Gloria…


patti-gloria

Dj της ημέρας, ο Γιώργος Θεοχάρης

Σ’ ένα προβάδικο κάπου στη Δυτική Αθήνα, στα τέλη της δεκαετίας του ’70, τα ιδρυτικά μέλη του πολλά υποσχόμενου συγκροτήματος Deep για Ντιπ συσκέπτονται. Αυτός με τις μπαγκέτες είναι προφανώς ο ντραμίστας. Αυτοαποκαλείται L. HoC (το προφέρει «Ελ Χοκ» και ισχυρίζεται ότι βγαίνει από τα αρχικά της φράσης «LittleHands of Concrete». (Εντάξει, ντραμίστας είναι, δεν το παρεξηγούμε.) Ο άλλος, ο παιδοβούβαλος, είναι ο μπασίστας. Αυτός κυκλοφορεί ως Three Β («Bass, Booze &Balls» θα μας εξηγούσε, αν τον ρωτούσαμε). Και ο τρίτος, ο Beau Brummell του συγκροτήματος, και ο μεγαλύτερος σε ηλικία (πατημένα τα 19), είναι ο κιθαρίστας· καλλιτεχνικό ψευδώνυμο: Ροζ.

Και τι έχουν πάθει και συσκέπτονται, αντί να δοκιμάζουν τα όριά τους στα ντεσιμπέλ; Έχουν πάθει σύγχυση: Ξέρουν πια να παίζουν (κάπως), έχουν έτοιμα τουλάχιστον 20 τραγούδια (συνολικής διάρκειας κάτι παραπάνω από 30 λεπτά), αλλά ακόμα δεν έχουν τολμήσει να βγουν στη σκηνή. Γιατί; Γιατί είναι φάλτσοι, άφωνοι, ψάρια – γι’ αυτό! Τότε, γιατί δεν παίρνουν έναν τραγουδιστή από την πιάτσα να κάνουν τη δουλειά τους; Ή –ακόμα καλύτερα– τραγουδίστρια! Μα, αυτό ακριβώς έκαναν. Εξού και η περισυλλογή.

Έβαλαν μια αγγελία στα δύο μουσικά περιοδικά της εποχής, ζητώντας «γυναίκα γιαlead vocalist σε ανερχόμενο πανκ-ροκ συγκρότημα». Απάντησε μία όλη κι όλη. Στο τηλέφωνο ακουγόταν μικρή, αλλά με ωραία, βραχνή φωνή. Είπαν να τη δοκιμάσουν, τι είχαν να χάσουν; (Είχαν, αλλά δεν το ήξεραν – ακόμα. Να γιατί αυτή την ερώτηση πρέπει να την κάνει κανείς μόνο όταν ξέρει την απάντηση.)

Η ακρόαση έχει μόλις τελειώσει. Η μοναδική υποψήφια τούς τραγούδησε το “Gloria” στην εκδοχή της Patti Smith. Ακαπέλα (γιατί δεν ξέρουν να το παίζουν – δεν κάνουν διασκευές, παίζουν μόνο τα δικά τους· «μόνο έτσι έχει νόημα», λένε μεταξύ τους μήπως πειστούν κι οι ίδιοι).

Η μικρή (ας την πούμε Gloria, τιμής ένεκεν) το είχε πει άψογα. Τους κάνει. Ίσως και να τους παρακάνει: αυτό είναι το πρόβλημα. Ποιο; Μα η ίδια η Gloria! Δεν φτάνει που όντως τραγουδάει, είναι και πανέμορφη από πάνω! Μια μεταφυσική απάντηση στις εφηβικές προσευχές τους. Η απόδειξη για την ύπαρξη, τελεία! Και οι τρεις τους ξέρουν ότι η λογική λέει να της δώσουν τη “δουλειά”, αλλά διαισθητικά ξέρουν επίσης ότι αυτή (Αυτή!) θα είναι και η αρχή του τέλους (και, δεδομένου ότι βρίσκονται ακόμα εντελώς στην αρχή –μεσοτοιχία με την ανυπαρξία–, τους έρχεται κομμάτι δύσκολο να πέσουν με τη μία από το «καλώς σας βρήκαμε» στο «άντε, να πηγαίνουμε σιγά σιγά». Γιατί, αν την πάρουν, το τέλος τους είναι προδιαγεγραμμένο: είτε η Gloria θα τους επισκιάσει είτε κάποιος θα την ερωτευτεί, γεγονός που με μαθηματική ακρίβεια θα τους διαλύσει· είτε και τα δύο μαζί.

Αυτά έχουν ήδη πει μεταξύ τους με το που έφυγε η Gloria για να τους αφήσει ν’ αποφασίσουν. Και τώρα σκέφτονται τι να κάνουν. Δύσκολη απόφαση; Μπα· τα κουκιά είναι μετρημένα, το ξέρουν.

«Εντάξει, να την πάρουμε», λέει ο Ροζ. «Ας μας καπελώσει».

«Μέσα», συμφωνεί ο Three Β.

«Παραμέσα», συμπληρώνει L. HoC, πετώντας τις μπαγκέτες στον αέρα.

«Υπό έναν όρο», συνεχίζει ο αρχηγός Ροζ.

Δραματική παύση.

«Απαγορεύεται να την ερωτευτούμε!»

Σιωπή από τους άλλους δύο. Βαριά η κουβέντα. Αφού την έχουν ήδη ερωτευτεί!

Μετά από σκέψη πολλή, ο Three Β λέει: «Δεν το διαλύουμε από τώρα; Πιο εύκολο μου φαίνεται!»

Κι άλλη παύση. Μέχρι που πετάγεται ο L. HoC και ρίχνει στο τραπέζι μια συζητήσιμη λύση: «Κι αν την ερωτευόμασταν και οι τρεις μαζί;»

Χμ, νέες προοπτικές! Θα το σκεφτούν. Η νύχτα προμηνύεται μεγάλη (σε αντίθεση με το καλλιτεχνικό τους μέλλον). Αλλά θ’ αποφασίσουν το σωστό. Και θα πουν κι ένα τραγούδι.

_____________________________________________________________

Από:https://dimartblog.com/2016/09/14/gloria/

ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΑΚΑΣ, ΤΟΥ ΡΟΜΠΕΡΤΟ ΜΠΟΛΑΝΙΟ…


Αποτέλεσμα εικόνας

Μετάφραση: Nathalie

Πηγή: http://universo2666.blogspot.gr/

Πρ. Πηγή: http://www.letraslibres.com/mexico/discurso-caracas-venezuela

Πάντα είχα πρόβλημα με τη Βενεζουέλα. Ένα πρόβλημα παιδικό, καρπός της άστατης εκπαίδευσής μου, ελάχιστο πρόβλημα, αλλά πρόβλημα παρ’ όλα αυτά. Ο πυρήνας αυτού του προβλήματος είναι λεκτικής και γεωγραφικής φύσης. Επίσης είναι πιθανό να οφείλεται σε ένα είδος μη διεγνωσμένης δυσλεξίας.

Δε θέλω να πω με αυτό πως η μητέρα μου δεν με πήγαινε ποτέ στο γιατρό, αντιθέτως, ως τα δέκα υπήρξα επιμελής επισκέπτης ιατρείων ως και νοσοκομείων, αλλά από εκεί και πέρα η μητέρα μου πίστεψε πως πια ήμουν επαρκώς δυνατός για να τα αντέξω όλα. Αλλά ας επιστρέψουμε στο πρόβλημα. Όταν ήμουν μικρός έπαιζα ποδόσφαιρο. Το νούμερό μου ήταν το 11, το νούμερο του Πέπε και του Ζαγκάλο στο Μουντιάλ της Σουηδίας και υπήρξα ενθουσιώδης παίκτης, αλλά αρκετά κακός, παρόλο που το καλό μου πόδι ήταν το αριστερό και υποτίθεται πως οι λεφτ δεν είναι παράταιροι σε έναν αγώνα. Στην περίπτωσή μου δεν ήταν βέβαιο, ήμουν παράταιρος σχεδόν πάντα, παρόλο που μια στις τόσες, μια φορά στους έξι μήνες για παράδειγμα, έκανα έναν καλό αγώνα και ανακτούσα τουλάχιστον ένα μέρος από το τεράστιο χαμένο κύρος. Τα βράδια, όπως είναι φυσικό, πριν αποκοιμηθώ, σκεφτόμουν και γυρόφερνα την αξιοθρήνητη κατάστασή μου ως ποδοσφαιριστή. Και τότε ήταν που είχα την πρώτη συνειδητή υπόνοια της δυσλεξίας μου.

Συνέχεια

Γαλλία: Η εργατική τάξη δεν καταθέτει τα όπλα! …


Ο αντεργατικός νόμος ψηφίστηκε… χωρίς τον «ξενοδόχο»

%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%b2%ce%b9%ce%b12

Μπορεί τον περασμένο Ιούλη η γαλλική κυβέρνηση να επέβαλε, παρά τις πολύμηνες, μαζικές, λαϊκές αντιδράσεις, τον αντεργατικό νόμο, αλλά η γαλλική εργατική τάξη, η νεολαία, οι άνεργοι, δεν κατέθεσαν τα όπλα. Χθες, δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι βγήκαν και πάλι στους δρόμους πολλών πόλεων της Γαλλίας για να διαδηλώσουν ξανά την αντίθεσή τους στην «μεταρρύθμιση της αγοράς εργασίας» που τσακίζει εργασιακά και ασφαλιστικά δικαιώματα και επεκτείνει την «ευελιξία», δηλαδή την σύγχρονη εργασιακή σκλαβιά.

Οπως αναμεταδίδει το ΑΠΕ, για 14η φορά, οι διαδηλωτές κατέκλυσαν τους δρόμους του Παρισιού και άλλων εκατό πόλεων, ζητώντας να αποσυρθεί στο σύνολό του ο νόμος, τον οποίο υπερασπίζεται η σοσιαλδημοκρατική κυβέρνηση.

Το κράτος απάντησε, ως είθισται, με άγρια καταστολή, με την αστυνομία να χρησιμοποιεί αφειδώς χημικά και βομβίδες κρότου-λάμψης.
Στη Νάντη και τη Ρεν, δύο πόλεις της δυτικής Γαλλίας, σημειώθηκαν επίσης συγκρούσεις των διαδηλωτών με αστυνομικούς. Στο Μπελφόρ, στα ανατολικά, η κινητοποίηση εξελίχθηκε σε διαδήλωση των εργαζομένων του ομίλου Alstom που ζητούν να μην κλείσει το τοπικό εργοστάσιο, το «λίκνο» της εμβληματικής υπερταχείας TGV. Η διεύθυνση επιθυμεί να μεταφέρει την παραγωγή σε άλλες μονάδες.

%ce%b3%ce%b1%ce%bb%ce%bb%ce%b9%ce%b1-%ce%b2%ce%b9%ce%b1

Ο επικεφαλής του συνδικάτου CGT Φιλίπ Μαρτινέζ ανέφερε ότι θα ακολουθηθούν πλέον άλλες οδοί διαμαρτυρίας, μεταξύ άλλων και η προσφυγή στη δικαιοσύνη. Τα συνδικάτα ελπίζουν ότι θα μπλοκάρουν τις επιχειρησιακές συμφωνίες, στις οποίες δίνει προτεραιότητα ο νόμος αυτός έναντι των κλαδικών συλλογικών συμβάσεων εργασίας.

Οκτώ μήνες πριν από τις προεδρικές εκλογές, η διαδήλωση είχε επίσης ως στόχο να συνεχιστούν οι πιέσεις απέναντι στην κυβέρνηση.

«Βρεθήκαμε αντιμέτωποι με μια εντελώς αδιάλλακτη κυβέρνηση. Ασφαλώς θα πληρώσει το τίμημα στις εκλογές και σε όλα τα επίπεδα», προέβλεψε η Σεσίλ Γκοντάρ-Λαλάν, του συνδικάτου Solidaires.

____________________________________________________________

Aπό:http://www.toperiodiko.gr/%CE%B3%CE%B1%CE%BB%CE%BB%CE%AF%CE%B1-%CE%B7-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AE-%CF%84%CE%AC%CE%BE%CE%B7-%CE%B4%CE%B5%CE%BD-%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B5%CE%B9-%CF%84/#.V9xOT1SLQ2q

Η πηγάδα – 5. Η ταυτότητα των νεκρών…


Το 1945 και ενώ τα σύννεφα του εμφυλίου αρχίζουν να σκεπάζουν την Ελλάδα, ο ιατροδικαστής Δημήτριος Καψάσκης αναλαμβάνει να εξετάσει τα πτώματα που βρίσκονται ριγμένα στην πηγάδα. Πριν συνεχίσουμε, αξίζει τον κόπο να πούμε δυο λόγια γι’ αυτόν τον ιατροδικαστή, ο οποίος υπήρξε πάντοτε ο αγαπημένος τής κάθε εξουσίας.

Κατά περίεργο τρόπο, ο ιατροδικαστής Δημήτριος Καψάσκης (1908-1989) δεν εξέδωσε ποτέ γνωμάτευση η οποία θα στενοχωρούσε την εκάστοτε κυβέρνηση. Για τον Σωτήρη Πέτρουλα βεβαίωσε ότι ο θάνατός του προήλθε από ασφυξία λόγω δακρυγόνων. Για τον Νικηφόρο Μανδηλαρά πιστοποίησε ότι πνίγηκε από ατύχημα, αναγκάζοντας τον Γεώργιο-Αλέξανδρο Μαγκάκη να τον καταγγείλει στο δικαστήριο «διά τας ψευδορκίας και τα άλλα εγκλήματα περί τα έγγραφα που έχει διαπράξει» (Γ.Θ.Κρεμμύδας, «Οι άνθρωποι της χούντας μετά την δικτατορία«, Εξάντας, 1984). Στο πτώμα της Ευγενίας Λιβανού-Νιάρχου παρέβλεψε τους μώλωπες και τα σημάδια πάλης και προσδιόρισε την αιτία τού θανάτου της σε υπερβολική δόση ηρεμιστικών χαπιών. Στο δε τροχαίο ατύχημα που προκάλεσε τον θάνατο του στρατηγού Στέφανου Σαράφη, δεν σημείωσε τίποτε παράξενο, παρ’ ότι η Μάριον Σαράφη βεβαιώνει στο βιβλίο της «Ο στρατηγός Σαράφης όπως τον γνώρισα» ότι κατά την αυτοψία ακούστηκε να λέει πως το αυτοκίνητο «φαίνεται σαν να είχε βάλει στόχο τον στρατηγό». Οι άριστες σχέσεις τού Καψάσκη με την εξουσία δεν διαταράχθηκαν ούτε κατά την περίοδο της χούντας.

 

Από παντού στον Μελιγαλά: Διαβολίτσι 7 χλμ, Καρνάσι 15 χλμ, Ψάρι 22 χλμ, Πεταλίδι 40 χλμ…
Όλως τυχαίως, από τα 21 ονόματα των Τσουκαλέικων, τα 17 ανήκουν σε στρατιώτες.

Συνέχεια

Τρέξε ανθρωπάκο, τρέξε…


%cf%84%cf%81%ce%ad%ce%be%ce%b5-%ce%b1%ce%bd%ce%b8%cf%81%cf%89%cf%80%ce%ac%ce%ba%ce%bf

Εγώ τρέχω, εσύ τρέχεις, αυτός τρέχει. Πολύ, περισσότερο, άπειρα. Να προλάβω, να προλάβεις, να προλάβει την ροή της πληροφορίας, σε όλη της την απροσμέτρητη ταχύτητα. Διάσπαση προσοχής, έλλειψη συγκέντρωσης, μη αφομείωση της πληροφορίας, διογκούμενη ανικανότητα της μετατροπής της σε γνώση. Ένας νέος Μεσαίωνας. Τότε οι πληροφορίες απειροελάχιστες, οπότε και η δυνατότητα αποκόμισης γνώσης ισχνή. Τώρα οι πληροφορίες αναρίθμητες, άρα και η δυνατότητα αποκόμισης γνώσης ισχνότερη. Αμφιβάλλετε; Ας δούμε ένα απλό παράδειγμα. Ένα παιδί, μια απόχη, μια λίμνη. Αν η λίμνη περιέχει απειροελάχιστα ψάρια, το παιδί ή δεν θα πιάσει καθόλου ή, αν είναι ικανός ψαράς, θα πιάσει ένα ή ελάχιστα. Αν, όμως, η λίμνη είναι γεμάτη με κοπάδια ψαριών, τόσα πολλά που θα μπορούσες, ως σχήμα λόγου, «να βαδίσεις κι επάνω τους», κάθε φορά που το παιδί θα ανεβάζει την απόχη, θα είναι τόσο μεγάλο το βάρος της από τα ψάρια, που θα είναι, τις περισσότερες φορές, αδύνατο να τη σηκώσει. Ωστόσο, ακόμη και στις ελάχιστες περιπτώσεις που τα καταφέρνει, χρειάζεται ατελείωτο χρόνο και υψηλού επιπέδου ικανότητες, να ξεχωρίσεις τα βρώσιμα ψάρια από τα εντελώς άνοστα ή, ακόμη χειρότερο, τα δηλητηριώδη. Άσε που, κάθε φορά που ανεβάζει την ψαριά, κινδυνεύει να πάρει την απόχη σε κομμάτια παραμάσχαλα. Και μην μπερδεύεστε. Ένα μυαλό διαθέτουμε, μια απόχη. Ούτε δίχτυα, ούτε δυναμίτη (ευτυχώς!). Η μνήμη μας ομοιάζει ήδη με χιλιοδιάτρητη παραπεταμένη γαλότσα. Στο τέλος, μιας και παραμένουν ακόμη τα τατουάζ στη μόδα, θα «χτυπάμε» tattoo, όσα δεν θέλουμε ή δεν πρέπει να ξεχάσουμε. Όπως o Leonard Shelby, στην δυστοπική ταινία Memento. Ουαί τοις αποβλακωμένοις.

Πόντιξ ο Σισύφειος


Από:https://anarchypress.wordpress.com/2016/09/16/%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%BE%CE%B5-%CE%B1%CE%BD%CE%B8%CF%81%CF%89%CF%80%CE%AC%CE%BA%CE%BF-%CF%84%CF%81%CE%AD%CE%BE%CE%B5/

Μια κοινωνία εργαζομένων χωρίς εργασία…


Promotional photograph to be used only in conjunction with the film MANUFACTURED LANDSCAPES, a Zeitgeist Films release.

**Πρόκειται για το 1ο μέρος του κειμένου «Ένα σπάνιο εμπόρευμα: για την άνοδο και την πτώση της εργασίας», Κοινοί Τόποι: σχόλια για τον ψυχισμό της εποχής, τχ. 1 (2016), σσ. 73-81.

Όταν η σιωπή που περιβάλλει την ανεργία σπάει, τότε ο καθένας έρχεται αντιμέτωπος με μια πρωτοφανή αμηχανία, με μια έλλειψη ίσως ερμηνευτικών σχημάτων και αναλυτικών κατηγοριών ικανών να συσχετίσουν το ανθρωπολογικό με το οικονομικό, το συγκεκριμένο με το αφηρημένο, την ψυχική κατάσταση με την αριθμητική καταμέτρηση. Αποτέλεσμα αυτής της αμφισημίας των λογικών σχηματισμών είναι μια αδυναμία διαύγασης των αιτιών και των αιτιατών της μαζικής ανεργίας, που σαν φαινόμενο παίρνει ανεξέλεγκτες διαστάσεις. Το σίγουρο είναι πως υπάρχει μια συμπάθεια και μια αγωνία για τους ανέργους, όσο είναι απομακρυσμένοι στον αρκτικό πόλο των στατιστικών στοιχείων, μια προσπάθεια να θυματοποιηθούν και ίσως μέσω αυτής της διαδικασίας να γίνουν και όπλο καταγγελίας ενάντια στις κυβερνητικές πολιτικές. Όμως, όταν η έκφραση της αφηρημένης λύπησης αποκτά σάρκα και οστά και εντοπίζεται μέσα στην κόλαση του πραγματικού, τότε οι όροι αντιστρέφονται. Εκεί που το πρόβλημα αρχίζει να σκουντάει τους ενσωματωμένους στην αγορά εργασίας, τότε είναι αναγκαία η εμφάνιση ενός ιδεολογικού αμυντικού μηχανισμού που θα μεταβιβάσει στους ανέργους όλα τα άγχη και όλη την πίεση της οικουμένης, ξεκινώντας από αιτιάσεις περί ατυχίας, προσωπικής ανεπάρκειας και έλλειψης εργασιακής πείρας και καταλήγωντας σε μια αντιπαρασιτολογική κλινική μελέτη που σκοπεύει στην κάθαρση του σώματος από το μικρόβιο της «τεμπελιάς».

Συνέχεια