Συρία: θεοκρατική επανάσταση ή συνομοσπονδιακή; …


του Davide Grasso – ιταλού Μαχητή των Ypg, Μονάδων λαϊκής προστασίας

YPG

Rojava (Siria), 5 οκτωβρίου 2016, Nena News – Όταν ο Bouhazizi Mohamed αυτοπυρπολήθηκε, στις 17 δεκεμβρίου του 2010, λίγοι από εμάς θα περίμεναν αυτά και κατά πόσο θα είχαν συμβεί. Η Βόρεια Αφρική και η νοτιοδυτική Ασία ήταν χύτρες ταχύτητας περιμένοντας να εκραγούν και, τώρα ταχύτατα, τώρα σιγά-σιγά, να εκδηλωθούν βαθιές αντιθέσεις και νέες διαδρομές στο μέλλον. Λίγοι από εμάς αντιλαμβάνονταν το πόσο ήμασταν απροετοίμαστοι για κάτι τέτοιο, αντιθέτως να αναπτύξουμε μια συγκεκριμένη ανάλυση του τι συνέβαινε πέρα από τη Μεσόγειο.

Ένας φίλος μου είπε, «Αυτές οι « ανοίξεις » σάρωσαν τους σαλαφιστές από την ιστορία των χωρών αυτών: διέψευσαν πως εκείνη ήταν η κυρίαρχη τάση στη νεολαία» Τα γεγονότα που ακολούθησαν, μέχρι τα παρόντα, δείχνουν πώς  η εντύπωση αυτή ήταν ελλιπής και μονόπλευρη. Είχαμε προβάλλει σχετικά με τα γεγονότα τις δικές μας προσδοκίες. Εμείς δεν κοιτούσαμε τα γεγονότα σε όλη την πολυπλοκότητά τους, για αυτό που ήταν, ακόμη και με την αμφισημία τους, τα παρατηρούσαμε σαν τέτοια που θα θέλαμε να είναι.

Τηλεόραση και εφημερίδες, με έναν ανάλογο (αλλά πιο συμφεροντολογικό) στραβισμό, μιλούσαν για τις «εξεγέρσεις του ψωμιού» ή « κινήματα για την δημοκρατία» (εννοώντας, με αυτό, μια μεγαλύτερη πολιτική και οικονομική επιρροή της Δύσης). Στην πραγματικότητα, με το 2011 έχει ξεκινήσει για τα καλά μια δεύτερη αποαποικιοποίηση, μέσω της οποίας οι λαοί της Ασίας νοτιο-δυτικής και της βόρειας Αφρικής προσπαθούν, σύμφωνα με νέες μορφές και μέσα σε έναν νέο αιώνα, να ανακτήσουν αυτονομία συγκρουόμενοι με θεσμούς που αντιλαμβάνονται ως έξωθεν επιβεβλημένους , αλλά αυτή η δεύτερη μάχη για την ανεξαρτησία, για περισσότερο από μισό αιώνα μετά την αλγερινή επανάσταση, έχει στο αντιδραστικό στοιχείο της ανάκτησης της πίστης, αν και με διαφορετικές μορφές, ένα κεντρικό συστατικό.

Δραματική συμπύκνωση του συνόλου των αντιφάσεων των «αραβικών ανοίξεων», η Συρία έχει γίνει, ειδικότερα, τόπος καθίζησης τόσο των ιδεολογικών ορίων αυτής της τάσης όσο της κακής συνείδησης των δυτικών αφηγήσεων, που ποτέ πριν σε σχέση με αυτή τη σύγκρουση έχουν σοφά προσανατολίσει-κατευθύνει και λογοκρίνει την γνώση και την πληροφορία.

Η συριακή επανάσταση, όπως και η αιγυπτιακή, σημάδεψαν επίσης την προσωρινή ήττα της ευρωπαϊκής διανόησης περισσότερο ή λιγότερο «στρατευμένης», ανίκανης να προσφέρει ένα ερμηνευτικό πλαίσιο για τα γεγονότα αυτά, θέτοντας σε δυναμική σχέση τους κριτικούς αστερισμούς με ό, τι συμβαίνει εδώ. Εάν σε σύγκριση με τη Συρία δεν μπορούν να αναδείξουν το ζήτημα της σχέσης μεταξύ της επανάστασης του εμφυλίου πολέμου και του παγκόσμιου-καθολικού πολέμου, με την Αίγυπτο συνέχισαν να καλλιεργούν το μύθο των συγκεντρώσεων της πλατείας ακόμη και στο στάδιο όπου ήταν προφανές ότι ο λόγος είχε δώσει την θέση του στα όπλα, και οι άνθρωποι ήταν άοπλοι, ο λαός ήταν άοπλος. Φαίνεται ότι οι συγκρούσεις που συμβαίνουν στον κόσμο έχουν ενδιαφέρον, για μια συγκεκριμένη ευρωπαϊκή πνευματική τάξη, μόνο εάν αυτές αναφέρονται στην ρομαντική εικόνα των οδοφραγμάτων, σε μιαν » ελευθερία που οδηγεί τον λαό» καθησυχαστική κατά βάθος, επειδή υποδηλώνει την άμεση αντιστοιχία μεταξύ των πρακτικών της απόρριψης και επαναστατικού χτισίματος.

Οι άνθρωποι, αντιθέτως, ο λαός, «οδηγείται από την ελευθερία» μόνο στα έργα ζωγραφικής. Όπως και με τις τάξεις, είναι αυτό που είναι, ή μάλλον αυτό που συμβαίνει: ένα βαθιά διαφοροποιημένο μάγμα, που διασχίζεται από αντιτιθέμενες εντάσεις και, κυρίως, από προσωπικές ιστορίες αμείωτες, από εντάσεις και επιθυμίες που δεν είναι δυνατόν, σε πρώτη φάση, να μειώσουμε σε ένα πρόγραμμα ή μια σαφή πολιτική προοπτική, πόσο μάλλον ένα γραμμές ρήξης «θρησκευτικές» ή «εθνοτικές».

Πολέμησα πλάι πλάι, μαζί με άραβες που φορούν με περηφάνια την στολή των YPG, και μάλωσα με κούρδους που κάνουν δικό τους ένα αντιδραστικό όραμα, φανατικό και συντηρητικό, παραδοσιακό, εχθρικό προς την επανάσταση της Rojava. Μεταξύ των υποστηρικτών του καθεστώτος στη Δαμασκό υπάρχουν αυτοί που έχουν τρομοκρατηθεί από την ενδεχόμενη απώλεια προνομίων όπως και εκείνοι που, απλά, λυπούνται και αναπολούν για την ήσυχη ζωή που μέχρι το 2010 είχε παραχωρηθεί σε όσους υποβάλλονταν στον πρόεδρο. Υπάρχουν άνθρωποι που πολεμούν το ισλαμικό κράτος διότι το «ισλαμικό κράτος» που έχουν μπροστά τους είναι πολύ διαφορετικό από αυτό που έχουν στο μυαλό τους. Ειδομένη από κοντά, η επανάσταση είναι πολύ πιο συγκεκριμένη. Αυτό που πρέπει να έχουμε κατά νου είναι ότι αυτή δεν μπορεί να ξεφύγει από τη δράση μας, γιατί αυτή είναι η δράση μας.

Η επιστημονική ενατένιση γι αυτό είναι εκτός τόπου. Να αντικαταστήσουμε την ανάληψη ευθύνης με τον γεωπολιτικό αυνανισμό, φτάνοντας στο σημείο να κάνουμε κερκίδα και να πανηγυρίζουμε, όχι για τα κινήματα και τις ανάγκες που αυτά εκφράζουν, αλλά για αυτό ή για εκείνο το κράτος – την Συρία, τη Ρωσία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες – σημαίνει να δείχνουμε απεριόριστη περιφρόνηση στον συριακό πληθυσμό και σε όλη τη μέση Ανατολή.Αναλογικά, το να στρεφόμαστε από την άλλη πλευρά με την δικαιολογία ότι η κατάσταση είναι πολύ βρώμικη και μπερδεμένη, ή, ακόμη χειρότερα, ότι οι παίκτες και οι παράγοντες είναι πολύ πραγματικοί για να εμφανίζονται ευχάριστοι ή «ευπαρουσίαστοι», είναι απαράδεκτο. Ο «λαός» μπορεί να είναι μια οντότητα αβέβαιη ως πολιτική κατηγορία, αλλά επάνω στη γη οι άνθρωποι έχουν δύο πόδια και δύο χέρια. Πρέπει – υπογραμμίζω ,πρέπει – να θεωρήσουμε τους σύριους σαν φίλους μας. Έχουμε ευθύνη απέναντι τους άλλο τόσο σημαντική όσο εκείνη που έχουμε προς τους ιρακινούς, τους αιγύπτιους, τους παλαιστίνιους ή τους τυνήσιους. Ωστόσο, ο συριακός πληθυσμός είναι σήμερα ο μεγάλος απών, όχι μόνο από τις υποκριτικές συζητήσεις στη Γενεύη ή τη Νέα Υόρκη, αλλά και από τις ασαφείς εικασίες και κερδοσκοπίες οι οποίες συχνά λαμβάνουν χώρα μεταξύ εκείνων που θα ήθελαν να είναι διαφορετικοί από εκείνους που κάθονται επάνω σε τέτοιου είδους συναινέσεις.

Η οριστική ιστορική κρίση σχετικά με το «συριακό καθεστώς» έχει αποφανθεί από τα γεγονότα που ξεκίνησαν από το 2011. Το ζήτημα έκλεισε. Η επανάσταση και το μέλλον είναι η μόνη οδός. Την ίδια στιγμή, να θυμάστε ότι οι «φιλικές» κυβερνήσεις της επανάστασης ήταν και είναι οι χειρότεροι εχθροί της. Όλοι, εδώ, διηγούνται πώς η αλλαγή από τις ρίζες, την προέλευση της εξέγερσης κατά την είσοδο των όπλων και των μαχητών που προέρχονταν από την Τουρκία ήταν ολική, και όχι επειδή ξένα όπλα και ξένοι μαχητές δεν εξυπηρετούν και δεν χρειάζονται σε μια επανάσταση, αλλά επειδή εκείνοι ήταν «φίλοι» που είχαν μια τιμή, δηλαδή την υποβολή τους όχι μόνο σε ξένα συμφέροντα, αλλά και σε μια πολιτική προοπτική που τους είχε επιβληθεί, ίδια για όλους, το ίδιο για όλους. Η Τουρκία και η Σαουδική Αραβία έχουν βρει κοινό έδαφος εν μέρει ώριμο για αυτή την επιχείρηση, αλλά και ένα καθεστώς έτοιμο για τον σκοτεινότερο συμβιβασμό. Ο Μπασάρ αλ-Άσαντ ενδιαφέρονταν να καταστήσει τον εχθρό του αδαή, μη παρουσιάσιμο, σε ένα είδος αμοιβαίας συμφωνίας σχετικά με το ποιες ήταν οι κάρτες με τις οποίες θα έπρεπε να γίνει παιχνίδι. Και η θεοκρατική επανάσταση που προωθείται από τον άξονα τουρκίας-σαουδικής Αραβίας και, έμμεσα, και από το καθεστώς με τις ύποπτες » αμνηστίες » του 2011, που οι ΗΠΑ και η ΕΕ έχουν υποστηρίξει και, αν και με αυξανόμενες δυσκολίες, συνεχίζουν να στηρίζουν.

Οι νίκες των Συριακών Δημοκρατικών Δυνάμεων και των YPG-YPJ μεταξύ 2015 και 2016 έχουν αναγκάσει σε πρωταγωνιστικό ρόλο ενός νέου παίκτη, μιας διαφορετικής ιδέας «δεύτερης απο αποικιοποίησης» και μιας διαφορετικής κριτικής του συστήματος Sykes-Picot. Είναι η επανάσταση που έρχεται από τον βορρά, η οποία έχει επίσης την πρόθεση να επιστρέψει στην αρχική επανάσταση τα δικαιώματά της. Αν η ιδέα ότι το ιστορικό ολίσθημα που ακολούθησε το 2011 ήταν εμπνευσμένο από προοπτικές ουσιαστικά «κοσμικές» ήταν εσφαλμένη, η ιδέα που σήμερα έχει εξαπλωθεί από το Μαρόκο έως το Πακιστάν είναι ότι ό, τι κινείται είναι «παράδοση» ή απλά «Ισλάμ» είναι εξίσου ψευδής. Ας προσπαθήσουμε να σκεφτούμε την ανατολή με τον ίδιο σεβασμό με τον οποίο είμαστε συνηθισμένοι να σκεφτόμαστε τη δύση: τι περίπλοκο. Με αυτό δεν αναφέρομαι στις πολύ τονισμένες γλωσσικές και θρησκευτικές διαιρέσεις, αν και σημαντικές: αναφέρομαι σε σφάλματα και ρήξεις που διασχίζουν κάθε μεμονωμένη κοινότητα, κάθε οικογενειακό πυρήνα ή και το ίδιο άτομο, πως εδώ – όπως και αλλού – εξακολουθεί να είναι  αυτό που συμβαίνει.

Είναι πολλοί, στη Συρία, οι οποίοι αρνούνται να προσδιορίσει την ανάγκη για απελευθέρωση από το στρατιωτικό καθεστώς με μια πολιτική που βασίζεται σε αναφορά στο κοράνι. Και αυτοί ήταν μεταξύ των χιλιάδων ανθρώπων που βγήκαν στους δρόμους το 2011, και στις πλατείες, αλλά η ισλαμική επανάσταση τους έκανε να σωπάσουν στα δυτικά της χώρας και κατά μήκος του Ευφράτη. Το να δρας μέσα σε μιαν επανάσταση, όμως, δεν σημαίνει να σκέφτεσαι με αφηρημένους όρους, όπως στις δημοσκοπήσεις. Σημαίνει να δίνεις ξανά τη δύναμη σε όλους εκείνους που δεν έχουν καμία, και, αν την είχαν, θα μπορούσαν να αλλάξουν τις τύχες των πολιτικών γεγονότων και εξελίξεων. Αυτό είναι που κάνει η συνομοσπονδιακή επανάσταση.Μπορεί να νικήσει τόσο το ισλαμικό κράτος, όπως και να αντιμετωπίσει τους εκφοβισμούς των σαλαφιστών στην περιοχή, και μπορεί να υποδεικνύει έναν ορίζοντα ειρήνης και μετασχηματισμού για το συριακό σενάριο. Η συνομοσπονδιακή επανάσταση περιέχει την θεμελιώδη κουρδική επανάσταση, αλλά περιέχει επίσης την εκδίκηση των αραβικών και ασσυρίων δυνάμεων που ενδιαφέρονται για μια νέα διαδικασία, και προσφέρει τη δυνατότητα της πολιτικής συμμετοχής από τα κάτω σε όλους τους σύριους που αισθάνονται καταπιεσμένοι ή προδομένοι τόσο από το καθεστώς όσο και από την ισλαμική επανάσταση .

Το μεγαλύτερο στοιχείο δύναμης και αντοχής της συνομοσπονδιακής επανάστασης είναι ο κοινωνικός αντίκτυπος. Όπου η συνομοσπονδιακές δυνάμεις προετοιμάζουν μια μάχη, εκ των προτέρων σχηματίζουν τα τοπικά συμβούλια και τους λαϊκούς θεσμούς, παράνομους ή στην εξορία, σε θέση να κάνουν να συμβεί αμέσως, μαζί με την κατάκτηση από την πλευρά των όπλων, η πραγματική επαναστατική διαδικασία. Η καθαίρεση των δικαστηρίων της Σαρία η των θεσμών του καθεστώτος ακολουθείται αμέσως από την ενεργοποίηση των κοινοτήτων, λαϊκών συνελεύσεων και διασκέψεων των γυναικών που κινούν την αληθινή αλλαγή της πραγματικότητας, που είναι αυτά που θέλουν οι άνθρωποι, κάθε φορά διαφοροποιώντας και συνοδεύοντας τις αλλαγές σε σχέση με τα κοινωνικά χαρακτηριστικά και τις επιθυμίες που εκφράζονται σε αυτό το μέρος, σε αυτό τον τόπο. Οι δυνάμεις του Tev Dem (Κίνημα για τη Δημοκρατική Κοινωνία) και των YPG-YPJ είναι, ως εκ τούτου οι μόνες στη Συρία που είναι σε θέση να διαθέτουν ένα αυτόνομο πρόγραμμα, και να συγκρουστούν, εάν είναι απαραίτητο, με όποιον προσπαθήσει να σταματήσει αυτή η συγκεκριμένη μεταμόρφωση.

Για το λόγο αυτό είναι γελοία η κατηγορία αυτών που παρουσιάζουν τις SDF ως δυνάμεις στην υπηρεσία «ξένων φιλοδοξιών και συμφερόντων.» Οι SDF και το Συριακό Δημοκρατικό Κογκρέσο είναι, αντίθετα, οι μόνες συριακές πραγματικότητες απρόσβλητες από αυτό τον κίνδυνο , σε αντίθεση με την ισλαμική επανάσταση και το καθεστώς, μιας και κατέχουν την υποκειμενική ενέργεια και την μαχητική επίγνωση για να πολεμήσουν μια εμφύλια παγκόσμια σύρραξη χωρίς να χάσουν τους αρχικούς πολιτικούς τους ορίζοντες. Αυτό αν και, όπως όλες οι δυνάμεις που εμπλέκονται στον πόλεμο, αντιμετωπίζουν οπλικά συστήματα, ξένες αεροπορίες και τεχνολογίες, και επομένως δεν μπορούν να αντέξουν να αρνηθούν την αεροπορική υποστήριξη που παρέχεται από τις Ηνωμένες Πολιτείες (με ελάχιστες επιχειρήσεις εναντίον του Is) και την διπλωματική υποστήριξη που μερικές φορές προσφέρεται από την Ρωσία.

Η παρουσία παγκόσμιων και περιφερειακών δυνάμεων στην συριακή συγκυρία είναι από μόνη της ένα πρόβλημα. Παρ ‘όλα αυτά, δεν είναι οι συνομόσπονδες δυνάμεις που έχουν εκλιπαρήσει την παρέμβαση τους, αλλά το καθεστώς, αφενός, και οι ισλαμικές δυνάμεις (οι οποίες εσφαλμένα ονομάζονται από τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, «συριακή αντιπολίτευση»), από την άλλη. Είναι περίεργο, τώρα, να δηλώνουμε ότι οι μόνες αυθεντικά επαναστατικές δυνάμεις, στο παγκόσμιο πλαίσιο-στην παγκόσμια συγκυρία που έχει καθοριστεί και δημιουργηθεί, θα έπρεπε να αφεθούν να σφαγιασθούν για να ευχαριστηθούν όσοι, στη δύση, δεν βρέθηκαν στη θέση για άλλη μια φορά να μπλοκάρουν τη δράση των στρατών της και των κρατών της.

Ο τρόπος με τον οποίο αυτά τα στοιχεία στρέφονται κατά του συνομοσπονδιακού κινήματος, το οποίο είναι το λιγότερο οπλισμένο και αυτό που υποστηρίζεται λιγότερο από εξωτερικούς παράγοντες της συριακής παγκόσμιας σύγκρουσης (αν και σήμερα συγκεκριμένη προπαγάνδα προκαλεί κάποιους να πιστεύουν το αντίθετο), είναι, επομένως, απολύτως οργανικός, καθοριστικός και χειραγωγημένος. Πρέπει να αναγνωριστεί ότι το καθοριστικό στοιχείο για αυτό που συμβαίνει στη βόρεια Συρία δεν είναι ο πόλεμος, αν και πανταχού παρών, αλλά η επανάσταση. Αυτή πραγματοποιείται με χιλιάδες αγωνιστές, κάθε μέρα, σε δεκάδες οικονομικούς και κοινωνικούς τομείς . Η καρικατούρα αυτής της εμπειρίας ως «εφεδρικού στρατού των ΗΠΑ» είναι έκφραση άγνοιας της κατάστασης στον αγωνιστικό χώρο που μεταμφιέζεται ως πλεύση ρεαλισμού, αν όχι, συχνά, απλής κακής πίστης. Το ότι πολύ συχνά αυτή η περίπτωση υπερισχύει, αποδεικνύεται από το γεγονός ότι αυτή η καρικατούρα προωθείται κυρίως από αυτόν – το καθεστώς και την ισλαμική επανάσταση – που καταστρέφει τη Συρία, και κυρίως το Χαλέπι, χάρη στην ρωσική αεροπορία ή, στην απέναντι πλευρά, στα βαρέα όπλα που παρέχονται από τις Ηνωμένες Πολιτείες, το Κατάρ, τη Σαουδική Αραβία και την Τουρκία.

Τι είδους ευημερία θα φέρουν αυτές οι κερδοσκοπικές »ιμπεριαλιστικές βοήθειες» προς το λαό της Συρίας και του Χαλεπίου, και γιατί αυτές είναι δικαιολογημένες, σε αντίθεση με την μερική κάλυψη από αέρα που παρέχεται από τον συνασπισμό στις δυνάμεις του SDF ενάντια στο Is, πρέπει ακόμη να ανακαλυφθεί. Σχεδόν έξι χρόνια μετά το θάνατο του Μοχάμεντ Bouhazizi, τα όρια και  οι ελλείψεις στην ανάλυση της δυτικής αριστεράς ακόμη δεν αντιμετωπίζονται κρισίμως. Αυτό είναι σοβαρό, δεδομένου ότι συνδέονται με την αδυναμία αυτής της ίδιας αριστεράς να σκεφτεί την συγχρονικότητα και το πολιτικό, καταδικάζοντας τον εαυτό της στην αδράνεια και ανικανότητα που είναι ορατές σε όλους. Όταν η ευρωπαϊκή αριστερά θα καταφέρει να παράξει ένα σεντ από τις κοινωνικές αλλαγές που παράγονται στην Rojava, θα καταλάβει ότι η επανάσταση δεν είναι ένα παιχνίδι. Σήμερα φανταζόμαστε έναν κόσμο χωρίς αντιφάσεις, όπου τα κινήματα προχωρούν προς τα εμπρός, χωρίς να σκοντάφτουν, επάνω στον αγνό και καθάριο δρόμο της μεταφυσικής «επαναστατικής», και στη συνέχεια, όταν στρέφουμε το βλέμμα προς την πικρή πραγματικότητα της σύγκρουσης που είναι άκρως θεαματική και τεχνολογική, που θρυμματίζει το σημερινό παγκόσμιο κεφάλαιο, και τον ξεσκισμένο ωκεανό της παγκόσμιας εργατικής τάξης, επικρίνουμε τις προσπάθειες των συντρόφων με γελοίες πόζες ριζοσπαστισμού, ή καταφεύγουμε στη μυθοποιημένη παραμόρφωση εκείνης ή της άλλης κρατικής μεταμόρφωσης του σύγχρονου κεφαλαίου.

Το συνομοσπονδιακή κίνημα είναι ο μοναδικός σύριος παίκτης που παντρεύεται μια πραγματικά μαχητική λογική, που στερείται από οποιαδήποτε θεώρηση που δεν έχει την προέλευση της, στην τακτική και τη στρατηγική, από αυτό που η θεωρητική της επεξεργασία περιλαμβάνει σαν συμφέρον των εργαζομένων και του λαού. Γι ‘αυτό εγώ τολμώ να πω ότι πρόκειται για το μοναδικό συγκεκριμένα επαναστατικό κίνημα στη Συρία. Αυτό δεν προωθεί μια εδαφική διαίρεση αυτής της χώρας (άλλη χειραγωγημένη κατηγορία), αλλά τη δημιουργία μιας Συρίας που σέβεται τις διαφορετικότητες, με βάση την πολιτική και οικονομική συνεργασία μεταξύ των ανθρώπων, για τη σταδιακή ομαδοποίηση των μορφών παραγωγής και αναπαραγωγής της ζωής. Στόχος του είναι για άλλη μια φορά να θέσει υπό αμφισβήτηση τον καπιταλιστικό πολιτισμό. Είναι ένα νέο πείραμα λαϊκής εξουσίας και προσβολής σε προνόμια ιεραρχίας ενοποιημένα σε διαφορετικά επίπεδα. Και απειλείται από τα προβλήματα της κάθε επανάστασης.

Ένα παρόμοιο πείραμα αξίζει όλη την υποστήριξή μας.

 Δημοσιεύτηκε στις SEGNALAZIONI
_______________________________________________________

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s