Δεν είχε ανάγκη ο Ντίλαν το Νόμπελ, τα Νόμπελ είχαν ανάγκη τον Ντίλαν…


Να ξεκινήσω λοιπόν με όρους προσωπικούς και λέγοντας πως ο Μπομπ Ντίλαν στάθηκε η βασική αφορμή που με οδήγησε στο γράψιμο.
Οταν μετά από θέαση της μετριομέτριας ταινίας «Ασυμβίβαστη γενιά», σε εντόνως άγουρη ηλικία, ο πατέρας μου μου έκανε δώρο ένα cd και ένα βιβλίο με μεταφρασμένα τραγούδια του Ντίλαν (καφέ μου σύντροφε των παιδικών μου χρόνων, ξεχνώ τον μεταφραστή και τον εκδοτικό σου).
Δεν θέλει και πολύ να ασχοληθείς με την ποίηση. Αρκεί να ακούσεις σε νωπή ηλικία το «Mr Tambourine man» και να ρίξεις μια ματιά στους στίχους του.
Δεν μπορώ λοιπόν να προσποιηθώ πως κρίνω αντικειμενικά. Το κείμενο αυτό όμως δεν έχει ως στόχο να μιλήσει για την καλλιτεχνική υπόσταση του Ντίλαν (αυτό θα γίνει την επόμενη εβδομάδα), αλλά για τη συγκεκριμένη βράβευση.
Ακόμη κι αν μπορούμε να αναφέρουμε άπειρες βραβεύσεις που μας φαίνονται αστείες (με χαρακτηριστικότερη αυτή του Τσόρτσιλ με το Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1953), ακόμη περισσότερες κατά καιρούς φημολογούμενες υποψηφιότητες στα όρια του εξωφρενικού, ακόμη κι αν μπορούμε να αριθμήσουμε λεγεώνες υπέροχων λογοτεχνών που δεν βραβεύτηκαν ποτέ, είτε το θέλουμε είτε όχι, τα Νόμπελ δημιουργούν κανόνα.
Οχι έναν λογοτεχνικό κανόνα απόλυτο ή απαράβατο, αλλά παρ’ όλα αυτά έναν κανόνα που ξεπερνά το κοινό της λογοτεχνίας και απευθύνεται σε παγκόσμιο ακροατήριο.
Δημιουργώντας με κάθε βράβευση οικονομικά γεγονότα, μεταφράσεις, πρότυπα και μιμήσεις.

Συνέχεια

Φουκουσίμα… η χειρότερη πυρηνική καταστροφή στην ιστορία του κόσμου; …


«Η πυρηνική καταστροφή έχει μολύνει τον μεγαλύτερο ωκεανό του κόσμου σε μόλις πέντε χρόνια και ακόμα υπάρχει διαρροή 300 τόνων ραδιενεργών αποβλήτων κάθε μέρα…

«Τρεις πυρηνικοί αντιδραστήρες έλιωσαν και ότι συνέβη στη συνέχεια ήταν η μεγαλύτερη απελευθέρωση ραδιενέργειας μέσα στο νερό στην ιστορία του κόσμου. Κατά τη διάρκεια των επόμενων τριών μηνών, ραδιενεργά χημικά προϊόντα, μερικά σε ακόμα μεγαλύτερες ποσότητες από ό, τι το Τσερνομπίλ, διέρρευσαν στον Ειρηνικό Ωκεανό. Ωστόσο, οι αριθμοί μπορεί στην πραγματικότητα να είναι πολύ υψηλότεροι, καθώς οι ιαπωνικές επίσημες εκτιμήσεις έχουν αποδειχθεί από πολλούς επιστήμονες ότι έχουν παραποιηθεί τα τελευταία χρόνια. Ραδιενεργά συντρίμμια από την Φουκουσίμα πλησιάζουν την δυτική ακτή της Βόρειας Αμερικής Σαν αυτό να μην ήταν αρκετά κακό, η Φουκουσίμα συνεχίζει να διαρρέει μια εκπληκτική ποσότητα 300 τόνων ραδιενεργών αποβλήτων στον Ειρηνικό Ωκεανό κάθε μέρα, και θα συνεχίσει το πράττει επ’ αόριστον καθώς η πηγή της διαρροής δεν μπορούν να σφραγιστούν, καθώς είναι απρόσιτες στους ανθρώπους και τα ρομπότ λόγο των εξαιρετικά υψηλών θερμοκρασιών…»

Συνέχεια

EPO: εργασιακός μεσαίωνας με πατέντα…


εργασιακός μεσαίωνας

Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας συγκλονίζεται από πρωτοφανείς καταγγελίες εργαζομένων για οργουελικές συνθήκες εργασίας. Για ορισμένους είναι η κορυφή στο παγόβουνο μιας μάχης που θα καθορίσει το οικονομικό σύστημα του 21ου αιώνα

Αν νομίζουμε ότι έχουμε λύσει το μυστήριο της δημιουργίας, ας πατεντάρουμε το Σύμπαν και να χρεώνουμε τον καθένα για την ύπαρξή του.

Στίβεν Χόκινγκ

Η βάρδιά του είχε σχεδόν τελειώσει όταν άνοιξε το παράθυρο και… πήδηξε στο κενό. Λίγους μήνες αργότερα, ακόμη ένας συνάδελφός του θα προχωρούσε στο απονενοημένο διάβημα: μία ημέρα πριν τελειώσει η άδειά του και αναγκαστεί να επιστρέψει στη δουλειά, έδωσε τέλος στη ζωή του.

Οι ιστορίες θα μπορούσαν να προέρχονται από κάποιο ξεχασμένο εργοστάσιο στα βάθη της Κίνας, της Ινδίας ή του Μπανγκλαντές. Οι συγκεκριμένες αυτοκτονίες όμως (πέντε σε διάστημα τριών χρόνων) αφορούν υπαλλήλους του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Διπλωμάτων Ευρεσιτεχνίας.

Οι «χρυσοί φυλακισμένοι», όπως του αποκαλούσε πρόσφατα η γαλλική «Le Monde», δεν μπορούν σε καμία περίπτωση να παραπονεθούν για τους μισθούς τους.

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (4)…


Κουβέντα την κουβέντα, έχουμε φτάσει στα τέλη του 1993, όταν η κυβέρνηση του ΠαΣοΚ ενέκρινε άδειες για τον 902 και τον Σκάι. Στο μεταξύ, τα αλισβερίσια μεταξύ των επιχειρηματιών τής τηλοψίας έχουν φουντώσει. Παρά το θολό τοπίο και πριν καλά-καλά δοθούν οι «ειδικές άδειες» για δικτύωση εθνικής εμβέλειας, αρχίζουν οι αγοραπωλησίες. Χαρακτηριστικό αυτών των συναλλαγών είναι το ότι αντικείμενό τους δεν είναι μόνο ο εξοπλισμός αλλά και η άδεια εκπομπής, για την οποία ο πωλητής δεν έχει πληρώσει δεκάρα τσακιστή.

Τον χορό ανοίγουν οι Βαρδινογιάννηδες. Όπως έχει αποκαλύψει ο ίδιος ο Γιώργος Κουρής, έστησε το «Κανάλι 29» σε συνεργασία με το «θείο βρέφος» τού ΠαΣοΚ, τον Κώστα Λαλιώτη, με σκοπό να υπάρχει μια φιλοπασοκική φωνή κατά τα δύσκολα χρόνια που ακολούθησαν το «βρόμικο ’89». Με την επάνοδο του ΠαΣοΚ στην εξουσία, η αποστολή ολοκληρώθηκε και ο Κουρής μπορεί να πουλήσει τον σταθμό του στους Βαρδινογιάννηδες. Επειδή ο Κουρής πούλησε τον σταθμό αλλά κράτησε την άδεια για τον εαυτό του, οι Βαρδινογιάννηδες αποκτούν και την εταιρεία «Νέα Τηλεόραση» (των Κόκκαλη, Σαραντόπουλου, Καραγιάννη και -μακαρίτη πλέον- Βουδούρη), η οποία στήθηκε και αδειοδοτήθηκε αλλά δεν εξέπεμψε ποτέ. Για να ολοκληρώσουν την δουλειά, οι κρητικοί επιχειρηματίες προσλαμβάνουν τον γνωστό τηλεορασάνθρωπο Νίκο Μαστοράκη. Χρησιμοποιώντας την συχνότητα και τις εγκαταστάσεις του Καναλιού 29 και την άδεια της Νέας Τηλεόρασης, ο Μαστοράκης βγάζει στις 4/12/1993 στον αέρα το Star Channel, το πρώτο κανάλι που προβάλλει στην Ελλάδα εκπομπές σε τρεις διαστάσεις (τα ειδικά γυαλιά για τις 3-D εκπομπές μοιράζονται δωρεάν μέσω περιοδικών).

Νίκος Μαστοράκης, Γιώργος Κουρής (1993)

Συνέχεια

HOAX: Κατασκευάζοντας την είδηση…


1-2_foto

Από τον Χάρη Ζάβαλο

Πριν λίγες μέρες, γνωστές ανυπόληπτες ιστοσελίδες ξεσήκωσαν είδηση από τοπικό site της κεντρικής Ελλάδας, σύμφωνα με το οποίο αλλόθρησκοι τζιχαντιστές που παριστάνουν τους πρόσφυγες ξήλωσαν κεραμοσκεπή μονής στον Όλυμπο προκειμένου να ζεσταθούν. Την είδηση διέψευσε ύστερα από λίγο ο ίδιος ο μητροπολίτης της περιοχής, σημειώνοντας ότι επρόκειτο «για αποκεράμωση του παλαιού κτιρίου του ψυχιατρικού νοσοκομείου που βρίσκεται περιμετρικά των εγκαταστάσεων της παλαιάς Μονής» και μάλιστα ύστερα από εντολή του στρατού, καθότι εγκυμονούσε κίνδυνος να πέσουν κεραμίδια λόγω της παλαιότητας του κτιρίου, προκαλώντας ατύχημα.

Ο Μητροπολίτης Κίτρους, Κατερίνης και Πλαταμώνος, σε εφημερίδα της Πιερίας αναφέρθηκε στους πρόσφυγες που φιλοξενούνται στην περιοχή, σημειώνοντας ότι: «Πρόκειται για μια φυλή φιλήσυχων ανθρώπων, η οποία έχει υποστεί διώξεις από φανατικούς μουσουλμάνους. Γενικά πρόκειται για αξιοπρεπείς, ευγενικούς και πολιτισμένους ανθρώπους».

Τα site που αναπαρήγαγαν το παραμύθι δεν θεώρησαν σκόπιμο να δημοσιεύσουν τη διάψευσή του. Καταργώντας οποιαδήποτε μορφή δεοντολογίας, τάισαν φασισμό και ρατσισμό τον πρόθυμο και τρομαγμένο αναγνώστη, ο οποίος βλέπει στα μάτια των τρομοκρατημένων προσφύγων την αιτία όλων των δεινών του.

Η έκρηξη των hoax από συμβατικά μέσα, και όχι μόνο από χρυσαυγίτικα- ταλιμπανορθόδοξα blog, αποτελεί απονενοημένη προσπάθεια να στήσουν προβοκατόρικα σκηνικά, που θα βάλουν στο στόχαστρο τις συνήθεις αδύναμες κοινωνικές ομάδες. Δυναμώνουν τη φωτιά του ρατσισμού σε ένα μέρος της ελληνικής κοινωνίας, της οποίας η υφέρπουσα ξενοφοβική τάση όλο και φουντώνει. Αναλύσεις επί αναλύσεων, θα χρεώσουν την άνοδο της ακροδεξιάς στις μούντζες στη βουλή και στην αμφισβήτηση του αστικού κοινοβουλευτισμού, ο οποίος απέτυχε να αποδώσει στον πολίτη ακόμα και τα αναγκαία.

Τα μέσα μαζικής εξαπάτησης στέκονται πιστοί αρωγοί στο εκκολαπτόμενο μίσος. Αν η πραγματικότητα δεν συμφωνεί μαζί τους, τόσο το χειρότερο γι’ αυτήν. Οφείλει να αυτοκτονήσει κάτω από το βάρος του επαναλαμβανόμενου ψεύδους. Η απόρριψη των ψευδών ειδήσεων λειτουργεί αντιστρόφως ανάλογα της συχνότητάς τους. Όσο το ψέμα δεν καταπίνεται, τόσο η δόση του αυξάνεται.

Ο κόσμος βλέπει στα μάτια των προσφυγόπουλων το δυστοπικό μέλλον των παιδιών του και όχι έναν εχθρό, που ο μιντιακός κόσμος προσπαθεί με λύσσα να κατασκευάσει. Και αυτή δεν είναι παρά η πολλοστή αποτυχία των ΜΜΕ ανάμεσα στις εκατοντάδες, που τα χρόνια της κρίσης ο αριθμός τους απλά εκτοξεύτηκε.


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/hoax-kataskevazontas-tin-idisi/

Νόμος είναι το δίκιο του αφέντη…


Αποτέλεσμα εικόνας για μπομπολασ καρτελ

Αν συνυπολογιστεί το πόσο εύκολα ζητήματα «διασπάθισης του δημόσιου χρήματος» (για να το πούμε κομψά) γίνονται σημαίες μιας γενικευμένης καχυποψίας απέναντι στο πολιτικό σύστημα, είναι ευνόητο γιατί το ζήτημα του «καρτέλ των εργολάβων» δεν είναι ούτε πρώτης ούτε δεύτερης γραμμής για κανέναν απ’ τους δημαγωγούς. Ό,τι γίνεται εξελίσσεται σιωπηλά, μακρυά από επιπόλαιες φανφάρες.
Να θυμίσουμε: οι μεγάλες και μεσαίες ντόπιες κατασκευαστικές, μαζί με τους σημαντικότερους διεθνείς συνεταίρους τους στις εδώ εργολαβίες, είχαν δημιουργήσει απ’ τις αρχές της δεκαετίας του ’90 (!!!) καρτέλ. Αυτό, πολύ απλά, σήμαινε ότι το ελληνικό κράτος διπλο- και τριπλο-πλήρωνε (το έχει αναγνωρίσει και ο γιγάντιος κυρ Γιάνης, σαν υπουργός…) για δρόμους, γεφύρια, τούνελ, φράγματα· αλλά και για τα ολυμπιακά έργα, κάποτε.
Η ταπεινή μας σκέψη θα συμπέραινε ότι άπαξ και αποκαλυφθεί μια απάτη τέτοιου μεγέθους, όσοι γέμισαν τα θησαυροφυλάκιά τους επί 2,5 δεκαετίες θα πρέπει να πληρώσουν πρόστιμα ανάλογα της ζημιάς που προκάλεσαν στον κρατικό προϋπολογισμό. Έτσι, άραγε, δεν κάνουν εις τα ευρώπας όταν τσακώνουν, για παράδειγμα την apple, να χοντρο-φοροδιαφεύγει;
Αμ δε! Εδώ είναι βαλκάνια· εδώ είναι και παίξε και γέλασε.

Συνέχεια

Kurt Tucholsky: δημοσιογραφώντας την επερχόμενη λαίλαπα…


kt1Όταν μπορούμε να εντοπίσουμε τα σημάδια μια ασθένειας, πριν αυτή εκδηλωθεί, τότε είμαστε σε θέση να κάνουμε συνήθως πολλά περισσότερα είτε για να την αποτρέψουμε να εκδηλωθεί ή να την θεραπεύσουμε εγκαίρως. Σπάνια οι αρρώστιες της πολιτικής, όμως, εντοπίζονται πριν εκδηλωθούν. Κι όταν κάποιοι τολμούν εγκαίρως να τις δουν, φιμώνονται με κάθε τρόπο ή αντιμετωπίζονται ως παράφρονες. Ίσως αυτός να είναι κι ο στόχος: τα συμπτώματα αρχικά να μοιάζουν αθώα και ανώδυνα, ώστε να τα συνηθίζουν οι εξουσιαζόμενοι και να μην κάνουν τίποτε, για να τα αποτρέψουν, πριν εκδηλωθούν. Καλλιεργείται ίσα-ίσα απ’ τους χειριστές της εξουσίας η εντύπωση ότι η επιδημία είναι αναπόφευκτη και γι’ αυτό το μόνο που απομένει είναι να σώσει ο καθένας το τομάρι του. Είναι, επίσης, γνωστό ότι σε μια αρρώστια αντιστοιχούν συγκεκριμένα συμπτώματα. Στην περίπτωση της κοινωνίας, η πολιτική εκδηλώνεται ως μια ασθένεια με πολλά συμπτώματα, όπως ο φασισμός κι ο ναζισμός, που έχουν άλλοτε αφήσει βαθιές χαραγματιές στο σώμα της ανθρωπότητας, άλλοτε πέρασαν σαν φαντάσματα που απείλησαν.

Η δημοκρατία της Βαϊμάρης, η τόσο πολυσυζητημένη αυτή περίοδος που αποτέλεσε εν μέρει και το πρελούδιο του ναζισμού στη Γερμανία, πριν απειλήσει όλη την Ευρώπη και τον κόσμο, είναι για τους ιστορικούς ένα καλό παράδειγμα για τον εντοπισμό των συμπτωμάτων. Μια φωνή, που έζησε και δημιούργησε στην Γερμανία του Μεσοπολέμου ήταν κι ο Kurt Tucholsky (Κουρτ Τουχόλσκι)∙ δημοσιογράφος, σατιρικός κειμενογράφος, ποιητής και συγγραφέας. Έγραφε συχνά, χρησιμοποιώντας ψευδώνυμα και έζησε στο Βερολίνο, το Παρίσι και τη Σουηδία. Θεωρούνταν απ’ τους σημαντικότερους δημοσιογράφους της δημοκρατίας της Βαϊμάρης και πίστευε σ’ αυτήν. Ήταν εβραϊκής καταγωγής κι απ’ τους δυο γονείς του και με την άνοδο του εθνικοσοσιαλισμού, ενώ ο ίδιος είχε προλάβει να το σκάσει, έχασε την υπηκοότητά του απ’ τους ναζί και τα έργα του κάηκαν όπως και τόσων άλλων καλλιτεχνών.

Συνέχεια