Dream on…


Dj της ημέρας, η Χριστίνα Παπαβασιλείου

Η ποίηση καταρχήν αποζητά μια τραγωδία, νεανίσκου το σύνηθες να χωθεί και να λουφάξει, μένουμε λοιπόν πεινασμένοι στην αγραμματοσύνη μας να της στήνουμε φάκες. Η αγάπη έχοντας καταλάβει οχυρές θέσεις, επιτίθεται στους underground ποιητές προβάλλοντας απειλητικά όχι τα νύχια αλλά τα βλέφαρα ριπών του ανέμου. Δηλώνοντας αποχή από νυχτερινές αναζητήσεις, το ομολογώ, απλά το γράφω, η αδυναμία μου βρίσκεται παντού, πάνω στην μάταιη προσπάθεια για την δικτύωση της επιδίωξης και την αέρινη ύπαρξη της επιθυμίας για ηδονή. Κάποτε συγκρούστηκε ο μύθος με την πραγματικότητα, νικητής υπήρξε κάποιος τρίτος φανερά ευνουχισμένος από την εύφλεκτη σιωπή σας, τον έλεγαν απλούλη κι είχε καστανά μαλλιά και μάτια και κατέβαινε ασυλλόγιστα από τα τραίνα που περνούσαν. Αν θες, πες μου μια καληνύχτα και κοιμήσου, αν θες πάλι, χαμογέλασέ μου κι εγώ θα καταλάβω.



Από:https://dimartblog.com/2016/10/03/dream-on/

Σύγχρονες Ριζοσπαστικές Συλλογικότητες: Ρόλος και Προοπτικές …


Σύγχρονες Ριζοσπαστικές Συλλογικότητες: Ρόλος και Προοπτικές

Yavor Tarinski
Μετάφραση: Ιωάννα Μαραβελίδη

Η επανάσταση δεν «δείχνει» τη ζωή στους ανθρώπους αλλά τους κάνει να ζουν. Μια επαναστατική οργάνωση πρέπει πάντα να θυμάται πως το αντικείμενό της δεν είναι το να βάζει τους υποστηρικτές της να ακούνε πειστικούς λόγους από ειδικούς αρχηγούς αλλά το να βάζει τους ίδιους να μιλήσουν για τον εαυτό τους, έτσι ώστε να επιτύχουν ή τουλάχιστον να πλησιάσουν έναν  ίσο βαθμό συμμετοχής.
Γκυ Ντεμπόρ[1]

Σήμερα παρατηρούμε μία εμβάθυνση της κρίσης της αντιπροσώπευσης, που αντανακλάται από τα υψηλά επίπεδα αποχής στις εκλογές ακόμα και σε χώρες με παραδοσιακά υψηλό δείκτη συμμετοχής όπως η Ελλάδα[2]. Τα κόμματα που κέρδιζουν εκλογές στην Ευρώπη σπάνια καταφέρνουν να μαζέψουν ένα αρκετό ποσοστό ψήφων ώστε να κυβερνήσουν μόνα τους και αναγκάζονται να συμμετάσχουν σε ασταθείς συνασπισμούς για να σχηματίσουν κυβέρνηση. Ακόμα και τα επονομαζόμενα ριζοσπαστικά κόμματα που ισχυρίζονται πως αντιπροσωπεύουν τα μαζικά κοινωνικά κινήματα των τελευταίων χρόνων, δεν φαίνεται να μπορούν να αυξήσουν αισθητά τη βάση των μελών τους, ούτε να προκαλέσουν από μόνα τους διαρκείς κοινωνικές κινητοποιήσεις ευρείας κλίμακας.

Μαζί με τα κόμματα, μπορούμε να αναγνωρίσουμε πως και το παραδοσιακό κίνημα βρίσκεται σε κρίση. Οι παραδοσιακές ιδεολογικές οργανώσεις όχι μόνο αδυνατούν να αυξήσουν τη βάση των μελών τους αλλά χάνουν και ένα κομμάτι αυτής[3]. Επίσης, οι προτάσεις που διατυπώνουν σπάνια είναι κάτι το διαφορετικό πέρα από μία αναπαραγωγή παλιών μοτίβων σκέψης και δράσης και επομένως δεν είναι σε θέση να αλληλεπιδράσουν ικανοποιητικά με τη σύγχρονη πραγματικότητα.

Συνέχεια

Το μεγάλο παιχνίδι…


Σε όλα τα σημαντικά παιχνίδια στην ζωή χρειάζονται τουλάχιστον δύο. Η ισοπαλία είναι αδιάφορη. Η ήττα δεν είναι αποδεκτή.Αλλά κανείς δεν μπορεί να την αποφεύγει για πάντα. Στο μεγάλο παιχνίδι της ζωής ωστόσο, η ήττα δεν μπορεί να διαρκεί πολύ, ακριβώς γιατί ο διαθέσιμος χρόνος είναι πεπερασμένος. Το μεγάλο παιχνίδι της ζωής λοιπόν, χρειάζεται δύο για να λειτουργήσει και ένα ψεύδος για να διαιωνιστεί.
• Χρειάζεται κάποιον που να θέτει τους κανόνες. Οι κανόνες είναι σχετικά απλοί, ώστε να συνάδουν στον εμπνευστή τους. Τους κανόνες τους θέτουν συνήθως, το κράτος, η εκκλησία, η κυβέρνηση, το δίκαιο, η αστυνομία, το κεφάλαιο. Πρόκειται για την θεσμική ενότητα κυριαρχίας, που εκφράζει το φορτίο της πολιτικής εξουσίας. Ο βασικός κανόνας είναι ότι δεν μπορείς να παραβείς κανένα κανόνα που απορρέει από τον βασικό κανόνα.
Ουσιαστικά δηλαδή δεν μπορείς να κινηθείς εκτός των δοθέντων πλαισίων που συνιστούν το κανονιστικό σκαρίφημα λειτουργίας του καθεστώτος. 

Συνέχεια

Είμαι τεμπέλης γιατί έτσι μ’ αρέσει και γιατί οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι – Νίκος Τσιφόρος …


saturnsatan

«Είμαι τεμπέλης», σκεφτότανε. Είμαι τεμπέλης γιατί έτσι μ’αρέσει και γιατί οι άνθρωποι είναι ηλίθιοι.

Πιστεύουνε πως τα ερτζιανά κύματα γίνανε για να παίζουνε τα ραδιόφωνα και πως ο Σαμψών σκότωσε τους Φιλισταίους μ’ ένα σαγόνι γαϊδάρου.

Ανοίγουνε μαγαζιά και πουλάνε ο ένας του άλλου κάτι, το βράδυ πάνε στα σπίτια τους σκοτωμένοι από την κούραση και απολαμβάνουν “της οικογενειακής θαλπωρής και γαλήνης” εξόν αν μαλώσουνε με τη γυναίκα τους γιατί το φαΐ ήτανε τσαγγό.

Ευχαριστούνε κάποιον Ύψιστο ή βρίζουνε μια Τύχη ανάλογα με το περιεχόμενο της τσέπης τους. Πριν πεθάνουνε σκέφτουνται την αιωνιότητα.

Είναι έντιμοι, σιχαίνουνται τις πόρνες, μα τρέχουνε σ’ αυτές.

Codex_Gigas_devil

Συνέχεια

Ας μιλήσουμε για την φτώχεια με αριθμούς…


Ρίχνω μια ματιά στην διμηνιαία έκδοση της ΕΛΣΤΑΤ, με τίτλο «Συνθήκες διαβίωσης στην Ελλάδα«. Λένε πως την πραγματικότητα την αντιλαμβανόμαστε με τις αισθήσεις μας κι αυτό είναι σωστό. Όμως, για να την περιγράψουμε χρειαζόμαστε αριθμούς. Σήμερα, λοιπόν, ας μιλήσουμε για μερικούς από τους αριθμούς τής ΕΛΣΤΑΤ.

Με την κυβέρνηση να έχει βάλει στο στόχαστρο τις «κοινωνικές μεταβιβάσεις» (δηλαδή, το ΕΚΑΣ, τις αναπηρικές συντάξεις, τα επιδόματα ανεργίας κλπ, πλην των κανονικών συντάξεων), αξίζει να σημειώσουμε ότι το 25,5% του πληθυσμού θα βρεθεί ή θα κινδυνέψει να βρεθεί σε κατάσταση φτώχειας αν κοπούν τελείως αυτές οι μεταβιβάσεις. Δηλαδή, ένας στους τέσσερις κατοίκους αυτού του τόπου θα αναγκαστεί ή θα κινδυνέψει να αναγκαστεί να ζήσει με λιγώτερα από 376 ευρώ τον μήνα. Αν στον κίνδυνο φτώχειας συνυπολογίσουμε τον κίνδυνο κοινωνικού αποκλεισμού, το ποσοστό εκτινάσσεται στο 36%, το οποίο σημαίνει ότι περισσότεροι από έναν στους τρεις έλληνες είτε είναι φτωχοί είτε έχουν τόσο περιορισμένους πόρους ώστε ζουν ως κοινωνικοί παρίες. Μ’ αυτό το 36% αναδεικνυόμαστε σε πρωταθλητές τής ευρωζώνης.

Παρένθεση πρώτη. Το όριο φτώχειας ορίζεται ως το 60% του ετήσιου μέσου εισοδήματος. Για το 2015, αυτό το όριο αντιστοιχεί σε 4512 ευρώ ετησίως ή 376 ευρώ μηνιαίως για κάποιον που ζει μόνος του. Το ίδιο ποσό ισχύει και για έναν ενήλικο σε κάθε οικογένεια. Για τους υπόλοιπους ενηλίκους κάθε οικογένειας ισχύει το 50% αυτού του ποσού και για κάθε ανήλικο το 30%. Δηλαδή, για μια οικογένεια με δυο παιδιά το μηνιαίο όριο φτώχειας είναι ίσο με [376 + (376 Χ 50%) + 2 (376Χ30%) =] 789,60 ευρώ. Κλείνει η πρώτη παρένθεση.

Συνέχεια

Η κρατική καταστολή δεν έχει χρώμα, ούτε και η υποκρισία όρια…


Γιάννης Κοντός

Το γεγονός: η βάναυση καταστολή με χημικά και ξύλο διαδηλωτών συνταξιούχων που επιχείρησαν να προσεγγίσουν το Μέγαρο Μαξίμου.

Γύρω από αυτό, ένα θλιβερό «γαϊτανάκι» «επώνυμων» και «ανώνυμων» παραγόντων του δημόσιου βίου: ένας πρωθυπουργός, επικεφαλής μιας από τις πλέον αντιδραστικές και αντικοινωνικές κυβερνήσεις μεταπολιτευτικά, σπεύδει, οργισμένος τάχα, να επιπλήξει τον υπουργό Προστασίας του Πολίτη, Τόσκα, λες και η απαγόρευση πρόσβασης διαδηλώσεων στου Μαξίμου είναι απόφαση κάποιου τυχαίου υφιστάμενου.

Ένας υπουργός Προστασίας του Πολίτη, ο οποίος αναλαμβάνει την «πολιτική ευθύνη» για τα όσα συνέβησαν (μέχρι σήμερα γνώριζα ότι τέτοιου είδους ευθύνη αναλαμβάνουν οι οργανώσεις επαναστατικής βίας), και διατάσσει τη διενέργεια της διαβόητης Ε.Δ.Ε. (το πιο σύντομο αρκτικόλεξο ανέκδοτο στα αστυνομικά χρονικά).

Τα κόμματα της αντιπολίτευσης, σε μια πλειοδοσία υποκρισίας, κατακεραυνώνουν την κυβερνητική αναλγησία, βολικά ξεχνώντας πως, πλείστοι εξ αυτών, έπραξαν τα ίδια και χειρότερα, όταν βρίσκονταν στην εξουσία.

Καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. τόσο «σοβαρά», όσο και περιθωριακά ακροδεξιά «μαγαζάκια», καταγγέλλουν την καταστολή, με αξιοσημείωτη υφολογική ποικιλία και σε δραματικούς τόνους.

…Και όλοι μαζί «ξεχνούν» ότι, αν στη θέση των συνταξιούχων βρίσκονταν αναρχικοί ή αριστεριστές, όσοι σε υψηλούς τόνους χτες διαμαρτυρήθηκαν όχι μόνο δε θα κατήγγειλαν τον ψεκασμό και τον ξυλοδαρμό τους, αλλά, πιθανότατα, θα επέχαιραν, ή τουλάχιστον θα σιωπούσαν με ένα μειδίαμα. Πρόσφατα είναι, άλλωστε, τα παραδείγματα της κακοποίησης των αναρχικών Κώστα Σακκά και Σίμου Σεϊσίδη κατά τη δίωξη και σύλληψή τους.

Η κρατική καταστολή, όμως, δεν έχει χρώμα- ούτε, καθώς φαίνεται, και η υποκρισία όρια.

Ο αραβικός τριαντακονταετής …


Τελευταία φορά που έγραψα για τη συρία ήταν σχεδόν πριν από έναν χρόνο. Παρότι στα νέα συνέβησαν πολλά πράγματα, στην ουσία η κατάσταση στον ίδιο τον πόλεμο λίγο άλλαξε. Ακούγεται παράδοξο, αλλά λίγο πολύ οι δυναμικές που περιέγραφα πέρσι τέτοια εποχή είναι ακόμα οι ίδιες πάνω κάτω και ας αρχίσουμε με τα ευκολάκια.

Ίσιδα.

Αν πέρσι τέτοια εποχή η ανακοίνωση της πτώσης τους ήταν ακόμα στα όρια της προφητείας, σήμερα δεν υπάρχει κανείς (και δεν εννοώ τις πληρωμένες πένες) που να αμφισβητεί αυτή την πτώση. Έτσι πως έχουν τα πράγματα αυτή τη στιγμή, οι επιθέσεις κατά τις ίσιδας έχουν νόημα μόνο ως επικοινωνιακοί πόντοι στον “πόλεμο κατά της τρομοκρατίας”.

Τα κουτσομπολιά λένε πως ο μπάμιας θέλει η κατάληψη της μοσούλης να συμπέσει με τις αμερικάνικες εκλογές. Όχι ότι αυτό θα βοηθήσει ιδιαίτερα την άρρωστη χίλαρι, αλλά από τη στιγμή που το έγραψαν το σενάριο εδώ και 6 μήνες μπορεί και να το εκτελέσουν κιόλας. Αυτό που μας λένε τα κουτσομπολιά όμως, είναι το πόσο εύκολη υπόθεση θεωρούν την κατάληψη περιοχών από την ίσιδα. Και για να είμαστε δίκαιοι η κατάληψη της φαλούτζα (του απόρθητου κάστρου των τζιχαντιών και καλά) ήταν μια εξαιρετικά απλή υπόθεση.

Το ίδιο ισχύει και με τη συρία. Στο ίδιο μήκος κύματος των επικοινωνιακών ενεργειών ήταν και η κατάληψη της παλμύρας από το συριακό στρατό, εεε δηλαδή από τον ρωσικό στρατό βασικά. Σε 3 βδομάδες το όλο πατιρντί είχε τελειώσει και οι ρώσοι ανακοίνωναν μια συναυλία κλασσικής μουσικής στο αρχαίο αμφιθέατρο.

Οι κούρδοι του YPG κατέλαβαν το manjib με πολύ βατό τρόπο και χωρίς πολλές απώλειες. Οι τούρκοι λίγο πιο βόρια κατέλαβαν την συνοριακή jerablus χωρίς να πέσει ούτε μια σφαίρα και παρότι τα συνεργαζόμενα με τους τούρκους τζιχάντια είναι εξαιρετικά ανίκανα στη μάχη, συνεχίζουν να καταλαμβάνουν χωριά στα βόρια σύνορα με την τουρκία.

Για επιθετικές ενέργειες της ίσιδας δεν γίνεται πια καν λόγος. Άλλωστε ο τρόπος που επιτήθονταν σε οργανωμένους αντιπάλους ήταν αρκετά δαπανηρός σε στρατιώτες και πολύ σπάνια αποτελεσματικός.

Αν υπήρξε ένα σημείο που η ίσιδα αναπτύχθηκε τον τελευταίο χρόνο, αυτό ήταν στις επιθέσεις της σε δυτικό έδαφος, με βασική αιχμή του δόρατος τη γαλλία και ένα παραδοσιακό διεθνές κέντρο ανομίας, δηλαδή το βέλγιο.

Μάλιστα τον τελευταίο μήνα η ίσιδα βάλθηκε να εκμεταλλευτεί επικοινωνιακά αυτές τις επιτυχίες βγάζοντας αφίσες και βιντεάκια σε διάφορες ευρωπαικές γλώσσες υποσχόμενη να φέρει τον πόλεμο στη δύση.

Συνέχεια