“Antifa: Chasseurs de skins”, ένα πάντοτε επίκαιρο ντοκιμαντέρ…


Δεκαετία του ‘80 και στα φτωχά προάστια του Παρισιού η ανεργία μαστίζει τον περιθωριοποιημένο μειονοτικό πληθυσμό. Η κρατική βία και η καταστολή αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι μιας εποχής που σημαδεύτηκε από συγκρούσεις μεταξύ λευκών Γάλλων (κυρίως οπαδών του ακροδεξιού Front National) και μεταναστών, ή Γάλλων πολιτών που κατάγονταν από μετανάστες γονείς. Ήταν η εποχή όπου η Γαλλική ακροδεξιά κέρδιζε όλο και περισσότερο την υποστήριξη «αγανακτισμένων» Γάλλων πολιτών που είχαν αρχίσει να πιστεύουν πως οι μετανάστες ευθύνονται για όλα τα δεινά της χώρας τους. Φασιστικές συμμορίες μετατρέπουν περιοχές ολόκληρες σε απροσπέλαστα άβατα για μετανάστες ή σκουρόχρωμους Γάλλους πολίτες. Οι ρατσιστικές επιθέσεις πολλαπλασιάζονται. Όμως δεν θα μείνουν αναπάντητες. Οι πρώτες αντιφασιστικές (antifa) ομάδες κρούσης οργανώνονται. Η γαλλική punk σκηνή ανθίζει παράλληλα.

Το ντοκιμαντέρ Antifa: Chasseurs de skins (2008) μεταφράστηκε και προβλήθηκε στη κατάληψη libertatia το Σεπτέμβρη του 2010, στα πλαίσια του ανοίγματος της συζήτησης για τη μορφολογία του αντιφασιστικού αγώνα. Με ελληνικούς υπότιτλους.

_____________________________________________________________

Από:http://www.hitandrun.gr/antifa-chasseurs-de-skins-ena-pantote-epikero-ntokimanter/

Ωρίμανση και ενσωμάτωση του θεάματος (1) (2) (3)…


βιετνάμ

Ωρίμανση και ενσωμάτωση του θεάματος 1.

Αυτή η φωτογραφία σήμερα δεν λέει τίποτα· κι ας μην υποκριθεί κανένας ότι σοκάρει. Θα ήταν, μάλιστα, εντελώς αδιάφορη αν η δημοσιοποίησή της (κάπου στο facebook) δεν ενέπιπτε στα αυτόματα, ηλεκτρονικό-ρομποτικά φίλτρα της εταιρείας, για την αντιμετώπιση της παιδικής πορνογραφίας (!)«Παιδική πορνογραφία» αυτή η φωτογραφία απ’ τον πόλεμο του αμερικανικού κράτους στο βιετνάμ; Η Ιστορία, επενδυδεμένη εδώ τεχνολογικά, γελάει σαρδόνια – σε βάρος μας.
Αυτή η φωτογραφία δείχνει πιτσιρίκια να τρέχουν κλαίγοντας σ’ ένα δρόμο, ενώ πίσω τους είναι αμερικάνοι στρατιώτες. Ακόμα πιο πίσω καίγεται το χωριό τους από βόμβες ναπάλμ. Το κοριτσάκι που σπαράζει στη μέση της φωτογραφίας (η 9χρονη τότε Kim Phuc) είναι γυμνό επειδή τα ρούχα του είχαν αρπάξει φωτιά απ’ την εμπρηστική βόμβα. Κάποιοι (πιθανόν οι αμερικάνοι στρατιώτες πίσω της) την λυπήθηκαν και της τα έβγαλαν. H πιτσιρίκα είχε ήδη εγκαύματα στην πλάτη…
Καλοκαίρι του 1972. Αυτά τα πιο πάνω, μαζί με την φωτογραφία, σαν ντοκουμέντο και απόδειξη του «τι κάνει ο στρατός μας εκεί» αντίκρυσαν έκπληκτοι έως ντροπιασμένοι πολλοί λευκοί αμερικάνοι εκείνη την ημέρα του Ιούνη στην πρώτη σελίδα των New York Times.
Παιδική πορνογραφία;
Εκείνοι απ’ το αντιπολεμικό κίνημα στις ηπα που έχουν μνήμες από τότε λένε, και άδικο δεν έχουν, ότι η φωτογραφία άλλαξε την «ιδέα» των συντηρητικών αμερικάνων για τον πόλεμο στο βιετνάμ και την συμμετοχή του στρατού τους εκεί. Το ρωμαλέο ήδη αλλά μειοψηφικό και συκοφαντημένο αντιπολεμικό κίνημα φούντωσε μετά απ’ την δημοσιοποίηση εκείνης της φωτογραφίας. Στο πρωταρχικό ακόμα τότε θεαματικό περιβάλλον του πρώτου κόσμου, το γυμνό πιτσιρίκι και όλα τα υπόλοιπα μαζί του, πίσω οι αμερικάνοι στρατιώτες και απόμα πιο πίσω οι φωτιές, όλα αυτά ήταν αδύνατο να χωνευτούν.
Παιδική πορνογραφία;
Μετά το 1972 δεν ήταν δύσκολο να βρει κανείς συνηγορία στη δημοσιοποίηση αυτής της φωτογραφίας, και στη δύναμή της. Ήταν η δύναμη της (φωτογραφικής) αλήθειας που ανάγκασε μια μεγάλη μάζα λευκών μικροαστών προτεσταντών αμερικάνων, υποστηρικτών ως τότε του «πολέμου κατά των κόκκινων», να βγουν (μεταφορικά) απ’ τα ρούχα τους. ΑΥΤΟ ΟΧΙ!! ΑΥΤΟ δεν μπορούσαν να το δικαιολογήσουν στις συνειδήσεις τους…

Συνέχεια

Κορνήλιος Καστοριάδης: Ο μύθος της παράδοσης…


kastoriadis

Τι σημαίνει το γεγονός ότι διερωτώμεθα για τη σχέση μας με την παράδοση; Ότι κατά κάποιον τρόπο έχουμε βγει απ’ την παράδοση. Αυτό το καταλαβαίνουμε πρώτα-πρώτα εμπειρικά. Οι φυλές και οι λαοί που έχουν μείνει κλεισμένοι μέσα στην παράδοσή τους δεν βλέπουν καν την παράδοση σαν παράδοση: ζουν μέσα σε αυτήν και θεωρούν την παρούσα ζωή τους σαν συνέχεια ενός αμετάβλητου τρόπου ζωής.

Και μπορούμε να το καταλάβουμε και λογικά: για να διερωτηθούμε για τη σχέση μας με την παράδοση πρέπει η σχέση αυτή να έχει γίνει, περισσότερο ή λιγότερο προβληματική, πρέπει να έχει δημιουργηθεί μια απόσταση απ’ την παράδοση. Απόσταση δεν σημαίνει απεμπόληση ή λησμονιά.

Σημαίνει και άλλου είδους παρουσία και άλλου είδους σχέση. Μια σύντομη ανασκόπηση της ανθρώπινης ιστορίας μας δείχνει ακριβώς δυο κύριους τύπους σχέσης με την Παράδοση. Ο πρώτος που ασφαλώς πρέπει να ήταν και μόνος για εκατοντάδες χιλιάδες χρόνια μέχρι την 1η χιλιετία π.χ., είναι ο τύπος των αρχαϊκών (ή πρωτόγονων ή αγρίων) κοινωνιών. Αν στηριχτούμε στη γνώση που έχουμε για τέτοιου τύπου κοινωνίες από την εθνολογία (που τις μελέτησε τους δυο τελευταίους αιώνες), θα συνάγουμε ότι σε αυτές τις κοινωνίες, τρόπος ζωής, έθιμα, οργάνωση, τεχνική, διαβιβάζονται σχεδόν αναλλοίωτα από γενιά σε γενιά. Ανεπαίσθητες αλλοιώσεις βέβαια συνεχώς εμφανίζονται, αλλιώς δεν θα υπήρχε διάκριση ανάμεσα στις διάφορες ηωλιθικές, παλαιολιθικές και νεολιθικές εποχές.

Αλλά οι κοινωνίες αυτές δεν έχουν συνείδηση αυτών των αλλοιώσεων. Πιστεύουν ότι από τότε που υπάρχει η φυλή τους, η ζωή τους και οι νόμοι τους έμειναν οι ίδιοι.Βέβαια από όσο ξέρουμε, όχι μόνο υπάρχει μια συνείδηση του χρόνου και της διαδοχής των γενεών, αλλά υπάρχει και μια μυθική παράσταση ενός πρώτου χρόνου ή «πρώτης στιγμής», στιγμής δημιουργίας και του κόσμου και της ίδιας της φυλής. Αυτή αποδίδεται σε έναν ή πολλούς θεούς και σε έναν ή πολλούς «ήρωες» ή προγόνους, που έθεσαν μια για πάντα τους νόμους, την τάξη και την οργάνωση του κόσμου και της φυλής. Οι δημιουργοί αυτοί, θείοι ή ανθρώπινοι, έχουν πάντως μια ιερή φύση που φυσικά μεταβιβάζουν και στα δημιουργήματά τους. Από αυτά απορρέει άμεσα ο ιερός χαρακτήρας των θεσμών της φυλής, που κάνει ιερόσυλη και βλάσφημη κάθε ιδέα μεταβολής τους. Οι θεσμοί, όπως ο τρόπος ζωής, είναι κυριολεκτικά καθιερωμένοι μια για πάντα λόγω της ιερής προέλευσής τους.

Συνέχεια

Ηλίας Πετρόπουλος: Αγαπώ τα τσογλάνια…


«Δυστυχώς οι μικροαστοί χαράσσουν την μοίρα της Ελλάδος. Αυτά τα αήττητα κνώδαλα ήταν, είναι και θα είναι ανεπίδεκτα αισθητικής διαπαιδαγωγήσεως» 

«ΑΓΑΠΩ ΤΑ ΤΣΟΓΛΑΝΙΑ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΧΑΣΙΚΛΕΣ, τους κλέφτες, τις πουτάνες, τους ρεμπέτες και τους πούστηδες γιατί μάχονται κάθε μορφή εξουσίας και τους αγαπώ πιο πολύ γιατί τα καταφέρνουν και επιζούν κόντρα στην αστυνομία, κόντρα στον ποινικό νόμο, κόντρα στην απαίσια ηθική των μικροαστών, κόντρα στον φλογερό εαυτό τους»

«ΣΤΟΝ ΚΑΙΡΟ ΜΑΣ ΠΙΑ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ ΟΛΑ ΓΡΑΦΟΝΤΑΙ, αφού όσο καθαρότερα βλέπουμε τόσο αγνότερα ζούμε. Οι μετριοπαθείς είναι ψεύτες. Οι ριζοσπαστικές ιδέες οι μόνες ιδέες. Κατέχω σημαίνει ψυχορραγώ. Εκείνοι, που λόγω αρμοδιότητος, διώκουν τους συγγραφείς ας μάθουν, επιτέλους, να τους βλέπουνε με προοπτική μερικών δεκαετιών. Εξάλλου, ποιος συγγραφεύς δέχεται άλλην εξουσίαν έξω από την εξουσία της καρδιάς του; Οι συγγραφείς γνωρίζουν κάλλιστα πως θεωρούνται περιττοί. Ακριβώς γι αυτό ταυτίζουν τα ιδεώδη με τα πεπρωμένα τους. Εκάς οι ηθικολόγοι».

«ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ, ΤΩΡΑ ΠΙΑ, ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΡΑΦΟΥΝ ΟΜΟΡΦΑ, αλλά σκληρά. Δυστυχώς οι μικροαστοί χαράσσουν την μοίρα της Ελλάδος. Αυτά τα αήττητα κνώδαλα ήταν, είναι και θα είναι ανεπίδεκτα αισθητικής διαπαιδαγωγήσεως. Κι έτσι στην αλλοπρόσαλλη χώρα μας, ων Έλλην, πρέπει διαρκώς να πείθεις ότι είσαι όντως Έλλην. Οι άνθρωποι με τα επίχρυσα μανικετόκουμπα ωθούν τους συγγραφείς στην αυτοκτονία. Των μικροαστών το πνεύμα διέβρωσε την πατρίδα. Η φύτρα και η φύση του Έλληνος απέβη ολοκληρωτική. Φασίστριες πρωταρχικές οι μανάδες μας. Οι Έλληνες αγνοούν την κριτική, άρα τον διάλογο. Ανέκαθεν ο λαός υφίσταται για να χρησιμοποιείται.»

Συνέχεια

Σκοτώσαν οι φασίστες το γελαστό παιδί…


pavlos

Από τη Μαρία Παρέντη

”Είχε τέρατα με παράξενες στολές
που παραμονεύαν πάντοτε κρυφά μές στις σκιές
μην κοντοσταθείς αν πρόκειται ν’ακολουθήσεις
τα δόντια σφίξε γερά και μη δακρύσεις
εγώ το πήγα και το έφτασα στο τέρμα
κι όπως γράφουν στα βιβλία οι παλιοί σοφοί
όταν θα φτάσει ο ήλιος στο τελευταίο γέρμα
θα βάλουνε φωτιά από ψηλά οι αετοί..”

KillahP

Συνέχεια