Moby – Αλήθεια, σε αυτόν τον κόσμο θέλεις να ζεις; …


moby_are_you_lost_in_the_world_like_me

Σε ένα ασπρόμαυρο φόντο κι ενώ ακούγεται το νέο τραγούδι του Moby, “Are You Lost In The World Like Me?” (Είσαι χαμένος στον κόσμο όπως εγώ;), παρελαύνουν μπροστά μας σε θλιβερές εικόνες οι σύγχρονες συνήθειες των ανθρώπων και μας αναγκάζουν να αναρωτηθούμε άλλη μία φορά, αν αυτός είναι ο κόσμος στον οποίο θέλουμε να ζούμε

Συνέχεια

«Αργοπεθαίνει» …


martamedeiros

Γράφει ο Κωνσταντίνος Δέδες //

Το διαδίκτυο είναι πανίσχυρο. Μια είδηση μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα είναι ακριβώς μπροστά μας, στον υπολογιστή μας, στα αφτιά μας. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως η είδηση που μόλις διαβάσαμε ή ακούσαμε είναι σωστή και έγκυρη. Η Martha Medeiros θα μπορούσε να το εξηγήσει καλύτερα, αφού είναι το ζωντανό παράδειγμα μιας λάθος πληροφόρησης που εξαπλώθηκε πολύ γρήγορα στον διαδικτυακό κόσμο, αν και δε μιλάμε για μια είδηση, αλλά για ένα ποίημα που λάθος αποδόθηκε στον Πάμπλο Νερούδα. Το ποίημα αυτό, ονομάζεται «Αργοπεθαίνει» ή αλλιώς ”Muere lentamente” και δημιουργός του είναι η δημοσιογράφος και ποιήτρια από την Βραζιλία.

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορα του

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο ”ι” αντί τη δίνη της συγκίνησης
αυτήν ακριβώς που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να χτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν «αναποδογυρίζει το τραπέζι» όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του, για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του, έστω για μια φορά στη ζωή του, να ξεγλιστρήσει απ’ τις πανσοφές συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει

Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.

Μονάχα με μιά φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

Martha Medeiros

____________________________________________________________

Από:http://atexnos.gr/argopeuainei/

ΤΗΛΕΓΝΟΥΣ…ΟΦΕΙΛΕΤΕΣ ΤΗΝ ΒΑΨΑΤΕ ΝΕΑ ΒΑΣΗ ΔΕΔΟΜΕΝΩΝ ΦΑΚΕΛΩΜΑΤΟΣ ΣΑΣ…


Άλλη μια βάση δεδομένων μας, ήτοι φακελώματος, έρχεται από τον Ιανουάριο (2017). Ο λόγος για το online φακέλωμα που ακούει στο όνομα Τηλέγνους. Πρόκειται για την κοινή επιχείρηση των τεσσάρων μεγάλων εταιρειών κινητής τηλεφωνίας οι οποίες συστήνουν εταιρεία που θα διαχειρίζεται όσους αφήνουν χρέη σε κάποιον πάροχο τηλεπικοινωνίας.

Η Τηλέγνους ιδρύθηκε πριν από λίγους μήνες, μετά από γνωμοδότηση της Αρχής Προστασίας Δεδομένων Προσωπικού Χαρακτήρα (PDF), έχοντας ως στόχο τον έλεγχο των συνδρομητών κινητής τηλεφωνίας και δημιουργήθηκε κατόπιν αιτήματος της Ένωσης Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας (ΕΕΚΤ):

Η Αρχή συνεδρίασε προκειμένου να γνωμοδοτήσει, σύμφωνα με το άρθρο 19 στοιχ. ιγ ́ εδάφιο δεύτερο του ν. 2472/1997, επί αιτήματος της Ένωσης Εταιρειών Κινητής Τηλεφωνίας (εφεξής «ΕΕΚΤ») σχετικά με τη σύσταση φορέα για την εκτίμηση του πιστωτικού κινδύνου στην κινητή τηλεφωνία (βλ. την με αριθμ. πρωτ. Γ/ΕΙΣ/6200/01-10-2013 αίτηση, όπως συμπληρώθηκε και αναδιαμορφώθηκε).

Ένα ακόμα φακέλωμα, λοιπόν, μας περιμένει από τον Ιανουάριο. Για να καταλάβετε περί τίνος πρόκειται, μιλάμε για κοινό αρχείο με την οικονομική… συμπεριφορά μας:

Ειδικότερα, σύμφωνα με το προαναφερόμενο αίτημα, θα δημιουργηθεί κοινό αρχείο με δεδομένα οικονομικής συμπεριφοράς (ασυνέπειας) συνδρομητών-πελατών (φυσικών ή νομικών προσώπων) κάθε μίας από τις εταιρείες της EEKT, ώστε οι τελευταίες να προβαίνουν σε έλεγχο φερεγγυότητας του υποψήφιου πελάτη για νέα σύνδεση κινητής τηλεφωνίας.

Το έγκλημά μας; Χρέος 200 ευρών προς την εταιρεία κινητής τηλεφωνίας:[…] τα δεδομένα του Συστήματος Ανταλλαγής Πληροφόρησης θα διακρίνονται, ενόψει του προαναφερόμενου σκοπού, σε δυο κατηγορίες

(α) Δεδομένα συνδρομητών που εμφανίζουν ληξιπρόθεσμη οφειλή ίση ή μεγαλύτερη των διακοσίων (200) Ευρώ, η οποία έχει καταστεί ληξιπρόθεσμη για χρονικό διάστημα άνω των ενενήντα (90) ημερών. Πρόκειται για συνδρομητές που εξακολουθούν να είναι ενεργοί συνδρομητές σε ένα από τα τρία δίκτυα κινητής τηλεφωνίας και η ένταξή τους στο Σύστημα Ανταλλαγής Πληροφόρησης αποσκοπεί στην ενημέρωση των υπολοίπων παρόχων σε περίπτωση που συγκεκριμένος συνδρομητής επιχειρήσει την ενεργοποίηση συνδέσεων στα υπόλοιπα δίκτυα (σε ένα ή/και στα άλλα).

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (7)…


Η διήγησή μας έχει φτάσει στα τέλη τής δεκαετίας τού ’90. Καθώς πλησιάζουμε προς την νέα χιλιετία, η ιδιωτική τηλεόραση συμπληρώνει μια δεκαετία ζωής και βαδίζει προς την ψηφιακή της εποχή. Μόνο που κανείς δεν δείχνει να βιάζεται, μιας και το ψηφιακό περιβάλλον είναι πολύ λιγώτερο φιλικό προς την ασυδοσία τού αναλογικού. Εν πάση περιπτώσει, το τηλεοπτικό τοπίο σ’ αυτή την πρώτη δεκαετία σημαδεύτηκε και από μερικά γεγονότα μικρότερης σημασίας εκείνων στα οποία έχουμε ήδη αναφερθεί αλλά που αξίζει να σημειώσουμε. Για παράδειγμα, η σημερινή ιστορία είναι αποκαλυπτική για το ποιόν κάποιων εκδοτών που νοιάζονται για την δημοκρατία.

Λέγαμε προ ημερών ότι πίσω από το New Channel του Μανούση μάλλον κρυβόταν ο τότε δήμαρχος Θεσσαλονίκης Σωτήρης Κούβελας. Αυτή η φήμη ενισχυόταν από το γεγονός ότι επί σειρά ετών το New Channel και το TV-100 του δήμου θεσσαλονικέων αντάλλασσαν προγράμματα και έβγαζαν κοινά δελτία ειδήσεων (εκτός από το κεντρικό τους δελτίο). Το κανάλι είχε σαφή πολιτικό προσανατολισμό προς την Νέα Δημοκρατία, όπως άλλωστε δήλωνε και το «New» στο όνομά του.

Για να προσελκύσει κοινό, το New Channel έγινε το πρώτο κανάλι εθνικής εμβέλειας που υιοθέτησε «σκουπίδια», παρ’ ότι οι προσλήψεις του Δημήτρη Κωνσταντάρα και της Μένυας Παπαδοπούλου ως παρουσιαστών τού κεντρικού δελτίου ειδήσεων έδιναν μια επίφαση σοβαρότητας. Ανάμεσα στις πάμπολλες εκπομπές-σκουπίδια του σταθμού, βρίσκονταν το «Χρυσό Κουφέτο», το «Ερωτοδικείο», οι «Λογοδοσμένοι», το «Αυτόφωρο», ο «Κίτρινος Τύπος» και άλλες. Με άλλα λόγια, το New Channel έγινε η θερμοκοιτίδα από την οποία βγήκαν μερικά από τα πιο διάσημα απόλυτα μηδενικά τής ελληνικής τηλεόρασης, όπως Αννίτα Πάνια, Πόπη Τσεσμελή, Ελένη Λουκά, Πέτρος Λεωτσάκος, Βίκυ Μιχαλονάκου, Μάκης Τριανταφυλλόπουλος, Δημήτρης Παπανώτας κλπ.

New Channel, ’90s: Συμβολή στην άνοδο του πνευματικού επιπέδου των ελλήνων.

Συνέχεια

Οι προοπτικές της ελληνικής οικονομίας…


Του Δήμου Βοσινάκη

Η Ελλάδα ήταν τελειωμένη υπόθεση από το 2010. Στα τέλη Απριλίου του 2010 έτυχε να ήμουν στο Βερολίνο για μία εβδομάδα και δεν υπήρχε μέρα που να μην δω τον Παρθενώνα ή κάποιο αρχαίο ελληνικό άγαλμα να ζητιανεύει για λεφτά στα πρωτοσέλιδα των γερμανικών εφημερίδων. Ήταν η περίοδος που ο Γιώργος Παπανδρέου ανακοίνωνε την προσφυγή στο μηχανισμό στήριξης της Ε.Ε, της ΕΚΤ και του ΔΝΤ με φόντο τις βαρκούλες του Καστελόριζου. Δεν ξέρω γερμανικά και έτσι από περιέργεια ρώτησα ένα άτομο που έτυχε να περπατάει πίσω μου τι γράφουν οι εφημερίδες. Θυμάμαι την απάντησή του: “It seems they will give you money again”. Αργότερα, τον είδα και πάλι σε μία κατάληψη στο Kreuzberg, ήταν Ιταλός και μιλήσαμε αρκετά για την κατάσταση στην Ελλάδα.

Το πρώτο μνημόνιο τελείωσε και μετά ήρθε το δεύτερο μνημόνιο. Αυτό διαφημίστηκε σαν μία βελτιωμένη εκδοχή του πρώτου που θα διόρθωνε την κατάσταση και θα οδηγούσε τη χώρα στο σωστό δρόμο. Νέα μέτρα, νέοι εφαρμοστικοί νόμοι και μια κυβερνητική αφήγηση που επιμένει να μιλάει για επιτυχίες που κανένας κοινός θνητός δεν μπορεί να καταλάβει. Είναι επιτυχία να κόβονται δέκα απανωτές φορές οι συντάξεις; Μήπως πρέπει να γιορτάζουμε για τις εκατοντάδες χιλιάδες άτομα που έφυγαν στο εξωτερικό για να βρουν μία δουλειά με ικανοποιητικές απολαβές και αξιοπρεπείς συνθήκες εργασίας; Το ένα εκατομμύριο ανέργων δείχνει ότι πάμε καλά ή το κλείσιμο σχολείων και νοσοκομείων; Η φτώχεια και η ανέχεια είναι τα θετικά στοιχεία του μνημονιακού success story; Μετά από λίγο ήρθε η “αριστερή” ελπίδα του ΣΥΡΙΖΑ. Μαζί με την ελπίδα όμως ήρθε και το τρίτο μνημόνιο, πιθανότατα το πιο σκληρό όλων μέχρι το επόμενο. Όλα αυτά ανήκουν στο παρελθόν όμως. Το κείμενο μου δεν θέλει να μείνει στο παρελθόν, θέλει να ασχοληθεί με το μέλλον και με τις προοπτικές της ελληνικής οικονομίας.

Συνέχεια

Ο «πολιτικλικορεκτισμός»…


exofilo-1

Ο «πολιτικλικορεκτισμός»1

Ο πολιτικλικορεκτισμός (πολιτική ορθότητα) είναι μια τάση που έχει ξεκινήσει από τις ΗΠΑ και είναι θα έλεγα μετα-νεωτερικό φαινόμενο, ή τέλος πάντων άρχισε να παίρνει μεγάλες διαστάσεις κάπου στη δεκαετία του 70′ και μετά. Αν έπρεπε να περιγράψω τον πολιτικλικορεκτισμό σε μια φράση, θα έλεγα ότι αποτελεί το φαινόμενο εκείνο στα πλαίσια του οποίου κάποιες λέξεις γίνονται ταμπού και κάποιες άλλες επιλέγονται για να δημιουργηθεί ένα αποδεκτό λεξιλόγιο σε ευαίσθητα ζητήματα όπως είναι ο ρατσισμός, οι σχέσεις των δυο φύλων, η θρησκεία κ.α.

Για παράδειγμα, θεωρείται απαράδεκτο στις ΗΠΑ ένας λευκός να αποκαλέσει έναν μαύρο «νέγρο» γιατί αυτή η λέξη είναι φορτισμένη με αρνητικό-ρατσιστικό-νόημα. Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα μια λέξη που πρωτύτερα ήταν αποδεκτή μπορεί αργότερα να αλλάξει και να γίνει ταμπού, και στη θέση της να προταθεί μια άλλη λέξη. Πχ το έγχρωμος που παλιά ήταν αποδεκτό για να χαρακτηρίσεις έναν μαύρο, τώρα αν δεν κάνω λάθος δεν θεωρείται αποδεκτό και έχει επικρατήσει το αφρο-αμερικάνος (ή αντίστροφα).

Με μια πρώτη ματιά θα πει κανείς ότι ο πολιτικλικορεκτισμός δεν είναι κάτι κακό αφού περιορίζει την χρήση υποτιμητικών χαρακτηρισμών αναφορικά με συνανθρώπους μας, ή μειονότητες, ή πιο αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Δεν μπορεί κανείς να αρνηθεί -εκτός και αν είναι «ούγκανος»- ότι είναι λάθος κάποιον ομοφυλόφιλο να τον αποκαλούμε «πούστη» ή έναν μαύρο να τον λέμε «αράπη», όμως εδώ υπάρχει και το ζήτημα της ουσίας.

Αυτό που θέλω να πω είναι ότι όσο και αν «αποστειρώσεις» την πραγματικότητα από μια σειρά άσχημων εκφράσεων, με κανέναν τρόπο δεν ξεμπλέκεις από την ουσιαστική κυριαρχία της πραγματικότητας πάνω στα ανθρώπινα υποκείμενα και τις μάζες. Ακόμη και αν η λέξη «αράπης» εξαφανιστεί από τον κόσμο, δεν θα εξαφανιστούν οι διακρίσεις οι οποίες πηγάζουν από αντικειμενικές σχέσεις της καθημερινότητας που αναπαράγονται. Ακόμα και αν η λέξη «μουνάρα» δεν ξαναειπωθεί ποτέ για να περιγράψει μονολεκτικά μια όμορφη γυναίκα, η σεξουαλική παρενόχληση στον χώρο εργασίας δεν θα σταματήσει, η απαίτηση από κάποιες επιχειρήσεις οι υπάλληλοι τους να ντύνονται «σέξι» θα συνεχίσει να θεωρείται εκ των ουκ άνευ για σερβιτόρες, πωλήτριες, μεσίτριες κλπ. Με λίγα λόγια με το να αλλάξεις την λέξη δεν εξαφανίζεις την αντικειμενοποίηση της γυναίκας, τον κοινωνικό αποκλεισμό των ομοφυλοφίλων, την προκατάληψη της ευρύτερης κοινωνίας απέναντι στους μαύρους του γκέτο.

Συνέχεια