Η βρώμικη τριλογία της Αβάνας του Γκουτιέρεζ…


Αλλά σήμερα δεν είμαι πολύ εντάξει μέσα μου. Δεν μπορώ να γράψω. Απλώς επαναλαμβάνω μια φράση: «Αγαπώ τις ουλές, όχι τις πληγές«. Γιατί το επαναλαμβάνω αυτό σαν παρανοικός; «Αγαπώ τις ουλές, όχι τις πληγές«.

Ναι, λοιπόν, βρήκα μια τέτοια μέρα για να γράψω για ένα τέτοιο βιβλίο. Η Βρόμικη Τριλογία της Αβάνας του Πέδρο Χουάν Γκουτιέρεζ ξεκινάει με βροχή, εδώ πάλι μόλις κόπασε. Ας ξεκινήσουμε όμως, πριν φύγουν και οι τελευταίες σταγόνες απ τα φύλλα των δέντρων.

Για τον Πέδρο Χουάν έχουμε μιλήσει δύο φορές στο παρελθόν με τον Βασιλιά της Αβάνας και το Διάλογος με την Σκιά μου. Κουβανός, ανατρεπτικός, αιρετικός και ολίγον τι τρελός, αν και όλα αυτά συνοψίζονται απλά στο χαρακτηριστικό της καταγωγής του, γράφει για όσα οι άλλοι δεν τολμούν. Οι ήρωες του είναι οι γείτονες στα σολάρ, οι γνωστές που έτυχε να γίνουν κάτι παραπάνω από γνωστές και οι παιδικοί του φίλοι, ζώντες και απόντες. Ο Γκουτιέρεζ πιάνει την πένα του και δίνει φωνή σε κάθε αδύναμη κραυγή και το καταφέρνει τόσο καλά, ώστε τα βιβλία του να θεωρούνται απαγορευμένα στην ίδια του την πατρίδα.

trilogy.jpg

Με την Σοβιετική Ένωση να έχει μόλις καταρρεύσει, η Κούβα κολυμπάει σε βάλτο, από τον οποίο ακόμα δεν έχει ολότελα αποτραβηχτεί. Η πείνα, η μιζέρια και το παραεμπόριο κυριαρχούν. Οι άνθρωποι βαδίζουν διαλυμένοι, ανήμποροι, σε έναν κόσμο που σαπίζει πιο γρήγορα και από τα παρακμάζοντα αποικιακά αρχοντικά. Η κυβέρνηση αδυνατεί να προλάβει τις ανάγκες του λαού της και κάνει τα στραβά μάτια στις καθημερινές αποδράσεις για Μαιάμι και τα παράνομα δούνε και λαβείν Κουβανών και παντός τύπου δολαρίου. Ακριβώς αυτή τη στιγμή, κάπου σε μια ταράτσα στη Μαλεκόν ο Πέδρο Χουάν, το alter ego του συγγραφέα, κάθεται και βλέπει τον τυφώνα να πλησιάζει. Άλλοτε σαν πρωταγωνιστής και άλλοτε σαν απλός παρατηρητής μιλάει για όλους και για όλα. Δεν χαρίζεται σε κανέναν και πρώτα από όλους πετροβολεί τον ίδιο του τον εαυτό. Έναν εαυτό χιλιοβασανισμένο και βουτηγμένο στην ηδονή και στα κύματα του Τροπικού, όπως και η ίδια η Κούβα.

Το βιβλίο αποτελείται από πολλά μικρά διηγήματα γραμμένα την δεκαετία του ’90 και είναι η πρώτη ολοκληρωμένη συγγραφική απόπειρα του Γκουτιέρεζ. Η γλώσσα είναι λιτή με πολλά στοιχεία των εκφράσεων του δρόμου, γεγονός που δυσκολεύει την μετάφραση του έργου. Παρόλα αυτά, η Κλεοπάτρα Ελαιοτριβιάρη τα καταφέρνει πολύ καλά, παραθέτοντας και αρκετές σημειώσεις γύρω από την θρησκεία, την γεωγραφία και τις συνήθειες των Κουβανών.

Για όσους αναρωτιούνται αν στο πρόσωπο του Γκουτιέρεζ θα βρουν τον δεύτερο Μπουκόβσκι, θα τους απογοητεύσω. Ναι μεν η γραφή μοιάζει, αλλά το άρωμα του Τροπικού και το πολιτικό Κατηγορώ, που δεν ακούγεται μα μονάχα εννοείται, δίνουν άλλη διάσταση στην Βρόμικη Τριλογία. Εν ολίγοις, δεν είναι ένα εύπεπτο βιβλίο. Είναι αιχμηρό και αιμοσταγές και εκεί συναντάται η γοητεία του. Το συστήνω σε όσους έχουν τα κότσια να το διαβάσουν. Και ναι, αυτό ήταν πρόκληση!

___________________________________________________________________________

Aπό:https://stylerivegauche.wordpress.com/

 

deliveroo: πληρωμή με το κομμάτι…


H εταιρεία είναι μια απ’ αυτές τις “έξυπνες ιδέες” που πιάνουν. Η deliveroo “πουλάει” σερβίρισμα μεγάλων αποστάσεων (delivery) σαν εργολάβος διάφορων γνωστών αλυσίδων φαγητού ή/και εστιατορίων (που δεν έχουν δικούς τους ντελιβεράδες), στην αγγλία (προς το παρόν)· έχει έδρα στο Λονδίνο. Η deliveroo διαθέτει μια εφαρμογή για smart phones, μέσω της οποίας ο καθένας κάνει την παραγγελία του (στα εξυπηρετούμενα απ’ την deliveroo φαγάδικα) – η εταιρεία παραδίδει το φαγητό στην πόρτα.
Τα γκαρσόνια μεγάλων αποστάσεων δουλεύουν με μηχανάκια ή/και ποδήλατα. Είναι “μπλοκάκηδες” (στα αγγλικά ονομάζονται, κατευθείαν, αυτοαπασχολούμενοι), που σημαίνει ότι πληρώνουν οι ίδιοι/ες τα έξοδα συντήρησης του οχήματός τους (εκτός απ’ τις βενζίνες για τα μηχανάκια· με βάση τα χιλιόμετρα που γίνονται στη διάρκεια της δουλειάς), δεν έχουν πληρωμένες άδειες, επιδόματα αδείας ή ασθένειας, και δεν πληρώνονται αν λείψουν λόγω ανωτέρας βίας. Επίσης η εταιρεία “δεν τους ξέρει” αν κτυπήσουν στη διάρκεια των δρομολογίων…

Συνέχεια

Ερμηνεία της Κοπεγχάγης: η «αλήθεια» σε εμπόλεμη κατάσταση…


Η μυστική συνάντηση Μπορ-Χάιζενμπεργκ το 1941 και ο «δεύτερος Ήλιος»

3564706284_66443af388_o

Γράφει ο Δημήτρης Κεχρής

«Η φύση μας φανερώνει όλο και περισσότερο το διαλεκτικό της χαρακτήρα ακριβώς στον τομέα των στοιχειωδών σωματιδίων. Όμως, οι περισσότεροι άνθρωποι δεν μπορούν να υποφέρουν τη διαλεκτική και αυτοί που κυβερνούν δεν την θέλουν. Η διαλεκτική δημιουργεί ανησυχία και αταξία. Οι άνθρωποι προτιμούν να έχουν στη διάθεσή τους έτοιμες και μονοσήμαντες απόψεις» 

Werner Heisenberg

Σεπτέμβριος 1941. Ή Οκτώβριος. Ο διαπρεπής φυσικός Werner Heisenberg, επικεφαλής, τότε, των πυρηνικών ερευνών της ναζιστικής Γερμανίας, επισκέπτεται τον δάσκαλό του, Δανό, Niels Bohr στην κατεχόμενη Κοπεγχάγη. Συζητούν για μερικές ώρες στο γραφείο του Bohr. Ή… για δέκα λεπτά κάπου στο πάρκο. Για το πώς ένας αντιδραστήρας θα μπορούσε να παράγει ηλεκτρισμό για την κίνηση των πλοίων. Όχι! Για την ατομική βόμβα. Της Γερμανίας ή των Συμμάχων; Για το ουράνιο 235 τελοσπάντων. Η κουβέντα λήγει απότομα. Με αμηχανία. Ανησυχία. Παρανοήσεις. Ασάφειες. Αβεβαιότητα. Μια από τις πιο θρυλικές συνομιλίες στην ιστορία της Φυσικής τυλιγμένη στην αβεβαιότητα. Το 1947, μετά το τέλος, πια, του Πολέμου, ο Heisenberg (με τη συνοδεία της βρετανικής αντικατασκοπείας) επιστρέφει στην Κοπεγχάγη με σκοπό να πείσει τον Bohr να καθιερώσουν προς τα έξω μια κοινή εκδοχή σχετικά με το περιεχόμενο της τότε συζήτησης που είχε μείνει στη μέση και που είχε πυροδοτήσει δημόσιο ενδιαφέρον, καθώς είχε γίνει πια σαφές ότι οι όλοι οι κορυφαίοι φυσικοί του αιώνα είχαν κληθεί στον Πόλεμο να κάνουν (ο καθένας με τον τρόπο του) σοβαρές πολιτικές επιλογές με τρομακτικές προεκτάσεις για την ανθρωπότητα. Σύγχυση και πάλι. Επί χρόνια δίνουν διαφορετικές και αλληλοσυγκρουόμενες εκδοχές. Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος για το τι συνέβη τότε. Οι δυο τους «συναντιούνται» ξανά μερικές δεκαετίες αργότερα. Το 1998. Μετά θάνατον. Οι θεμελιωτές της κβαντικής θεωρίας γίνονται πρωταγωνιστές στο εκρηκτικό θεατρικό έργο του Michael Frayn «Κοπεγχάγη». Σε αυτό το οξυδερκές ιστορικό-ψυχολογικό θρίλερ, δοκιμάζουν να διερευνήσουν, να ερμηνεύσουν, να ανασυγκροτήσουν το τι είπαν σε εκείνη τη μυστική συνάντηση στη δίνη του Πολέμου. Χωρίς το φόβο πια ότι παρακολουθούνται από μικρόφωνα και πράκτορες. Εκτός χρόνου.

Συνέχεια

Η λατρεία της ιεραρχίας (των ζητημάτων)…


του Γιάννη Ανδρουλιδάκη

 

Κάθε φορά που τίθεται στην Ελλάδα ένα ζήτημα που με κάποιο τρόπο επηρεάζει ή ενοχλεί την ορθόδοξη εκκλησία (είτε πρόκειται για την περιουσία της είτε για την αναγραφή του θρησκεύματος στις ταυτότητες είτε, τέλος, για το περιεχόμενο του μαθήματος των θρησκευτικών, την πρωινή προσευχή και τις εικόνες στα δημόσια κτήρια), υπάρχει ένα τμήμα της Αριστεράς που διαμαρτύρεται. Κατά κανόνα, το κεντρικό περιεχόμενο της διαμαρτυρίας είναι «αυτό είναι το θέμα μας τώρα; δεν υπάρχουν σοβαρότερα ζητήματα;».

Θα συμφωνήσω –για την οικονομία της συζήτησης, ή και όχι- ότι υπάρχουν σοβαρότερα θέματα από αυτά. Ας πούμε το ζήτημα της υπεράσπισης των προσφύγων, το ζήτημα της προστασίας της εργασίας και της επαναφοράς των συλλογικών συμβάσεων, η καταπολέμηση του φασισμού, η ασφάλιση και η υγεία -πάνω απ’ όλα η υγεία. Δεν καταλαβαίνω όμως με ποιο τρόπο αυτό αποτελεί επιχείρημα για να μην ασχοληθούμε με το ζήτημα των θρησκευτικών και της κατήχησης στα σχολεία. Οι άνθρωποι, σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο, κάνουμε πολλά πράγματα παράλληλα, άλλα σημαντικότερα και άλλα λιγότερο σημαντικά. Εγώ για παράδειγμα έχω ως πρώτιστη ανάγκη να πάω σούπερ μάρκετ, αλλάαυτό δε με εμποδίζει να πλύνω στο μεταξύ τα πιάτα. Μπορούμε λοιπόν με τον ίδιο τρόπο να απαντήσουμε στο ζήτημα της διδασκαλίας των θρησκευτικών, χωρίς αυτό να επηρεάσει σε τίποτα την πάλη μας για τις συλλογικές συμβάσεις.

Συνέχεια

Οι Έλληνες στο μάτι του κυκλώνα…


Αποτέλεσμα εικόνας για Οι Έλληνες στο μάτι του κυκλώνα

«Όποιος ελέγχει το παρελθόν ελέγχει το μέλλον. Όποιος ελέγχει το παρόν ελέγχει το παρελθόν»

  George Orwell

Στην συνέχεια του προηγούμενου άρθρου που αναφερόταν στην ικανότητα της ορθολογικής και αντικειμενικής αντίληψης των πραγμάτων,θα ασχοληθώ και θα εστιάσω στην αντίληψη των πραγμάτων όπως αυτή παρουσιάζεται στην σύγχρονη ελληνική πραγματικότητα.Σαφώς και όλοι οι άνθρωποι δεν μπορούν να είναι απόλυτα ίδιοι ώς προς τις σκέψεις εκείνες και τις αντιλήψεις που καθορίζουν και χαρακτηρίζουν τους Έλληνες.Όμως θα πρέπει να επισημάνουμε κάποια στοιχεία που κατα τη γνώμη μου θεωρούνται δεδομένα στην σκέψη πολλών συμπολιτών μας.

Όπως έγραψα,η αντίληψη της πραγματικότητας δεν μπορεί να είναι αντικειμενική για πολλούς και διάφορους παράγοντες που καθορίζουν και διαμορφώνουν την σκέψη των ανθρώπων.Τώρα θα ασχοληθούμε με εκείνους τους παράγοντες οι οποίοι διαμορφώνουν γενιές Ελλήνων.

Οι  κύριοι παράγοντες της διαστρέβλωσης του πραγματικού είναι η Πατρίδα,η Θρησκεία,η Οικογένεια,οι Θεσμοί,το Κράτος,το Έθνος,η Κοινωνία,το Σχολείο.

Όλες οι παραπάνω έννοιες είναι απολύτως πραγματικές.Αυτό που δεν είναι πραγματικό είναι η σημασία και η εξήγηση που δίνουν στις έννοιες αυτές, δισεκατομμύρια ανθρώπων συμπεριλαμβανομένων των Ελλήνων.Αυτή είναι τελείως αυθαίρετη και υποκειμενική.Στη συνέχεια θα δούμε πως όχι μόνο είναι υποκειμενική αλλά και εντέχνως διαστρεβλωμένη.Είναι διαστρεβλωμένη από αυτούς που ελέγχουν τον τρόπο μετάδοσης της γνώσης και όλων των πληροφοριών.Αυτούς που λέμε πως κρατούν τις τύχες των λαών στα χέρια τους.

Συνέχεια

YOUTUBE HEROES: ΤΟ ΔΙΑΔΙΚΤΥΟ ΤΩΝ ΡΟΥΦΙΑΝΩΝ…


Ο καπιταλιστικός εθελοντισμός έκανε έντονα την εμφάνισή του την προηγούμενη δεκαετία και ήδη έχει αρχίσει να περνάει σε άλλο level. H λέξη «εθελοντισμός» όμως έχει πολλές έννοιες και εξαρτάται την οπτική ή πώς θα σερβιριστεί. Εθελοντές είναι πολλοί άνθρωποι που πράττουν ανάλογα την κοσμοθεωρία και τον χαρακτήρα τους. Για παράδειγμα, σαν «εθελοντές» θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν και οι άνθρωποι που χρησιμοποιούν τα διάφορα τετραψήφια νούμερα για να «αναφέρουν» κάτι στις αρχές.
Μπορεί στην Ελλάδα να μην το βλέπετε έντονα σαν φαινόμενο – παρόλο που υπάρχουν αρκετοί τετραψήφιοι και πενταψήφιοι αριθμοί (μα και mails) ανωνύμων καταγγελιών [αν και το 2010 με τις καταγγελίες για το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους έγινε χαμός, μα θα πρέπει να γνωρίζετε πως υπάρχει και νόμος (4055/2012) για αρχειοθέτηση ανώνυμων καταγγελιών], όμως στις ΗΠΑ, αφίσες και διαφημίσεις αναφέρουν συνεχώς τέτοια νούμερα που μπορείς να καταδώσεις κάποιον συμπολίτη σου. Και πιστέψτε με, υπάρχουν για τα πάντα, άσχετα αν το τελευταίο διάστημα κάνουν θραύση όσα αφορούν καταγγελίες για «παράνομους» μετανάστες και «ξένους» γενικότερα. Προφανώς αυτές είναι περιπτώσεις «εθελοντισμού» που διαφέρουν ριζικά από τον κοινοτικό.
Αν και δεν υπάρχουν ακριβή στατιστικά στοιχεία για αυτά, πριν λίγα χρόνια διάβαζα για την έκπληξη που είχαν νοιώσει αστυνομικοί (στις ΗΠΑ), με την αποδοχή και την χρήση της εφαρμογής κατάδοσης ανθρώπων Facewatch ID και αναφορές για αριθμούς μεγάλους προσλήψεων σε θέσεις τηλεφωνικού κέντρου για τέτοια 4ψήφια και 5ψήφια νούμερα.

Εκτός αυτού όμως, παρατηρώντας την εξέλιξη των social-media στα χρόνια, με προεξέχον το Facebook βλέπουμε την σταδιακή καθιέρωση στοιχείων που άμεσα ή έμμεσα είναι στοιχεία κατάδοσης (ως ακόμα και αυτή η live πληκτρολόγηση).
Όπως και να έχει, τα κέντρα καταγγελιών έγιναν ξανά της μόδας και έχουν έρθει για να μείνουν (έστω μέχρι να έρθει η επόμενη τεχνολογία που θα τα αντικαταστήσει καλύτερα). Και δεν μιλάμε βέβαια για τις καταγγελίες στις υποτιθέμενες αρχές «προστασίας», αφού αυτές ούτως ή άλλως έχουν συγκεκριμένα πλαίσια που κινούνται και σε καμία περίπτωση δεν είναι επιθετικές ή επιδιώκουν εφαρμογή του νόμου όταν αφορά περιπτώσεις μεγάλων εταιρειών (πχ τηλεφωνικών, εστίασης κλπ). Γνωστό εξάλλου, πως το νομικό σύστημα είναι απόλυτα ταξικό και ευνοεί την οργανωμένη κοινωνική διάσπαση, δημιουργώντας ως ακόμα και «δόγματα», σαν το γνωστό «με την κατσίκα του γείτονα» που έρχεται από μια ασήμαντη χώρα της βαλκανικής χερσονήσου.

Συνέχεια