Καθαρές και βρώμικες ΠΟΛΕΙΣ …


[…] Μισώ αυτήν την χώρα. Μου έφαγε τα σπλάχνα. Μου τα ’φαγε. Την μισώ. Ναι, την μισώ, την μισώ. Δεν μπορεί μια γυναίκα να ζήσει με τέτοια σπλάχνα μέσα της. Όσο το σκέφτομαι, μου ’ρχεται να ξεράσω τον ίδιο τον εαυτό μου. Νιώθω σαν ξέρασμα. Μπορεί και να ’μαι. Μια γυναίκα… δεν είναι σα μια χώρα που αξιοποιεί τα ερείπιά της, τους τάφους της… που τα ξεπουλάει όλα για εθνικό συνάλλαγμα… ζώντας απ’ αυτά. Εγώ δε θέλω να ’μαι χώρα. Δεν είμαι χώρα. Δεν θέλω να ’μαι αυτή η χώρα. Αυτή η χώρα είναι νεκρόφιλη, γεροντόφιλη, κοπρολάγνα, σοδομίστρια, πουτάνα, μαστροπός και φόνισσα. Εγώ θέλω να είμαι η ζωή, θέλω να ζήσω, θα ’θελα να ζήσω, θα ’θελα να μπορούσα να ζήσω, θα’μουν ευτυχισμένη τώρα αν ήθελα να ζήσω… όμως αυτή η χώρα δε μ’ αφήνει να το θέλω, δε μ’ αφήνει να είμαι η ζωή, να δίνω τη ζωή. […] Δημήτρης Δημητριάδης, Πεθαίνω σα χώρα

%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%82Mετακινήσεις, μεταναστεύσεις, διατυμπανισμένοι κοσμοπολιτισμοί, ανάμικτοι με αναγκαστικές κι «αναγκαστικές» μετακινήσεις πληθυσμών. Πρόσφυγες, που διώκονται από πολέμους και οικολογικές καταστροφές, αλλά και μετανάστες που αναζητούν μια καλύτερη ζωή. Που την αναζητούν; Στις καθαρές πόλεις, που δε φτύνουν στα πεζοδρόμια, επειδή φτύνουν στις ψυχές των ανθρώπων. Άλλων ανθρώπων μακρινών, με άλλο χρώμα, που φορτώνονται τις βρωμιές τους και άλλων κοντινών, πάλι από αλλού φερμένων, για να τις απομακρύνουν με τρόπο από την κοινή θέα.

Έντερα πολυτελείας χωνεύουν υπέρ-τροφές, βιολογικής κυρίαρχης λογικής, που υπόσχονται υγεία και μακροζωία, αφήνοντας στα άλλα έντερα, τα φτωχά, πάλι τα σκουπίδια. Οι καθαροί κόσμοι κι οι καθαρές πόλεις κάθονται πάνω στις πόλεις με τις βρώμικες, πρησμένες κοιλιές, που δεν οφείλουν την ύπαρξη τους πουθενά, αλλά την χρωστάνε παντού. Και που είναι η βρωμιά; Τι απέγινε; Τι σημαίνει, τέλος πάντων; Ποιοι είναι οι βρώμικοι; Οι άθικτοι, που κανείς δεν αγγίζει; Η μυρωδιά εξορίζεται από τα βασίλεια του πλαστικού και του ατσαλιού. Μόνο αρώματα, κατασκευασμένα σε κλειστούς εργαστηριακούς χώρους αναπαριστούν τις εποχές και τις επιθυμίες.

Όμως, είναι ωραία η βρωμιά του κόσμου, είναι ωραίο να μυρίζουμε· δεν είναι τυχαίο ότι η μυρωδιά είναι η πρώτη μας αίσθηση που συνδέεται με τη μνήμη. Για αυτό τόσα αρώματα· για να ξεχάσουμε. Τον ιδρώτα, το αίμα, τα κόπρανα, τα ούρα, που δείχνουν ότι είμαστε άνθρωποι. Για να ξεχάσουμε τη μυρωδιά της θαλπωρής που βγάζει το ζεστό σώμα στην αγκαλιά, το δέρμα που ησυχάζει, το στόμα που έχει φάει καλά ή όχι. Διαρκής λήθη. Οπότε, η βρωμιά έχει μια σημασία. Σκέψου τα φρεσκοπλυμένα ρούχα τι ωραία εντύπωση σου κάνουν μετά από μια μέρα γεμάτη ιδρώτα! Πόση σου κάνουν, αν περάσεις μερικές μέρες χωρίς να ιδρώσεις καθόλου. Οι καθαρές πόλεις δεν έχουν μυρωδιές. Έχουν εκείνη την ουδετερότητα, την καθώς πρέπει αίσθηση της πλαστικής και ασφαλτοστρωμένης πραγματικότητας.

%cf%80%cf%8c%ce%bb%ce%b5%ce%b9%cf%821Ο,τιδήποτε τέμνει την (όποια) γνώση σε μικρά, μικρότερα, μικρότατα κομματάκια, είτε είναι υψηλών «επιδόσεων» επιστημονική γνώση είτε όχι, είναι το επιθυμητό. Όσο γίνεται, το λοιπόν, οι άνθρωποι μαντρώνονται στις πόλεις, που θα γίνονται όλο και πιο φαραωνικές, κανείς δεν θα μπορεί ούτε θα του επιτρέπεται να παράγει τροφή, δεν θα υπάρχει απτό χρήμα, δεν θα υπάρχει οικογένεια, φιλία, ανθρώπινες σχέσεις, πατρίδα, θα παρακαλάει ο καθένας να τον παρακολουθούν με πρόσχημα την «ασφάλεια». Όλα, για συντομία, για να μην ξεχνάμε, περνάνε σε κώδικες: codex alimentarious, codex habitus, codex vivendus… Ένα τεράστιο κλουβί, φτιαγμένο από μεταλλικά νημάτια ιστών αράχνης, που αφήνει απ’ έξω την ουσία, συμπυκνώνοντας τη φιλοσοφία και την αρχιτεκτονική της πόλεως και την εξέλιξή της, ως το μεγαλύτερο κλουβί που επινοήθηκε ποτέ.

Δεν έχετε βαρεθεί, τέλος πάντων, να λέτε ή να ακούτε για τις καθαρές τακτοποιημένες πόλεις; Όπου όλα πηγαίνουν καλά; Αυτές που πρέπει να υπερασπιστούμε ή να μιμηθούμε εμείς, οι άχρηστοι, οι τεμπέληδες, που δεν κοιτάμε τη δουλειά μας και δε μας νοιάζει να δουλέψουμε σαν μυρμήγκια, για μια πρώτη, δεύτερη, μια τελευταία κατοικία; Εμείς που δεν βασανιζόμαστε από τον εφιάλτη του ΕΝΦΙΑ, επειδή δεν έχουμε σπίτι. Εμείς οι άχρηστοι, που δεν έχουμε ούτε πατίνι, ούτε δικαιούμαστε να σκεφτόμαστε και να θέλουμε να ζήσουμε για μας.

Όχι, για εμάς δεν υπάρχει χώρος. Είναι πιασμένος από καλοσιδερωμένα και μεταξένια οπίσθια, που ποτέ δεν αναρωτήθηκαν ποια είναι η αλήθεια τους. Κι αν την συνέλαβε κάποιες στιγμές το τρικυμισμένο τους μυαλό, κατέφυγε γρήγορα σε ψευδαισθήσεις.

Κι ούτε την αταξία μας δεν μας αφήνουν να χαρούμε. Γιατί την χρειάζονται για διακοπές και διασκέδαση. Τους την κρατάμε σε φιλικές τιμές και προστατευμένο περιβάλλον αταξίας. Για να περάσουν καλά, αλλά, προπάντων, ασφαλή κι ακίνδυνα.

σύντροφοι για την Αναρχική απελευθερωτική δράση

__________________________________________________________________________

Aπό:https://anarchypress.wordpress.com/2016/09/28/%CE%BA%CE%B1%CE%B8%CE%B1%CF%81%CE%AD%CF%82-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%B2%CF%81%CF%8E%CE%BC%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CF%82-%CF%80%CE%BF%CE%BB%CE%B5%CE%B9%CF%83/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s