Bop for Kerouac…


Ο Τζακ Κέρουακ πέθανε στις 21 Οκτωβρίου 1969, ο Μαρκ Μέρφυ στις 22 Οκτωβρίου 2015. Μια jazz και beat ιστορία του Θοδωρή Τριανταφύλλου για δύο μεγάλους και αγαπημένους καλλιτέχνες: Bop for Kerouac.

The only people for me are the mad ones, the ones who are mad to live, mad to talk, mad to be saved, desirous of everything at the same time, the ones who never yawn or say a commonplace thing, but burn, burn, burn like fabulous yellow roman candles”.

Σχεδόν έξι δεκαετίες έχουν συμπληρωθεί από τότε που πρωτοδημοσιεύτηκε το θρυλικό «On the Road» του Jack Kerouac, το έργο-ορόσημο της beat generation. Πρόκειται ως γνωστόν για το βιβλίο που επηρέασε όσο λίγα τον τρόπο σκέψης, τον τρόπο ζωής και την κουλτούρα της μεταπολεμικής νεολαίας στην Αμερική αλλά και αλλού.

Κατά μια έννοια είναι ένα αυτοβιογραφικό βιβλίο, με πρωταγωνιστές τους Sal Paradise (alter ego του συγγραφέα) και Dean Moriarty (χαρακτήρα εμπνευσμένο από τον Neal Cassady, φίλο του συγγραφέα και εξίσου σημαίνον μέλος της beat γενιάς), που περιγράφει το μακρύ ταξίδι τους στην Αμερικάνικη Ενδοχώρα. Ένα υπαρξιακό ταξίδι αυτογνωσίας, μια αγωνιώδης προσπάθεια αναζήτησης του Νοήματος της Ζωής, μια ηδονιστική πορεία έξω και πέρα από τον κομφορμισμό της αστικής καθημερινότητας και τις δεσμεύσεις της. Μια ποικιλία θεμάτων εμφανίζεται στις αφηγήσεις του βιβλίου, ενδεικτική των αναζητήσεων της γενιάς των beat. Ανδρική φιλία, Ταξίδι, Ενηλικίωση, Πνευματικότητα, Σεξουαλικότητα — όλα αυτά υπό την μουσική υπόκρουση της Jazz. Η εποχή των hipsters, πριν την πρόσφατη αναβίωση του όρου ως lifestyle μετενσάρκωση, συμπίπτει άλλωστε με την χρυσή εποχή του bebop. Beat ποίηση και bebop πάνε μαζί. Η ίδια η «αυθόρμητη πρόζα» του Kerouac προσομοιάζει σε ύφος και ρυθμό με το παίξιμο του Charlie Parker στο σαξόφωνο.

Η θεματική της beat generation και ειδικότερα τα γραπτά του Jack Kerouac αποτέλεσαν σταθερά και διαχρονικά σημείο αναφοράς και έμπνευσης για έναν από τους μεγαλύτερους Jazz vocalists όλων των εποχών, τον ανυπέρβλητο Mark Murphy.

Γεννημένος το 1932, ο Mark Murphy αποτέλεσε την επιτομή του «hip» στο Jazz τραγούδι. Στις πολλές δεκαετίες της σημαντικής καριέρας του, πορεύτηκε σταθερά με καλλιτεχνικές «εμμονές» όπως ο Kerouac, το Βραζιλιάνικο τραγούδι, αλλά και η μοναδική του ικανότητα να προσθέτει στίχους σε Jazz standards, δίνοντας τους νέα μορφή και περιεχόμενο και κάνοντας τα ουσιαστικά δικά του.

Στη μεγάλη τέχνη του Murphy έχει εγγραφεί όλη η παρακαταθήκη και το στυλ της beat generation.Το ίδιο το lifestyle του τραγουδιστή, όταν ξεκινούσε την καλλιτεχνική του διαδρομή εκεί στα μέσα των 50’s, δεν απείχε και πολύ από τις αφηγήσεις του On the Road. Η σύνδεση αυτή έγινε ακόμα πιο σαφής και ευθεία για το κοινό, όταν ο Murphy αφιέρωσε ένα ολόκληρο άλμπουμ στον Jack Kerouac. Αναφερόμαστε στο Bop for Kerouac, που κυκλοφόρησε το 1981 στην Muse. Για πολλούς αποτελεί την κορυφαία στιγμή του Murphy και ένα από τα απόλυτα vocal Jazz albums, όπου ανάμεσα στην απόδοση Jazz standards, ο Murphy απαγγέλλει απoσπάσματα από τα γραπτά του Kerouac υπό τη συνοδεία του Richie Cole στο σαξόφωνο και των υπόλοιπων μουσικών. Εδώ τον απολαμβάνουμε στο Parker’s Mood εμπλουτισμένο με αποσπάσματα από το Subterraneans του Kerouac.

Μερικά χρόνια αργότερα, το 1986,ο Murphy θα επανέλθει στο ίδιο μοτίβο και στον αγαπημένο του Kerouac με τον δίσκο Kerouac Then and Now, επίσης στην Muse, απ’ το οποίο ακούμε το San Francisco.

Η Jazz είναι και πάλι της μόδας· την ακούς παντού και μαζικά, από το ραδιόφωνο μέχρι τα dancefloors, διαβάζεις για αυτήν σε ένθετα εφημερίδων και περιοδικά. Ο δε Murphy έχει αποκτήσει πλέον status  θρύλου. Τον συναντάμε σε διάφορα remix, σε ψαγμένες συλλογές (λέγε με Gilles Peterson) και αλλού. Σε αυτό το πλαίσιο, δεν ήταν έκπληξη που ένα φρέσκο και πολύ δημιουργικό γκρουπ από το Ελσίνκι επιδίωξε την συνεργασία μαζί του και στα δυο τους στούντιο άλμπουμ. Αναφερόμαστε στους Five Corners Quintet, στο εξαιρετικό δεύτερο άλμπουμ των οποίων Hot Corner, ο Mark επιστρέφει και πάλι στον Kerouac. Τον ακούμε στο υπέροχο Kerouac Days In Montana.

* * *


Aπό:https://dimartblog.com/2012/08/03/bop-for-kerouac-1/

Πέραν του Εθνικού…


Πέραν του Εθνικού

Αλέξανδρος Σχισμένος

Στα τέλη του 20ου αιώνα, ο Ουίλλιαμ Μπάροουζ έλεγε ότι «ζούμε όλοι σε στρατόπεδα συγκέντρωσης που ονομάζονται έθνη». Όμως, ήδη μετά τον Β΄ Π.Π., μεγάλοι πολιτικοί στοχαστές, όπως ο Αλεξάντερ Κοζέβ ή η Χάνα Άρεντ είχαν μιλήσει για το τέλος των εθνών-κρατών. Τι μορφή έχουν λοιπόν αυτά τα στρατόπεδα σήμερα;

Θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο 19ος και ο 20ος αιώνας ήταν αιώνες που χαρακτηρίστηκαν από τη συμπλοκή και την ένταση ανάμεσα σε τρεις κεντρικές πολιτικές κατηγορίες:

Το Έθνος, τη Μαζική Πολιτική και την Αυτοκρατορία. Έχουμε σε αυτή την περίοδο μία κίνηση όπου αυτοκρατορίες διαλύονται για να γίνουν έθνη, αλλά έχουμε και μία κίνηση αυτοκρατορικοποίησης των ισχυρότερων εθνοκρατών, η οποία εμφανίζεται ως ιμπεριαλισμός. Στις αρχές του 20ου αιώνα, ο κρατικός ολοκληρωτισμός είτε μορφοποιεί παραδοσιακές αυτοκρατορίες, όπως η Ρώσικη, σε εθνοκρατικά μορφώματα, σαν το σοβιετικό έθνος, είτε ωθεί νεόδμητα εθνοκράτη, όπως το ιταλικό ή το γερμανικό, σε αυτοκρατορικές βλέψεις και φιλοδοξίες.

Η ένταση μεταξύ των εθνοκρατικών μηχανισμών, της αρχής της αυτοδιάθεσης των λαών και του αυτοκρατορικού σχήματος παραπέμπει σε ένα βαθύτερο ερώτημα της νεωτερικότητας. Το ερώτημα είναι ποιος και πώς νομιμοποιείται. Ποιος νομιμοποιείται να εκφράσει την κεντρική πολιτική εξουσία απουσία Θεού; Το Έθνος υποκατέστησε το Θεϊκό Υποκείμενο στην αυγή του 19ου αιώνα και κατά τον 20ο αιώνα φάνηκε πού οδηγεί αυτό το Θεϊκό Υποκείμενο, σε δύο παγκοσμίους πολέμους και σε μυριάδες γενοκτονίες (λέξη που επινοήθηκε κατά τον αιώνα αυτό). Το Έθνος παρέμεινε η κεντρική κατηγορία ακόμη και σε κοινωνικούς σχηματισμούς που δεν παρουσίαζαν συνεκτικά και τυπικά «εθνικά» χαρακτηριστικά, όπως είναι το «αμερικάνικο έθνος», όπου η κατηγορία «έθνος» είναι γενικότερη και μεγαλύτερη από την κατηγορία «κράτος» και μάλιστα έχει να κάνει με μία δικαιοδοσία συνταγματική, θα λέγαμε. Η πολιτική μορφή του εθνοκράτους επιβλήθηκε σε ετερογενείς πληθυσμούς άνωθεν κατά την απο-αποικιοποίηση, κατασκευάζοντας προτεκτοράτα και τέρατα. Ο Ο.Η.Ε. μετά τον Β΄ Π.Π. υποτίθεται ότι εκφράζει μία διεθνική ισορροπία, η οποία όμως αποκρύπτει μία βαθιά ανισορροπία και μία σαφή ανισότητα των εθνοκρατών στην ιεραρχία δύναμης και ισχύος.

Συνέχεια

Όσους ανθρώπους πρόλαβα να δω…


ελπίδα1

Από τον Χρήστο Επαμ. Κυργιάκη

Μακρύ το ταξίδι της ζωής και μαζί τόσο μικρό, αναλογίστηκα σαν ήρθε η ώρα της αναδρομής.

Πόσα είδα και πόσα θα ήθελα να δω μα δεν τα συνάντησα ποτέ!

Κι είδα ανθρώπους να γελάνε ανοίγοντας απλώς το στόμα και δείχνοντας τοα δόντια τους. Σπάραζε η ψυχή τους και η δική μου που έβλεπε το μαρτύριό τους.

Κι είδα ανθρώπους ψεύτες και μοχθηρούς, που τους φοβούνταν ακόμη και τα φίδια, να συναναστρέφονται με ανθρώπους σερνόμενοι σε πατώματα, σοκάκια, δρόμους και γυαλισμένους διαδρόμους.

Κι είδα ανθρώπους, επαναστάτες έλεγαν πως είναι, που ήθελαν ν’ αλλάξουν, τον κόσμο να αναδύουν μούχλα. Κι ευχήθηκα τρομαγμένος να μην το καταφέρουν ποτέ.

Κι είδα ανθρώπους καλοντυμένους να προσκυνούν μες στην εκκλησιά, να αφήνουν πλούσιο οβολό στην άκρη της εικόνας και να φεύγουν. Κι είδα την εικόνα να δακρύζει και τον παπά να πανηγυρίζει για το θαύμα. Νόμισε ο παμπόνηρος πως η εικόνα δάκρυσε από χαρά για τον οβολό. Ούτε που φαντάστηκε πως δάκρυσε από πόνο και θλίψη.

Κι είδα σπίτια ανθρώπων σκέτα παλάτια κι ας μην ήταν βασιλιάδες που ντρέπονταν οι άνθρωποι να μπουν μέσα, μα σαν μπήκαν βγήκαν γεμάτοι ντροπή γι’ αυτά που είδαν μέσα.

Κι είδα σχολεία που θύμιζαν φυλακές και δασκάλους που έμοιαζαν με δεσμοφύλακες. Κι είπα πως το κέρδισαν το παιχνίδι τα τέρατα. Με τέτοια σχολεία την άνοιξη θα φυτρώσουν μόνο αγκάθια.

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (8)…


Εκτός από το Tempo, για το οποίο μιλήσαμε χτες, ενδιαφέρον έχει η ιστορία και ενός άλλου τηλεοπτικού σταθμού, το όνομα του οποίου εξακολουθεί να μας απασχολεί και θα συνεχίσει να το κάνει εφ’ όσον βρίσκεται ανάμεσα στα τέσσερα που πήραν άδεια κατά τον πρόσφατο διαγωνισμό. Μιλάμε για τον Σκάι των Αλαφούζων.

Λέγαμε τις προάλλες ότι ο Αριστείδης Αλαφούζος έβγαλε στον αέρα τον τηλεοπτικό Σκάι μόλις προκηρύχτηκαν οι εκλογές του 1993, για να κοντράρει τον Μητσοτάκη με τον οποίο είχε χολωθεί επειδή η κυβέρνηση του έκανε κόλπα με την αδειοδότηση τόσο του ραδιοφωνικού Σκάι όσο και του τηλεοπτικού. Μπορούμε να υποθέσουμε ότι τότε ο Αλαφούζος έκανε την κίνησή του δίχως άδεια, νταηλίδικα που λέμε, είτε επειδή ήταν σίγουρος ότι η μεταβατική κυβέρνηση δεν θα είχε ούτε χρόνο ούτε διάθεση να τον κυνηγήσει είτε επειδή πρόσβλεπε στην στήριξη του ΠαΣοΚ. Πράγματι, η μόνη αντίδραση της κυβέρνησης ήταν να βάλει την ΕΡΤ να κάνει παρεμβολές (να ρίχνει «χιόνι») στις συχνότητες εκπομπής τού Σκάι. Όσο για το ΠαΣοΚ, μόλις κέρδισε τις εκλογές, φρόντισε δια χειρός Βενιζέλου και Χαραλάμπους να δώσει την πολυπόθητη άδεια και, μάλιστα, με αναδρομική ισχύ.

21/9/1993: Η Νανά Δούκα-Παλαιτσάκη αναγγέλλει την έναρξη εκπομπής του τηλεοπτικού Σκάι.

Συνέχεια

Το ελληνικό χρέος και πάλι …


Αποτέλεσμα εικόνας για Το χρέος!

Η φασαρία για την «μείωση του ελληνικού χρέους» έχει γίνει απ’ τα βασικά κλισέ της δημαγωγικής πλύσης εγκεφάλου. Ελάχιστοι μη επαγγελματίες ασχολούνται ή καταλαβαίνουν περί τίνος πρόκειται· την ίδια στιγμή που πολλοί είναι σίγουροι ότι ξέρουν, και είναι ικανοί να στήσουν πάνω σ’ αυτή την υποτιθέμενη «γνώση» τους όλα τα πυργάκια: το δντ (που θέλει το καλό μας), την γερμανία (που θέλει το κακό μας) κλπ κλπ.
Το μόνο βέβαιο είναι πως όλα τα κακά της τελευταίας 6ετίας, τα «μνημόνια», οι «τρόικες», οι ατέρμονες «διαπραγματεύσεις», γίνονται … για να μπορεί να ξαναδανειστεί το ελληνικό κράτος απ’ τις αγορές! Γι’ αυτό και μόνον αυτό: για να δανείζεται / χρεώνεται εμπνέοντας εμπιστοσύνη (στους δανειστές των αγορών χρήματος).
Η φαιορόζ κυβέρνηση, απ’ την πρώτη μέρα της τον περασμένο Γενάρη ως σήμερα έχει αυτήν την περιβόητη «μείωση του χρέους» σα στρατηγικό στόχο της. Έχει αλλάξει τακτική, και αθόρυβα έχει αλλάξει και ζητούμενο. Αρχικά (με όπλο τον εκβιασμό της ελληνικής εξόδου απ’ την ευρωζώνη…) στόχος ήταν να χαρίσουν λεφτά στο ελληνικό κράτος τα υπόλοιπα ευρωπαϊκά.
Τώρα, επειδή έχει πεισθεί ότι απλά αυτό είναι αδύνατο, έχει (επιφανειακά τουλάχιστον) πιο μετριοπαθή στόχο. Με κάποιον τρόπο, που δεν θα περιλαμβάνει, φυσικά, «κούρεμα», ούτε όμως υψηλά ετήσια πλεονάσματα του προϋπολογισμού για πολλά χρόνια, να θεωρηθεί το χρέος ΤΩΡΑ «βιώσιμο» (να κριθεί, δηλαδή, από τώρα ότι το ελληνικό κράτος θα είναι σε θέση να το ξεπληρώνει τα επόμενα πολλά χρόνια…)

Όχι για να συμμετάσχει το δντ στη συνέχεια της «ελληνικής διάσωσης»… Αλλά για να συμπεριλάβει η κεντρική ευρωπαϊκή τράπεζα και τα ελληνικά ομόλογα (τα καινούργια δάνεια απ’ τις αγορές δηλαδή) στην «ποσοτική χαλάρωση». Τι είναι αυτό;

Συνέχεια

Κυβερνοφεμινισμός…


kybernofeminismos afisa

 

Ιστορικά

Γιατί να μιλήσουμε για τον κυβερνοφεμινισμό σήμερα, έχοντας πίσω μας πάνω από 20 χρόνια από την εμφάνισή του στις όχθες του φεμινισμού; Κατ’ αρχάς γιατί στον ελληνικό χώρο λίγοι έχουν ασχοληθεί με το ζήτημα από κινηματική σκοπιά και κατά δεύτερον, γιατί φαίνεται ότι η τάση του κυβερνοφεμινισμού μπορεί να ιδωθεί σαν η συνέχεια που έβαλε τις βάσεις για μια νέα πολιτική θέση πάνω στο θέμα του φύλου, μετά τα 70’s. Μια θέση που, ενώ μετά από τόσα χρόνια παραμένει κομμάτι ενός θολού τοπίου επιδιώξεων, συμμάχων και εχθρών, παράλληλα συμπορεύεται -και ίσως συστρατεύεται κατά τόπους- με τις αλλαγές παραδείγματος μέσα στο καπιταλιστικό, πατριαρχικά δομημένο μοντέλο του δυτικού κόσμου και φαίνεται ότι δεν έχει «ξεπεραστεί» στα βασικά της σημεία από κάτι νέο.

Το προηγούμενο «κύμα» του φεμινιστικού κινήματος, αυτό που άνθισε στα 60’s και 70’s, ήταν πολύμορφο και πλούσιο σε πολεμικές πάνω στα ζητήματα των γυναικών και του φύλου γενικότερα. Από την αυτόνομη οπτική της γυναικείας εργασίας στο κοινωνικό εργοστάσιο, από την οπτική της Davis μέσα στο κίνημα των μαύρων πανθήρων για την αλληλοεπικάλυψη του φύλου, της τάξης και της φυλής, μέχρι τις ριζοσπαστικές φεμινίστριες, που θεωρούσαν πρωταρχική την καταπίεση των γυναικών λόγω του βιολογικού τους φύλου, μέσα στην πατριαρχική κοινωνία. Στο μεγάλο αυτό φάσμα αρνήσεων της εποχής χωρούσαν και συχνά συγκρούονταν όλες αυτές οι διαφορετικές προσεγγίσεις που έψαχναν να βρουν ένα κέντρο από το οποίο να μιλήσουν για το έμφυλο ζήτημα, πρακτικά και θεωρητικά.

Σαν απόρροια αυτών των αρνήσεων και των μαχητικών διεκδικήσεων που έφεραν μέσα τους, συνέβησαν σταδιακά κάποιες σημαντικές αλλαγές. Πρώτα και κύρια, πολλά από τα αιτήματα των φεμινιστριών έγιναν αποδεκτά σε επίπεδο θεσμών, αφομοιώθηκαν. Η νομική κατοχύρωση και επέκταση των δικαιωμάτων των γυναικών, η νομιμοποίηση των αμβλώσεων και η διάδοση των πρακτικών αντισύλληψης και τα σχετικά ιατρικά επιτεύγματα όπως το αντισυλληπτικό χάπι, η προστασία των εργαζόμενων μανάδων, η αυστηρότερη νομοθεσία σχετικά με την ενδοοικογενειακή βία και το βιασμό, οι γενικότερες αλλαγές στο οικογενειακό δίκαιο, ο εμπλουτισμός της επίσημης παιδείας με μαθήματα σχετικά με το φύλο, είναι μερικά από αυτά. Αυτό συνέβη και με ένα μεγάλο μέρος των αγωνιζόμενων υποκειμένων. Μέσα στα πανεπιστήμια σε μεγάλο βαθμό, αλλά και στον εργασιακό τομέα και την πολιτική, οι γυναίκες βγήκαν από το σπίτι, κατέκτησαν χώρο και φωνή.

Συνέχεια