσεων. Έχει καταλήξει σε κέντρο επικυρώσεως κυβερνητικών αποφάσεων. Είναι μια βιτρίνα-επίφαση μιας δήθεν Δημοκρατίας. Και ο ‘επιτυχών’ ευνουχίζεται σε μια παράσταση που έχει πάψει προ πολλού να σημαίνει κάτι παραπάνω από μια ‘τελετουργία νεκρού θέματος’.

ΚΑΙ ΤΟ ΚΑΚΟ ΕΙΝΑΙ ΠΩΣ ΟΙ ΠΟΛΙΤΕΣ ΣΥΝΗΘΙΖΟΥΝ ΣΤΗΝ ΠΑΡΕΡΜΗΝΕΙΑ ΤΩΝ ΛΕΞΕΩΝ και στις κενές περιεχομένου σπουδαιοφανείς ορολογίες, που επικίνδυνα έχουν επικρατήσει στους νεοελληνικούς καιρούς μας. Κι όχι μόνο στον τόπο μας, αν και εδώ το κακό έχει παραγίνει. Έχουμε φτάσει σ’ εγκληματικά όρια και η αντίδρασή μας δεν πρέπει να χωράει αναστολή. Προφέρονται ανενδοίαστα λέξεις-φράσεις χωρίς ίχνος από το αρχικό τους περιεχόμενο. Και χαρακτηρίζεται ολόκληρη η κυβερνητική δραστηριότητα από μια τέτοια κενή περιεχομένου λεξιχρησία, χωρίς ενδοιασμό, ντροπή ή επιφύλαξη, που υποτιμά την στοιχειώδη νοημοσύνη του Έλληνα πολίτη, τουλάχιστον στο ποσοστό των μ’ ευαισθησία ανησυχούντων και σκεπτόμενων.

ΖΟΥΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΝΕΟΦΑΣΙΣΤΙΚΩΝ ΚΑΙΡΩΝ, στ’ όνομα του παντοδύναμου λαού και των ‘απλών’ ανθρώπων. Και φυσικά ήταν επόμενο να φανούν ‘δημοσιογραφικά’ όργανα για να υπηρετήσουν τον προετοιμαζόμενο νεοφασισμό, με εκχυδαϊσμένη γλώσσα, εσκεμμένος λεξινοθείες και ευτελείς κολακείες γερόντων και υποανάπτυκτων πολιτών».

Απόσπασμα από το βιβλίο του Μάνου Χατζιδάκι, Ο Καθρέφτης και το Μαχαίρι,  Ο Μάνος Χατζιδάκις (23 Οκτωβρίου 1925 – 15 Ιουνίου 1994) ήταν Έλληνας μουσικοσυνθέτης, διανοούμενος και ποιητής. Θεωρείται ο πρώτος που συνέδεσε με το έργο του, θεωρητικό και συνθετικό, τη λόγια μουσική με τη λαϊκή μουσική παράδοση. Πολλά από τα εκατοντάδες έργα του αναγνωρίζονται σήμερα ως κλασικά.


[Aπό: www.doctv.gr]