Η ΦΥΣΗ ΚΑΙ ΤΟ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΙΔΙΩΤΙΚΑ «ΑΓΑΘΑ»; …


Θέλουν να απαγορεύσουν στους μη έχοντες ακόμα και αυτήν την… φύση. Ω, ναι. Καλά ακούσατε. Όταν πλέον και το νερό αποτελεί εμπορεύσιμο είδος και, όπως έχει λεχθεί, δεν πρέπει να υπάρχει ελεύθερη πρόσβαση σε αυτό – πέθανε, κοινώς, αν δεν πληρώνεις.

Δημόσιο αγαθό; Τι είναι αυτό; Κακώς, κάκιστα θεωρείται η φύση δημόσιο αγαθό.

Ποιος θα το πίστευε. Θέλουν να εκμεταλλευτούν ως ακόμα και αυτήν την κλιματική καταστροφή.

Η λύση; Να ιδιωτικοποιήσουμε την… φύση. Σοβαρά. Την θάλασσα, τα νερά και τα δάση.

Τι είπατε; Αποτελούν δημόσια αγαθά;

Χα, σας γελάσανε. Το λέει ξεκάθαρα ο άνθρωπος. Ο λόγος για τον καθηγητή της Κοινωνιολογίας στο Πανεπιστήμιο Αθηνών, Κωνσταντίνο Τσουκαλά. Είναι κάθετος σας λέω:

Η ιδιωτικοποίηση της φύσης είναι ο μόνος τρόπος που θα μας σώσει από το αδιέξοδο αυτό που κάκιστα και καταχρηστικά έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «δημόσια αγαθά».

Για να σας πω την αμαρτία μου, δεν είχα ιδέα ποιος είναι ο κύριος, όταν είδα αυτές του τις απόψεις όπως διατυπώθηκαν το 1998 (στην εφημερίδα «Το Βήμα», φύλλο 27ης-9-1998). Ψάχνοντας βρήκα πως πέραν της πανεπιστημιακής του ιδιότητας, υπήρξε και ο εξ απορρήτων του Κώστα Σημίτη, μα και πρώην βουλευτής ΣΥΡΙΖΑ – αν είναι ακόμα, λόγω του ότι δεν ασχολούμαι με τα πολιτικά, δεν έχω ιδέα.

Ο κος Τσουκαλάς μόνο για τον αέρα που αναπνέουμε, δεν λέει πως θα πρέπει να πληρώνουμε.

Τι ότι θα ελαφρυνθούμε από την φορολογία μας λέει, τι ότι θα σώσουμε τα δάση, τις θάλασσας, τα ποτάμια, τα νερά.

Όλη η φύση σας λέω θα σωθεί, αρκεί να την… ιδιωτικοποιήσουμε:

 Η καθολική ιδιωτικοποίηση της φύσης είναι λοιπόν η μόνη μέθοδος που θα μας σώσει από το αδιέξοδο.

 

ΤΑΔΕ ΕΦΗ ΚΟΣ ΤΣΟΥΚΑΛΑΣ:

Το καλοκαίρι που πέρασε η χώρα και πάλι κάηκε. Και είναι νομίζω προφανές ότι ακόμη μία φορά άκρη δεν πρόκειται να βγει για το ζήτημα της προστασίας των δασών και της ευθύνης για την καταστροφή τους. Ανεξάρτητα από το αν το κράτος ενεφάνισε συμπτώματα «παραλυσίας», αν είναι «υπεύθυνη» η κυβέρνηση για την άκαιρη μεταβολή των αρμοδιοτήτων της δασοπυρόσβεσης ή αν τα καθ’ έξιν καταστροφολογούντα ΜΜΕ «υπερβάλλουν» και «διαστρέφουν», είναι γεγονός ότι μέσα σε είκοσι περίπου χρόνια κάηκαν εκτάσεις που αντιστοιχούν στο 5% περίπου της έκτασης της χώρας. Και αυτό έγινε δίχως η εθνική οικονομία να ωφεληθεί σε τίποτε από την ανάλωση των πόρων. Θα πρέπει λοιπόν ίσως να σκεφτούμε άλλες ριζικότερες προοπτικές, οι οποίες από τη μια μεριά θα οδηγήσουν σε εξορθολογισμό της ελληνικής φύσης και από την άλλη θα επιτρέψουν την περαιτέρω αξιοποίηση των πλουτοπαραγωγικών μας πηγών.

Η λύση είναι, νομίζω, μία και μοναδική. Όπως συμβαίνει και με όλα τα άλλα πράγματα που μας ενδιαφέρουν – εκπαίδευση, συγκοινωνία, επικοινωνία, αστυνόμευση, σωφρονισμός, αντιμετώπιση των καταστροφών, ακόμη ίσως και άμυνα – έτσι και η φύση δεν πρέπει πλέον να αφήνεται στα αποδεδειγμένως ανίκανα χέρια της κρατικής εξουσίας. Στο μέτρο που η ανθρώπινη παρέμβαση στο περιβάλλον μπορεί να συμβάλει στη δημιουργία κερδών και στην ανάπτυξη, τίποτε δεν νομιμοποιεί την κατ’ οικονομίαν κρατική εξουσία στο να εμμένει στα μονοπώλια της εκμετάλλευσης και δήθεν «προστασίας» της.

Η καθολική ιδιωτικοποίηση της φύσης είναι λοιπόν η μόνη μέθοδος που θα μας σώσει από το αδιέξοδο.

Είναι μια λύση ρηξικέλευθη, δίκαιη, αποτελεσματική και συμφέρουσα από κάθε άποψη. Και είναι επιπλέον μια λύση η οποία, αν εφαρμοσθεί με θάρρος και συνέπεια, θα δείξει σε όλο τον κόσμο, και ιδίως στην παραπαίουσα και αγωνιώσα Κεντροαριστερά.

Με πολλή συντομία λοιπόν θα αναπτύξω μια σειρά από καταπελτώδεις, νομίζω, συλλογισμούς, έναντι των οποίων δεν χωρεί ούτε απάντηση ούτε αντεπιχειρηματολογία.

Η φύση ΔΕΝ είναι δημόσιο αγαθό

«Δημόσια αγαθά» για ποιους;

Έτσι, πρώτον, είναι πια καιρός να συνειδητοποιήσουμε πως η φύση, η θάλασσα, τα νερά και τα δάση δεν αποτελούν αυτό που κάκιστα και καταχρηστικά έχουμε συνηθίσει να ονομάζουμε «δημόσια αγαθά». Αυτά δηλαδή που υποτίθεται ότι «ανήκουν» σε όλους από κοινού – αλήθεια, ποιος τους τα έδωσε και τι θα πει «όλοι»; – και αυτά τα οποία κατ’ επέκτασιν γεννούν στον καθένα το κακώς νοούμενο «δικαίωμα» να απολαμβάνει ελευθέρως και κατά βούλησιν δίχως να δίνει λογαριασμό σε κανέναν άλλο. Πέραν του εγγενώς παραλόγου αυτής της άποψης που αναμασά παρωχημένες σοσιαλίζουσες ανοησίες, οι εφαρμογές της είναι εντελώς αντιπαραγωγικές. Η πείρα των τελευταίων δεκαετιών αλλά και η απλή λογική μας λένε ότι για να εκτιμηθεί ένα οποιοδήποτε αγαθό, και για να υπάρχουν κίνητρα για την ορθή και οικονομική του χρήση, η πρόσβαση σε αυτό θα πρέπει να εξαρτάται από κάποια θυσία του ατόμου, έστω από μια οικονομική αντικαταβολή.

Βολτίτσα στο δάσος; Α πα πα πα πα πα πα, εσύ δεν κάνεις τέτοια πράγματα. Και αν (θέλεις να) κάνεις, πλέρωνε.

Όποιος θέλει να απολαμβάνει τη βόλτα στο δάσος, να αναπνέει τον καθαρό αέρα των δρυμών ή να κάνει μπάνιο στο διάφανο νερό της θάλασσας δεν θα πρέπει να έχει αντίρρηση να πληρώνει ένα συμβολικό ποσό για να εξασφαλίζει την ευχαρίστησή του, αλλά και για να μπορεί να γνωρίζει ότι και όσοι «άλλοι» επιλέξουν παρόμοιες μορφές ηδονής, χαράς και αναψυχής επιδεικνύουν την ίδια ορθολογική στάση και σέβονται επομένως το αγαθό που απολαμβάνουν. Η κοινότητα των φυσιολατρών θα είναι πολύ πιο συνειδητή αν συγκροτείται από τα επιλεγμένα άτομα που «αγοράζουν» το αντικείμενο της επιθυμίας τους. Πρέπει να καταλάβουμε ότι η απόλαυση είναι σαν την ψυχανάλυση: όποιος δεν πληρώσει, καταστρέφει τη διαδικασία στην οποία εισέρχεται.

Είστε τζαμπατζήδες όσοι απολαμβάνετε την φύση, το ξέρετε;

Αναπνέεις; Τζαμπατζή μου εσύ…

Είναι βέβαια αλήθεια ότι είναι τεχνικά δύσκολο, τουλάχιστον υπό τις σημερινές συνθήκες, να αποκλείσουμε τους (δυστυχώς πανταχού παρόντες) τσαμπατζήδες από την απόλαυση της φύσης. Η περίφραξη είναι μεν αναγκαία αλλά δεν επαρκεί. Αλίμονο, η ευχάριστη θέα των δασών και της θάλασσας, το άρωμα της φθινοπωρινής βροχής και η εισπνοή της αύρας δεν μπορεί να περιορισθούν αποκλειστικά και μόνο σε εκείνους που θα πληρώσουν εισιτήριο.

Μα να μην μπορεί να βρει τρόπο να… περιφράξει την φύση για να μην μπορούν να την απολαμβάνουν οι τζαμπατήδες

Πλήρεις λύσεις στο σημείο αυτό δεν υπάρχουν. Πάντοτε δυστυχώς υπάρχουν δυνατότητες καταστρατήγησης, όπως ξέρουν οι ένοικοι των ρετιρέ που γειτονιάζουν με τους θερινούς κινηματογράφους. Αλλά θα ήταν ίσως δυνατόν το Δημόσιο να συμβάλει με χαμηλότοκα δάνεια στη χρηματοδότηση μεγάλων τοίχων, φραγμάτων ή αεροφρακτών που θα περιορίζουν τη θέα ή την αύρα που έρχεται από μακριά. Παρ’ όλο δε που κάτι τέτοιο θα επιβάρυνε ίσως βραχυπρόθεσμα τον κρατικό προϋπολογισμό, μακροπρόθεσμα θα συνέβαλλε αποφασιστικά στην περαιτέρω εκλογίκευση και στον εξορθολογισμό της φύσης, η οποία, σύμφωνα με μερικούς αμετανόητους και αναχρονιστικούς ανόητους, θα έπρεπε να εξαιρείται από τους σιδερένιους κανόνες της αγοράς, με τα γνωστά βέβαια αποτελέσματα.

Να και η μείωση των φόρων που σας έλεγα

Τρίτον, και ακόμη καταφανέστερα, η ιδιωτικοποίηση θα ανακουφίσει αποφασιστικά τον κρατικό προϋπολογισμό, επιτρέποντας τη μείωση των ληστρικών φόρων και την ταχύτερη προσέγγιση της χώρας μας στα κριτήρια της Νομισματικής Ενωσης. Αρκεί να σκεφθεί κανείς τα τεράστια έξοδα που αναλαμβάνει ο φορολογούμενος πολίτης για τη δασοπυρόσβεση, την αστυνόμευση, τον δασοκαθαρισμό, την αγορά αεροπλάνων Κανανταίρ, την εκπαίδευση τεχνικού προσωπικού κτλ. Πολλώ μάλλον που υπό τις παρούσες συνθήκες οι λειτουργίες αυτές εξυπηρετούνται με τον αντιοικονομικότερο τρόπο: η διατήρηση, π.χ., των πυροσβεστικών σωμάτων στη διάρκεια του χειμώνα ισοδυναμεί με την εκτροφή αργόμισθων υπαλλήλων οι οποίοι και όταν ακόμη θα κληθούν να σβήσουν φωτιές θα οχυρώνονται πίσω από τη μονιμότητά τους και τα συντεχνιακά τους κεκτημένα.

Και δίκαιον κοινωνικά· αμ πώς;

Τέταρτον, η ιδιωτικοποίηση της φύσης θα επιτρέψει δίκαιες κοινωνικά λύσεις. Υπό το κράτος των σημερινών δεδομένων, οι μη χρήστες της φύσης, όπως οι υπερήλικοι, οι ανάπηροι, οι τυφλοί, οι αρειμάνιοι καπνιστές ή και εκείνοι που αντλούν χαρά από το καυσαέριο και την άσφαλτο – δικαίωμά τους στο κάτω κάτω – υποχρεώνονται να συμμετέχουν με το γλίσχρο υστέρημά τους στα «κοινά» υποτίθεται έξοδα για την προστασία μιας φύσης που παραμένει γι’ αυτούς αδιάφορη ή απροσπέλαστη. Κανείς δεν τους ρωτά αν τους αφορά η διατήρηση του Ταΰγετου ή η καθαριότητα των ακρογιαλιών της Αμοργού. Και όμως πληρώνουν αγόγγυστα. Αν σκεφθεί δε κανείς ότι, όπως απέδειξαν εκατομμύρια έρευνες, τόσο στη χώρα μας όσο και σε άλλες χώρες της Ευρώπης – γνωστό είναι το παράδειγμα της Νέας Ζηλανδίας – εκείνοι οι οποίοι κατ’ εξοχήν απολαμβάνουν την ορειβασία, την αναρρίχηση, το ψαροτούφεκο και την ιστιοπλοΐα ανήκουν ήδη σε προνομιούχα στρώματα, καθίσταται σαφές ότι η μετακύλιση των εξόδων «προστασίας της κοινής φύσης» στους αδύναμους ώμους του συνόλου του πληθυσμού αποτελεί σαφέστατη μεταφορά πόρων από τους φτωχούς προς τους πλουσίους, από τους ανάπηρους στους εύρωστους και από τους παράλυτους στους σφριγηλούς. Με αποτέλεσμα, όπως ακριβώς συμβαίνει και με τη δωρεάν εκπαίδευση, όχι μόνο να μην εξυπηρετείται η κοινωνική δικαιοσύνη αλλά να εντείνεται η κοινωνική ανισότητα και αδικία.

Άφρονες οι οικολόγοι· ναι σας λέω

Αφήνοντας την ανθρώπινη εφευρετικότητα να κινηθεί δίχως ηλίθιους και ανεδαφικούς περιορισμούς, σε λίγο δεν θα αναγνωρίζουμε αυτό που οι άφρονες οικολόγοι ονομάζουν «περιβάλλον».

Δεν είναι ίσως μακριά η εποχή όπου η ιδιωτική πρωτοβουλία σε συνδυασμό με τη βιοτεχνολογία θα μπορέσουν να αποκαταστήσουν τα πανάρχαια οράματα εκείνων που θέλουν να κατασκευάσουν τη νέα φύση των ονείρων τους, αρκεί βέβαια να είναι πρόθυμοι να πληρώσουν. Μόνο οι νέοι μετα-σουμπετεριανοί φυσιοεπιχειρηματίες είναι σε θέση να φανταστούν τη διεθνή τουριστική απήχηση που θα είχε η μετατροπή του Πηλίου σε εκτροφείο (ήρεμων) κενταύρων, των Πρεσπών σε καταφύγιο Δρυάδων και Αμαδρυάδων, των ερημονήσων και βραχονησίδων σε κέντρα οργανωμένων διακοπών δίχως τσούχτρες και αχινούς και ολόκληρης της Αρκαδίας σε τόπο όπου το κάθε «εγώ» θα ήταν πρόθυμο να πληρώσει όσο όσο για να βιώσει τις φαντασιώσεις μιας ζωής, δίχως να στερείται τα αγαθά του πολιτισμού. Είναι καιρός να αντιληφθούμε ότι η ορθολογική αντιμετώπιση της αξιοποιημένης φύσης επιτάσσει ίσως να της αλλάξουμε όνομα. Είμαστε πια σε θέση να τη μετατρέψουμε σε «πάρκο». Αρκεί βέβαια να έχουν οργανωθεί τα κατάλληλα «φυσιο-παρκόμετρα». Για το καλό της οικονομίας, της κοινωνίας και της λογικής.

Επίλογος

Στο όνομα της διάσωσης της φύσης, οι κυβερνήσεις την ιδιωτικοποιούν.

Επιτρέψτε μου να κλείσω με τα λόγια του Ζαν-Ζακ Ρουσσώ (Jean-Jacques Rousseau):

The first man who, having enclosed a piece of ground, bethought himself of saying ‘This is mine’, and found people simple enough to believe him, was the real founder of civil society. From how many crimes, wars and murders, from how many horrors and misfortunes might not anyone have saved mankind, by pulling up the stakes, or filling up the ditch, and crying to his fellows, ‘Beware of listening to this impostor; you are undone if you once forget that the fruits of the earth belong to us all, and the earth itself to nobody’.

δηλαδή:

Ο πρώτος άνθρωπος που περιέφραξε ένα κομμάτι γης και σκέφτηκε να πει «αυτό είναι δικό μου», και βρήκε ανθρώπους τόσο αφελείς ώστε να τον πιστέψουν, ήταν ο πραγματικός θεμελιωτής της πολιτικής κοινωνίας. Από πόσα εγκλήματα δεν θα είχε γλιτώσει το ανθρώπινο γένος αν κάποιος είχε βγάλει τους πασσάλους και σκεπάσει με χώμα τα χαντάκια και φώναζε στους συνανθρώπους του: «Προσοχή στα λόγια αυτού του απατεώνα, είστε χαμένοι αν ξεχάσετε ότι οι καρποί της γης ανήκουν σε όλους και η ίδια η γη σε κανέναν».

_____________________________________________

Aπό:http://osarena.net/editorial-oktovrioy-2016-i-fysi-kai-perivallon-idiotika-agatha

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s