Το λυκόφως της Μέρκελ, στο λυκαυγές του ευρωπαϊκού φασισμού…


Η πρόσφατη ήττα της Μέρκελ στις τοπικές εκλογές του Βερολίνου δεν είναι απλά η ήττα μιας πολιτικής που έχει κουράσει ή απογοητεύσει την γερμανική κοινωνία. Το σημαντικό είναι ότι πρόκειται για μια διττή ψήφο που αρνείται το μοντέλο διακυβέρνησης της Μέρκελ και αποφαίνεται ταυτόχρονα θετικά, σε ένα υπόδειγμα πολιτικής εξουσίας που  στηρίζεται σε δύο βασικούς πυλώνες :

• Στην περαιτέρω ένταση του αστυνομικού κράτους

• Στα κλειστά εθνικά και ευρωπαϊκά σύνορα για τους  πρόσφυγες και μετανάστες

Το δίπολο εδώ αφορά στην επιλογή ανάμεσα στην πολιτική της Μέρκελ δηλαδή των πολιτικών και οικονομιών ελίτ που προς  ώρας  ηγεμονεύουν και έχουν επικεντρωθεί στην εφαρμογή ενός καθεστώτος οικονομικού κανιβαλισμού των εργατικών τάξεων στην Ευρώπη, και των ακροδεξιών και φασιστικών μορφωμάτων που προωθούν σε ευρωπαϊκό επίπεδο πέραν της οικονομικής συντριβής του κόσμου της εργασίας και την εγκαθίδρυση ενός φασιστικού κοινωνικού και πολιτικού πλαισίου, υπό την επίφαση της αστικής δημοκρατίας.

Αποδεικνύοντας, πως σε συνθήκες καπιταλιστικής κρίσης, η αστική δημοκρατία κυοφορεί τον φασισμό ως πιθανή εκφορά της, και ως μέσο εδραίωσης της καπιταλιστικής ηγεμονίας.

Η ήττα της Μέρκελ , είναι ουσιαστικά το αποκρυστάλλωμα της αποδόμησης ενός μοντέλου καπιταλιστικής διακυβέρνησης ακραία νεοφιλελεύθερου που δημιούργησε ζώνες φτώχειας και οικονομικής και κοινωνικής περιθωριοποίησης εντός του ευρωπαϊκού καθεστώτος,κατασκευάζοντας ταυτόχρονα τις προϋποθέσεις διαρκούς εκφασισμού των μαζών που περνούν από την αυταπάτη της μικροαστικής υπνοβασίας στην πραγματικότητα της καπιταλιστικής εξαθλίωσης. 

Εξάλλου το τίμημα της ηγεμονίας του γερμανικού καπιταλιστικού υποδείγματος στην Ευρώπη, ήταν και γίνεται όλο και βαρύτερο για την γερμανική εργατική τάξη , που βρίσκεται την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, στην μέγγενη ενός καθεστώτος εργασιακής ανασφάλειας και ραγδαίας φτωχοποίησης. Τα πολιτικά παράγωγα αυτής της κατάστασης εκβάλουν τώρα στο πεδίο της διακυβέρνησης της Μέρκελ, καταδεικνύοντας την δρομολογούμενη στροφή των ευρωπαϊκώνκαπιταλιστικών ελίτ, σε ακροδεξιές πολιτικές επιλογές.

Σε κάθε περίπτωση το μείγμα είναι εκρηκτικό. Στα εκατομμύρια ανέργων, φτωχών και αστέγων της Ευρώπης έρχονται να προστεθούν τα εκατομμύρια προσφύγων που αναζητούν ένα μέλλον αξιοπρέπειας , σε μια Ευρώπη που έχει θέσει τις βάσεις για την κοινωνική και οικονομική εξαθλίωση των χωρών, από τις οποίες προσπαθούν να δραπετεύσουν για να σωθούν. Τα φώτα τουΔιαφωτισμού  άλλωστε, έχουν προ πολλού σβήσει στην Ευρωπαϊκή Ήπειρο.

Πίσω από τους “λυγμούς” της Μέρκελ που συναντάται για πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια με το φάσμα της πολιτικής της ήττας, αναδύεται η αβάσταχτη οντολογία της καπιταλιστικής κυριαρχίας που εξοβελίζει στο περιθώριο της ιστορίας, τα παλαιά και σκουριασμένα εξαρτήματα του μηχανισμού της εξουσίας. Σύντομα θα αναδειχθούν νέα -ακόμη παλαιότερα- που θα πλασαριστούν ωστόσο, ως ριζοσπαστικά και καινοφανή. Άλλωστε πάντα αυτό ήταν, το αγαπημένο προσωπείο του φασισμού.

γράφει ο Χρήστος Μιάμης

____________________________________________________________

Από:

https://theradicalmarxismproject.wordpress.com/2016/09/19/το-λυκόφως-της-μέρκελ-στο-λυκαυγές-του/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s