το χαμένο σαββατοκύριακο…


μια φορά κι έναν καιρό, ένας σκωτσέζος στρατηγός, που τον έλεγαν Μάκβεθ, πίστεψε τις μάγισσες που του είχαν πει πως θα γίνει βασιλιάς της Σκωτίας, σκότωσε τον βασιλιά, πήρε τον θρόνο και ζούσε κλεισμένος στον πύργο του τον Ντάνσινεν, αλλά βασανιζόταν από αϋπνίες και αρχίζει να επισκέπτεται το μαντείο των Δελφών, τις μάγισσες εννοώ, που του προλέγουν ότι δεν θα νικηθεί παρά μόνο τη μέρα που το δάσος του Μπέρναμ θα κινήσει νά ‘ρθει στο Ντάνσινεν…

μια φορά και δυο καιρούς ο Ντον Μπέρναμ, συνονόματος του δάσους, ένας καθόλου τυχαίος πότης, ένας καθόλου κοινός μέθυσος, χάθηκε στο σύμπαν του αλκοόλ, άρχισε να βλέπει οράματα, να πλέει σε σκοτεινά καφκικά πελάγη εξιλέωσης, με ένα πλοίο  εύθραυστο, γυάλινο, με πλήρωμα τα φαντάσματά του, κουπιά τις παραμορφωμένη μοναξιά του, κατάρτι την πεισματική του άρνηση και πανιά τις περίτεχνα κουρελιασμένες δικαιολογίες του  και πετούσε στη θάλασσα της  ευημερούσας, δήθεν, κοινωνίας, όποιον δεν συμμεριζόταν το πάθος του…

Συνέχεια

Brian De Palma, ένας επαναστάτης στα όρια του συστήματος…


Αφιέρωμα στον μεγάλο σκηνοθέτη με αφορμή το βιογραφικό ντοκιμαντέρ «De Palma», στις 22ες Νύχτες Πρεμιέρας

brian-de-palma-9

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

«Ποτέ δεν έγινα αποδεκτός σαν ένας συνηθισμένος καλλιτέχνης. Ό,τι και να λέγεται για τον David Lynch ή τον Martin Scorsese… αυτοί θεωρούνται μείζονες κινηματογραφικοί δημιουργοί και κανείς δεν το αρνείται αυτό. Εγώ ποτέ δεν είχα αυτή την θέση», λέει με μια δόση θαυμασμού για τους συνοδοιπόρους του, μα και παραπόνου ή/και καλλιτεχνικής μετριοφροσύνης για τον εαυτό του, ο Brian De Palma. Και εκτιμώ αμέσως την ειλικρίνεια του. Όμως πέραν των δικών του λόγων και της σχετικής του αυτογνωσίας, ο De Palma, με τις πάμπολλες συμμετοχές του σε διεθνή κινηματογραφικά φεστιβάλ, τις εκθειαστικές μα και αμαυρωτικές κριτικές, τις εμπορικές επιτυχίες και τις τρομερές αποτυχίες μέσα στα 45 χρόνια που παραμένει ενεργός, μοιάζει να ενόχλησε μα και να ενθουσίασε την παγκόσμια γνώμη, κριτήρια που τον θέτουν δικαιούχο «κράτησης» μιας θέσης στη κινηματογραφική ιστορία.Για τους οπαδούς του, φαίνεται πως μπορούν πλέον να νιώθουν ικανοποιημένοι για την χρόνια λατρευτική εμπιστοσύνη στο έργο του και οι επικριτές του ίσως πρέπει να αρχίσουν να επανεκτιμούν τις πρότερες απαξιωτικές θέσεις τους.

Συνέχεια

Το ταξίδι της σκέψης…


PARIS: Philosopher Cornelius Castoriadis

Γιώργος Ν. Οικονόμου*
Επιμέλεια: Γιώργος Σταματόπουλος

Ο Καστοριάδης, όπως αναφέρει και ο Francois Dosse στο βιβλίο αυτό, είναι ένας από τους σημαντικότερους φιλοσόφους, ενώ το έργο του «Η φαντασιακή θέσμιση της κοινωνίας» (1975) κατατάσσεται στα σπουδαιότερα του 20ού αιώνα, του οποίου η αξία και η εμβέλεια προεκτείνονται και στον 21ο αιώνα.

Ωστόσο το συνολικό έργο του είναι πολυσχιδές, μεγάλο σε έκταση και διασπαρμένο σε μικρά κείμενα. Ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του έργου αυτού από μια άποψη μπορεί να διευκολύνει τον αναγνώστη αλλά από την άλλη δίνει αποσπασματική εικόνα και καθιστά δύσκολη την πρόσβασή του σε μια συνολική οπτική.

Συνεπώς χρειάζεται μεγάλη προσπάθεια εκ μέρους του ερευνητή για να δώσει τη συνολική οπτική ενός τόσο αποσπασματικού και ιδιαίτερου έργου. Είναι εμφανές πως ο Dosse κατέβαλε μεγάλη προσπάθεια και επίπονη έρευνα.

Σε γενικές γραμμές κατάφερε να δώσει μια εικόνα της περιπέτειας που χαρακτηρίζει την προσωπική ζωή του Καστοριάδη: οικογενειακά προβλήματα, αλωπεκίαση, κίνδυνοι της μεταξικής δικτατορίας, της ναζιστικής κατοχής και της ΟΠΛΑ (της μυστικής αστυνομίας του ΚΚΕ που δολοφόνησε τροτσκιστές συντρόφους του), παρανομία, φυγή από την Ελλάδα για τη Γαλλία με το πλοίο «Ματαρόα», εξορία, δυσκολίες, το μυθικό πια περιοδικό «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα», ψευδώνυμα, φιλίες, διασπάσεις, έρωτες, αποχωρισμοί και απογοητεύσεις.

Συνέχεια

Κούλη μ’ καρφώνεσαι…


Γράφει ο mitsos175.

Κούλη μ’ καρφώνεσαι. Και καρφώνεσαι μόνος σου κι άσχημα. Πρώτα κάνεις μήνυση για το διαγωνισμό των συχνοτήτων.

Αλλά στο γαλάζιο μαντρί θέλετε τις ιδιωτικοποιήσεις. Επιπλέον θέλετε το Μνημόνιο, το γουστάρετε, το λιμπίζεστε το ζαχαρώνετε. Μάντεψε πιο είναι ένα από τα αμέτρητα προαπαιτούμενα: Να πουληθούν οι συχνότητες. Το ξέρεις καλά και συμφωνείς σε αυτό.

Εντάξει, καταλαβαίνω, θέλεις σαν κι εσύ να κάνεις ένα δωράκι στους φίλους σου. Μερικά εκατομμύρια. Βάλε τα από την τσέπη σου. Γιατί δεν λες στη Siemens να δανείσει τους κολλητούς σου; Είναι «ανοιχτοχέρηδες», τόσα έδωσαν σε σένα. Επιπλέον οι ίδιοι οι καναλάρχες σε τρολάρουν άσχημα. Κατέθεσες μήνυση την ίδια μέρα που Μαρινάκης και Αλαφούζος πλήρωσαν την πρώτη δόση. Που πάει να πει ότι, αν και στα γκάλοπ προηγείσαι, δεν σε έχουν και τόσο σίγουρο, ούτε θεωρούν ότι θα αλλάξουν τα πράγματα σύντομα. Κακό αυτό για σένα.

Επιπλέον άκουσα έκανε κι ο Άλφα μήνυση. Γι αυτόν είναι φυσικό, έχει έννομο συμφέρον. Εσύ τι έννομο συμφέρον έχεις; Πρόσεξε! Δεν λέω τι συμφέρον, το έννομο ψάχνω να βρω, αλλά δεν το βρίσκω. Λειτουργείς λοιπόν ως δικηγόρος επιχειρηματιών. Ούτε αυτό μας εκπλήσσει, αλλά εξήγησε στα γίδια σου τον πραγματικό λόγο που υποστηρίζεις τα ιδιωτικά κανάλια, ενώ βγαίνεις στα κάγκελα για τα δημόσια. Γιατί κάποιος καχύποπτος, λαμβάνοντας υπόψη τα πολλά φράγκα που παίζονται, θα έβαζε με το νου του πολλά και διάφορα για σένα, καθόλου κολακευτικά. Μην πας για μαλλί και βρεθείς κουρεμένος πάλι, όπως τότε με τις offshore.

Άσε το άλλο καρφί που βάζεις στο φέρετρο της ΝΔ (καλά κάνεις, συνέχισε). Κούλη αγόρι μου, η ίδια η αμερικανική αστυνομία είπε τι έγινε με τους «δημοσιογράφους» και τις περούκες τους. Κι εκεί εσύ αμέσως να τους υπερασπιστείς! Κάποιος λοιπόν θα το θεωρούσε μάλλον ύποπτο. Ότι μπορεί να μην έκαναν του κεφαλιού τους, αλλά να άκουσαν άλλον, ανόητο.

Κούλη, αν υπερασπιζόσουν τις συντάξεις το ένα χιλιοστό από όσο υπερασπίζεσαι κατηγορούμενους για πλαστογραφία, άλλους για παιδεραστία κι άλλους για κάθε τι λαμογιές, αρπαχτές και σκάνδαλα, όχι μόνο θα είχες βγει τώρα, θα ήσουν αυτοδύναμος με την τσαντίλα που υπάρχει για το ΣΥΡΙΖΑ.

Αλλά εσύ θες να απολύσεις κόσμο, θες να κόψεις συντάξεις, μισθούς, επιδόματα, θες να ξεπουλήσεις τα πάντα, για να χορτάσουν τα δικά σου τα «βαφτιστήρια». Ε δεν θα βγεις, να το ξέρεις. Δε πα να λεν, ότι θέλουν τα πλαστά τα γκάλοπ. Δεν είναι πρώτη φορά που θα γελοιοποιηθούν. Ο κόσμος δεν πρόκειται να σε ψηφίσει. Θα χάσεις κι άλλους παρά θα πάρεις. Γιατί δεν έχεις κόμμα, έχεις συμμορία, που μαζεύονται οι χειρότεροι. Κι εσύ έχεις τον ανθρωποδιώχτη. Συνέχισε να καταστρέφεις τη ΝΔ, άλλωστε ο Καραμανλής την ίδρυσε. Κι εσείς πάντα ήσασταν με τον άλλο τον Κώστα, τον Κοκό… Μην κλαίς Κοκέ, να! ο Μητσοτάκης ζητά εκλογές. Γι αυτό κλαίς τη ΝΔ; Ε τότε κλάψε…

Δώσε τους αγωνιστικούς μου χαιρετισμούς στον Αντώνη και τον Άδωνη. Γκρέμισαν αρκετά από το γαλάζιο μαντρί. Σειρά σου «αστέρα μου» να αποτελειώσεις επιτέλους τη Νέα Δικτατορία.


Aπό:http://tsak-giorgis.blogspot.gr/2016/09/blog-post_151.html

Ο τρόμος της κατάστασης εκτάκτου ανάγκης Πώς επιχειρείται να γίνει η Ελλάδα μια περίπτωση για παραδειγματισμό /Robert Kurz…


tumblr_nsd44xwglq1qz6f9yo5_500

Στον 21ο αιώνα, αντίθετα με τα όσα διαδίδονται, οι δυνάμεις του καπιταλισμού δεν ενδιαφέρονται πλέον για εδαφικές κατακτήσεις. Τι να τις κάνουν τις εκτάσεις καμμένης γης και τους περιττούς πληθυσμούς; Το γεγονός αυτό επουδενί δεν σημαίνει ότι ο ιμπεριαλισμός έχει εκλείψει. Όμως αυτό που διακυβεύεται δεν είναι πλέον οι εθνικές αυτοκρατορίες και οι ζώνες επιρροής, αλλά η διαχειρισιμότητα της παγκοσμιοποίησης ως κρίσης. Τα όρια της εκμετάλλευσης του κεφαλαίου επαναπροσδιορίζονται ως όρια βιωσιμότητας για τις μά- ζες των ηττημένων, και η κατάρρευση των εθνικών οικονομιών επαναπροσδιορίζεται στο πλαίσιο της ελεγχόμενης συνύπαρξης από τη μια δανειοδοτημένων boomtowns ταχείας ανάπτυξης και από την άλλη περιοχών εγκαταλελειμμένων στην εξαθλίωση. Υπό αυτές τις συνθήκες η παραγωγή ασφάλειας για τις υπόλοιπες συναλλαγές απαιτεί ιδεολογική νομιμοποίηση.Αποτελεί ευτύχημα ότι τα απολυμένα και απόκληρα παιδιά του κεφαλαίου δεν είναι κι οι καλύτεροι άνθρωποι, και έτσι, αντί να επιτεθούν στις απαράδεκτες συνθήκες διαβίωσης τους, προτιμούν να επιτεθούν στους συνανθρώπους τους.

Συνέχεια