Αποθανάτισε την στιγμή…


Της Σοφίας Κιόρογλου // *

image

Είσαι ο βορράς και ο νότος μου

οι δείκτες της πυξίδας που κρατώ

ψάχνοντας κάποιον προορισμό.

Μην μπερδεύεις τα συμφραζόμενα

και μην ψάχνεις να βρεις νοήματα κρυφά

εκεί που δεν υπάρχουν.

Εστίασε τον φακό της καρδιάς σου

σε εμένα και αποθανάτισε τη στιγμή

πριν απογοητευτεί και σε προσπεράσει.

_____________________________________________________________

* Η Σοφία Κιόρογλου σπούδασε μετάφραση και εργάστηκε ως αρχισυντάκτρια του Club Gourmet. Ποιήματα και διηγήματα της έχουν βραβευτεί και δημοσιευτεί σε ελληνικές και διεθνείς ανθολογίες και στα περιοδικά Silver Birch Press, the Books’s Journal, The Blue NIb, Winamop, Ashvamegh, Verse-Virtual, Praise Writers, Lunaris Review, Poetic Diversity, Halkyon Days, Ιστορίες Bonsai και Πλανόδιον και Writink Page. Πρόσφατα εξέδωσε την πρώτη αγγλόφωνη ποιητική της συλλογή με τίτλο «Poems» και το μικρό ανθολόγιο ποιημάτων «Πες μου αλήθειες» με βραβευμένα και δημοσιευμένα στον τύπο ποίηματα. Είναι μέλος του Poets Unite Worldwide και του Ι am not a Silent Poet. Για περισσότερες πληροφορίες, επισκεφτείτε το sofiakioroglou.wordpress.com

_____________________________________________________________

Από:http://fractalart.gr/sofia-kioroglou-8/

Patricio Guzman: «Νοσταλγώντας το φως»… γιατί είναι δικαίωμα μας! …


Σκέψεις για το ντοκιμαντέρ του βραβευμένου Χιλιανού κινηματογραφιστή

%ce%b3%ce%ba%ce%bf%cf%85%cf%83%ce%bc%ce%b1%ce%bd1

Γράφει ο Χρήστος Σκυλλάκος

Μια στιγμή που μας έθεσε λίγο έξω από την μιζέρια του κόσμου είναι ίσως συχνά αυτό που νοσταλγούμε. Γιατί όμως το νοσταλγούμε; Ίσως γιατί αυτή η στιγμή μοιάζει να χάθηκε, να τέλειωσε, να φαγώθηκε σαν από τον Κρόνο και να απουσιάζει. Το φως όμως; Μήπως γιατί μας έμαθε πως μπορούμε και να βλέπουμε, πέρα από το να σκουντουφλάμε στα σκοτάδια; Και το νοσταλγούμε, γιατί αυτό ίσως και δυστυχώς, δεν είναι η καθημερινή μας ενασχόληση; Δεν ξέρω τι τελικώς ισχύει, η ταινία όμως, προσπαθεί να δώσει μια κάποια απάντηση.

Στην πανέμορφη χώρα της Χιλής, στο βαθυγάλαζο του ωκεανού, της απομόνωσης, των αντιθέσεων της φύσης, του αυτόχθονα πολιτισμού και της ανθρώπινης αντοχής, των εξεγέρσεων, των ελπίδων και της αστροφυσικής, της ερήμου Ατακάμα, των Άνδεων και του άπλετου φωτός, κάποια στιγμή όλα κοκκάλωσαν. Ποτάμια αίμα ξεχύθηκαν από παντού. Η χώρα, αν και προικισμένη από γεννησιμιού της, ρημάχτηκε και μακελεύτηκε. Μια ανελέητη φασιστική δικτατορία, κατ’ εικόνα και ομοίωση των αποικιοκρατών και που όμοιά της δεν έζησε ο κόσμος, προσπάθησε να θέσει το σκότος για εμπροσθοφυλακή και να σταματήσει όλα τα ιστορικά ρολόγια. Η δυστυχία χαρίστηκε για περίπου είκοσι χρόνια σε όλη την κλίμακα της ζωής της χώρας. Η σημαία της, έκτοτε, ένας ομαδικός τάφος. Γεμάτο βασανισμένους, τσακισμένους, εκτελεσμένους ανθρώπινους σκελετούς. Μα κάτι φωτίζει κάτω από την γη. Μάτια φωτεινά, αδιάλυτα, σε πλήρη ζωτικότητα, επιστρέφουν και καλλιεργούν την νέα ανθρωπότητα. Οι νεκροί, αδυνατούν να κοιμηθούν. Και αρκεί να ξημερώσει, για να αρχίσει η αντίστροφη μέτρηση

Συνέχεια

Χρήστος Τσάκαλος: Η υποκρισία των δικαστών…


«Όταν πραγματοποιείται ένας αγώνας στο εσωτερικό μιας χώρας, η επίσημη προπαγάνδα και οι ηθικοί αυτουργοί της τον συκοφαντούν για να τον απονοηματοδοτήσουν. Όταν όμως συμβαίνει σε άλλες χώρες τον αναγνωρίζουν στα πλαίσια του δημοκρατικού πλουραλισμού.

Για παράδειγμα όταν γίνονται συγκρούσεις σε διαδηλώσεις στην Ελλάδα, τα ΜΜΕ οργιάζουν για τους “μπαχαλάκηδες”, τους “γνωστούς αγνώστους”, το “εξαρχιστάν”… Όταν όμως γίνονται διαδηλώσεις με συγκρούσεις σε άλλες χώρες στην Ιταλία, στην Αγγλία, στην Γαλλία, τότε οι “μπαχαλάκηδες” γίνονται “οργισμένοι νεαροί”, και “διαδηλωτές”.

Το ίδιο συμβαίνει και με την δικαιοσύνη σας.» επισημαίνει το φυλακισμένος μέλος της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Χρήστος Τσάκαλος σε τοποθέτησή του στο εφετείο, ενώ τονίζει πως «Αυτοί λοιπόν που αρνούνται την ύπαρξη πολιτικού εγκλήματος και πολιτικών κρατουμένων είναι οι ίδιοι που με το άγχος και τη στάση τους αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι και η εντολή της εξουσίας είναι να θαφτούν στη φυλακή.

Άλλωστε οι ίδιοι οι δικαστικοί λειτουργοί αποδεικνύουν ότι υπάρχουν πολιτικοί κρατούμενοι.»

Ολόκληρο το κείμενο έχει ως εξής:

Συνέχεια

Τραύμα/Τρόμος: Η Διαλεκτική της Αλογης Βίας στη Μέση Ανατολή …


Τραύμα/Τρόμος: Η Διαλεκτική της Αλογης Βίας στη Μέση Ανατολή

Νικόλας Κοσματόπουλος*

Ήταν μια ζεστή μέρα του Ιουλίου 2008. Στις τηλεοράσεις και τα ραδιόφωνα του Λιβάνου κυριαρχούσε η περίφημη ανταλλαγή αιχμαλώτων και νεκρών μαχητών μεταξύ του Ισραήλ και της Χεζμπολάχ, της αυτο- αποκαλούμενης Αντίστασης. Η ανταλλαγή, με διαμεσολαβητή την γερμανική κυβέρνηση, περιελάμβανε από την μια μεριά τις σορούς δύο Ισραηλινών στρατιωτών, που είχαν σκοτωθεί κατά την εισβολή του Ισραήλ στον Λίβανο το καλοκαίρι του 2006, κι από την άλλη 4 μαχητές της Χεζμπολάχ, που αιχμαλωτίστηκαν το 2006, και τα απομεινάρια των σορών 199 μαχητών και μαχητριών της Αντίστασης, τα οποία είχε στην κατοχή του το Ισραήλ από το 1980 ώς το 2006, καθώς και μερικά ζωντανά μέλη του Λαϊκού Απελευθερωτικού Μετώπου της Παλαιστίνης, φυλακισμένων για «τρομοκρατία» από το 1979.[1]

Εκείνη την ημέρα, μαζί με χιλιάδες άλλους Λιβανέζους και Παλαιστίνιους που ήρθαν με λεωφορεία, ταξί κι αυτοκίνητα, βρέθηκα στο ορεινό χωριό της καταγωγής της για την κηδεία της Σαναά Mehaidli – η οποία λάμβανε χώρα 21 χρόνια μετά τον θάνατό της. Τα απομεινάρια της Σαναά ήταν ανάμεσα σε εκείνα των 199 μαχητών. Για το λάβαρο με το οποίο θα κηδευτεί η Σαναά ξεσπάει μια μάχη με πυροβολισμούς μεταξύ μελών της Αμάλ, της πολιτικής οργάνωσης που συνεργάζεται με την Χεζμπολάχ στη βουλή και την αντίσταση (αλλά με αισθητά μικρότερη κοινωνική αποδοχή) και του SSNP, του συριακού σοσιαλιστικού εθνικού κόμματος (κύριου εκφραστή του αντι-αποικιοκρατικού αραβικού πατριωτισμού). Η μάχη δεν στερείται συμβολισμών: το άψυχο κορμί της πρώτης γυναίκας αντι-κατοχικής βομβίστριας διεκδικείται από το ανερχόμενο πολιτικό Ισλάμ και τον περιθωριοποιημένο αραβικό εθνικισμό.

Δίπλα στον τάφο της τρεις αποσβολωμένες γυναίκες, τρεις γενιές γυναικών, η γιαγιά, η κόρη και η εγγονή, κοιτάνε με μάτια που γυαλίζουν το φέρετρο να κατεβαίνει στη γη, χωρίς να βλεφαρίσουν ούτε μια φορά.

Συνέχεια

Τον σταυρό σου, και…


Η αυστηρότητα των δηλώσεων του αρχιβοσκού των ντόπιων χριστιανών δεν αφήνει περιθώρια παρερμηνείας. Όσο πιο δειλά είναι τα βήματα των πολιτικών βιτρινών στα θέματα ενδιαφέροντος και συμφέροντος των παπάδων, τόσο πιο εύκολα θα τις καρφώνουν αυτές τις βιτρίνες στα κέρατά τους (οι τράγοι).
Να γίνουν τα «θρησκευτικά» θρησκειολογία; Ουάου! Μήπως είναι ευκολότερο να αλλάξει η ταμπέλα του υπουργείου όπου προΐσταται ο κ. Φίλης, και να γίνει «παιδείας και θρησκειολογίας»; Και γιατί όχι «παιδείας και ψυχολογίας», που θα ήταν και trendy;
Αυτά είναι θέματα που στις κοσμικές «δημοκρατίες» έχουν λυθεί πριν έναν αιώνα. Εδώ, ο πρωθυπουργός της «πρώτης, δεύτερης φοράς αριστεράς», εν έτει 2015 – 16, οφείλει την καρέκλα του και στην οικογενειακή φιλία (του) με τον αρχιβοσκό και τους προκάτοχούς του. Δεν χάνει, άλλωστε, την ευκαιρία αυτής της ζεστής (και) προσωπικής «χημείας».
Η αλήθεια είναι ότι το παλιότερο «κόμμα» στον «πολιτισμένο» κόσμο, η χριστιανική εκκλησία, όπου στριμώχτηκε πραγματικά αναγκάστηκε να κάνει κάποιες υποχωρήσεις. Αλλά δεν είναι εδώ τέτοια η περίπτωση. Και δεν είναι, σίγουρα, οι της «αριστεράς» οι επίφοβοι μεταρρυθμιστές.
Κανονικά (στοιχειωδώς) αυτό το «μάθημα των θρησκευτικών” θα έπρεπε να καταργηθεί εντελώς· και δεν είναι το μόνο. Όποιος θέλει να βρει έναν θεό ας το κάνει μόνος του. Κανονικά (στοιχειωδώς) κάθε φορά που θα γρύλιζαν οι βοσκοί και το ποιμνίο θα έπρεπε κάποιος να τους σφυρίζει στ’ αυτί σκασμός, γιατί θα σας φορολογήσουμε την ακίνητη περιουσία της εκκλησίας. Κανονικά (στοιχειωδώς) θα έπρεπε οι παπάδες να πάψουν να είναι δημόσιοι υπάλληλοι, και θα έπρεπε να πληρώνονται απ’ τους πιστούς (τους) αποκλειστικά. Κανονικά (στοιχειωδώς) αυτά θα έπρεπε να έχουν γίνει εδώ και δεκαετίες.
Με την πείρα του γιατί δεν έχει γίνει τίποτα απ’ αυτά, με την πείρα του ότι το ελληνικό κράτος είναι καθόλου τυχαία το πιο «φονταμελιστικό» από θρησκευτική άποψη στην ε.ε., οι βοσκοί γαυγίζουν εύκολα και άνετα με το παραμικρό.
Βοσκοί – τσοπανόσκυλα: είναι τόσο πιο θορυβώδη όσο μικρότερος είναι ο κίνδυνος… Άμα ζοριστούν σοβαρά, λουφάζουν.

_____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η πατρίδα είναι η πανάρχαιη γειτονιά μας στον κόσμο…


[IMG]

Μιχαήλ Μπακούνιν

«Το Κράτος δεν είναι Πατρίδα…. Η Πατρίδα αντιπροσωπεύει το ιερό και αδιαφιλονίκητο δικαίωμα κάθε ανθρώπου, κάθε ομάδας ανθρώπων, ενώσεων, κοινοτήτων, περιοχών, εθνών να αισθάνονται, να σκέπτονται, να θέλουν και να δρουν με τον δικό τους τρόπο, και ο τρόπος αυτός είναι πάντα το αναμφισβήτητο αποτέλεσμα μιας μακροχρόνιας ιστορικής εξέλιξης.
Υποκλινόμαστε, λοιπόν, στην παράδοση, στην ιστορία. Ή, καλύτερα, τις αναγνωρίζουμε όχι γιατί μας παρουσιάζονται σαν αφηρημένα εμπόδια που σχηματίστηκαν μεταφυσικά, νομικά και πολιτικά από τους σοφούς δασκάλους και ερμηνευτές του παρελθόντος , αλλά μόνο γιατί έχουν περάσει πραγματικά στο αίμα και στη σάρκα, στις αληθινές σκέψεις και τη θέληση των σημερινών λαών».
Η εθνική επιβίωση είναι υπεράνω ιδεολογιών, ταξικών διαφορών, προσωπικών αδικιών και συμφερόντων.
[IMG]
Του Διονύση Χαριτόπουλου
Το κράτος πιθανόν να είναι δίκαιο ή άδικο, ικανό ή ανίκανο, αφερέγγυο, αυταρχικό και σπανίως στοργικό να δέρνει τους συνταξιούχους, να μη σέβεται ζώντες και τεθνεώτες, να μεροληπτεί, να ψεύδεται, να εξαπατά, να χρηματίζεται, να τρομοκρατεί.Η πατρίδα είναι κάτι ακλόνητο, βαθύ και καθοριστικό για τον άνθρωπο.
Ένα γεγονόςπου έχει επιμελώς αποσιωπηθεί είναι ότι στις 16 Νοεμβρίου 1967 η Τουρκική Εθνοσυνέλευση κήρυξε τον πόλεμο εναντίον της Ελλάδας.

Συνέχεια

το νόημα του στυλ: ανανεωμένος μικροαστισμός…


Η ίδια “σιδηρά κυρία” (η Θάτσερ) που προτίμησε να διακινδυνεύσει την πρωθυπουργία της παρά να υποχωρήσει μπροστά τους ανθρακωρύχους και το κίνημα συμπαράστασης σ’ αυτούς, είχε την ιδέα να κάνει ένα δώρο στην αγγλική εργατική τάξη, εκεί στο πρώτο μισό της δεκαετίας του 1980. Να τους επιτρέψει να αγοράσουν (σε χαμηλές τιμές) τα back-to-back σπίτια, δημοτικής ιδιοκτησίας, που ήταν επί αιώνες το σήμα κατατεθέν της εργατικής κατοικίας στην αγγλία.
Γιατί αυτή η γενναιοδωρία; Η αγγλίδα νεοφιλελεύθερη πρωθυπουργός το δήλωσε καθαρά και ανοικτά: αν γίνουν ιδιοκτήτες των σπιτιών τους θα μικροαστικοποιηθούν. Τέλεια! Αυτό δεν ήταν μια καθόλου άσχημη ιδέα για την καπιταλιστική σταθερότητα στην αγγλία (όπως και παντού): μικροαστικοποίηση της εργατικής τάξης. Αυτό κι αν είναι η ιδανική συνταγή “εξαφάνισης”!
Πώς επιτυγχάνεται η μαζική μικροαστικοποίηση μέσα σ’ ένα συγκεκριμένο ιστορικό μοντέλο κοινωνικής οργάνωσης και σ’ ένα σύντομο χρονικό διάστημα; Δεν θα πρέπει να υπάρχει μια και μοναδική απάντηση, αλλά μάλλον μια γκάμα συγγενικών μεταξύ τους εκδοχών για το πως η ιδιοκτησία (ακόμα και ασήμαντων πραγμάτων) μπορεί να σημασιοδοτηθεί έτσι ώστε να γίνει συνειδησιακός καταλύτης.
Σε μια ανάλυσή τους που παρουσιάστηκε δημόσια στις 2 Μάρτη του 2011, με τίτλο νέες εργατικές φιγούρες, τα μητροπολιτικά συμβούλια αυτόνομων έδειξαν την ελληνική εκδοχή αυτής της μαζικής μικροαστικοποίησης. Αν και είναι φορτωμένη με ιστορικές ιδιαιτερότητες η ελληνική εκδοχή μαζικής μικροαστικοποίησης της εργατικής τάξης (και άρα “εξαφάνισής” της), αξίζει να θυμηθούμε μερικές απ’ τις παρατηρήσεις εκείνης της εισήγησης, πριν αντιμετωπίσουμε το ζήτημα κάπως γενικότερα:

Συνέχεια