ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΕΣ «ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ» ΜΕ ΚΡΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ…


Οι πολυεθνικές είναι βουτηγμένες στο αίμα και στην εξαπάτηση. Όλες οι πολυεθνικές. Ιδιαίτερα στον χώρο της τεχνολογίας, τίποτα από τα προηγούμενα δεν είναι σχήμα λόγου. Ούτε το αίμα, ούτε η εξαπάτηση. Και δεν αναφερόμαστε στο γεγονός πως σχεδόν όλες οι τεχνολογίες έχουν αναπτυχθεί πρωτίστως για στρατιωτικούς σκοπούς, μα στον κοινωνικό παρασιτισμό τους τότε και σήμερα.
Οι ΗΠΑ, το προπύργιο του καπιταλισμού, έχουν εφεύρει ένα σύστημα που οι καθιερωμένες σήμερα πολυεθνικές δεν θα ήταν και πολλά, αν δεν βασιζόντουσαν στον κρατικό κουβαρντά, στα παγκόσμια ταμεία και στο οικονομικό σύστημα, πετυχαίνοντας μια ισχυρή αντινομία: από την μια την κοινωνικοποίηση της παραγωγής, και από την άλλη την ιδιωτικοποίηση του παραγόμενου πλούτου [η «δημιουργική» καταστροφή της Τεχνολογίας]. Είναι επίσης, γεγονός αδιαμφισβήτητο πως κανένας κραταιός επιχειρηματίας δεν ρισκάρει δικά του χρήματα και όσο πιο μεγάλη είναι μια εταιρεία, τόσο πιο δεδομένο είναι αυτό. Το παν είναι να μένουν ευτραφείς και χαρούμενοι οι μέτοχοι και τα στελέχη των πολυεθνικών.
Μια ματιά στο παρελθόν της τεχνολογίας μπορεί να αποδείξει πως όλες οι πραγματικές καινοτομίες – στις οποίες και οφείλονται αρκετά από αυτά που έχουμε σήμερα – είναι κλεμμένες και τα πραγματικά ονόματα των αρχικών δημιουργών δεν τα γνωρίζει κανένας. Η ανοιχτή αρχιτεκτονική ήταν αυτή που στις δεκαετίες 70-90 έκανε την έκρηξη των τεχνολογιών. Τα ανοιχτά πρότυπα γενικότερα ήταν αυτά που έδωσαν τα λογισμικά και το διαδίκτυο. Βάσει αυτών, το μόνο βέβαιο ήταν πως η τεχνολογία του σήμερα θα ήταν πολλά επίπεδα πιο υψηλή, πιο ποιοτική και πιο κοντά στις πραγματικές ανθρώπινες ανάγκες. Ο ένας έκλεβε τον κώδικα του άλλου και επενέβαινε σε αυτόν. Δεν είναι μικρή δουλειά αυτό και ούτε πρέπει να το αντιμετωπίσουμε υποτιμητικά· επειδή για να γίνει αυτό, χρειαζόντουσαν γνώσεις και όρεξη από τους hackers της εποχής.

Το ιδεολόγημα του «αμερικάνικου ονείρου» βρέθηκε στην ακμή του τις δεκαετίες «της επανάστασης των υπολογιστών και του διαδικτύου». Τεχνολογικά, η ΙΒΜ το είχε επιτύχει απόλυτα αυτό. Άλλωστε, για πολλές δεκαετίες η απόσταση της ΙΒΜ από τις κυβερνήσεις ήταν πολύ δυσδιάκριτη. Όπως και της Microsoft λίγο αργότερα.
Στα διάφορα events τα παχυλώς αμειβόμενα στελέχη, από όλες αυτές τις εταιρείες «ξεχνούσαν» επιμελώς να αναφέρουν πού βασίστηκαν αυτές οι «καινοτομίες τους». Ο δε τύπος φυσικά, έκανε αυτό που κάνει πάντα: δημόσιες σχέσεις, διαμορφώνοντας έτσι αντιλήψεις που εξαπατούσαν και παραπλανούσαν την κοινή γνώμη. Όπως είπαμε, σχεδόν τα πάντα – ακόμα και αθώες τεχνολογίες που έχουμε σήμερα – ξεπήδησαν μέσα από στρατιωτικές έρευνες που άκμασαν την περίοδο του ψυχρού πολέμου στα πλαίσια της μιλιταριστικής στρατηγικής [θέλετε ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα; Siri: H ανάδυσή της από τον Πόλεμο]. Τι πιο ιδανικό από ένα στρατιωτικά ανεπτυγμένου εργαλείου σαν του παραδείγματος με τις φωνητικές αναζητήσεις, για την διαμόρφωση επιθυμιών και λειτουργιών; Τι πιο λειτουργικό από εργαλεία ανεπτυγμένα για διαφορετικού είδους πολεμικών τακτικών, για την χειραγώγηση και τον υπερκαταναλωτισμό;

Kαμία κοινωνική γλώσσα, καμία διάλεκτος, καμία χειρονομία, δεν ξεφεύγει πια από την εξύμνηση αυτού του κατορθώματος, όσο δεν στρέφεται ρητά και αποφασιστικά εναντίον του. Kάθε σημασία που δεν είναι ριζικά εχθρική στα «νοήματα» της κατανάλωσης (κάθε κατανάλωσης, κάθε φετιχισμού, της βίας συμπεριλαμβανομένης…) είναι συστατικό της.

Κρατικοδίαιτες «καινοτομίες»:

Ο Steve Jobs υπήρξε ένα από τα πιο σαφή σύγχρονα παραδείγματα του πώς ένας ψυχωτικός με δικτατορικά σύνδρομα και τεράστια απληστία, μπορεί να αναδειχτεί σε μεσσία. Ο Bill Gates το ίδιο, αν και η διαφορά τους είναι πως ο δεύτερος μπορεί να μην έγραψε ποτέ τον αρχικό κώδικα αυτού που μετέπειτα γνωρίσαμε σαν DOS-Windows, μα ήταν hacker και έκανε επεμβάσεις στον πρωτεύοντα κώδικα.
Ωστόσο, είναι γεγονός πως όσο δημιουργούνταν οι Jobs, Gates και οι υπόλοιποι, με την Silicon Valey να εξαπλώνεται, τόσο και τα τεχνολογικά πρότυπα έκλειναν, βάζοντας πατέντες και απαγορεύσεις, με αποτέλεσμα κάποια στιγμή η ανάπτυξη της τεχνολογίας να ακολουθεί δυσανάλογα εμπορικά, διαμορφωμένες πορείες με μια τεράστια σειρά από εμπόδια στην ανάπτυξη.
Ο Jobs, το είχε πει καθαρά και αντί να φάει γιαούρτια, αποθεώθηκε και σήμερα θεωρείται μια από τις πιο σπουδαίες ρήσεις του πως «οι άνθρωποι δεν ξέρουν τι θέλουν και εμείς διαμορφώνουμε τις ανάγκες τους», λέγοντας πως είναι κάτι σαν «ένας μεγάλος μαέστρος που διευθύνει την ορχήστρα».

Είναι γεγονός, πως οικονομικά ο πλανήτης είναι παγκοσμιοποιημένος και συνεπώς κάθε τι που συμβαίνει σε κάποια γωνιά του, έχει αντίκτυπο παντού. Είναι κάτι που το βιώνουμε εξάλλου. Σε μια εποχή που οι ταξικές διαφορές δεν απέχουν από εκείνες των βασιλέων, της αυλής τους και των χωρικών η κάθε πράξη για επίτευξη περισσότερου πλουτισμού των λίγων, επιβαρύνει ακόμα περισσότερο τους πολλούς διαλύοντας κάθε κοινωνική δομή και όλα τα περί δικαίου «αισθήματος».
Είναι αυτονόητο πως οι σημερινές κοινωνίες είναι ιεραρχικές και διαστρωματωμένες και κατά συνέπεια, η επιλογή των σκοπών, που υπηρετεί η τεχνολογία, όσο και οι κοινωνικές αλλαγές, που συντελούνται, καθορίζονται σε μεγάλο βαθμό από τα εκάστοτε κυριαρχικά σε αυτές συμφέροντα. Και αυτά δεν είναι άλλα από τα κυρίαρχα τεχνολογικά brands. Οι δε σύγχρονες τεχνολογίες πληροφορικής και επικοινωνιών ενώ αναπτύχθηκαν αρχικά για στρατιωτικούς σκοπούς, εγγενή τους χαρακτηριστικά είχαν απρόβλεπτα για τους σχεδιαστές τους αποτελέσματα, όταν υιοθετήθηκαν στην οικονομία και στην επιστημονική έρευνα. Σήμερα, βρίσκονται στην καρδιά των υπό εξέλιξη κοινωνικών αλλαγών. Αποτελούν αίτιο και ταυτόχρονα αποτέλεσμα της παγκοσμιοποιημένης καπιταλιστικής οικονομίας και της μετάβασης σε μία μεταβιομηχανική κοινωνία και, ταυτόχρονα, μέσο για μία άνευ προηγουμένου έκρηξη επικοινωνίας και δημιουργικότητας ανάμεσα στους ανθρώπους (κάτι που ωστόσο υποβαθμίζεται με τα εταιρικά προϊόντα).

Όμως, κάθε τι προϋποθέτει χρήμα για την ανάπτυξη και προώθησή του. Όπως αναφέραμε και όλοι ξέρουν, κανένα πολυεθνικό αφεντικό δεν ρισκάρει με δικά του χρήματα. Αυτά γίνονται κυρίως με τους επενδύτες και ακόμα περισσότερο πλέον με κρατικές επιχορηγήσεις. Ας το επαναλάβουμε:

με κρατικές επιχορηγήσεις.

Αν και πολλά θα μπορούσαμε να πούμε γι’ αυτό και αρκετά τα έχουμε αναφέρει σε προηγούμενα άρθρα του osarena, θα σταθούμε σε μια εταιρεία που αποτελεί και μεγάλη κοινωνική γάγγραινα, την Apple. Κοντεύουν σχεδόν 50 χρόνια από την εποχή «του Captain Crunch και του blue-box» που σηματοδότησαν και την πορεία της Apple. Από τότε που ο χαρισματικός Steven Bosniak έγινε έρμαιο του ψυχωτικού Jobs.
Οι νεκροί της Foxconn, – του βασικού εργοστασίου κατασκευής των προϊόντων της Apple στην Κίνα – είναι παράπλευρες απώλειες για την κυκλοφορία του (κάθε) νέου iphone και τον πανικό που δημιουργούν τα fan-boys στα καταστήματα της εταιρείας. Το iSlave, δεν αποτελεί έγκλημα όπως θα έπρεπε, μα είναι μια «φυσική συνέπεια» προκειμένου οι καλοταϊσμένοι δυτικοί (και οι πλούσιοι ανεξαρτήτως φυλής – το χρήμα δεν έχει ρατσισμό) να ικανοποιήσουν τον φετιχισμό τους αποκτώντας πρώτοι το κάθε τελευταίο gadget.
Οι εξωφρενικά παράλογες διεκδικήσεις και πατέντες της Apple έχουν δημιουργήσει ένα πραγματικά νοσηρό προηγούμενο που σε αρκετές περιπτώσεις ξεπερνάει τα όρια της χαμερπούς γελοιοποίησης. Είναι πολλά και αρκετά, τα έχουμε αναφέρει και τονίσει: #apple.

Η είδηση πως η Apple οφείλει 13 δισ. ευρώ σε φόρους αποτέλεσε άλλη μια απόδειξη ότι το δημιούργημα του Jobs ήταν και παραμένει ένα καινοτόμο «παράσιτο» στο σώμα του δημόσιου τομέα. Έτσι δεν είναι; Σε μια παγκοσμιοποιημένη οικονομία που «φτερούγισμα μιας πεταλούδας στην Κίνα μπορεί να προκαλέσει σεισμό στην Καλιφόρνια», αποτελεί το δόγμα των κρίσεων και της ανακατανομής του πλούτου· και σε αυτό κινείται ο πολιτικός λόγος.
Αυτό το αναφέρουμε, καθώς ορισμένοι υποστηρίζουν ότι αν οι αμερικανικές εταιρείες είχαν πληρώσει τους φόρους στην ώρα τους (δεν είναι μόνο η Apple, είναι ΟΛΟΙ οι τεχνολογικοί και μη «κολοσσοί»), ο προϋπολογισμός της Ιρλανδίας δεν θα παρουσίαζε τα ελλείμματα που οδήγησαν την χώρα στο μνημόνιο και ανάγκασαν εκατοντάδες χιλιάδες νέους ανθρώπους να μεταναστεύσουν. Τα Panama Papers (όπως και τόσα άλλα), αποτελούν απλά ένα συμβάν ατιμωρησίας και κοινωνικής αδιαφορίας (επιχειρηματικοί κολοσσοί των ΗΠΑ, όπως οι Apple, Google, General Electric, κρύβουν σήμερα σε φορολογικούς παραδείσους 1,4 τρισεκατομμύριο δολάρια, ενώ την ίδια στιγμή λαμβάνουν κρατική οικονομική στήριξη τρισεκατομμυρίων δολαρίων), είναι γεγονός πως οι 50 μεγαλύτερες εταιρείες των ΗΠΑ (πολυεθνικές δηλαδή), κουρελιάζουν συστηματικά εδώ και χρόνια τόσο το αμερικανικό, όσο και το παγκόσμιο φορολογικό σύστημα.

Μάλιστα, το πλήγμα στο καινοτόμο, ιδιωτικό επιχειρείν ήρθε από την απόφαση της Ουάσινγκτον να παρέμβει δυναμικά στην αντιπαράθεση.
Ήταν μια υπενθύμιση ότι από την εποχή της ευρωπαϊκής αποικιοκρατίας μέχρι τις ημέρες μας, η μοίρα των ιδιωτικών πολυεθνικών εξαρτάται συνήθως από την διπλωματική ισχύ (και ενίοτε από τις κανονιοφόρους και τα αεροπλανοφόρα) του κράτους στο οποίο έχουν την έδρα τους.

Δυστυχώς, όμως, η πραγματικότητα είναι ακόμη πιο σκληρή για όσους πιστεύουν ότι η Apple ήταν το απόλυτο σύμβολο του «λιγότερου κράτους» [στοιχεία από info-war.gr και efsyn.gr]:

Όπως εξηγούσε η Βρετανίδα οικονομολόγος Αν Πέτιφορ, στα γυρίσματα του ντοκιμαντέρ «This is not a coup», ελάχιστες εταιρείες οφείλουν τόσα πολλά στον δημόσιο τομέα, όσο το δημιούργημα του Στιβ Τζομπς:

Ο κύριος Apple, χρειαζόταν τις επενδύσεις της αμερικανικής κυβέρνησης προκειμένου να κατασκευάσει το iPhone. Ο ίδιος δεν είχε την απαιτούμενη επιχειρηματικότητα για να ανακαλύψει το Ιντερνέτ ή όλα τα άλλα στοιχεία που αποτελούν το iPhone.

Η οικονομολόγος Μαριάννα Ματσουκάτο είχε αναλάβει μερικά χρόνια νωρίτερα να αναλύσει ένα προς ένα τα στοιχεία που αποτελούν κάθε συσκευή της Apple.

Και μέσα στο φαγωμένο μήλο της εταιρείας εντόπιζε πάντα αυτό που οι νεοφιλελεύθεροι θα αποκαλούσαν «το σκουλήκι του κράτους».

Στο βιβλίο της «The Entrepreneurial State» («Το κράτος του επιχειρείν») πραγματοποίησε μια εξαντλητική έρευνα για το πώς όλες σχεδόν οι μικροσυσκευές που χρησιμοποιούμε σήμερα οφείλουν την ύπαρξή τους σε ερευνητικά προγράμματα του Δημοσίου – είτε πρόκειται για πανεπιστήμια είτε για ερευνητικά κέντρα των ενόπλων δυνάμεων.

Το τηλέφωνο της Apple, παραδείγματος χάριν, οφείλει την οθόνη του σε παλαιότερες έρευνες του Πανεπιστημίου του Ντέλαγουερ (το οποίο έχει δημόσια χρηματοδότηση) αλλά και σε εργασίες της… CIA.
Η ίδια συσκευή δεν θα είχε GPS εάν δεν είχαν ξενυχτήσει επιστήμονες του βρετανικού πολεμικού ναυτικού αλλά και του υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ.
Όσο για την μπαταρία του, στηρίζεται σε τεχνολογία που αναπτύχθηκε από το αμερικανικό υπουργείο Ενέργειας και το εθνικό Ίδρυμα Ερευνών των Ηνωμένων Πολιτειών.

Όλα τα στοιχεία, λοιπόν, που συγκέντρωσε σε μία συσκευή ο καινοτόμος Στιβ Τζομπς, είχαν πληρωθεί πολλά χρόνια νωρίτερα από φορολογούμενους σε όλο τον κόσμο και στην συνέχεια, αντί να γίνουν κτήμα όλων, ιδιωτικοποιήθηκαν και πέρασαν στα χέρια μεγάλων εταιρειών.

Ακόμη όμως και τα επενδυτικά προγράμματα, στα οποία εταιρείες όπως η Apple στήριξαν τις δραστηριότητές τους (δηλαδή την «απαλλοτρίωση» ξένων εφευρέσεων), δεν θα υπήρχαν χωρίς τις παρεμβάσεις της αμερικανικής ομοσπονδιακής κυβέρνησης.

Όπως εξηγεί η Αν Πέτιφορ:

Σε περιόδους κρίσης οι ιδιώτες είναι σαν τα ποντίκια και οι κυβερνήσεις είναι σαν τα λιοντάρια, που είναι διατεθειμένα να αναλάβουν δράση παρά το ρίσκο. Ουσιαστικά τα κράτη γίνονται πολύ πιο επιχειρηματικά. Αντίθετα, είναι απίστευτο πόσο νευρικός και μη επιχειρηματικός γίνεται ο ιδιωτικός τομέας όταν οι συνθήκες δεν είναι ιδανικές.

Είτε σαν ποντίκι, απέναντι στο λιοντάρι του κράτους, είτε σαν σκουλήκι μέσα στο μήλο της, η Apple ίσως αποτελεί ένα από τα πλέον κρατικοδίαιτα δημιουργήματα του τελευταίου μισού αιώνα.


 

Όπως βλέπουμε λοιπόν, δεν είναι μόνο η αποδόμηση των «μεσσιών» (άλλωστε, ο ακόμα ζωντανός Gates επιθυμεί να ορίσει την τύχη της Αφρικής), μα και η φανερή εξαπάτηση που γίνεται από τις εταιρείες και τα φερέφωνά τους ΜΜΕ. Και ακόμα περισσότερο είναι η κοινωνική ζημιά και ο παρασιτισμός που ορίζει την ύπαρξή τους. Έναν παρασιτισμό που τον πληρώνουν οι άνθρωποι διπλά.
Δεν είναι μόνο η Apple. Και η Microsoft είναι διδάξας σε αυτά. Άραγε, ποιος έχει αναρωτηθεί γιατί όλο αυτό το επιθετικό marketing της εταιρείας, πώς στηρίζει την αριστεία και δημιουργεί εκπαιδευτικά σεμινάρια κλπ; Με ποιον τρόπο γίνονται αυτά; Ποιος τα χρηματοδοτεί; Τι συμφωνίες έχει κλείσει προηγουμένως η MS σε διακρατικά επίπεδα και σε πόσα τρισεκατομμύρια προσμετρούνται; Και τελικά, τι από αυτά εφαρμόζονται; (νομίζω, πως η σκανδαλωδώς χαρακτηριστική περίπτωση της Ελλάδας και της συμφωνίας της με την MS, ήταν περισσότερο υπεύθυνη για την «κρίση» από τον τυροπιτά και τον καστανά).

Έχουμε διανύσει το κατώφλι μιας εποχής που υπάρχουν σημαντικές γενεαλογικές μετατοπίσεις στα κοινωνικά πλαίσια, σε δομές, κουλτούρες. Αν και η επανάσταση των υπολογιστών έχει επιτευχθεί ήδη, εντούτοις η κορύφωση μιας γενιάς εξελίξεων που έχει ξεκινήσει από την δεκαετία του 90, θα επιτευχθεί εντός του 21ου αιώνα. Και αυτό φυσικά, θα οφείλεται στην τεχνολογία και στις ιδέες· και είναι προφανές πως στο εγγύς μέλλον θα δούμε παντού υβριδικά μοντέλα «δημοκρατικού καπιταλισμού» που σαφώς θα οδηγήσουν κάπου αλλού, μα σε αρκετά πιο μακρινό μέλλον.

Όπως και να έχει, την επόμενη φορά που θα πανηγυρίσετε για το νέο hardware ή το λογισμικό της κάθε πολυεθνικής, αναρωτηθείτε όχι μόνο τον ματωμένο δρόμο του μέχρι τις βιτρίνες, αλλά και για το κατά πόσο είναι «καινοτομία», κατά πόσον αποτελεί «πρότυπη ιδέα» και στην τελική, αν όλη αυτήν την διαδρομή και την «έρευνα», τα πληρώνετε μέσω φορολογιών, δασμών και πλήθος άλλων ομολογουμένως εφευρετικών χαρατσιών, επειδή εκτός από την μη υποβολή της φορολογίας με δεκάδες τεχνάσματα, χωρίς τις κρατικές επιχορηγήσεις απλά ΔΕΝ θα υπήρχαν.
Τέλος πάντων, ίσως ήρθε η ώρα να σκεφτείτε σε ποια υψηλά και ανιδιοτελή επίπεδα θα βρισκόταν η τεχνολογία και η ποιότητα ζωής, αν δεν υπήρχαν αυτές ακριβώς οι πολυεθνικές που φαίνονται σαν οι μεσσίες της ανθρωπότητας.
Και για να το πούμε πιο καθαρά, αναρωτηθείτε πόσο ηλίθιους μας θεωρούν οι κοιλαράδες μέτοχοι και τα κουστουμαρισμένα / ταγερωμμένα στελέχη τους…
Aν υπάρχει ένα φάντασμα που πλανάται επάνω από τα κεφάλια μας, είναι ακριβώς αυτοί πίσω από τις ονομασίες απρόσωπων και αμείλικτων πολυεθνικών.

[το άρθρο είναι συνεργατικό]

__________________________________________________________

Aπό:http://osarena.net/polyethnikes-tehnologikes-kainotomies-me-kratiko-hrima

One comment on “ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΕΣ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΚΕΣ «ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΕΣ» ΜΕ ΚΡΑΤΙΚΟ ΧΡΗΜΑ…

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s