Δεν είναι «ροζ», είναι μαύρη και είναι «Ζούγκλα»…


Αναδημοσιεύουμε από το red notebook το κείμενο του Στρατή Μπουρνάζου σχετικά με την ανατριχιαστική υπόθεση εκβιασμού ανωτάτου δικαστικού. Προσυπογράφουμε κάθε λέξη και το μόνο που έχουμε να προσθέσουμε είναι το χθεσινό πρωτοσέλιδο της Αυγής, η οποία, όπως όλοι ξέρουμε, είναι η εφημερίδα που δημοσιοποίησε το όνομα του δικαστικού. 

augi_adeies_ste

Δεν είναι «ροζ», είναι μαύρη και είναι «Ζούγκλα»

Η υπόθεση εκβιασμού ανώτατου δικαστικού

—του Στρατή Μπουρνάζου—

Το «ερωτικό σκάνδαλο» ανώτατου δικαστικού, που ήρθε στη δημοσιότητα τις τελευταίες μέρες, δεν είναι ούτε «ροζ», όπως διατείνονται εκείνοι που το διακινούν, ούτε «κίτρινο», όπως ίσως σκεφτεί αμέσως ο αναγνώστης. Είναι μαύρο, κατάμαυρο· είναι μια υπόθεση άθλιου εκβιασμού, εξαιρετικά δυσοίωνη για τον δημόσιο βίο, αν βρει έδαφος.

Θυμίζω πώς ξεκίνησε το ζήτημα. Πριν μία περίπου βδομάδα, το Ζοugla.gr του Μάκη Τριανταφυλλόπουλου αποκάλυψε ότι «υψηλόβαθμος δικαστής του Συμβουλίου της Επικρατείας διατηρούσε ερωτική σχέση με παντρεμένη (πρώην υποψήφια και νυν) δικαστή, την οποία βοήθησε παράνομα ώστε να πετύχει στις εξετάσεις της και να ανέλθει στο Σώμα». Στη συνέχεια, το δημοσίευμα παραθέτει αποσπάσματα από τα προσωπικά μέιλ που αντάλλασσαν, ενώ το υπόλοιπο αφιερώνεται στο θέμα  της εκδίκασης από το ΣτΕ του διαγωνισμού για τις τηλεοπτικές άδειες.

Ποια είναι τα στοιχεία που μας υποχρεώνουν να αντιμετωπίσουμε την ιστορία σαν μια επικίνδυνη ιστορία εκβιασμού – και μόνον έτσι;

Συνέχεια

Σημειώσεις για τον Αγκάμπεν και την Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης…


Σημειώσεις για τον Αγκάμπεν και την Κατάσταση Εκτάκτου Ανάγκης

Κώστας Δεσποινιάδης

Ο Τζόρτζιο Αγκάμπεν, καθηγητής αισθητικής σε διάφορα σημαντικά πανεπιστήμια, είναι, κατά τη γνώμη μου, ένας από τους σημαντικότερους πολιτικούς φιλοσόφους της εποχής μας. Ασφαλώς είναι αδύνατο να συνοψίσει κανείς σε λίγες σελίδες την πολύπλοκη και πολυδαίδαλη σκέψη του. Εδώ θα δώσουμε μερικούς μόνο βασικούς άξονες, αναγκαστικά εν συντομία.

Τη γνωριμία μας με τη σκέψη του Ιταλού στοχαστή την οφείλουμε σε κάποια σύντομα κείμενά του που μετέφρασε πριν χρόνια ο Παναγιώτης Καλαμαράς των εκδόσεων Ελευθεριακή Κουλτούρα. Πλέον, διαθέτουμε μεταφρασμένα στα ελληνικά αρκετά βιβλία του και κυρίως τα δύο βασικά έργα του, το Homo Sacer και την Κατάσταση Εξαίρεσης που μας βοηθάνε να αποκτήσουμε πληρέστερη εικόνα της σκέψης του.

Εν πρώτοις, μπορούμε να επισημάνουμε ότι στο έργο του συναντιούνται γόνιμα τέσσερις σπουδαίοι στοχαστές του παρελθόντος: Ο Καρλ Σμιτ, ο Βάλτερ Μπένγιαμιν, η Χάννα Αρεντ και ο Μισέλ Φουκώ (χωρίς να σημαίνει ότι δεν υπάρχουν κι άλλοι, καθώς ο Αγκάμπεν είναι ένας στοχαστής που όχι μόνο έχει τεράστια παιδεία – ιστορική, αισθητική, φιλοσοφική, λογοτεχνική – αλλά δεν διστάζει, σε αντίθεση με άλλους, να φανερώνει τις πηγές του, και αυτό φυσικά είναι προς τιμήν του – Ντεμπόρ, Κάφκα, Βάλτζερ είναι λίγα μόνο ενδεικτικά ονόματα).

Από τον Καρλ Σμιτ, έναν ενδιαφέροντα στοχαστή που όμως πρέπει κανείς να τον διαβάζει με προσοχή – η εμπλοκή του με τον ναζισμό είναι λίγο πολύ γνωστή – δανείζεται την έννοια της κατάστασης εξαίρεσης ή κατάσταση εκτάκτου ανάγκης. Από τον Μπένγιαμιν – την έκδοση των απάντων του οποίου επιμελήθηκε στα ιταλικά ο Αγκάμπεν – την έννοια της γυμνής ζωής (που πρωτοεμφανίζεται σε ένα δοκίμιο του Μπένγιαμιν που γράφτηκε το 1921 και ονομάζεται “Για μια κριτική της Βίας”), αλλά και την παρατήρηση ότι η κατάσταση εκτάκτου ανάγκης γίνεται διαρκής.

Συνέχεια

Κ. Καστοριάδης – Η μόνη αξία…


Cornelius-Castoriadis

[….] Δηλαδή αυτή τη στιγμή ζούμε σε μια κοινωνία μες στην οποία ο καθένας προσπαθεί να φάει όσον το δυνατόν περισσότερο -με την γενικότατη έννοια του όρου- είτε καπιταλιστής είναι, είτε απλώς μισθωτός ‘ να μου αγοράσει ένα καλύτερο αυτοκίνητο ή κ.τ.λ., να πάει διακοπές αν θέλει, και αδιαφορεί για όλα τα άλλα.

Η μόνη αξία που υπάρχει, είναι η ανάπτυξη της παραγωγής και της οικονομίας.

Αυτή η αφηρημένη φράση, συγκεκριμένα μεταφράζεται: κάντε ο καθένας όσο μπορείτε περισσότερα λεφτά ,αρκεί να μην παραβιάζετε ,δήθεν, τους νόμους…

Εντάξει…κάντε όσο το δυνατόν περισσότερο λεφτά, αρκεί να μην παραβιάζετε τους νόμους… Όχι διότι η μη παραβίαση των νόμων είναι ηθικό πρόσταγμα, αλλά διότι υπάρχουνε οι νόμοι.
– Ε ,κι αν μπορώ να τους παραβιάσω και να κάνω λεφτά ;
– Εντάξει, αν τους παραβιάσεις θα σε βάλουνε φυλακή.
– Ε, και ποιος θα με βάλει φυλακή ;
– Ο δικαστής
– Μα ο δικαστής κι ο ίδιος θέλει να κάνει λεφτά.
– Ναι, υπάρχει ο Άρειο Πάγος.
– Και γιατί οι Αρεοπαγίτες δεν θέλουν να κάνουν λεφτά, γιατί οι χωροφύλακες δεν θέλουν να κάνουν λεφτά, γιατί δεν μπορώ να διαφθείρω τον καθένα δηλ.; εν ονόματι τίνος;
Γιατί οι άνθρωποι οι οποίοι εργάζονται ,ας πούμε, πρέπει να εργάζονται ευσυνείδητα;
– Διότι αν δεν εργάζονται ευσυνείδητα ,θα τους διώξουμε.
– Εντάξει.

Συνέχεια

Το Παραλίγο δημοψήφισμα…


Αποτέλεσμα εικόνας για δηλώσεις του Ερντογάν

Το ότι το ελληνικό υπ.εξ. δεν έχει (ή δεν χρησιμοποιεί) δικές τους «υπηρεσίες» για να μαθαίνει τι λέγεται ή τι δεν λέγεται στον «αιώνιο εχθρό» – τουρκία, αλλά βασίζεται σε δημοσιογραφικά ρεπορτάζ και δημοσιεύματα, θα μπορούσε να είναι μια απόδειξη, ακόμα, της ελληνικής καθεστωτικής παρακμής. Αλλά είμαστε καχύποπτοι: οι πύρινες ανακοινώσεις (κατά του καταραμένου Ερντογάν) είναι ένα πολύ βολικό εθνικό χόμπυ. Πράγμα που σημαίνει ότι ακόμα κι αν το υπ.εξ. ήξερε ότι βασιζόταν σε μαλακίες (και έλεγε μαλακίες) σαφώς θα το προτιμούσε απ’ το να πει (στους δημοσιογράφους) «πάλι μαλακίες λέτε».
Είμαστε ακόμα πιο καχύποπτοι. Οι ανταποκριτές και οι απεσταλμένοι δεν είναι υποχρεωτικά έξω απ’ την αρμοδιότητα της ε.υ.π., ή κάποιων φραξιών της. Λογικότερο είναι να βρίσκονται εντός. Και επειδή είναι δύσκολο να μπερδέψει κάποιος έμπειρος (και ο ανταποκριτής του α.π.ε. είναι παλιά καραβάνα) τα σχόλια ενός δημοσιογράφου με τα λεγόμενα ενός πολιτικού, θα φτάναμε (άκουσον άκουσον!) να υποθέσουμε ότι το «λάθος» με τις δηλώσεις του Ερντογάν έγινε σκόπιμα. Για να υπηρετήσει ένα σύντομο γαύγισμα του ντόπιου εθνικισμού. (Δεν είμαστε σκέτα καχύποπτοι, ε;;;)
Είναι απλό (και γνωστό στους ειδικούς): σε ένα μήνα και σε δύο, σε ένα χρόνο και σε δύο, το ντόπιο φασισταριό θα βγαίνει και θα λέει «ο Ερντογάν είπε ότι θέλει να πάρει με δημοψήφισμα την Θράκη μας και στην Σαλονίκη μας», και θα έχει «αποδείξεις»: τις δηλώσεις του ελληνικού υπ.εξ…. Ποιος θα θυμάται τότε το φάουλ στη μετάφραση;

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (5)…


Στις 6 Οκτωβρίου 2004, ο μόλις επτά μηνών πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής κάλεσε τους νεοδημοκράτες βουλευτές τού Γ’ θερινού τμήματος να πάρουν έναν μεζέ και να πιουν ένα κρασί για να γνωριστούν καλύτερα. Το σουαρέ πραγματοποιήθηκε στην αγαπημένη ταβέρνα τού προέδρου, στον «Μπαϊρακτάρη», στην αρχή τής οδού Μητροπόλεως. Κατά την διάρκεια του φαγητού, κουβέντα την κουβέντα, η παρέα έπιασε και το θέμα των μεγαλοεκδοτών, οι οποίοι πίεζαν την κυβέρνηση μέσω των μέσων που έλεγχαν. Και τότε ο Καραμανλής ξεστόμισε την -ίσως- πιο σημαντική και πιο βαρειά φράση που βγήκε από τα χείλη του στα 5,5 χρόνια της πρωθυπουργίας του: «Δεν θα αφήσω πέντε νταβατζήδες και πέντε άλλα κέντρα να χειραγωγήσουν την πολιτική ζωή του τόπου, γιατί είναι εύκολα αντιμετωπίσιμα. Αρκεί να κάνουμε εμείς τη δουλειά μας ως νομοθέτες και η δικαιοσύνη τη δική της δουλειά».

Ακόμη κι αν οι φίλοι του είχαν δίκιο όταν ισχυρίστηκαν ότι «ο πρωθυπουργός δεν χρησιμοποιεί τέτοια φρασεολογία», η ουσία είναι ότι εκείνη την ημέρα ο Καραμανλής εκδήλωσε την πρόθεσή του να συγκρουστεί με το μεγαλοεκδοτικό κατεστημένο. Δεν επρόκειτο για κεραυνό εν αιθρία. Ήδη, ο υπουργός επικρατείας και προσωπικός του φίλος Θόδωρος Ρουσόπουλος είχε πάρει εντολή να συντονίσει την κατάρτιση ενός νομοσχεδίου που θα είχε ως στόχο του τους «νταβατζήδες».

Έθνος, 19/1/2005: Ο νόμος στοχεύει στην εξόντωση της οικογένειας Μπόμπολα.
Τα Νέα, 20/1/2005: Το ΠαΣοΚ συμφωνεί με τον ΣΕΒ ότι ο νόμος είναι απαράδεκτος.

Συνέχεια

Άρη, μας λείπεις πολύ…


Γράφει ο mitsos175.

Ξέρετε, στην Κατοχή οι χειρότεροι προδότες ήταν όσοι εκμεταλλεύονταν τον πόνο του άλλου και θησαύριζαν πουλώντας όχι τρόφιμα, αλλά υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα και ψεύτικες ελπίδες. Πολλοί γερμανοί αξιωματικοί και έλληνες δοσίλογοι συνεργάτες τους, οι μεγαλύτεροι απατεώνες του πολέμου, ζητούσαν διάφορα ανταλλάγματα κυρίως σε είδος, κοσμήματα, ακίνητα, πληροφορίες, μέχρι σεξουαλικές χάρες κλπ, από δυστυχισμένους, για να γλυτώσουν δήθεν τους δικούς από εκτέλεση. Όταν έπαιρναν όσα ήθελαν, εκτελούσαν έπειτα τους ανθρώπους.

Ο SSόιμπλε είναι ένας τέτοιος απατεώνας. «Θα δούμε το χρέος, αν και εφόσον κάνετε αυτά που θέλω». Ο SSόιμπλε δεν πρόκειται ποτέ, μα ποτέ, να συναινέσει σε πραγματική ελάφρυνση του ελληνικού χρέους. Το πολύ – πολύ να κάνει ότι πριν χρόνια με τον Παπανδρέου, που ρήμαξε τα ταμεία και αυτή την καταστροφή τη βάπτισε «κούρεμα».
Γιατί όμως δεν πρόκειται να γίνει ουσιαστικό κούρεμα; Διότι απλά κάτι τέτοιο θα μείωνε τα κέρδη της Γερμανίας, που είναι χάρη στο ΓΑΠ, ο κύριος τοκογλύφος. Επίσης ο SSόιμπλε είναι πολιτικός. Κάτι τέτοιο θα του στοίχιζε πάρα πολύ σε ψήφους και κύρος μέσα στη χώρα του. Οι Γερμανοί μεγαλοαστοί θέλουν ελληνικά φιλέτα, και δεν πρόκειται, ούτε θέλει, να τους χαλάσει το χατίρι. Επιπλέον είναι σαδιστής, όπως όλοι οι δεξιοί.

Συνέχεια

γενετική / κυβερνητική: ένας λευκός γάμος…


“Ο γενετικός κώδικας είναι εκείνο το σύνολο κανόνων μέσω των οποίων η πληροφορία που είναι αποθηκευμένη στο γενετικό υλικό των ζωντανών κυττάρων (ακολουθίες DNA ή RNA) μεταφράζεται σε πρωτεΐνες (ακολουθίες αμινοξέων).”

Όσες επιφυλάξεις κι αν έχει κανείς για την αξιοπιστία της Wikipedia, ο παραπάνω ορισμός που δίνει για την έννοια του γενετικού κώδικα δεν φαίνεται προβληματικός. Ίσως όμως και να υπάρχει κάτι που σε ένα πιο υποψιασμένο μάτι μπορεί να μη φαίνεται ακριβώς προβληματικό, αλλά τουλάχιστον είναι συζητήσιμο. “Πληροφορίες”, “κανόνες”, “κώδικας”, “αποθήκευση”… Μέσα σ’έναν βιολογικό ορισμό τριών γραμμών, όλες οι έννοιες που αφορούν στη λειτουργία των γονιδίων (δηλαδή, στο τι ακριβώς κάνουν), προέρχονται από έναν άλλο επιστημονικό κλάδο· αυτόν της πληροφορικής. Αν κανείς επιχειρούσε το αντίστροφο, δηλαδή να περιγράψει έναν υπολογιστή με βιολογικούς όρους (“ο σκληρός δίσκος είναι ο πυρήνας του κυττάρου του υπολογιστή που περιέχει την ακολουθία βάσεων για την εκτέλεση των πρωτεϊνών-προγραμμάτων του…”), το αποτέλεσμα θα έμοιαζε σχεδόν κωμικό.
Η εξοικείωση με το πληροφοριακό παράδειγμα είναι τόσο καθολική που οι έννοιες του μοιάζουν να κουβαλάνε από μόνες τους επεξηγηματική δύναμη, ανεξαρτήτως του πού εφαρμόζονται. Θα μπορούσε να υποτεθεί ότι πρόκειται για αθώο δανεισμό ορολογίας από έναν άλλο κλάδο που χρησιμοποιείται για επεξηγηματικούς σκοπούς, εν είδει λογοτεχνικής μεταφοράς. Ωστόσο, οι σχέσεις της σύγχρονης γενετικής με την κυβερνητική (και κατ’ επέκταση με την πληροφορική) έχουν μακρά ιστορία. Θα λέγαμε ότι πρόκειται για σχέσεις σχεδόν γενεαλογικού τύπου. Αν υπήρξε ένα διακριτικό χαρακτηριστικό που ξεχώρισε τη σύγχρονή γενετική (αυτή που τελικά ονομάστηκε μοριακή βιολογία) από άλλους κλάδους των βιοιατρικών επιστημών, αυτό ήταν η σύμπραξη και το πάντρεμά της από πολύ νωρίς με την κυβερνητική. Αλλά και η αποτυχία αυτού του παντρέματος να δώσει απτά, πειραματικά αποτελέσματα – μια αποτυχία που, παρ’ όλα αυτά, έμεινε κάπως “κρυφή”, αφήνοντας ως “μοναδική” κληρονομιά ένα ολόκληρο εννοιολογικό σύμπαν. Εδω θα επιχειρήσουμε μια μικρή ιστορική αναδρομή της στιγμής που η γενετική συνάντησε την κυβερνητική. [1]

Συνέχεια