Περί Αριστείας…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

afst

Πληθαίνουν τα άρθρα των αρίστων για την αριστεία. Κυρίως ντελικάτοι καθηγητές πανεπιστημίου με τη σχεδιαστική γραμμή του σοφού που αψηφά την κοινωνική βαρύτητα και μαζί με σύννεφα, φεγγάρια και παραλίες αραδιάζει επιχειρήματα για να καταλήξει στην ανάγκη μιας πνευματικής ελίτ αρίστων που θα προωθήσει αλλαγές και μεταρρυθμίσεις.

Αν και οπωσδήποτε οι νεοφιλελεύθεροι έχουν εγκαταλείψει τη στιβαρότητα για χάρη της ελκυστικότητας, προωθούν με όρους σφαγείου τα εκπαιδευτικά γκουλάγκ.

Τα παραδείγματα είναι πάντα παραδείγματα χωρών στις οποίες οι άνθρωποι δεν ζουν αλλά δουλεύουν.

Ως άκακοι ονειροπόλοι οι αρθρογράφοι-της εφημερίδας που προσδιορίζεται ως αστική αλλά απευθύνεται σε χωριάτες που μένουν σε πλούσια προάστια-κάνουν βουτιά στη νοσηρή ψυχοσύνθεση του νεοέλληνα.

Ξέρουν πως τα παιχνίδια του νεοέλληνα είναι τα παιδάκια του και πως η παιδοκεντρική του πλήξη ζητά σανό και αφρώδες πνεύμα.

Ξέρουν πως θα του γαργαλίσουν το ναρκισσιστικό του λοβό με έξαλλες ποσότητες αριστείας.

Όλες οι εφαπτόμενες τροχιές της ματαιοδοξίας του ξέρουν πως οδηγούν στα φράγκα και στην καλή ξαπλώστρα στην Ψαρού.

Μα κανένας σπουδαίος υπερφίαλος μαλάκας και κανένας ηθικολόγος της αριστείας δεν υπήρξε παιδί. Και κανένας απ’ αυτούς τους στρατηγούς του νεομεσαίωνα δεν μπορεί να νιώσει τη νοσταλγία και τη θλίψη που προκαλεί η εντελώς καθορισμένη ζωή των παιδικών χρόνων.

Παιδιά κλειδωμένα σε χώρους που συνεχώς μικραίνουν.

Σχολεία που μπαίνεις μέσα τους και σε καταπίνουν.

Το ψωμί όπως και η ζωή αρχίζει εκεί να χάνει τη γεύση του. Ακόμα και το παιχνίδι είναι προγραμματισμένο και στημένο με ωράριο και απολύμανση σε κλειστούς πάντα χώρους.

Είναι οι επίλεκτοι δάσκαλοι, που σε μαθαίνουν εκεί στο σχολείο της αριστείας πως το να κερδίζεις το ψωμί είναι σημαντικότερο απ’ το να το τρως. Και πως κάθε τι είναι υπολογισμένο κι έχει την τιμή του.

_____________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2016/09/07/%CF%80%CE%B5%CF%81%CE%AF-%CE%B1%CF%81%CE%B9%CF%83%CF%84%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82/

«Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο», του Μάικλ Γουίντερμποτομ…


15 χρόνια μετά τις τρομοκρατικές επιθέσεις της Αλ Κάιντα στο Παγκόσμιο Κέντρο Εμπορίου στη Νέα Υόρκη και στο Πεντάγωνο, οι οποίες είχαν ως συνέπεια το θάνατο 2.996 ανθρώπων, τεράστιες υλικές καταστροφές και τη σταδιακή περιστολή πολιτικών δικαιωμάτων μέσω της αναβάθμισης της «αντιτρομοκρατικής» νομοθεσίας καιεφαρμογής πολλών έντονα αμφιλεγόμενων πρακτικών, το docudrama του Μάικλ Γουίντερμποτομ Ο δρόμος για το Γκουαντάναμο, παραμένει μια εμβληματική ταινία. Αφηγείται την ανατριχιαστική ιστορία των λεγόμενων Tipton Three, 3 Βρετανών Μουσουλμάνων πολιτών, οι οποίοι κρατήθηκαν επί μια διετία στη διαβόητη φυλακή του Γκουαντάναμο, για να αφεθούν, τελικά, χωρίς κατηγορίες.

Με ελληνικούς υπότιτλους.

Darren Seals: Με μια σφαίρα πέρασε στο μαρτυρολόγιο της εργατικής τάξης…


Μια κραυγαλέα πολιτική δολοφονία, για την οποία η αστυνομία… «δεν βλέπει» κίνητρο

darren-seals1

Λίγο μετά τα μεσάνυχτα της περασμένης Τρίτης, τοπική ώρα, η αστυνομία και η πυροσβεστική του Riverview, στο St. Louis των ΗΠΑ, κλήθηκαν να αντιμετωπίσουν ένα συμβάν με αυτοκίνητο που καιγόταν. Μέσα στο αυτοκίνητο βρήκαν έναν νεκρό άντρα. Αργότερα διαπιστώθηκε ότι πρόκειται για τον 29χρονο, Darren Seals, εξέχοντα ακτιβιστή του κινήματος αντίστασης που αναπτύχθηκε μετά την δολοφονία του 18χρονου, Michael Brown, από αστυνομικούς στο Φέργκιουσον το 2014.

Διαπιστώθηκε, επίσης, ότι ο Darren ήταν ήδη νεκρός από πυροβολισμό, πριν τον εμπρησμό του αυτοκινήτου.

Η αστυνομία ανακοίνωσε ότι η δολοφονία «διερευνάται» και ότι προς το παρόν δεν υπάρχουν «ύποπτοι»… ή κίνητρο!

Ισχυρισμός ο οποίος προκαλεί πικρό γέλιο.

Συνέχεια

Η σιωπή σου, η συνενοχή σου Για το 14χρονο κορίτσι στην Λάρισα…


%ce%ba%ce%bf%cf%81%ce%b9%cf%84%cf%83%ce%b9-%ce%bb%ce%b1%cf%81%ce%b9%cf%83%ce%b12

Γράφει η Νατάσα Κεφαλληνού

Πόσα ακόμα θύματα χρειαζόμαστε μέχρι να αναλάβουμε τις ευθύνες μας ως κοινωνία; Ερώτημα που προκύπτει αβίαστα και με το οποίο πρέπει να αναμετρηθούμε άμεσα και συλλογικά μετά από τα αποτρόπαια εγκλήματα στη Λάρισα, που λίγες μέρες πριν ήρθαν στο φως της δημοσιότητας.

Ένα 14χρονο κορίτσι απήχθη από τα μέσα Αυγούστου, κακοποιήθηκε, βιάσθηκε συστηματικά και ομαδικά, φυλακίστηκε σε ένα διαμέρισμα και εξαναγκάστηκε να εκδίδεται σε πορνοπελάτες. Πόση βία βιωμένη από ένα ανήλικο παιδί;

Ήδη έχουν συλληφθεί οι Ιωάννης Γιολδάσης του Βασιλείου, Κωνσταντίνος Καψάλης του Ευαγγέλου, Αχιλλέας Τσακίρης του Νικολάου και Aliu Krenar του Rapo που οδηγήθηκαν στον εισαγγελέα Πλημμελειοδικών Λάρισας, κρίθηκαν προφυλακιστέοι και θα μεταφερθούν στις Φυλακές Κορυδαλλού. Οι κατηγορίες που τους αποδόθηκαν κάνουν από μόνες τους ξεκάθαρο το μαρτύριο που έζησε το κορίτσι στα χέρια των βιαστών: Aρπαγή ανηλίκου με σκοπό τη μεταχείρισή του σε ανήθικες ασχολίες, βιασμός από κοινού και κατά μόνας, αποπλάνηση ανήλικης που συμπλήρωσε το 14ο έτος και σωματεμπορία κατ’ εξακολούθηση κατ’ επάγγελμα σε βάρος ανηλίκου.

Συνέχεια

Hedge fund: παιχνίδι μόνο για μεγάλους (3)…


Απ’ όσα είπαμε στα δυο προηγούμενα σημειώματα, προκύπτει αβίαστα το συμπέρασμα ότι, εφ’ όσον η κερδοφορία των αντισταθμιστικών κεφαλαίων προκύπτει από τις διακυμάνσεις τής αγοράς (χωρίς σημασία αν πρόκειται για ανοδικές ή καθοδικές), το συμφέρον των hedge fund έγκειται στην αστάθεια του συστήματος. Κατ’ επέκταση, οι διαχειριστές των hedge fund κάνουν ό,τι μπορούν για να υποσκάπτουν την σταθερότητα. Πολλές φορές δε, στήνουν άτυπα καρτέλ μεταξύ τους ώστε οι επιθέσεις τους να είναι αποτελεσματικώτερες.

Οι διαχειριστές των hedge fund δεν είναι μόνοι στο παιχνίδι τους. Πάντοτε έχουν τις πλάτες τους καλυμμένες από κάποιες μεγάλες τράπεζες, κάποια στιβαρά ταμεία κλπ. Θα μπορούσε να πει κανείς ότι τα hedge fund αποτελούν απλώς την αιχμή του δόρατος των ανά την υφήλιο «flash boys» (*). Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η περυσινή περίπτωση με τα γερμανικά ομόλογα, στην οποία θα αναφερθούμε εδώ.

Ο Μπιλ Γκρος ως επί κεφαλής του ομίλου διαχείρισης hedge fund με το ταιριαστό όνομα Janus (Ιανός),
μιας κι ένα hedge fund βγάζει κέρδη όχι μόνο από την άνοδο αλλά κι από την πτώση των αξιών.

Συνέχεια

Σταυροκοπήματα στο προαύλιο…


Αποτέλεσμα εικόνας για πρωινη προσευχη

Όταν, λοιπόν, ο «υπουργός παιδείας και θρησκευμάτων» της φαιορόζ κυβέρνησης μουρμουρίζει ότι η πρωϊνή προσευχή στα σχολεία μπορεί να είναι και προαιρετική, είναι σαν να λέει ότι ο χριστιανικός σαδομαζοχισμός + προσηλυτισμός μπορεί να είναι «προαιρετικός»…. Αν το αποφασίσουν οι νταβάδες της νεολαίας (δάσκαλοι / καθηγητές) ο.κ.
Είναι μια στάση πολύ πιο δειλή, πολύ πιο συμβιβαστική, πολύ πιο δουλική απ’ την απόφαση του (καταραμένου!) Σημίτη να σταματήσει η αναγραφή του θρησκεύματος στις αστυνομικές ταυτότητες. Γιατί εκείνος (ο καταραμένος…) το άντεχε να αναμετρηθεί με ένα Σύνταγμα γεμάτο με χιλιάδες μέλη της «συμμορίας με τα μαύρα» – και με 2 μύρια υπογραφές τους κατά της «επίθεσης στο έθνος». Ενώ οι τωρινοί, οι ευλογημένοι, όχι να το κάνουν κάτι τέτοιο αλλά ούτε να το διανοηθούν δεν μπορούν.
Το πάνε, λοιπόν, «λάου λάου», σαν εσωκομματικό φραξιονισμό. Ίσα για να ταΐσουν τους οπαδούς του κυβερνητικού συνεταίρου τους «να πάρουν την υπόθεση στα χέρια τους» μέσα στα σχολεία.
Και όχι μόνον αυτούς άλλωστε.

Πρωϊνή προσευχή; Ακόμα και με την τσίμπλα στο μάτι ο εθισμός στο συμβολικό (και ασυνείδητο) αυτομαστίγωμα μέσω σταυροκοπήματος, θα βγάλει σίγουρα μερικά καθάρματα αργότερα…


Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Εκδυτικισμός: Μια παλιά συνταγή σε νέα συσκευασία…


Τον Ιούλιο του 1942, επτά μήνες αφ’ ότου οι Ιάπωνες βομβάρδισαν τον αμερικανικό στόλο στο Πέρλ Χάρμπορ, μερικοί διακεκριμένοι ιάπωνες ακαδημαϊκοί συναντήθηκαν στο Κυότο στα πλαίσια ενός συνεδρίου, με τίτλο: «Πώς να υπερβούμε το μοντέρνο;». Ένας από τους συνέδρους, ο Χαγιάσι Φουσάο, πρώην μαρξιστής που εξελίχθηκε σε εθνικιστή, έγραψε ότι η επίθεση ενάντια στη Δύση τον είχε ενθουσιάσει. Κάποιος υποστήριξε ότι ο εκδυτικισμός έμοιαζε με επιδημία που είχε προσβάλει την ιαπωνική ψυχή. Πολλά ειπώθηκαν σχετικά με την βλαβερή εξειδίκευση της γνώσης, που είχε θρυμματίσει την ολότητα του ανατολικού πνευματικού πολιτισμού. Πολλά από αυτά δίδονταν μέσα από μια καθαρά εθνικιστική σκοπιά της ιαπωνικής αυτοκρατορικής τάξης, αλλά δεν πρέπει να μας διαφεύγει το γεγονός ότι για τους ασιάτες εκείνη την εποχή, η «Δύση» ταυτιζόταν με την «αποικιοκρατία».

Συνέχεια