R.E.M.-Losing My Religion…


(Χάνοντας την πίστη μου)

Η ζωή είναι μεγαλύτερη
Είναι μεγαλύτερη από σένα
Και δεν είσαι σαν εμένα
Πόσο μακριά θα πάω
Η απόσταση των ματιών σου
Ωχ όχι, είπα πάρα πολλά
Το έστησα
 –
Εγώ είμαι αυτός στην γωνία
Εγώ είμαι αυτός κάτω από το φως
Χάνω την πίστη μου
Προσπαθώντας να συμβαδίσω με σένα
Δεν ξέρω αν μπορώ να το κάνω
Ωχ είπα πάρα πολλά
Αλλά δεν είπα αρκετά
Νόμισα σ’ άκουσα να γελάς
Νόμισα σ’ άκουσα να τραγουδάς
Νόμισα νομίζω σε βλέπω να τραγουδάς
 –
Κάθε ψίθυρος
Κάθε ώρας αφύπνισης
Επιλέγω τις εξομολογήσεις μου
Προσπαθώντας να σε έχω υπό τον έλεγχο μου
Σαν χτυπημένος χαμένος και τυφλωμένος ανόητος
Ωχ όχι, είπα πάρα πολλά
Το έστησα
Αναλογίσου αυτό
Αναλογίσου αυτό
Το υπονοούμενο της εκατονταετίας
Αναλογίσου αυτό
Το παραστράτημα που με έφερε
Στα γόνατα μου απέτυχε
Τι συμβαίνει αν όλες αυτές οι φαντασιώσεις
Έρχονται γύρω γύρω χτυπώντας με
Νόμισα σε άκουσα να γελάς
Νόμισα σ’ άκουσα να τραγουδάς
Νόμισα νομίζω σε βλέπω να τραγουδάς
 –
Αλλά ήταν απλά ένα όνειρο
Απλά ένα όνειρο
 –
Αλλά ήταν απλά ένα όνειρο
Προσπάθεια, κλάμα, προσπάθεια, κλάμα
Ήταν απλά ένα όνειρο
Ένα όνειρο
_______________________________________________________

Ευγένιος Ποτιέ: Από το «άδειο στομάχι»… στην «Διεθνή»! …


Διακόσια χρόνια συμπληρώθηκαν από την γέννηση του ποιητή του παγκόσμιου  προλεταριακού ύμνου

%cf%80%ce%bf%cf%84%ce%b9%ce%b51

Εμπρός της Γης οι κολασμένοι

της πείνας σκλάβοι εμπρός – εμπρός

Το δίκιο από τον κρατήρα βγαίνει

σα βροντή σαν κεραυνός.

Φτάνουν πια της σκλαβιάς τα χρόνια

όλοι εμείς οι ταπεινοί της Γης

που ζούσαμε στην καταφρόνια

θα γίνουμε το παν εμείς.

* * *

Στον αγώνα ενωμένοι

κι ας μη λείψει κανείς

Ω! Νάτη, μας προσμένει

στον κόσμο η Διεθνής .

* * *

Θεοί, αρχόντοι, βασιλιάδες

με πλάνα λόγια μας γελούν

της Γης οι δούλοι κι οι ραγιάδες

μοναχοί τους, θα σωθούν…

Για να λείψουν τα δεσμά μας

για να πάψει πια η σκλαβιά

να νιώσουν πρέπει τη γροθιά μας

και της ψυχής μας τη φωτιά».

4 Οκτώβρη, συμπληρώθηκαν 200 χρόνια από την γέννηση του σπουδαίου Γάλλου επαναστάτη ποιητή,Ευγένιου Ποτιέ (1816 – 1887), ο οποίος σφράγισε την παγκόσμια προλεταριακή συνείδηση, χαρίζοντάς της τον διάσημο, χιλιοτραγουδιασμένο και μεταφρασμένο σχεδόν σε όλες τις γλώσσες, ύμνο της: Την «Διεθνή»!

Ο Ποτιέ γεννήθηκε αμέσως μετά την προσωρινή ήττα της Γαλλικής Επανάστασης, με την Παλινόθρωση της μοναρχίας, έζησε τρεις επαναστάσεις, συμμετείχε ενεργά στην πρώτη σημαντική εμφάνιση της εργατικής τάξης στο ιστορικό προσκήνιο με την Παρισινή Κομμούνα και πέθανε μετά την οριστική κυριαρχία της μπουρζουζίας.

Ηταν γιος εργάτη και ήταν εργάτης και ο ίδιος, αν και κατάφερε να αποκτήσει μεγαλύτερη εξειδίκευση από τον πατέρα του στον τομέα της υφαντουργίας.

Τους πρώτους του στίχους τους γράφει στην επανάσταση του Ιούλη το 1830, η οποία, αν και ουσιαστικά έφερε στην πολιτική εξουσία έναν βασιλικό «οίκο» στην θέση του προηγούμενου, είχε και σαν «παρελκόμενο» να «αναγνωρίσει» το προλεταριάτο τον εαυτό του, ως ξεχωριστή πολιτική δύναμη. Τον Νοέμβρη του 1831ξεσηκώνονται οι υφαντές στην Λυόν με σύνθημα «Να ζεις δουλεύοντας ή να πεθαίνεις αγωνιζόμενος»! Τον Απρίλη του 1834 η εξέγερση επαναλαμβάνεται.

Μέσα σε αυτό το κλίμα, στην δεκαετία του 1840, τα ποιήματα του Ποτιέ γίνονται ανάρπαστα από τους εργάτες. Ιδιαίτερα δημοφιλές γίνεται το ποίημά του «Αδειο στομάχι», με περιεχόμενο όχι ιδιαίτερα δύσκολο να το φανταστεί κανείς…

Την άποψή του για τον ρόλο της ποίησης ο Ποτιέ την εξέφρασε με την φράση: «Στην Γαλλία, όλα ξεκινούν με ένα τραγούδι».

Μπορεί στην επανάσταση του Φλεβάρη του 1848 να εξακολουθεί να κυριαρχεί ιστορικά η αστική «σφραγίδα», ωστόσο, το προλεταριάτο αναδεικνύεται σε αυτόνομη, πολιτική δύναμη, με δικά της αιτήματα και οργάνωση. Ο Ποτιέ συμμετέχει ενεργά.

Συνέχεια

Αντώνης Σουρούνης: Ουρές και άλλα …


«Μου φαίνεται παράξενο να έχουν ουρά τα πράγματα και όχι ο άνθρωπος που τα φτιάχνει». Αποχαιρετάμε τον συγγραφέα με αποσπάσματα: Ουρές και Ξενοφοβία 

ΝΥΧΤΕΣ ΜΕ ΟΥΡΑ: «ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑΝ ΚΑΙΡΟ μπορεί να είχαν και οι άνθρωποι ουρά, γιατί άκουγα πολλές φορές τους μεγάλους να λένε “Πονάει η ουρά μου”, “Με χτύπησε στην ουρά”, αλλά τη δική μου δεν την είδα ποτέ, όσο και να έψαχνα στον καθρέφτη.

ΤΟ ΛΕΩ ΑΥΤΟ ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΑΡΑΞΕΝΟ να έχουν ουρά τα πράγματα και να μην έχει ο ίδιος ο άνθρωπος που τα φτιάχνει. Μπορεί όμως να φοβάται πως, έτσι κι αποκτήσει κάτι τέτοιο, θα γίνει αυτός ζώο, τώρα που τα έχει εξοντώσει όλα κι έχει κρατήσει μερικά σε μάντρες για να ξεγελάει τα παιδάκια.

ΆΛΛΩΣΤΕ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΥΜΠΑΘΗΣΕ ΤΙΣ ΟΥΡΕΣ, εκτός κι αν επρόκειτο για “Λεφτά με ουρά”, “Παράδες με ουρά”, “Λίρες με ουρά”. Κανείς δεν έδωσε σημασία στο άλλο, που έλεγε “Πίσω έχει η αχλάδα την ουρά”. Συνήθως κοιμάμαι νωρίς και συνήθως με ξυπνάει γύρω στις τέσσερις κάποιο όνειρο, που ώσπου να το εξηγήσω δε σηκώνομαι από το κρεβάτι. Σκάλιζα σήμερα το μυαλό μου απορημένος μ’ αυτό που πέρασε από πάνω μου.

Συνέχεια

Μύθος ή πραγματικότητα ο τουρκικός επεκτατισμός; …


του Ρούντι Ρινάλντι

Μύθος ή πραγματικότητα ο τουρκικός επεκτατισμός; |του Ρούντι Ρινάλντι

Οι δηλώσεις Ερντογάν αμφισβητούν ευθέως την εδαφική κυριαρχία της Ελλάδας

Στην πολιτική είναι απαραίτητη η σαφήνεια. Η θύελλα που ξεσήκωσε ο Ερντογάν –αλλά και ολόκληρος ο πολιτικός κόσμος της Τουρκίας– για το ζήτημα της συμφωνίας της Λωζάννης και των νησιών του Αιγαίου, δεν αφήνει περιθώρια για περιστροφές.

Η επίσημη αμφισβήτηση της συμφωνίας μάς εισάγει σε μια νέα φάση, όπου ο τουρκικός επεκτατισμός εμφανίζεται πια να προχωρά με πιο θαρραλέα κι επιθετικά βήματα. Αναγκαία διευκρίνηση: Η οπτική του άρθρου είναι ότι υπάρχει τουρκικός επεκτατισμός, ότι είναι διαχρονικός και οργανικό στοιχείο του τουρκικού κράτους, είτε στην Κεμαλική μορφή είτε στην νεο-οθωμανική, και ότι αυτός αποτελεί πηγήαναστατώσεων και κινδύνων για όλες τις όμορες χώρες της Τουρκίας.

Ο Ερντογάν, με την αμφισβήτηση της Λωζάννης, προχωρά σε μια κλιμάκωση των μεγαλοκρατικών, επεκτατικών βλέψεων της Τουρκίας και θέτει τις βάσεις της στρατηγικής που θα ακολουθήσει στην επικείμενη αναδιαμόρφωση ολόκληρης της περιοχής (Συρία, Ιράκ αλλά και Αιγαίο, Κύπρος).

Όσοι νομίζουν ότι αυτές οι κινήσεις γίνονται για «εσωτερική κατανάλωση» κάνουν λάθος. Πρέπει να κατανοηθεί ότι το καθεστώς Ερντογάν και γενικότερα η τουρκική εξωτερική πολιτική δεν καθορίζονται τόσο από γκάλοπ και ποσοστά στις εκλογές, αλλά από βαθύτερες και ουσιαστικότερες βλέψεις. Γιατί δεν μπορεί να ξεχνιέται ή να θεωρείται «λεπτομέρεια» ότι η Τουρκία αναδεικνύεται σε περιφερειακή δύναμη πολεμώντας (στην κυριολεξία). Και μάλιστα σε πολλά μέτωπα, μέσα από σκληρές συγκρούσεις στο εσωτερικό και επαναδιευθετήσεις με τους μεγάλους του σύγχρονου κόσμου.

Συνέχεια

Media και troll …


Η επανάληψη είναι μητέρα της μάθησης λέει μια κουβέντα που διαμόρφωσε σε παροιμία μια παραδοσιακή τακτική πειθάρχησης / πλύσης εγκεφάλου. Πες πες κάτι θα μείνει λέει μια άλλη κουβέντα που αφορά τις επαναληπτικές τακτικές της προπαγάνδας.
Έχει γίνει, λοιπόν, πιστευτό ότι ο καυγάς για τα παραδοσιακά μήντια αποτελεί κεντρικό ζήτημα για τον έλεγχο των μηχανισμών διαμόρφωσης της περιβόητης «κοινής γνώμης». Κι όταν λέμε έλεγχο εννοούμε ιδιοκτησιακό έλεγχο. Πρόκειται, στ’ αλήθεια, για υπαρκτό θέμα; Ή είναι ένας αντιπερισπασμός που πίσω του οργανώνονται οι όποιες ανακατατάξεις για τη νομή του κράτους;
Το κυβερνόν κόμμα ήταν σε θέση (πιθανόν με την βοήθεια ενημερωμένων συμβούλων) να οργανώσει τον δικό του στρατό των troll, στη διάρκεια της αντιπολιτευτικής του ζωής, πριν τις εκλογές του Γενάρη του 2015, και για κάποιους μήνες μετά. Οι κατά φαντασίαν «ερυθροφρουροί» του καπετάν Παναγιώτη δεν έκαναν έφοδο να καταλάβουν το mega, τον antenna και τον sky, ούτε πριν, ούτε κυρίως μετά τον Γενάρη του 2015. Αυτό σημαίνει, απλά, ότι δεν είχαν κανένα πρόβλημα με τα παραδοσιακά μήντια. Είτε επειδή κάποιος τους ψιθύρισε ότι «η δουλειά γίνεται αλλιώς» – στον κυβερνοχώρο. Είτε επειδή στη διάρκεια της επικής εκστρατείας κατά της ε.ε., της ευρωζώνης και του Βερολίνου, το πρώτο εξάμηνο του ’15, είχαν την «πλέρια συμπαράσταση» των πάντων…

Συνέχεια

Και όχι, δεν είναι ρατσιστές! …


Της Τ. Γ.  

Είναι το 8ο Δημοτικό Σχολείο Μυτιλήνης. Κι είναι το σχολείο του »συνοικισμού» που χτίσθηκε πριν πολλά χρόνια για να στεγάσει και να μάθει ελληνικά σε προσφυγόπουλα που βρέθηκαν κυνηγημένα στο νησί μας! Κι ήταν οι γονείς τους που απελπισμένοι , με μόνο βιος, μνήμες, ήθη, παραδόσεις, κατοίκησαν τούτη τη γωνιά της πόλης, ζωντανεύοντας την!

Τα χρόνια πέρασαν, γονείς και παιδιά χάθηκαν ,μα ήρθαν σήμερα εγγόνια και δισέγγονα να βάλουν λουκέτο σε τούτο το σχολείο, αφού πρώτα κλείδωσαν συνείδηση και ανθρωπιά!
Και όχι, δεν είναι ρατσιστές!  Τα παιδιά τους θέλουν να προφυλάξουν!
Εχετε δίκιο.  Τα παιδιά σας χρειάζονται άμεση προστασία! Προστατέψτε τους λοιπόν  τα μυαλά απ’ το δηλητήριο του φασισμού. Προφυλάξτε τους την ψυχή απ’ την αρρώστια του ρατσισμού και της σκατοψυχιάς!

Είναι οι μόνοι και μεγάλοι κίνδυνοι που διατρέχουν.

Γνωρίζοντας από κοντά τα παιδιά της προσφυγιάς, παιδιά του πολέμου, της κλεμμένης ανεμελιάς και της χαμένης ξεγνοιασιάς, ένα πράγμα έμαθα. Τούτα τα υπέροχα πλάσματα, μαχητές από κούνια, σφουγγάρι γίναν και ρουφούν κάθε γνώση που τους δίνεται και έχουν αναπτύξει στο έπακρο τις νοητικές τους ικανότητες, στην προσπάθεια τους να επιβιώσουν στον ανελέητο κόσμο μας

Κι αν δεν θυμάμαι το όνομα της 2χρονης  της σγουρομάλλας  Αφγανής, πάντα χαμογελώ στη θύμηση της πρώτης μας επαφής. Αντιλαμβανόμενη απ’ τα πρώτα κιόλας λεπτά την ανικανότητα μου να επικοινωνήσω λεκτικά μαζί της, άμεσα επιδόθηκε σε μια εξαιρετική παντομίμα προκειμένου να βρούμε πεδίο συνεννόησης! Κι όμορφα συναισθήματα με κατακλύζουν στη σκέψη της γαλανομάτας Σύριας που στα 8 της χρόνια μιλούσε άπταιστα Αγγλικά μα συνεχώς καμάρωνε για τις ελληνικές λέξεις και τα τραγουδάκια που με εξαιρετική ευκολία μάθαινε καθημερινά!

Σ αυτά λοιπόν τα παιδιά ανοίξτε τα σχολεία και τις αγκαλιές σας βοηθώντας πρώτα απ’ όλα τα δικά σας παιδιά να διαβούν τα μονοπάτια που οδηγούν στον Ανθρωπο! Μόνο κερδισμένα θα βγουν απ’ αυτή τη συμπόρευση και τη διαδρομή!

_________________________________________________________

Από:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/10/blog-post_55.html

Η αριστερά: προαγωγή τής συνένοχης ανικανότητας στο επίπεδο τής ιδέας…


The-Mildred_-1912_2711266k

του A. Badiou

Αυτό που αποκαλείται «αριστερά» είναι η σφίγγα τής κοινοβουλευτικής πολιτικής. Με ποιο τρόπο το ναυάγιο τής κοινοβουλευτικής πολιτικής που εδράζεται στην έννοια τής «αριστεράς» μπόρεσε να επιβιώσει τής μονότονης υποκειμενικής καταστροφής που ανέκαθεν συνόδευε την άνοδό της στην εξουσία; Πώς γίνεται ένα τεράστιο ρεύμα ψηφοφόρων να της χορηγεί κάθε φορά άφεση αμαρτιών για τις αλλεπάλληλες και σοβαρότατες αθετήσεις των υποσχέσεών της,

για την προσφορά διακεκριμένων υπηρεσιών και εκδουλεύσεων στην άκρα δεξιά, τον υποτιθέμενο «εχθρό» της, για την άνευ όρων συνθηκολόγησή της άμα τη διαπιστώσει μιας κάπως έντονης απροθυμίας εκ μέρους των αντιδραστικών αστών, για τον συνεχή ενδοτισμό της απέναντι στις υποτιθέμενες «αναπόδραστες αναγκαιότητες» τής φιλελεύθερης οικονομίας, για τη σθεναρή αποδοκιμασία και καταστολή κάθε μαζικής λαϊκής κινητοποίησης, για τις αλλεπάλληλες και συνεχιζόμενες αποκηρύξεις — στο όνομα μάλιστα τής «νεωτερικότητας» — τής ιδεολογίας που υποτίθεται ότι ενστερνίζεται και προωθεί, για την εγγενή της τάση προς κάθε είδους διαφθορά, για την πειθήνια συμμόρφωσή της στον τομέα τής εξωτερικής πολιτικής προς τις υποδείξεις τού κάθε φορά κυρίαρχου ιμπεριαλισμού, για την αναβίωση εκ μέρους της ξεπερασμένων και αντιδραστικών αντιλήψεων, για την ομολογημένη και ολοκληρωτική της αδυναμία μείωσης τής ανεργίας και ανάσχεσης τής αποβιομηχανοποίησης, για τα αναρίθμητα λεκτικά της ατοπήματα που αποπνέουν μεταποικιακό ρατσισμό και παράφορη ισλαμοφοβία, για τη δρομολόγηση τής διπλής μάστιγας τής χρηματοοικονομικής απελευθέρωσης και τής αντιπαλότητας τού κράτους τόσο προς τη λαϊκή νεολαία όσο και προς τους αλλοδαπούς εργάτες;

Συνέχεια