Το σχολείο φυλακή…


Αποτέλεσμα εικόνας για Το σχολείο φυλακή.

Το παραδοσιακό εκπαιδευτικό σύστημα, ηλικίας τουλάχιστον ενός αιώνα στη μαζική του εφαρμογή (μέσω, ειδικά, της υποχρεωτικής εκπαίδευσης) έπαιρνε τα πιτσιρίκια απ’ τις αυλές, τα χωράφια και τις αλάνες και τα ανάγκαζε δια της βίας να κάθονται ακίνητα με τις ώρες στα θρανία. Αυτή η ψυχοσωματική βία «νομιμοποιούνταν» απ’ το δόγμα ότι η μάθηση είναι υπόθεση που αφορά το κεφάλι και τα χέρια· όλο το υπόλοιπο σώμα δεν είναι απλά περιττό αλλά ενοχλητικό.
Κανένα πιστιρίκι στα μέρη μας (όπως και αλλού) ως τα τελευταία (ας πούμε) 10 – 15 χρόνια δεν γλύτωσε αυτό το μαρτύριο. Κανένα δεν το αγάπησε. Όλες οι μικρές ανταρσίες των παιδικών και νεανικών σωμάτων εκδηλώνονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ακόμα κι όταν υπήρχε αυστηρή τιμωρία. Η κατά βάση χριστιανικής προέλευσης ακύρωση / απαγόρευση των σωμάτων, η εξορία απ’ τους απ’ το «μαθαίνω», ήταν βασανιστήριο, τόσο για τους «καλούς» όσο και για τους «κακούς» μαθητές. Απλά οι τελευταίοι κατακτούσαν το δύσκολο δικαίωμα να εκδηλώνουν την αποστροφή τους.

Το σχολείο πάρκινγκ. Εννοείται ότι η σωματική πειθάρχηση βγήκε έξω και μακριά απ’ το σχολείο όσο άλλαζαν τόσο τα ήθη και η χωροταξία της (οικογενειακής) κατοίκησης, όσο και οι μέθοδοι «κατ’ οίκον» παιδικής διασκέδασης, παιχνιδιού, κλπ. Κάποια στιγμή η κατάσταση αναποδογύρισε. Το «καθισιό» και η περιορισμένη κίνηση / ακινησία έγιναν νόρμα για τα παιδιά· η παχυσαρκία τους μείζον πρόβλημα· και το γονικό καθήκον μετατράπηκε σε κυνήγι διαχωρισμένων «δραστηριοτήτων κίνησης»: σπορ, χορός, κλπ.

Το σχολείο πεδίο βολής εξουσιών. Με δεδομένο, πια, ότι ο σωματικός περιορισμός είναι ο κανόνας της καθημερινής ζωής των παιδιών (όπως και των ενηλίκων)· με δεδομένο ότι η «διασκέδαση» και το «παιχνίδι» τους γίνεται όλο και περισσότερο ηλεκτρονικά (δηλαδή ασώματα), αν υπήρχαν «μεγάλοι» που νοιάζονται στ’ αλήθεια γι’ αυτές τις ηλικίες, το τελευταίο που θα έκαναν θα ήταν να εξακολουθούν να τις κρατούν, στο σχολείο, καθισμένες και νωθρές.
Αν (a big if!) υπήρχε στοιχειωδώς ειλικρινές ενδιαφέρον, το σχολείο, ειδικά το δημοτικό, θα έπρεπε να είναι μόνο παιχνίδια, παιχνίδια, παιχνίδια. Όχι ηλεκτρονικά, ούτε εσωτερικού χώρου (όταν ο καιρός το επιτρέπει). Παιχνίδια κίνησης, παιχνίδια ομαδικά, παιχνίδια ατομικά, παιχνίδια συναγωνισμού, παιχνίδια συνεργασίας, παιχνίδια και εκδρομές· κυρίως, όμως παιχνίδια κίνησης, παιχνίδια που ιδρώνεις, παιχνίδια ανάκτησης, κούρασης και απόλαυσης των σωμάτων.
Και υπάρχουν πάμπολα που μπορεί να μάθει κανείς παίζοντας… Αυτό δεν ήταν ανακάλυψη του gaming· ήταν γνωστό πολύ νωρίτερα…
Αλλά όχι. Φαίνεται πως ούτε οι γονείς δεν ενδιαφέρονται για την τύχη των βλαστών τους· ίσως, μάλιστα, να προτιμούν τα παιδιά τους παραιτημένα σωματικά: παρκάρονται πολύ ευκολότερα. Οπότε, όντως, το φλέγον είναι αυτό: αν στη φυλακή θα έχουν δουλειά και οι παπάδες…
Ωραία λοιπόν. Ας μείνουν στα σχολεία οι παπάδες, οι προσευχές, τα εικονίσματα, οι σημαίες… Χάρισμα στους ατζέντηδες του ηθικού, διανοητικού και σωματικού θανάτου. Κι ας φύγουν τα παιδιά!


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s