Οι άντρες που κλαίνε…


Αποτέλεσμα εικόνας για γιαπωνέζος κλαιει

Κι ενώ ο κόσμος καίγεται, μερικές ιαπωνικές επιχειρήσεις θέλουν να «λυθεί» ο συναισθηματικός κόσμος των στελεχών τους.
Η είδηση πάει ως εξής: … Πολλοί εργοδότες νοικιάζουν άντρες-μοντέλα οι οποίοι πληρώνονται προκειμένου να… κλαίνε μέσα σε συσκέψεις, ωθώντας με τον τρόπο αυτό τους – συναισθηματικά φειδωλούς – Ιάπωνες να απελευθερωθούν συγκινησιακά και να κλάψουν κι αυτοί με τη σειρά τους. Ο απώτερος στόχος; Η σύσφιξη των σχέσεων ανάμεσα στους συναδέλφους.
Η ιαπωνική αγορά έχει ήδη δώσει και ονομασία στην νέα αυτή θέση εργασίας: «ικεμέσο ντάνσι», δηλαδή «ο κλαίων νέος» στα ιαπωνικά.
Ένα απ’ αυτά τα «ικεμέσο ντάνσι» είναι ο Ριουσέι, ο οποίος παρόλο που δεν είναι δα και τόσο νέος – κοντεύει τα 40 – θεωρείται ένας από τους καλύτερος «κλαίοντες νέους» του χώρου, οι οποίοι στην πλειοψηφία τους είναι όμορφοι Ιάπωνες ηλικίας 20-30 ετών. Δουλειά του Ριουσέι είναι να πηγαίνει, κατόπιν σχετικής συμφωνίας, σε μια οποιαδήποτε σύσκεψη που λαμβάνει χώρα σε μια μεγάλη ιαπωνική επιχείρηση.

Εκεί, το καθήκον του είναι να δείχνει μικρές ταινίες με ζώα που πεθαίνουν ή φιλμάκια με ανθρώπους που πάσχουν από ανίατες ασθένειες. Κατόπιν, να συγκινείται πρώτος απ’ όλους μέσα στο δωμάτιο, ανοίγοντας έναν συναισθηματικό… ασκό του Αιόλου προκειμένου όλοι οι παρευρισκόμενοι να κλάψουν και να απελευθερωθούν συγκινησιακά.
Οπωσδήποτε δεν το ξέρουν στην μακρινή χώρα – του – ανατέλλοντος – ηλίου, αλλά υπήρχε στα μέρη μας (ίσως υπάρχει ακόμα…) μια δουλειά που λεγόταν επαγγελματίες μοιρολογήστρες. Ήταν γυναίκες που πήγαιναν σε κηδείες (μετά από πρόσκληση και συμφωνία για την αμοιβή τους) και έκλαιγαν με λυγμούς και κοπετούς, τραβούσαν τα μαλλιά τους, έσκιζαν τα ρούχα τους, έκαναν κάθε τι που θα έδειχνε ότι η απώλεια (του… της…) ήταν τεράστια. Εννοείται ότι με τον τρόπο τους παράσερναν και τους υπόλοιπους, μη επαγγελματίες, συγγενείς και φίλους, να σπαράξουν.
Οι επαγγελματίες μοιρολογήστες είναι απ’ τα πολύ παλιά επαγγέλματα στα μέρη μας. Αναφέρονται και σε περιγραφές των κηδειών στην αρχαία Αθήνα. Αναφέρονται, επίσης, «επεισόδια» που γίνονταν μεταξύ των συμμετεχόντων σε μια κηδεία και των περιοίκων, εξαιτίας της φασαρίας που έκαναν οι επαγγελματίες: οι πλούσιες οικογένειες πλήρωναν πολλές τέτοιες, με αποτέλεσμα να σηκώνεται όχι μόνο η γειτονιά αλλά και ένα μέρος της πόλης στο πόδι, μέσα στη νύχτα. (Αυτός, άλλωστε, ήταν ένας απ’ τους σκοπούς του σκηνοθετημένου πένθους: να μην κοιμηθει κανένας!).
Τώρα τα στελέχη των ιαπωνικών επιχειρήσεων πρέπει να κλάψουν – με – το – ζόρι. Γιατί; Επειδή (έτσι υποστηρίζουν οι κοινωνιο/ψυχολόγοι), κλαίγοντας μπροστά σε άλλους αποβάλλουν ένα μέρος απ’ την τυπικά γιαπωνέζικη εγωϊστική συναισθηματική εθιμοτοτυπία, νοιώθουν άρα πιο οικεία με τα υπόλοιπα στελέχη, και συνεργάζονται καλύτερα μεταξύ τους.
Ω ιαπωνικές εταιρείες!!! Οι κηδείες θα σώσουν τα συμβούλιά σας!!!

_____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s