Αιδ’ εις Αθήναι …η πριν πόλις (Γραμματικόπουλος, Τσαρούχης, Βασιλείου)…


Ιστορικό ντοκιμαντέρ – αφιέρωμα στα νεοκλασικά σπίτια της Αθήνας, με κείμενα Γιάννη Τσαρούχη και εικόνες Σπύρου Βασιλείου, διαρκείας 20 λεπτά, έτος παραγωγής 1980.

Παραγωγή, σενάριο, διεύθυνση φωτογραφίας και σκηνοθεσία: Νίκος Γραμματικόπουλος

Βραβεύθηκε με το Βραβείο Κριτικών στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης για τη συμβολή του στη διατήρηση και διάσωση της πολιτισμικής μας κληρονομιάς το 1980. Αγοράσθηκε από την Σουηδική Τηλεόραση και από την ΕΡΤ. Προβλήθηκε στην εκπομπή «Μια ταινία μια συζήτηση». Επίσης προβλήθηκε στην τελευταία διάλεξη του κύκλου ομιλιών του ΕΙΕ «Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών» που ήταν αφιερωμένη στα νεοκλασικά κτίρια της Αθήνας (Μάιος 1994).

Αρχαιολογία της Πόλης των Αθηνών
eie.gr/archaeologia/gr/video.aspx

Το ”ξενόμετρο”…


prosfygopoula

Από την Άννα Κουρουπού

Τα παιδιά από την Αλβανία, που σπούδασαν στην Ελλάδα, σήκωσαν και σημαίες, και αρίστευσαν κάποια από αυτά. Κι ας ήταν παιδιά “εγκληματιών” και ”συμμοριών”. Κοντή μνήμη. Εκείνη η λαίλαπα, ξεχάστηκε; Επειδή έφυγαν ή επειδή αποδείχθηκαν πιο έξυπνοι και πιο ικανοί από τα φρεντόπουλα και τα φραπεδόπαιδα; “Ααα οι Αλβανοί είναι πολύ καλοί οικογενειάρχες”. Εννοεί όσοι έμειναν εδώ και θυμίζουν το δικό τους μοντέλο ζωής. Μόνο τότε θα πεις καλή κουβέντα για τον άλλο.

Τα τελευταία καλοκαίρια, και όχι ιδεατά, άλλαξε η μυρωδιά της θάλασσας. Από τη σάρκα ανθρώπων και κυρίως παιδιών. Η τροφή των ψαριών , άλλαξε και αυτή. Σάρκες ανθρώπων και κυρίως παιδιών. Δεν θα μπω στον κόμπο να μιλήσω για το προσφυγικό θέμα ,που μας έχει υπερκεράσει προ πολλού.

Έχω την τύχη, ευτυχία και δυστυχία μαζί -πως διαχειρίζεται όλο αυτό;- να μιλήσω και να έρθω σε επαφή με πολλούς “ξένους” ανθρώπους. Ξένοι παντού. Ακόμη και στην πατρίδα τους. Αυτό ρε Έλληνα πονάει πιο πολύ απ όλα. Και δεν λαϊκίζω. Αναφέρω την εθνικότητα, γιατί εμείς, εσείς-όποια λέξη θέλεις βαλτην, μέσα θα πέσεις, ξέρουμε από προσφυγιά, μετανάστευση μπλα μπλα μπλα. ΚΑΙ; Κοντή μνήμη. Ανεπαρκής μνήμη. Για άσυλο. Πάλι βάλε εσύ, τι άσυλο. Δεν υπάρχει πάντως απανθρωπιάς.

Συνέχεια

Λουίς Μπουνιουέλ και Μητροπολίτης Αμβρόσιος: Μία συνάντηση…



«Δόξα τον Θεό είμαι ακόμη άθεος» έλεγε ο Λουίς Μπουνιουέλ σε μία συνέντευξή του το 1960, προσφέροντας μια υπέροχη ατάκα για τους άθεους αιώνες μας.
Πράγματι ο μεγάλος Ισπανός έχει καταγραφεί στην ιστορία των τεχνών ως ένας από τους μεγάλους άθεους δημιουργούς.
Αρκεί να δει κάποιος έστω μία ταινία του (ακόμα και αν η Εκκλησία δεν είναι κεντρικό της θέμα) για να έρθει σε επαφή με την ιερή οργή απέναντι στην υποκρισία του κλήρου.
Ας κλείσουμε τα μάτια και ας περιηγηθούμε βιαστικά στην οργισμένη πινακοθήκη του Λουίς Μπουνιουέλ
Ενας αναρχικός πυροβολεί τον Πάπα, δίπλα σε δύο ταξιδιώτες απλώνεται μια λαοθάλασσα αίρεσης ενσαρκωμένη στις διάφορες εκδοχές της, ένας άντρας τραβάει ένα πιάνο με δύο νεκρά βόδια πάνω του και δεμένοι πίσω του δύο παπάδες, κάποιος πετάει έναν επίσκοπο από το παράθυρο, ενώ ένας άντρας με όψη παρόμοια του Χριστού συμμετέχει σε μια σκηνή από τις «120 μέρες στα Σόδομα» του Μαρκησίου Ντε Σαντ, ένας σταυρός μετατρέπεται σε στιλέτο, ένα ζευγάρι επιδίδεται σε σαδομαζοχιστικές συνευρέσεις μπροστά σε μια ομάδα Καρμελιτών μοναχών, ένα κοπάδι πρόβατα μπαίνει στην εκκλησία, μια ομάδα από εγκληματίες και ζητιάνους ποζάρουν σε στάσεις όμοιες με τον Μυστικό Δείπνο του Ντα Βίντσι, ένας στυλίτης μοναχός παρατάει τον μοναχισμό για να πάει σε ένα ροκ μπαρ, άντρες της Εκκλησίας και κοινοί θνητοί δέρνουν έναν άγιο.

Συνέχεια

ΤΟ ΞΑΝΑΜΟΙΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ…


syria-allepo-1

Συρία- Χαλέπι – Φωτό: ZOUHIR AL SHIMALE

Ο ΕΡΝΤΟΓΑΝ | Η ΣΥΝΘΗΚΗ ΤΗΣ ΛΩΖΑΝΗΣ | ΟΙ ΑΓΩΓΟΙ ΦΥΣΙΚΟΥ ΑΕΡΙΟΥ |  Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΣΤΗ ΣΥΡΙΑ – 

Από την πρώτη στιγμή που γνωστοποιήθηκαν οι δηλώσεις Ερντογάν σχετικά με την Συνθήκη της Λωζάνης, η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ επιχείρησε να κρατήσει χαμηλούς τόνους, να επισημάνει τις ανάγκες της εσωτερικής πολιτικής στην Τουρκία που εξυπηρετούν οι επικίνδυνες αυτές πολιτικές απόψεις και να τις συνδέσει με τις εξελίξεις στη Μοσούλη.

Μάλιστα, με ανακοίνωση μας είχαμε επισημάνει ότι η άποψη της ελληνικής κυβέρνησης πιάνει το νήμα της δημόσιας τοποθέτησης  του Τούρκου διεθνολόγου καθηγητή Μπασκίν Οράν, ο οποίος αναφερόμενος στις δηλώσεις του προέδρου της Τουρκίας Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν σχετικά με την συνθήκη της Λωζάνης υποστήριξε: «Ο Ερντογάν μπροστά στον πανικό του, άρχισε τις εθνικιστικές προκλήσεις. Όλοι οι δεξιοί στην Τουρκία επικρίνουν τη Λωζάνη. Και το κάνουν αυτό όχι σε σχέση με τα νησιά, αλλά σε σχέση με το Κουρδικό πρόβλημα και τη Μοσούλη».

Είναι όμως μόνο αυτό; Η πολιτική επεμβατισμού και κατοχής σημαντικού τμήματος της Βόρειας Συρίας απαντά μόνο στους τουρκικούς φόβους για το Κουρδικό ζήτημα;

Θυμίζουμε ότι η Τουρκική Εθνοσυνέλευση έδωσε το πράσινο φως, με ευρεία πλειοψηφία, στη συνέχιση των επιχειρήσεων που διεξάγουν οι τουρκικές ένοπλες δυνάμεις στο Ιράκ και τη Συρία για έναν επιπλέον χρόνο. Η απόφαση εγκρίθηκε από τους βουλευτές του Κόμματος Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP), του Λαϊκού Δημοκρατικού Κόμματος (CHP) και των εθνικιστών του MHP. Οι Τούρκοι στρατιωτικοί θα μπορούν να επιχειρούν εκτός των συνόρων της χώρας τους, ιδίως στο Ιράκ και τη Συρία, έως τα τέλη Οκτωβρίου του 2017.

Συνέχεια

Το μνημόνιο ως τραύμα και ο εθισμός ως θεραπεία του…


Το μνημόνιο ως τραύμα και ο εθισμός ως θεραπεία του

Αυτή η άθλια πραγματικότητα του αποικιοκρατικού καζινοκαπιταλισμού πλέον, έκλεψε ένα μέρος από τα υλικά αγαθά μας,αλλά και από το σώμα και την ψυχή μας

Tου Αντώνη Ανδρουλιδάκη *

 

Τα μνημόνια έκλεψαν ένα μέρος, όχι μόνο από τους μισθούς, τις συντάξεις, τους τραπεζικούς λογαριασμούς και από τον τρόπο της ζωής μας, όπως και όλες οι οικονομικές καταστροφές που προηγήθηκαν, αλλά και από το σώμα και την ψυχή μας. Οι αυτοκτονίες, η οικογενειακή βία και οι ασθένειες που σχετίζονται με το άγχος και τις ψυχικές διαταραχές αυξήθηκαν δραματικά κατά τη διάρκεια της κρίσης, όσο κι αν δεν πολυμιλάμε γι’ αυτό. Βλέπεις, αυτή η άθλια πραγματικότητα δεν μας κάνει τη χάρη να αλλάζει μόνο και μόνο επειδή δεν μιλάμε γι’ αυτήν. Για τους πιο πολλούς, οι δυσκολίες συνεχίζονται αυξητικά.

Έτσι κι αλλιώς, ο καπιταλισμός και πολύ περισσότερο ο αποικιοκρατικός καζινοκαπιταλισμός, ακόμη και στις καλύτερες στιγμές του -εξαιτίας των απρόβλεπτων κύκλων της ανάπτυξης και της ύφεσης- αυξάνει πάντα το άγχος, μερικές φορές μέχρι και το επίπεδο μιας διαταραχής μετά από τραυματικό στρες. Δεν είναι ανάγκη, δηλαδή, να υπάρχει ένας πόλεμος, μια φυσική καταστροφή, ένα σοβαρό τροχαίο ατύχημα ή ένας βιασμός για να προκληθεί μια τέτοια αγχώδης διαταραχή. Αρκεί ένα ή άντε δύο, τρία μνημόνια.

Συνέχεια

Ποιον θα γαμήσει ο φτωχός, όταν γυρίσει ο τροχός; 5 φιλοσοφικά ερωτήματα…


«Κανείς δεν μπορεί να σου πάρει την αξιοπρέπεια, αν δεν του τη δώσεις.»
Γκάντι

«Οι άνθρωποι [στον καπιταλισμό] έχουν απεριόριστες δυνατότητες και ελάχιστες πιθανότητες.»
Πεσσόα

«Θέλει νεκροί χιλιάδες να ‘ναι στους τροχούς.»
Ελύτης

«Άσπρα κοράκια, μαύρα κοράκια»
ποιητής Φανφάρας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Την παροιμία βεβαίως τη γνωρίζετε: «Θα γυρίσει ο τροχός, θα γαμήσει κι ο φτωχός».

Έχετε σκεφτεί όμως ποτέ ποιος είναι αυτός ο «φτωχός» και γιατί περιμένει να «γυρίσει ο τροχός» για να «γαμήσει»; Και ποιον θα γαμήσει τότε;

Ο οικοδεσπότης σας εμβάθυνε στη φιλοσοφία του Βιτγκενστάιν και στη γλωσσολογία του Ντεσοσίρ, σε συνδυασμό με αμέτρητες ώρες στο ψυχαναλυτικό ντιβάνι του Φρόιντ και στην ταξική παλαίστρα του Μαρξ, χώρια τις ανθρωπολογικές μελέτες του Λεβιστρός, προκειμένου να κατανοήσει και να επεξηγήσει αυτή την τόσο απλή (φαινομενικά) παροιμία.

Συνέχεια

Στο τέλος της μέρας νικά ο ‘Ανθρωπος…


‘Εσπασε» η φασιστική βία στα σχολειά που υποδέχθηκαν προσφυγόπουλα

%cf%80%cf%81%ce%bf%cf%83%cf%86%cf%85%ce%b3%ce%bf%cf%80%ce%bf%cf%85%ce%bb%ce%b16

Στο τέλος της μέρας, η νίκη ανήκει στον ‘Ανθρωπο. Οι «χρυσαυγίτες» ναζί έκαναν ό,τι μπορούσαν να μετατρέψουν αυτό που νόμιζαν ότι ήταν ιδεολογικο-πολιτικό «κελεπούρι», δηλαδή την ένταξη των προσφυγόπουλων στα σχολειά, σε φασιστικό «ορμητήριο», αλλά η συντριπτική πλειοψηφία της εκπαιδευτικής κοινότητας, οι μαθητές, οι δάσκαλοι, οι γονείς, οργανωμένα και αποφασιστικά, κατέστησαν σαφές ότι όλα τα παιδιά του κόσμου είναι παιδιά μας!

Μάλιστα, όπου οι φασίστες, πανικοβλημένοι από αυτή την αντίσταση, πέταξαν τις «μάσκες» του «ανησυχούντα γονιού» και επιχείρησαν να εμποδίσουν τα προσφυγόπουλα με τον μόνο τρόπο που ξέρουν, δηλαδή της βίας αποκλειστικά απέναντι στους αδύναμους, η αντίσταση ήταν ευθέως ανάλογη και μάλιστα από τους ίδιους τους μαθητές!

Συνέχεια