«Διάφανα Κρίνα» – Tα ξινά και απελπιστικά δημόσια αντίο…


wpid-wp-1473585183462.png

Μια εποχή μακρινή, το 2000, πριν η αγορά αποκτήσει τον χειραγωγικό χαρακτήρα του αναγκαίου ( κακού), ανθίσανε στο μουσικό μας τοπίο κρίνα διάφανα, με την πεμπτουσία μιας βιωματικής διαδρομής που διαμορφώνεται από τα καλλιτεχνικά κελεύσματα και τα διαμορφώνει, με έναν εξαίρετο στιχουργό, τον Παντελή Ροδόστογλου, για αθέατο leader των μυσταγωγικών καταδρομών σε μια άλλη απόλαυση, την βαθιά υπαρξιακή διαμαρτυρία, την απογείωση που αφήνει πίσω της την άκατο του πόνου των σωμάτων και βυθίζεται στον διονυσιασμό, όχι σαν παράκρουση, αλλά με όλα τα εργαλεία και την εμπειρία των χωροχρονικών αλπινιστών. Και αυτό αφορούσε μια κοινότητα λίγο περισσότερων από λίγους, με προτεταμένα τα τείχη στην μαρκετινίστικη συναισθηματολογία, και τη στρέβλωση από την ξεθυμασμένη αναπαραγωγή των Μ.Μ.Ε. Ήταν πειστικά καθαρό, με μεγάλο βαθμό εστετικής αλκοόλης, και εμπορευόταν σε επιλεγμένες κάβες.
Όμως η όλη επικοινωνιακή καμπάνια, βασισμένη στην αρρώστια του Ανεστόπουλου, κόλλησε σε αυτό το καθαρό τις επιδημικές νοητικές ασθένειες της εποχής μας, έθιξε τον δικαιωμένα εστετίστικο χαρακτήρα τραγουδιών και συγκροτήματος, εν ονόματι μιας αγοραίας ανθρωπιάς, αυτής που απενοχοποιεί όλη την μπαναλιτέ, και ισοσταθμίζει τα κατακτημένα ύψη του συγκροτήματος με την καταναλωτική εκδίκηση των «απλών» ανθρώπων που ακούνε περισσότερο τις ειδήσεις «ωσάν να καθαρίζουνε κρεμμύδια» και ξώφαλτσα και τα τραγούδια που πέφτουν σαν χαλιά να τα πατήσεις, ή ένα σύντομο αποσπασμά τους για να τονίσει ή να αμβλύνει τα όσα σημαντικά και ανήκουστα έχουν να προσφέρουν στον τζόγο της πληροφόρησης, της παραπληροφόρησης – και ποιο το αναμεσά τους – τα τραγούδια.

Συνέχεια

43 χρόνια μετά: Το πείραμα και το μάθημα της Χιλής…


Το πιο… προφανές πραξικόπημα της CIA που έθεσε τέλος στις αυταπάτες περί «ειρηνικής συνύπαρξης» και μας «γνώρισε» τι σημαίνει ΔΝΤ

%ce%b1%ce%bb%ce%b9%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%b51

Γράφει η Ελένη Μαυρούλη

«Ισως αυτή είναι η τελευταία μου ευκαιρία να σας μιλήσω… Είναι μια ιστορική στιγμή και θα πληρώσω με τη ζωή μου για την αφοσίωση του λαού μου… Ούτε το έγκλημα, ούτε η βία μπορούν να διακόψουν την κοινωνική εξέλιξη. Η Ιστορία είναι δική μας, η Ιστορία γράφεται από τους λαούς… Πιστεύω ότι θα ξεπεράσουμε αυτές τις πικρές, γκρίζες ώρες της προδοσίας. Πιστεύω ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ξανανοίξουν και ο ελεύθερος άνθρωπος θα τις διαβεί για να χτίσει μια καλύτερη κοινωνία…».

Με αυτά τα λόγια ο Σαλβαδόρ Αλίεντε αποχαιρέτισε τον χιλιανό λαό. Ήταν 11 Σεπτέμβρη 1973. Ο Πρόεδρος Αλιέντε έπεφτε νεκρός μέσα στα συντρίμμια του βομβαρδισμένου προεδρικού Μεγάρου, και μια από τις αιματηρότερες δικτατορίες της ανθρωπότητας αναλάμβανε τα ηνία της χώρας με τις ευλογίες της Ουάσιγκτον και της CIA. Και όλος ο πλανήτης θα μάθαινε μέσα από το αίμα χιλιάδων ανθρώπων, τι σημαίνει «νεοφιλελευθερισμός» και ΔΝΤ.

Η αντίστροφη μέτρηση είχε αρχίσει περίπου μία 20ετία νωρίτερα. Το 1953, ο Σαλβαδόρ Αλιέντε, ένας από τους ιδρυτές του Σοσιαλιστικού Κόμματος Χιλής, έχανε για τρεις, μόλις, εκατοστιαίες μονάδες τις εκλογές για την Προεδρία. Στην Ουάσινγκτον χτύπησε «καμπανάκι» και η προετοιμασία άρχισε. Από το 1961, δύο επιτροπές από αξιωματούχους της CIA, του Στέιτ Ντιπάρτμεντ και του Λευκού Οίκου (η μία στην Ουάσιγκτον, η άλλη στο Σαντιάγο της Χιλής) απεργάζονταν το πώς θα ανακόψουν την πορεία «των ανατρεπτικών στοιχείων» προς την εξουσία.

Συνέχεια

Οι φεμινίστριες προδίδουν τις μουσουλμάνες υποστηρίζοντας τους ρατσιστικούς νόμους της Γαλλίας…


της Christine Delphy

Μήπως ο μέινστρημ γαλλικός φεμινισμός είναι ρατσιστικός; Προσωπικά, υπήρξα συνιδρύτρια του περιοδικού Nouvelles Questions Feministes μαζί με τη Σιμόν ντε Μποβουάρ το 1977 και εδώ και καιρό μετέχω στο Mouvement de Libération des Femmes (MLF), αλλά, όλο και περισσότερο, μου είναι σαφές ότι η γαλλική στάση απέναντι στο χιτζάμπ και τις μουσουλμάνες είναι όχι απλώς ακατανόητη, αλλά κατακριτέα.

Το 2004, ψηφίστηκε ο πρώτος ανοιχτά αντι-μουσουλμανικός νόμος που απαγόρευε στις μαθήτριες να φορούν μαντίλα, με βάση την πεποίθηση ότι « θρησκευτικά σημάδια» είναι αντίθετα προς την laïcité –την πολιτική εκκοσμίκευση. Αλλά η ιδεολογική εκστρατεία κατά του Ισλάμ ξεκίνησε πάνω από 40 χρόνια πριν. Ο δημοσιογράφος Thomas Deltombe έδειξε ότι, από το 1980 μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2000, δεν πέρασε ούτε μία βδομάδα χωρίς η μία από τις δύο κύριες εβδομαδιαίες εφημερίδες στη Γαλλία να θέσει το ερώτημα «Πρέπει να φοβόμαστε το Ισλάμ;» ή «Συμβιβάζεται το Ισλάμ με τη δημοκρατία;».

Εφημερίδες, ραδιοφωνικές και τηλεοπτικές εκπομπές επέδειξαν την ίδια εμμονή. Με τον καιρό το πράγμα χειροτέρεψε, καθώς το κοινό πείστηκε ότι ο δυτικός πολιτισμός απειλείται από το Ισλάμ εν γένει, και ότι στη Γαλλία ο κίνδυνος αυτός ενσαρκώνεται από τα 5 εκατομμύρια γιους και κόρες βορειοαφρικανών μεταναστών που ζουν στη Γαλλία, και που μπορεί να είναι ή να μην είναι μουσουλμάνοι.

Συνέχεια

Eid Al Adha…(Κουρμπάν Μπαϊράμ)


  • عيد الأضحى
  • «Γιορτή της Θυσίας»
  • Eid Blessings WDL6855.png
  • Blessings for Eid Al-Adha.

Στις 11 Σεπτέμβρη, αρχίζει για τους μουσουλμάνους η «γιορτή της θυσίας» (λόγω διαφορών στα ημερολόγια οι ασιάτες μουσουλμάνοι θα ξεκινήσουν την γιορτή δυο μέρες μετά, στις 13 Σεπτέμβρη). Η πολυήμερη γιορτή πλαισιώνει το Hajj, το προσκύνημα στη Μέκκα, και το τέλος του (φέτος στις 14/11).
Θρησκευτικές τελετές: τα έχουμε πει (και θα τα ξαναπούμε) για τις θρησκείες. Το ενδιαφέρον, όχι μόνο «ανθρωπολογικό» αλλά και πολιτικό, είναι τι ακριβώς γιορτάζουν όλοι οι μουσουλμάνοι, ανεξάρτητα από επιμέρους φράξιες (σουνίτες, σιίτες, αλεβίτες, κλπ) στο Eid Al Adha. Όσο κι αν φαίνεται παράξενο τιμούν την διαθεσιμότητα του Αβραάμ να θυσιάσει τον γυιό του Ισαάκ, και την τελική παρέμβαση του «θεού» που τον απάλλαξε απ’ τον μπελά πεισμένος για την πίστη του! Με άλλα λόγια οι μουσουλμάνοι γιορτάζουν ένα στοιχείο της μυθολογίας του εβραϊσμού!!! Και το ξέρουν!
Το Eid al Adha είναι γιορτή ακόμα πιο ιερή απ’ το ραμαζάνι. Και θα μπορούσε κανείς να αναρωτηθεί πόσο «μονοκόμματοι» στη θρησκευτική τους πίστη είναι οι μουσουλμάνοι όταν έχουν σαν πιο μεγάλη γιορτή τους ένα μυθικό γεγονός μιας άλλης θρησκείας· με την οποία, από πολιτική / κρατική άποψη βρίσκονται σε πόλεμο…
Αποδεικνύεται ωστόσο έτσι ότι όσο ντρόγκες κι αν είναι οι θρησκείες (ΟΛΕΣ οι θρησκείες) οι πληθυσμοί των πιστών επικοινωνούν εύκολα και ανταλλάσουν ήθη και έθιμα αβίαστα, σε ένα είδος πολιτιστικού συγκριτισμού· εάν, όταν και εφόσον τα αφεντικά αυτών των θρησκειών (ή των κρατών που τις αξιοποιούν) δεν τους επιστρατεύουν σε «ιερούς πολέμους» αλληλοεξόντωσης…
Που πάει να πει η σωτηρία της ψυχής είναι μεγάλο πράγμα… αλλά οι παπάδες  σέρνουν το κοπάδι τους απ’ το μανίκι…

_____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η «τρομοκράτης» Λεϊλά…


Ο Ερντογάν προφυλάκισε την δήμαρχο της Τζίγρε – Η «τρομοκρατία» νικά την δημοκρατία με αφορμή ένα «πραξικόπημα».

Δεν θα ήταν δυνατόν η δήμαρχος της Τζίγρε, Λεϊλά Ιμρέτ, να μην γινόταν στόχος της ισλαμοφαστικής πολιτικής του Ερντογάν. Το πογκρόμ εναντίον όσων αντιτίθενται στο νέο ολοκληρωτισμό στην Τουρκία συνεχίζεται με αμείωτους ρυθμούς. Στις δεκάδες χιλιάδες συλλήψεις δημοσιογράφων, δικαστικών, πολιτικών, καλλιτεχνών και οποιουδήποτε μπορεί με το να χαρακτηριστεί ως «τρομοκράτης»  η σύλληψη της κουρδικής καταγωγήςδημάρχου δεν είναι μόνο ένα εθνικιστικό χτύπημα του Ερντογάν αλλά και ένα χτύπημα ενάντια στην ισότητα των δύο φύλων. Η προφυλάκιση μιας δημοκρατικά εκλεγμένης δημάρχου και μίας πολιτικής προσωπικότητας του κουρδικού λαού και του σύγχρονου γυναικείου κινήματος πέρα από γεγονός είναι πλέον και μία ανοιχτή πολεμική επίθεση εναντίον των Τούρκων κουρδικής καταγωγής αλλά και των γυναικών ανεξαρτήτου εθνικότητας.

Συνέχεια

Λεόν Τρότσκι H αυτοκτονία του Μαγιακόφσκυ…


2016 09 11 01 trotski  2016 09 11 02 mayakovski

Γράφτηκε: Μάης 1930
Πηγή: Δελτίο Ρωσικής Αριστερής Αντιπολίτευσης Μάης 1930 – Ελληνική Μετάφραση: Μιχάλης Λίλλης*

[To κείμενο περιλαμβάνει και το ποίημα ΛΕΝΙΝ του Μαγιακόφσκυ (1925), σε μετάφραση του Μιχάλη Λίλλη, από τη γαλλική ελεύθερη μετάφραση των Έλσα Τριολέ και Λουϊ Αραγκόν(1934). Μας το παραχώρησε ευγενικά το Πολιτικό Καφενείο]

Ήδη ο Μπλόκ είχε αναγνωρίσει στο Μαγιακόβσκι «τεράστιο ταλέντο». Μπορεί να πει κανείς δίχως υπερβολή ότι υπήρχαν στο Μαγιακόβσκι τα αντιφεγγίσματα της μεγαλοφυΐας. Δεν ήταν ωστόσο ταλέντο αρμονικό. Που θα μπορούσε να βρεθεί καλλιτεχνική αρμονία μέσα σε κείνη τη δεκαετία των καταστροφών, στο ασημάδευτο όριο δυο εποχών; Στη δημιουργία του Μαγιακοβσκι οι κορυφές πάνε ζευγαρωτά με τις άβυσες, φανερώματα μεγαλοφυΐας ξαφνιάζουν πλάι σε στροφές τριμμένες, καμιά φορά μάλιστα κραυγαλέα αγοραίες.

2016 09 11 03 mayakovskyΟ Μαγιακόβσκι θέλησε ειλικρινά να είναι επαναστάτης, προτού καν να είναι ποιητής. Στην πραγματικότητα ήταν πριν απ’ όλα ένας ποιητής, ένας καλλιτέχνης, που απομακρύνθηκε από τον παλιό κόσμο χωρίς να ξεκόψει μαζί του, μόνο ύστερα από την Επανάσταση ζήτησε και, σ’ ορισμένο μετρό, βρήκε σ’ αυτήν στήριγμα. Δε συγχωνεύτηκε μαζί της πέρα για πέρα για τι δεν είχε έρθει σ’ αυτήν μέσα στη σκληρή περίοδο των χρόνων της παράνομης προετοιμασίας. Γενικότερα, ο Μαγιακόβσκι δεν ήταν μόνο ο «ψάλτης» μα και το θύμα μιας κρίσιμης εποχής που, προετοιμάζοντας τα στοιχεία μιας καινούργιας κουλτούρας με δύναμη άγνωστη ως τότε, πηγαίνει πιο αργά απ’ όσο θάπρεπε για να εξασφαλίσει την αρμονική εξέλιξη ενός ποιητή, μιας γενιάς από ποιητές που δόθηκαν στην επανάσταση. Πρέπει να δούμε εδώ την απουσία εσωτερικής αρμονίας που φανερωνότανε στο στυλ του ποιητή, την ανεπαρκή πειθαρχία του λόγου του και το άμετρο των εικόνων του: την καυτή λαβα του παθητικού και την ανικανότητα να συνδεθεί με την εποχή, με την τάξη, το κακόγουστο χωρατό με το οποίο ο ποιητής μοιάζει να θέλει να προστατευτεί από κάθε προσβολή του εξωτερικού κόσμου. Καμιά φορά σκεφτόμασταν την καλλιτεχνική όσο και ψυχολογική υποκρισία! Όχι! Τα γράμματα που γράφτηκαν πριν απ’ το θάνατο του αναδίδουν τον ίδιο ήχο: τι σημαίνει η επιγραμματική έκφραση «το επεισόδιο έληξε» με την οποία ο ποιητής τραβάει μια τελευταία γραμμή; Ότι ήταν ο λυρισμός και η ειρωνεία για τον αργοπορημένο ρομαντικό Ερρίκο Χάινε — η ειρωνεία εναντίον του λυρισμού μα συνάμα για την υπεράσπιση του — είναι για τον αργοπορημένο «φουτουριστή» Μαγιακόβσκι το παθητικό και το αγοραίο: το αγοραίο εναντίον του παθητικού μα συνάμα για την υπεράσπιση του.

Συνέχεια