Τι Λωζάνη, τι Κοζάνη! …


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

durex

Όταν περιμένεις κάτι να συμβεί με αδημονία στο τέλος συμβαίνει συνήθως κάτι που δεν περίμενες και κάτι που δεν ήθελες να συμβεί. Και δεν υπάρχει καμιά μεταφυσική εδώ, αλλά απλή θεωρία πιθανοτήτων.

Μέσα στις άπειρες δυνατότητες θα συμβεί μόνο μία. Η προσευχή και η προσμονή όμως δεν σε οδηγούν στο επιθυμητό αλλά στο τυχαίο. Τα αφήνουμε όλα στην τύχη ή στα χέρια του θεού και στο τέλος παίρνουμε τ’ αρχίδια μας. Τα αφήνουμε όλα στους ανωτέρους και στο τέλος καθόμαστε επάνω σ’ ένα χοντρό στύλο της ΔΕΗ.

Αυτοί που διαπραγματεύονται δήθεν τα συμφέροντά μας έχουν διαφορετικά συμφέροντα από τα δικά μας. Οι διαπραγματευτές είναι μιαν άλλη τάξη που παίρνει πάντα το μέρος του ισχυρού. Αν αυτό το καταλάβουν οι αδύναμοι και οι ανίσχυροι θα καταργήσουν τους διαπραγματευτές.

Όπως δεν υπάρχει ερωτική διαδικασία μέσω διαμεσολάβησης έτσι δεν υπάρχει και ζωή μέσω διαμεσολάβησης. Η εξ’ αποστάσεως ζωή δηλαδή η δικτύωση, η τηλεόραση και λοιπά είναι ψευδαισθήσεις και υποκατάστατα.

Νομίζω πως ζω, ταυτίζομαι με το διαπραγματευτή μου ο οποίος παίζει συνεχώς θέατρο μπροστά στα μάτια μου για να μη χάσει τη θέση τού διαπραγματευτή. Τα λεφτά, τη δόξα και την καλή ζωή.

Ο εκπρόσωπός μου είναι δουλικό με πατέντα. Απαραίτητος γιατί προσφέρει στις τάξεις το άλλοθι που χρειάζονται για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Την άρχουσα που είναι απάνθρωπη άθλια και δολοφονική και την κατώτερη που είναι ασυνάρτητη αγέλη.

Ένας καλός διαπραγματευτής πρέπει να ξέρει να κάνει καλές κωλοτούμπες. Να σε στέλνει στον πόλεμο την ώρα που σου μιλάει για ειρήνη. Να σου λέει γλυκόλογα την ώρα που σε γαμάει κάποιος θεόρατος μπαμπουίνος. Μα κυρίως να σε κάνει να νιώθεις πως είσαι ασφαλής.

Γιατί, ακόμα κι ο φτωχομπινές όταν νιώθει ασφαλής κοιμάται ήσυχος. Ξεπέφτει σ’ ένα ήρεμο ονειροπόλημα παρόμοιο μ’ εκείνο των ανθρώπων της λίθινης εποχής. Και νιώθει σα να βρίσκεται την ώρα τού κατακλυσμού μες στην κιβωτό όπου όλα, μέχρι το κατσαβίδι και μέχρι το μηχάνημα αυτόματης ανάληψης καπότας έχουν προβλεφτεί.

Έξω νερό βροχή καταιγίδα νεροποντή όμως μέσα στην κιβωτό τα πάντα είναι ξερά και στεγνά. Ο θεός μέσω τού διαπραγματευτή-που ξεκολιάστηκε να τον πείσει στις διαπραγματεύσεις μετά από ξενύχτια, τσίμπλες και επαναληπτικούς εσπρέσο-μας έδωσε μια γερή βάρκα μ’ όλους τους αρμούς της στεγανοποιημένους και αδιάβροχους και μας χάρισε τη γνώση ν’ ανεμίζουμε στις τρικυμισμένες θάλασσες.

Μέσα στο κελάρι βρίσκονται αποθηκευμένα νόστιμα χοιρομέρια της Βεστφαλίας, φρέσκα αυγά, ελιές, τουρσιά, μποτιλιαρισμένες σάλτσες κι ένα σωρό άλλες λιχουδιές.

Ασφάλεια. Όσο με κάνεις να νιώθω ασφαλής μπορώ να σου χαρίσω ότι έχει μέσα το βρακί μου και η τσέπη μου. Μπορεί να γκρινιάζω λίγο αλλά νιώθω ασφαλής. Και φυσικά κάθομαι στ’ αυγά μου γιατί που ξέρεις, μπορεί ο θεός να θυμώσει και να κοπανήσει την κιβωτό στα βράχια. Να δω αύριο τίποτε βόμβες να σκάνε στο κεφάλι μου. Τους γκρίζους λύκους, το ΝΑΤΟ, τα Σκόπια, τους αλβανούς να χέζουν τη γαλανόλευκη και τους Τούρκους να γαμάνε την αδερφή μου.

Εγώ ο Γάγιαθ…


Αποτέλεσμα εικόνας για Γιάζρα Χαλίντ

Εγώ ο Γάγιαθ, γιος της Αϊσά, αν και είμαι μονάχα ένας ταπεινός μετανάστης, θέλω εκ μέρους των Σύριων να ζητήσω συγνώμη απ’ όλους τους Έλληνες και τις Ελληνίδες που κάθε βράδυ γεμίζουμε τις τηλεοράσεις τους με τον θάνατό μας την ώρα που τρώνε το βραδινό τους και ετοιμάζονται να δουν το αγαπημένο τους σήριαλ, θέλω να ζητήσω συγνώμη από τις δημοτικές αρχές που δεν μαζεύουμε τα σκουπίδια μας από τις παραλίες και που μολύνουμε τις ακτές με τόνους πλαστικό, είμαστε βλέπετε απολίτιστοι και δεν έχουμε οικολογική συνείδηση, θέλω να ζητήσω συγνώμη από τους ξενοδόχους και τους τουρ οπερέιτορς για τη ζημιά που προκαλούμε στο τουριστικό προϊόν των νησιών, θέλω να ζητήσω συγνώμη που με τα κινητά μας τηλέφωνα και τα καθαρά μας ρούχα χαλάμε το στερεότυπο του κακόμοιρου μετανάστη,θέλω να ζητήσω συγνώμη από τους λιμενικούς που έχουν αναλάβει το βαρύ έργο να βουλιάζουν τις βάρκες μας, από τους αστυνομικούς επειδή δεν στεκόμαστε πάντα σε γραμμή, από τους οδηγούς των κτελ που πρέπει να φοράνε χειρουργικές μάσκες για να προστατευτούν απ’ τις αρρώστιες που κουβαλάμε, θέλω επίσης να ζητήσω ένα μεγάλο συγνώμη απ’ όλη την ελληνική κοινωνία που δεν χωράμε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης και κοιμόμαστε στις πλατείες και στα πάρκα• τέλος, θέλω να ζητήσω συγνώμη από την ελληνική κυβέρνηση που είναι αναγκασμένη να αξιώνει επιπλέον κονδύλια από την Ευρωπαϊκή Ένωση για να πληρώνει τους προμηθευτές των στρατοπέδων συγκέντρωσης, τους οδηγούς των κτελ, τους αστυνομικούς, τους τουρ οπερέιτορς, τους ξενοδόχους, τις δημοτικές αρχές και τους τηλεοπτικούς σταθμούς.

Γιάζρα Χαλίντ

________________________________________________________

Aπό:https://komparsos.wordpress.com/2016/09/20/%CE%B5%CE%B3%CF%8E-%CE%BF-%CE%B3%CE%AC%CE%B3%CE%B9%CE%B1%CE%B8/#more-3702

Η σφαγή στο TLATELOLCO η νύχτα κατά την οποία ‘τα παπούτσια άφηναν σημάδια από αίμα στη γη’…


nt-tlatelolco-massacre

STRAGE DI TLATELOLCO la notte in cui “le scarpe lasciavano impronte di sangue sul suolo”
Η σφαγή στο TLATELOLCO η νύχτα κατά την οποία ‘τα παπούτσια άφηναν σημάδια από αίμα στη γη’

la storia perduta

Mercoledì 2 ottobre 1968, Città del Messico, Tετάρτη 2 οκτωβρίου 1968, Πόλη του Μεξικού

Το σκοτάδι γεννά τη βία
και η βία έχει ανάγκη το σκοτάδι
για να γίνει έγκλημα.
Γι αυτό η 2η του οκτώβρη περίμενε το βράδυ
για να μη δει κανένας το χέρι που κρατούσε
το όπλο, αλλά μόνο τα χτυπήματα που πυροβόλησε.
[Memorial de Tlatelolco di Rosario Castellanos], μνημόσυνο του Rosario Castellanos για το Tlatelolco

Η “Noche Triste”, Η ‘Θλιμμένη Νύχτα’ ξεκίνησε με την ρίψη φωτοβολίδων. Όταν η λάμψη τους φώτισε το σκοτάδι, δέκα χιλιάδες άνθρωποι σήκωσαν το βλέμμα τρομαγμένοι και το έβαλαν στα πόδια.
Ήταν κυρίως φοιτητές, και μαζί τους, εργάτες, εργαζόμενοι, άντρες και γυναίκες, μητέρες με τα μωρά στα χέρια, παιδάκια και γέροι, όλοι καθισμένοι στη γη για να πάρουν μέρος στη συνέλευση που είχαν καλέσει οι φοιτητές, που έδιναν φωνή στη διαμαρτυρία τους. Ήταν εκεί επίσης και οι μικροπωλητές, εκείνοι που στην πλατεία κατοικούσαν και εκείνοι που, από περιέργεια, πήγαν να ‘ρίξουν μια ματιά’.
Μέχρι εκείνη τη στιγμή η ατμόσφαιρα ήταν αρκετά ήρεμη, παρά την τεράστια παρουσία αστυνομίας, του στρατού και των δυνάμεων ειδικευμένων ενάντια στο αντάρτικο πόλης, που είχαν οργανώσει μια ογκώδη ανάπτυξη δυνάμεων.

Συνέχεια

Κατερίνα Γώγου… έφυγε 3 Οκτωβρίου…(Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά)…


Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
που κάνουν τραμπάλα στις ταράτσες ετοιμόρροπων σπιτιών
Εξάρχεια, Πατήσια, Μεταξουργείο, Μετς
Κάνουν ό,τι λάχει
Πλασιέ τσελεμεντέδων κι εγκυκλοπαιδειών
Φτιάχνουν δρόμους κι ενώνουν ερήμους
Διερμηνείς σε καμπαρέ της Ζήνωνος
Επαγγελματίες επαναστάτες
Παλιά τους στρίμωξαν και τα κατέβασαν
Τώρα παίρνουν χάπια και οινόπνευμα να κοιμηθούν
αλλά βλέπουν όνειρα και δεν κοιμούνται

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα
στις ταράτσες παλιών σπιτιών
Εξάρχεια, Βικτώρια, Κουκάκι, Γκύζη
Πάνω τους έχετε καρφώσει εκατομμύρια σιδερένια μανταλάκια
τις ενοχές σας,
αποφάσεις συνεδρίων,
δανεικά κοστούμια,
σημάδια από κάφτρες
περίεργες ημικρανίες,
απειλητικές σιωπές
κολπίτιδες
ερωτεύονται ομοφυλόφιλους
τριχομονάδες
καθυστέρηση
Το τηλέφωνο
σπασμένα γυαλιά
Το ασθενοφόρο
Κανείς…

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

Κάνουν ό,τι λάχει
Όλο ταξιδεύουν οι φίλοι μου
γιατί δεν τους αφήσατε σπιθαμή για σπιθαμή
Όλοι οι φίλοι μου ζωγραφίζουν με μαύρο χρώμα
γιατί τους ρημάξατε το κόκκινο
Γράφουν σε συνθηματική γλώσσα
γιατί η δική σας μόνο για γλύψιμο κάνει
Οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά και σύρματα
στο λαιμό σας, στα χέρια σας
Οι φίλοι μου…

Εμένα οι φίλοι μου είναι μαύρα πουλιά
Εμένα οι φίλες μου είναι σύρματα τεντωμένα

 

Στίχοι: Κατερίνα Γώγου
Μουσική: Νίκος Μαϊντάς

Το σχολείο φυλακή…


Αποτέλεσμα εικόνας για Το σχολείο φυλακή.

Το παραδοσιακό εκπαιδευτικό σύστημα, ηλικίας τουλάχιστον ενός αιώνα στη μαζική του εφαρμογή (μέσω, ειδικά, της υποχρεωτικής εκπαίδευσης) έπαιρνε τα πιτσιρίκια απ’ τις αυλές, τα χωράφια και τις αλάνες και τα ανάγκαζε δια της βίας να κάθονται ακίνητα με τις ώρες στα θρανία. Αυτή η ψυχοσωματική βία «νομιμοποιούνταν» απ’ το δόγμα ότι η μάθηση είναι υπόθεση που αφορά το κεφάλι και τα χέρια· όλο το υπόλοιπο σώμα δεν είναι απλά περιττό αλλά ενοχλητικό.
Κανένα πιστιρίκι στα μέρη μας (όπως και αλλού) ως τα τελευταία (ας πούμε) 10 – 15 χρόνια δεν γλύτωσε αυτό το μαρτύριο. Κανένα δεν το αγάπησε. Όλες οι μικρές ανταρσίες των παιδικών και νεανικών σωμάτων εκδηλώνονταν με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ακόμα κι όταν υπήρχε αυστηρή τιμωρία. Η κατά βάση χριστιανικής προέλευσης ακύρωση / απαγόρευση των σωμάτων, η εξορία απ’ τους απ’ το «μαθαίνω», ήταν βασανιστήριο, τόσο για τους «καλούς» όσο και για τους «κακούς» μαθητές. Απλά οι τελευταίοι κατακτούσαν το δύσκολο δικαίωμα να εκδηλώνουν την αποστροφή τους.

Συνέχεια

«Πουτάνα όλα»! …


poutana-ola

Άπνοια… Πράγματι. Ψάχνεις με το φανάρι να βρεις διατυπωμένη μια πρόταση, μια πρόταση προοπτικής διεξόδου αυτού του ατέρμονου και βασανιστικού κοινωνικού αδιεξόδου. Δεν υπάρχει.

Τα αναμασήματα δεν τραβάνε. Οι παλιές «συνταγές» δεν έχουν πέραση κι ούτε ανταποκρίνονται στην υπέρβαση της πραγματικότητας. Οι πολιτικοί σχηματισμοί εκτιμούν με εργαλεία σκέψης παλαιάς κοπής και μπόλικο συντηρητισμό ότι «μπόρα είναι θα περάσει» και δεν μπορεί κάπου θα ανοίξει μια χαραμάδα να ξαναστήσουμε τα πανό και τις σημαίες σε παράταξη στο Σύνταγμα. Στο τέλος- τέλος που θα πάει δεν θα γίνουν εκλογές; (να ξεδιπλώσουμε τις επαναστατικές μας προσκλήσεις ανάθεσης και τις ανέξοδες κορώνες).

Εν τω μεταξύ, η κοινωνική ισοπέδωση εντείνεται με συγκεκριμένη στρατηγική και τακτική, διαμορφώνεται ένα εντελώς διαφορετικό κοινωνικό ιστορικό γίγνεσθαι από τα προηγούμενα, η κοινωνία αφήνεται να παραδοθεί αμαχητί κι ακόμα χειρότερα να αποδεχτεί τα νέα τετελεσμένα που καθημερινά επιβάλλονται. Χωρίς καμία αντίσταση, κι ακόμα χειρότερα, εκπαιδεύεται να ζήσει με αυτούς τους νέους  όρους.

Συνέχεια

GUY DEBORD: ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ ΠΑΝΩ ΣΤΟ “ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΤΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ”…


la_haine_by_artwarriors-d7klk4u

Τι έγραφε ο καταστασιακός διανοούμενος όταν η Γαλλία ήρθε αντιμέτωπη με το ζήτημα που τώρα απασχολεί ξανά την Ευρώπη

Το «μεταναστευτικό ζήτημα» είναι εξολοκλήρου χαλκευμένο, όπως είναι κάθε δημόσιο ζήτημα στην σύγχρονη κοινωνία, και για τους ίδιους λόγους: η ερώτηση εγείρεται από την οικονομία (δηλ. την ψευδο-οικονομική ψευδαίσθηση) και συζητάται από τους θεαματικούς μηχανισμούς.

Η συζήτηση επί του θέματος άλλωστε περιορίζεται σε ηλιθιότητες, του τύπου: θα πρέπει να κρατήσουμε ή να ξεφορτωθούμε τους μετανάστες; (Φυσικά ο πραγματικός μετανάστης δεν είναι ο μόνιμος κάτοικος ξενικής προέλευσης αλλά εκείνος ο οποίος θεωρείται και θεωρεί ο ίδιος τον εαυτό του ως διαφορετικό, και πρόκειται να παραμείνει έτσι. Πολλοί μετανάστες, ή τα παιδιά τους, έχουν Γαλλική υποκοότητα. Πολλοί Πολωνοί ή Ισπανοί μετανάστες κατέληξαν να αφομοιωθούν στην μάζα του Γαλλικού πληθυσμού, η οποία τότε ήταν ακόμη διακριτή).

Όπως τα πυρηνικά απόβλητα και πετρελαιοκηλίδες, οι μετανάστες αποτελούν ένα προϊον του σύγχρονου καταπιλιστικού τρόπου διαχείρισης –με τη διαφορά πως τα «όρια ασφαλείας» στην περίπτωση τους ορίζονται με μεγαλύτερη ταχύτητα και «επιστημονικότητα». Εξάλλου, όπως τα πυρηνικά απόβλητα και οι πετρελαιοκηλίδες, θα παραμείνουν μαζί μας για αιώνες, χιλιετίες, για πάντα. Θα παραμείνουν επειδή ήταν πολύ ευκολότερο να εξολοθρευθούν οι γερμανοεβραίοι επί Χίτλερ παρά οι Βορειοαφρικανοί ή οι υπόλοιποι, σήμερα: αφού δεν υπάρχει σήμερα στην Γαλλία ούτε ναζιστικό κόμμα ούτε κάποιος μύθος περί ανώτερης φυλής!

Συνέχεια