Bob Dylan – Blowin in The Wind …


(η μετάφραση είναι λυρική για να την τραγουδήσετε.
Η ακριβής μετάφραση του κομματιού θα ήταν η απάντηση φυσάει στον άνεμο το οποίο όμως δεν έχει το νόημα του στίχου που είναι ότι η απάντηση παρασύρεται από (πετάει μέσα εις) τον άνεμο)

Φυσάει ο άνεμος

Πόσους δρόμους πρέπει ένας αντρας να διαβεί,
πριν άντρας να ονομαστεί;
Ναι και πόσες θάλλασες ένα περιστέρι θε να πετάξει,
πριν στην άμμο ξεκουραστεί;
Ναι και πόσες φορές πρέπει μια βόμβα να ριχτεί
πριν για πάντα απαγορευτεί;
Την απάντηση φίλε φυσάει ο άνεμος,
την απάντηση φυσάει ο άνεμος,
 –
Πόσα χρόνια το βουνό να υπάρχει μπορεί,
πριν μες στη θάλασσα χαθεί;
Ναι και πόσα χρόνια μερικοί άνθρωποι μπορούν,
να υπάρχουν πριν ελευθερωθούν;
Ναι και πόσες φορές να γυρίζει το βλέμμα μπορεί
κάποιος κάνοντας πως δεν έχει δει;
Την απάντηση φίλε φυσάει ο άνεμος,
την απάντηση φυσάει ο άνεμος,
 –
Πόσες φορές φορές πρέπει να κοιτάξει ψηλά,
κάποιος πριν δει τα ουράνια;
Και πόσα αυτιά πρέπει ένας άνθρωπος να ‘χει
πριν το κλάμα του κόσμου ακούσει;
Και πόσοι σκοτωμοί θα χρειαστούν πριν δούμε
ότι τόσοι πολλοί πια δεν ζούνε;
Την απάντηση φίλε φυσάει ο άνεμος,
την απάντηση φυσάει ο άνεμος,
__________________________________________________________

Rapture…


Dj της ημέρας, η Ζωή Σκούρα

Στο υποθετικό Μουσείο της Ιστορίας της Ποπ, το συγκεκριμένο κομμάτι θα κατείχε κεντρική θέση ως το πρώτο Λευκό Ραπ. Και μάλιστα από μια «Ξανθούλα».

Ραπ, βέβαια, υπήρχε από τα 70s, αλλά αποκλειστικά στις κοινότητες των μαύρων, ιδίως της Νέας Υόρκης. Το ότι ήρθαν, λοιπόν, το 1981, οι Blondie και πήραν το είδος και το φέρανε στα charts, δεν είναι και λίγο.

Και για μας είναι μια χαρά, με την γκρουβιά του την καλή, τους τέσσερις μπουνταλάδες και τη σέξι λαμπερή ξανθιά, που είναι όμως και λίγο ζόρικη, όσο ζόρικες μπορούν να είναι οι ξανθιές δηλαδή. Αναρωτιέμαι, πάντως, πώς θα φάνηκε στους μαύρους ράπερ το τραγούδι, δεδομένου ότι οι στίχοι του ραπ τμήματος είναι το απόλυτο nonsense. Η μεταμοντέρνα σούπα πριν τη μεταμοντέρνα σούπα.

* * *

_________________________________________________________

Aπό:https://dimartblog.com/2016/10/11/rapture/

Συντάξεις Ρίστερ: Η απάτη της ιδιωτικής ασφάλισης στη Γερμανία. Κερδίζουν μόνο οι πλούσιοι και οι… Μαθουσάλες! …


Την προηγούμενη βδομάδα ο πιστωτικός και ασφαλιστικός όμιλος Fonds Finanz πραγματοποίησε στο Βερολίνο την έβδομη έκθεση των «προϊόντων» του. Θα μας άφηνε παγερά αδιάφορους η επιχειρηματική δραστηριότητα των καπιταλιστικών λαμόγιων που κλέβουν τα λεφτά του κοσμάκη με «καθωσπρέπει» τρόπο, αν στην έκθεση δεν παρευρισκόταν ο πρώην υπουργός Εργασίας και στέλεχος του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος (SPD) Βάλτερ Ρίστερ. Το γιατί θα το καταλάβετε διαβάζοντας αυτά που βρήκαμε και αποκαλύπτουν πώς ο γερμανικός καπιταλιστικός «παράδεισος» έχει μετατρέψει αυτό που κάποτε ονομάζονταν «κράτος πρόνοιας» σε μπίζνα για τις ασφαλιστικές εταιρίες.

Ο Βάλτερ Ρίστερ ήταν αυτός που στις αρχές της νέας χιλιετίας εισήγαγε στο συνταξιοδοτικό σύστημα της Γερμανίας μια ιδιωτική επικουρική σύνταξη που πήρε το όνομά του. Για τη σύνταξη αυτή μίλησε ο Ρίστερ στην έκθεση του Fonds Finanz, υποσχόμενος ότι θα τη βελτιώσει.

Η σύνταξη Ρίστερ προερχόταν από ένα μικρό τμήμα που κάθε εργαζόμενος αποταμίευε από το ετήσιο εισόδημά του. Ο εργαζόμενος μετατράπηκε έτσι σε «αποταμιευτή», που διέθετε κάθε χρόνο μέχρι και το 4% του ακαθάριστου εισοδήματός του. Ηταν πολλοί αυτοί οι «αποταμιευτές» που περίμεναν να κερδίσουν από τη συγκεκριμένη ιδιωτική επικουρική ασφάλιση. Περίπου 15 εκατομμύρια άνθρωποι υπέγραψαν ένα «συμβόλαιο Ρίστερ», από τότε που ξεκίνησε μέχρι τα μέσα του 2011[1].

Τα χρήματα αυτά δεν πήγαιναν σε κάποιο δημόσιο ασφαλιστικό ταμείο αλλά σε ιδιωτικά χρηματοοικονομικά ιδρύματα, όπως τράπεζες,  επενδυτικές και ασφαλιστικές εταιρίες, με μόνη προϋπόθεση να ελέγχονται από την Ομοσπονδιακή Χρηματοοικονομική Εποπτεύουσα Αρχή.

Κρατικό παραδάκι για τους υψηλόμισθους

Οι εταιρίες αυτές δεν έπαιρναν μόνο τα λεφτά των «αποταμιευτών» αλλά και κρατικές επιδοτήσεις. Οι κρατικές επιδοτήσεις ήταν 154 ευρώ το χρόνο για ανύπαντρους και το διπλάσιο για ζευγάρια (το 2010), ενώ για κάθε παιδί υπήρχε πρόσθετη επιδότηση 185 ευρώ, η οποία γινόταν 300 αν το παιδί είχε γεννηθεί μετά από το 2007[2]. Η επιδότηση αυτή δινόταν ανά νοικοκυριό (με κοινή φορολογική δήλωση), ανεξάρτητα από τα ασφαλιστικά «προϊόντα» που τα μέλη του θα αγόραζαν, ενώ τα ποσά μειώνονται αν ο αποταμιευτής αποταμιεύσει λιγότερο από το 4% του εισοδήματός του. Η μέση κρατική επιχορήγηση για το σύστημα Ρίστερ ανερχόταν γύρω στα 70,4 ευρώ κατ’ άτομο το 2010, ενώ για το 37% των «ωφελούμενων» δινόταν επιχορήγηση πάνω από 500 ευρώ[2].

Συνέχεια

ΝΟΜΟΣ 41: ΕΝΤΑΛΜΑ; ΠΟΙΟ ΕΝΤΑΛΜΑ; ΕΡΕΥΝΑ ΕΞ’ ΑΠΟΣΤΑΣΕΩΣ ΣΤΟΝ ΥΠΟΛΟΓΙΣΤΗ ΣΟΥ…


Και με το γράμμα του Νόμου πλέον, η κυβέρνηση των ΗΠΑ θα μπορεί στο χαλαρό να παραβιάζει τον υπολογιστή μας και να μας παρακολουθεί εξ’ αποστάσεως.

Αν θα το ξέρουμε;

Όχι βέβαια.

Τα πάντα, άλλωστε, γίνονται εν αγνοία του χρήστη.

Ο λόγος για τον Ομοσπονδιακό (της κυβέρνησης των ΗΠΑ δηλαδή) Κανονισμό 41 (Rule 41) που πρόκειται να τροποποιηθεί. Ο Κανονισμός 41, μέρος των Ομοσπονδιακών Κανόνων της Ποινικής Δικονομίας, είναι ο Νόμος που αναλύει τα περί προσφυγών και τίνα τρόπο μπορούν να γίνουν· με απλά λόγια, είναι το νομοθέτημα που εξουσιοδοτεί τους ομοσπονδιακούς δικαστικούς λειτουργούς να εκδίδουν τα εντάλματα και να μπουκάρουν για έρευνα και συλλήψεις. Μέχρι τώρα, στον κανονισμό 41, υπάρχει και κάποιος περιορισμός: προϋπόθεση για να προχωρήσει η κυβέρνηση σε έρευνα και συλλήψεις, είναι να βγάλει πρώτα ένταλμα από κάποιον δικαστή στην περιοχή δικαιοδοσίας του. Δηλαδή, δικαίωμα να εκδώσει ένταλμα έχει ένας δικαστής που η περιοχή στην οποία θα διεξαχθεί η έρευνα, υπάγεται στην δικαιοδοσία του.

Οι τροποποιήσεις στον Κανονισμό 41 (PDF), επί της ουσίας, άρουν αυτόν τον περιορισμό και δίνουν στην κυβέρνηση την δυνατότητα να ζητά την έκδοση ενταλμάτων σε μια περιοχή δικαιοδοσίας για να πραγματοποιήσει έρευνες εξ αποστάσεως σε υπολογιστές οι οποίοι είναι σε άλλη περιοχή δικαιοδοσίας.

Όπως καταλαβαίνετε, η εφαρμογή αυτή θα αφορά τον κάθε χρήστη και κυρίως όσους χρησιμοποιούν τεχνικές απόκρυψης όπως Tor και VPNs· ύποπτοι γαρ. Βλέπετε, με κάτι τέτοια εργαλεία δεν μπορούν να πατρονάρουν όποιον έχει αντιληφθεί πως η ζωή του ελέγχεται ηλεκτρονικά και είναι κάτι που ούτε το γουστάρει, ούτε το ανέχεται.

Βέβαια, αυτό το επιζητούν εδώ και 2 χρόνια, από το 2014 ακόμα. Το Υπουργείο Δικαιοσύνης των ΗΠΑ πιέζει στο να γίνουν αυτές οι τροποποιήσεις στον Κανονισμό 41, εξ’ ονόματος της εγκληματικότητας που υπάρχει χάρη σε εργαλεία όπως είναι το Tor.

Και ήγγικεν η ώρα· Πέμπτη 28 Απριλίου 2016. Το ανώτατο δικαστήριο πέρασε την προτεινόμενη τροποποίηση του Κανονισμού 41 και την έστειλε στο Κογκρέσο για να την τροποποιήσει ή να την αναβάλλει μέχρι τις 1 Δεκεμβρίου (2016). Αν η Βουλή των Αντιπροσώπων και η Γερουσία δεν περάσει (με απλή πλειοψηφία) ένα ψήφισμα για μεταβολή της απόφασης, οι αναθεωρήσεις της τροποποίησης θα γίνουν νόμος την ίδια κιόλας μέρα.

50 οργανισμοί – μεταξύ αυτών και το EFFζητάνε άμεσα από το Κογκρέσο των ΗΠΑ να σταματήσει την εφαρμογή αυτών των αλλαγών, ως την 1η Δεκεμβρίου οπότε και θα τεθεί σε εφαρμογή η εν λόγω τροποποίηση του νόμου που δίνει το δικαίωμα στην κυβέρνηση να αποκτήσει απομακρυσμένη πρόσβαση στον υπολογιστή μας, με το έτσι θέλω (ο ξένος τύπος το αναφέρει ως «να χακάρει τους υπολογιστές μας»).

Συνέχεια

Ιδιωτική τηλεόραση: 27 χρόνια φαγούρα (1)…


Την 1η Σεπτεμβρίου 1984 η Νέα Δημοκρατία δεν γυρίζει απλώς σελίδα στην ιστορία της αλλά αλλάζει και κεφάλαιο και τόμο. Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης, αν και από πολλούς εθεωρείτο ξένο σώμα, εκλέγεται πρόεδρος του κόμματος. Μαθημένος στις ίντριγκες, ο «εφιάλτης» τού Γεωργίου Παπανδρέου καταφέρνει να συγκεντρώσει 70 ψήφους έναντι 40 του αντιπάλου του Κωστή Στεφανόπουλου, ο οποίος πέφτει από τα σύννεφα όταν ανακοινώνεται το αποτέλεσμα. Όταν η Ν.Δ. θα έχανε τις εκλογές του 1985, ο Στεφανόπουλος θα έφευγε για να συστήσει την ΔηΑνα και ο Μητσοτάκης θα άρχιζε να στρίβει το κόμμα περισσότερο προς τα δεξιά.

Ένα από τα πλέον διατυμπανισμένα μέτρα που είχε στο πρόγραμμά της η Ν.Δ. σ’ εκείνες τις εκλογές, ήταν η απελευθέρωση της τηλεόρασης από τον κρατικό έλεγχο (κάτι στο οποίο δεν διαφωνούσαν τα κόμματα της αριστεράς) και η θεσμοθέτηση της μη κρατικής τηλεόρασης. Όχι τυχαία, τα στελέχη τού κόμματος δεν μιλούσαν για «ιδιωτική» αλλά για «μη κρατική» τηλεόραση, θέλοντας να αναγάγουν το θέμα σε σημαία του αντικρατισμού τον οποίο ευαγγελίζονταν. Μάλιστα δε, η Ν.Δ. δεν δίσταζε να οργανώσει μέχρι και διαδηλώσεις υπέρ της «μη κρατικής» τηλεόρασης.

Βέβαια, από την άλλη, το ΠαΣοΚ αντιπαρέταξε τους εργαζόμενους της ΕΡΤ, οι οποίοι πίστεψαν ότι η Ν.Δ. θα ιδιωτικοποιούσε την κρατική τηλεόραση. Ο Μητσοτάκης επέμενε αλλά, παρά την ένταση, ο Παπανδρέου δεν έκανε πίσω. Η μόνη παραχώρηση της κυβέρνησης ήταν να συμπεριλάβει στον Ν.1730/1987 (ΦΕΚ Α’ 145/18-8-1987), με τον οποίο ιδρύθηκε η ΕΡΤ Α.Ε., διάταξη με την οποία επιτρεπόταν η ίδρυση ιδιωτικού ραδιοφωνικού σταθμού κατόπιν αδείας.

Συνέχεια

Πιστεύομεν και εις την Λαοκρατία, …


Της Γ. Λ.

Από το βιβλίο της Μ. Ιορδανίδου: «Στου κύκλου τα γυρίσματα»

Στις 11 του Οχτώβρη τη νύχτα, όλοι το ξέρουν πια και το διαλαλούνε τα χωνιά πως ή ώρα της λευτεριάς εσήμανε.
Φεύγουν οι Γερμανοί ……το πλήθος ξεχύνεται στους δρόμους ….πεινασμένος λαός, στερημένος, δεν αγγίζει τίποτα …..
Ποτέ ο ελληνικός λαός δεν ήτανε πειθαρχημένος. Τι έχει συμβεί κι έπαψε να τσαλαπατιέται; Σειρές , ουρές: «Στη θέση συναγωνίστρια…»

Πειθαρχεί και γιατί πειθαρχεί κι ο ΕΛΑΣ και δεν κατεβαίνει απ ‘ τα βουνά; όλοι πειθαρχούν γιατί πιστεύουνε σε μια Εθνική κυβέρνηση … από τις 12 ως τις 15 ελεύθερη Αθήνα και όλοι πειθαρχούν περιμένοντας για το σχηματισμό Εθνικής κυβέρνησης … ο ΕΛΑΣ που είναι κυρίαρχος πειθαρχεί και περιμένει ……………

Στις 18 του Οχτώβρη μιλιούνια λαού υποδέχονται την κυβέρνηση του Καΐρου στο Σύνταγμα όπου ακούγεται το » Πιστεύομεν ..» του Παπανδρέου .

  • Πιστεύομεν…

-Λαοκρατία και όχι βασιλιά! ωρύεται ο κόσμος .

  • Πιστεύομεν….
  • Λαοκρατία και όχι βασιλιά .

-Πιστεύομεν και εις την Λαοκρατία, λέει επιτέλους ο Παπανδρέου.

Συνέχεια

The witch is dead: Όταν οι λαοί αποχαιρετούν τους δυνάστες τους…


thatcher

Η ανοχή της αστικής δημοκρατίας στη Βρετανία στους καλλιτέχνες που ζητούσαν εδώ και δεκαετίες το θάνατο της Θάτσερ δείχνει ένα επίπεδο πολιτικού πολιτισμού άγνωστου στην Ελλάδα.

«Η Μάργκαρετ στο οξύ», η «Μάγκι στην Γκιλοτίνα», «Γιατί δεν πεθαίνεις Θάτσερ;». Θα μπορούσαμε να γεμίσουμε όλες τις σελίδες της εφημερίδας με στίχους τραγουδιών που γράφτηκαν τις τελευταίες δεκαετίες και ζητούσαν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο τη δολοφονία ή την εκτέλεση της Σιδηράς Κυρίας.

To παράδοξο είναι ότι ανάμεσα στους στιχουργούς φιγουράρουν ορισμένα από τα σημαντικότερα ονόματα της σύγχρονης μουσικής σκηνής της Βρετανίας. «Είδα ένα εξαιρετικό όνειρο με την Μάργκαρετ στην Γκιλοτίνα» τραγουδούσε εδώ και χρόνια ο θρυλικός Μόρισεϊ των Σμιθς. Ακόμη όμως και ο αγαπημένος τροβαδούρος του Μπάκινχαμ, Σερ Έλτον Τζον, είχε γράψει τους παρακάτω στίχους για την θεατρική μεταφορά της ταινίας Μπίλι Έλιοτ: «Ευτυχισμένα Χριστούγεννα Μάγκι Θάτσερ, σήμερα όλοι γιορτάζουμε γιατί βρισκόμαστε μια ημέρα πιο κοντά στο θάνατό σου».

Συνέχεια