Σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί…


pavlos

Από τη Μαρία Παρέντη

”Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μές στις σκιές
μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν’ακολουθήσεις
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις
εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί..”

KillahP

 

z

 

Ξημέρωνε 18 Σεπτεμβρίου του 2013, στο Κερατσίνι. Ένα τάγμα εφόδου με ρόπαλα, σιδηρογροθιές και μαχαίρια, ένα αυτοκίνητο που μπαίνει στο αντίθετο ρεύμα, ένα μαχαίρι σε ένα χέρι..στο νούμερο 60 της Παναγή Τσαλδάρη ένα μαχαίρι στην καρδιά του Παύλου.

Η είδηση μάς βρήκε να κοιμόμαστε. Κλήσεις στο κινητό και μηνύματα στο διαδίκτυο. Όταν το φευγιό αφορά κάποιον που ξέρεις είναι το μούδιασμα περίεργο. Δε διεκδικεί οικειότητα το πένθος , μα είναι περίεργο. Δεν πιστεύεις στην αρχή, παίρνεις τους πάντες να δεις. Δεν μπορεί, λες, θα διέρρευσε απλώς, θα είναι μια μακάβρια φήμη. Δεν μπορεί να πέθανε ο Παύλος. Πεθαίνουν οι Παύλοι; Γέμισε Παύλο η οθόνη. Μη, μην ανοίξεις την τηλεόραση,δε θα του άρεσε να τον πιάνουν στο στόμα τους ‘’αυτοί’’.

Η δολοφονία του Παύλου δεν ήταν τυχαία, οργανώθηκε και πραγματώθηκε σε 15 μόλις λεπτά ως δείχνουν τα μηνύματα και οι κλήσεις στα κινητά των δραστών, αλλά ο δέκτης ήταν συγκεκριμένος. Έτσι δρουν οι φασίστες, πολλοί μαζί και πάντα οπλισμένοι εκτελώντας άνωθεν εντολές.

Ο Παύλος είχε εμπνεύσει μόνος του τόσους αντιφασίστες, όσους φασίστες δεν μπορούσαν αυτοί να διανοηθούν ότι θα προσεγγίσουν όλοι τους μαζί . Και δεν ήταν οργάνωση σε κομματικούς σχηματισμούς και νεολαίες, ήταν καθαρή πάλη αντιφασιστική, καθώς ο Παύλος έβλεπε τους φασίστες να χώνουν τα βρώμικα χέρια τους στις εργατογειτονιές του Πειραιά. Το ύπουλο σχέδιό τους και τον τρόπο με τον οποίο πλησίαζαν παιδιά κι εργάτες , το είχε δει εξ αρχής, τότε που όλοι εμείς μάλλον το απαξιώναμε και λανθασμένα το θεωρούσαμε αμελητέο και γραφικό.

KillahP το ψευδώνυμό που είχε διαλέξει, εκ του “δολοφόνος του παρελθόντος” όπως δήλωνε ο ίδιος.

Το ζούσε το παρόν ο Παύλος. Την απογοήτευση και την αγανάκτηση τις έκανε τραγούδια. Μάζευε στιγμές κι έγραφε. Από το δρόμο και τη δράση δεν απείχε. Εκεί θα τον ξανασυναντούσες, σε μια πορεία αντιφασιστική. Σε όλα του αντι- ο ίδιος. «Δεν είναι για μας οι συμβάσεις μικρή μου», μιλούσε και γελούσαν τα μάτια του. Τραγουδούσε και ζούσε!

Ήταν σκληρή η δουλειά στη Ζώνη, δούλεψε κάμποσο καιρό εκεί. Τόσα χρόνια ο πατέρας λαμαρίνες στη Ζώνη κουβαλούσε – ο μαστρο-Τάκης με τ’ όνομα – καμάρωνε όταν του λέγανε για το γιο του. Ωραίοι οι άνθρωποι στο Πέραμα, τους έβαζε ο Παύλος στις ρίμες του, τους τραγουδούσε.

Η αδικία τον έζωνε τα τελευταία χρόνια. Πού ξεπήδησαν όλοι αυτοί οι φασίστες στις γειτονιές του Περαία του; Χρειαζόταν δράση, οργάνωση. Δε θα έμπαινε ποτέ του σε κομματικά καλούπια, μα ο αντιφασισμός ήθελε συσπείρωση, έπρεπε να λιώσεις παπούτσια στους δρόμους. Δεν τους φοβόταν ο Παύλος τους δρόμους, σε αυτούς αναζητούσε την αλήθεια και το δίκιο.

Ξημέρωνε 18 Σεπτεμβρίου του 2013, στο Κερατσίνι.Ένα μαχαίρι σε ένα βρώμικο χέρι…Τρία χρόνια χωρίς τον Παύλο..Τρία χρόνια μετά κι εμείς να περιμένουμε πότε θα φανεί στη σκηνή, σε κάθε αντιρατσιστικό, σε κάθε αντιφασιστικό φεστιβάλ..Σε πορείες σε δρόμους.. Να βλέπουμε κατάματα τους δολοφόνους του, ν’ακούμε να τον αποκαλούν ”θανόντα” κι εμείς εκεί..σε πείσμα σας γουρούνια..

Τρία χρόνια χωρίς τον Παύλο..τον Παύλο που δε μας είχε ανάγκη, μα τον είχαμε ρε διάολε εμείς..Σταθήκαμε ανήμποροι καιρών και περιστάσεων και δε μας το συγχωρώ..

Εκείνο το βράδυ, στάθηκε όπως όλοι όσοι τον γνώριζαν περίμεναν να σταθεί. Κατάλαβε πάλι τον κίνδυνο πολύ πριν γίνει αντιληπτός από τους γύρω, τούς απομάκρυνε για να τους προστατεύσει. Δεν έτρεξε, δεν έφυγε.. Λίγο πριν ο Γιώργος Ρουπακιάς, μέλος του πενταμελούς συντονιστικού οργάνου της τοπικής της Νίκαιας, καρφώσει τρεις φορές το μαχαίρι του στην καρδιά του Παύλου εκείνος φωνάζει ‘’Τι θα γίνει θα μας σκοτώσετε τώρα’’; Γύρω του δεκάδες ροπαλοφόροι ζητούν αίμα, λίγο πιο ‘κει τέσσερις ΔΕΛΤΑΔΕΣ κάνουν πως δεν ακούν και δε βλέπουν. Υποδεικνύει ο ίδιος το δολοφόνο του στους αστυνομικούς που εδέησαν να φτάσουν στο σημείο. Είναι πια αργά..

Οι δολοφόνοι του Παύλου ήταν εκπαιδευμένοι, θεωρούσαν πως η πράξη τους όπως και άλλες ανάλογες πράξεις τους στο παρελθόν θα απολαύσει την αντίστοιχη προστασία από τις αρχές. Εντολείς τους οι Πατέλης και Καζαντζόγλου, υπό την καθοδήγηση του Λαγού. Φυσικά τα πάντα διατάσσονται και από τον ‘’Αρχηγό’’ της οργάνωσης, Νίκο Μιχαλολιάκο.

Σκοπός ήταν να σταματήσει το αντιφασιστικό κίνημα στις γειτονιές, εκείνο το βράδυ ήταν ο Παύλος, αν τα πράγματα πήγαιναν ως είχαν σχεδιάσει, θα συνέχιζαν τις ψυχρές εκτελέσεις. Δεν περίμεναν ότι ο Φύσσας και νεκρός, θα ”οργάνωνε” αντιφασίστες.

Στη Μάγδα, στον Παναγιώτη και την Ειρήνη Φύσσα.

 

*Το παρόν κείμενο θα ήθελα να μην έχει γραφτεί ποτέ, να είναι εδώ ο Παύλος, να του παίρνω συνέντευξη για το επόμενο αντιρατσιστικό-αντιφασιστικό φεστιβάλ, να μου λέει ‘’Σταμάτα να φοβάσαι’’. Δεν του άρεσαν τα κείμενα και τα πολλά πολλά. Συγγνώμη ”αλάνι” μα ζητούν να σε μάθουν.. τωρινοί κι επόμενοι.


Aπό:http://www.nostimonimar.gr/skotosan-i-fasistes-to-gelasto-pedi/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s