από το χρυσό δολάριο στα ναρκοδόλαρα…


Ο προσανατολισμός μας, σαν Sarajevo, (και) στο ζήτημα της κρατικοποίησης του εγκλήματος, ντόπιας αλλά και διεθνούς, είναι (όπως ξέρετε οι παλιότεροι / ες αναγνώστες / αναγνώστριες) σταθερός. Κατά την ταπεινή μας άποψη κάτι τέτοιο δεν είναι “πρωτοφανές” στην ιστορία του καπιταλισμού. Και (για να μην κάνουμε ιστορικές αναδρομές) εκφράζει μια φάση άγριας συσσώρευσης. Μια φάση άγνωστης διάρκειας. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι τέτοιου είδους περιόδους άγριας (δηλαδή “εκτός νόμου”, με μόνο εργαλείο την βία σε όλες τις αξιοποιήσιμες μορφές της) συσσώρευσης, ο καπιταλισμός τις έχει αφήσει πίσω του, στα πρώτα πρώτα βήματά του. Η δική μας (και όχι μόνο η δική μας) άποψη είναι ότι τα αφεντικά (του καπιταλισμού) “κάνουν κύκλους” στη μεθοδολογία της εκμετάλλευσης της εργασίας και της ζωής· και ότι περίοδοι άγριας συσσώρευσης έχουν υπάρξει παραπάνω από μία φορά (και στον 19ο και στον 20 αιώνα).
Ας αφήσουμε, προς το παρόν, το θέμα στα θεωρητικά (και πολιτικά) ερωτηματικά του· θα συνεχίσει να μας απασχολεί απ’ όλες τις πλευρές του. Αναδημοσιεύουμε στη συνέχεια ένα κείμενο που το βρήκαμε ενδιαφέρον τόσο για την άποψη που διατυπώνει, όσο και τον συγγραφέα του. Ο (72χρονος σήμερα) Frederick William Engdahl είναι αμερικανο-γερμανός ιστορικός, αναλυτής και freelancer δημοσιογράφος. Έχοντας διαβάσει κατά καιρούς διάφορα άρθα του τον θεωρούμε σοβαρό (σοβαρό για αγγλοσάξονα αναλυτή…), παρότι διαφωνούμε σε κάμποσα βασικά ζητήματα (οπωσδήποτε διαφωνούμε στην “φαινομολογία” των προσεγγίσεών του).
Το from golden dollar το petro dollar to narco dollar, δημοσιοποιημένο στις 9 Μάη (2016) το βρήκαμε ενδιαφέρον ακόμα και σαν “παρακαταθήκη”. Σαν μια ανάλυση / άποψη δηλαδή την οποία δεν είναι μεν υποχρεωτικό να την υιοθετήσει κανείς, μπορεί όμως να την κρατήσει “στην άκρη του μυαλού του” προσέχοντας κατά πόσον εξηγεί πότε το ένα και πότε το άλλο γεγονός. Επιπλέον ενισχύει την θέση που διατυπώσαμε στο προηγούμενο τεύχος (panama papers) για την εξελισσόμενη σχέση του αμερικανικού κράτους / κεφάλαιου με τον οργανωμένο έγκλημα παγκόσμια.
Ένας μικρός σχολιασμός απ’ την μεριά μας στο τέλος.

πετροδόλαρα

Ο ρόλος του παγκόσμιου αποθεματικού νομίσματος είναι κάτι απ’ το οποίο κανένας οικονομικός ηγεμόνας στην ιστορία δεν εγκατέλειψε με την θέλησή του. Χρειάστηκαν δύο παγκόσμιοι πόλεμοι έτσι ώστε το city του Λονδίνου και η κεντρική τράπεζα της αγγλίας να αναγκαστούν να παραδώσουν την ως τότε ηγεμονία της στερλίνας στο δολάριο. Κάποiοι υποστηρίζουν ότι πριν μερικές δεκαετίες ο Henry Kissinger είχε πει ότι “αν ελέγχεις το χρήμα, ελέγχεις όλον τον κόσμο”. Είτε το είπε αυτό δημόσια ο Kissinger είτε όχι, τόσο αυτός όσο και το αφεντικό του, ο David Rockfeller το πίστευαν στα σίγουρα.
Τώρα, με το δημόσιο χρέος των ηπα να έχει ξεπεράσει τα 19 τρισεκατομμύρια δολάρια και την πραγματική κατάσταση της αμερικανικής οικονομίας και των υποδομών της να είναι στα χειρότερά της απ’ την εποχή της Μεγάλης Ύφεσης, και με τους περισσότερους αμερικάνους να ζουν στο κατώφλι της οικονομικής καταστροφής, οι λαμπροί μηχανικοί του χρηματοπιστωτισμού στη Wall Street και στην Ουάσιγκτον επανέρχονται με ένα καινούργιο σχέδιο για να παραταθεί ο ρόλος του δολαρίου σαν βασιλιά της παγκόσμιας οικονομίας.

Οι πρόσφατες αποκαλύψεις των panama papers από μια επιλεγμένη ομάδα των δυτικών mainstream μήντια, περιλαμβανόμενων των new york times, του bbc και της suddeutshe zeitung, έχει ερμηνευτεί σαν μια προσπάθεια επίθεσης σε ξένους ηγέτες όπως ο ρώσος Vladimir Putin και ο κινέζος Xi Jinping, με όπλο τις κατηγορίες για διαφθορά. Είναι οπωσδήποτε αξιοσημείωτο ότι τα αρχεία της εταιρείας Mossack Fonseca που διέρρευσαν δεν είχαν ούτε ένα όνομα σημαντικού αμερικάνου που να έκρυβε τα λεφτά του στους ενδιάμεσους του παναμά.
Όμως ενώ το βλέμμα παγκόσμια είχε στραφεί στην ταυτότητα των ατόμων που έκρυβαν το χρήμα τους στον off shore παράδεισο του παναμά, ελάχιστη προσοχή δόθηκε στις μακροπρόθεσμες συνέπειες αυτών των αποκαλύψεων. Η χώρα που θα επωφεληθεί περισσότερο απ’ όλες απ’ τις αποκαλύψεις των panama papers είναι η χώρα που γίνεται πολύ γρήγορα ένας νέος “παναμάς” ή, ακόμα καλύτερα, μια “νέα ελβετία”, συγκεκριμένα οι ηνωμένες πολιτείες της αμερικής. Ο επικεφαλής των επιθέσεων σε άλλους φορολογικούς παραδείσους (εκτός των δικών του) εδώ και δύο δεκαετίες.

η εποχή του χρυσού δολαρίου

Έχουν περάσει 72 χρόνια από τότε που οι ηπα και επιλεγμένες συμμαχικές κυβερνήσεις στον τότε παγκόσμιο πόλεμο συναντήθηκαν στο Bretton Woods, το 1944, για να αποφασίσουν την μορφή της μεταπολεμικής χρηματικής / νομισματικής τάξης. Τότε το αμερικανικό δολάριο αναγνωρίστηκε σαν το ανώτερο νόμισμα παγκόσμια. Κι αυτό επειδή στο τέλος του πολέμου, το 1945, η αμερικανική κεντρική ομοσπονδιακή τράπεζα διακρατούσε το μεγαλύτερο μέρος του παγκόσμιου αποθεματικού χρυσού.
Όταν ξέσπασε ο πόλεμος στην ευρώπη τον Σεπτέμβρη του 1939, με την διπλή εισβολή του Χίτλερ και του Στάλιν στην πολωνία, ο ευρωπαϊκός χρυσός άρχισε να μεταφέρεται για ασφάλεια στις ηπα. Το 1935 τα επίσημα αποθέματα των ηπα σε χρυσό ήταν λίγο πάνω από 9 δισ. δολάρια. Το 1940 είχαν ανέβει στα 20 δισ. δολάρια. Καθώς τα ευρωπαϊκά κράτη ήθελαν να χρηματοδοτήσουν τον πόλεμό του, ο χρυσός τους πήγαινε στις ηπα, για να αγοραστούν από εκεί τα απαραίτητα. Τον Ιούνη του 1944, όταν έγινε η διεθνής συνάντηση στο Bretton Woods, οι ηπα είχαν τον έλεγχο του 70% των παγκόσμιων αποθεμάτων σε χρυσό, ένα εντυπωσιακό πλεονέκτημα. Αυτό το 70% μάλιστα δεν περιλάμβανε τον χρυσό που αρπάχτηκε απ’ τα ηττημένα κράτη του άξονα, την γερμανία και την ιαπωνία. Τα ακριβή στοιχεία και γεγονότα επ’ αυτού έχουν κουκουλωθεί από πολλά στρώματα εξαπατήσεων και φημών.
Για τα επόμενα 25 χρόνια το αμερικανικό δολάριο που είχε σταθερή ισοτιμία με τον χρυσό (και πλήρη κάλυψη απ’ τα αποθέματα της fed – κεντρική ομοσπονδιακή τράπεζα των ηπα) ήταν το νόμισμα επιλογής για τον υπόλοιπο κόσμο, ειδικά την κατεστραμένη απ’ τον πόλεμο δυτική ευρώπη, που έκανε τα πάντα για να βρει δολάρια για να πληρώσει εισαγώμενα απ’ τις ηπα αγαθά και υλικά, για να ξαναφτιάξει την κατεστραμένη βιομηχανική υποδομή της. Για το δολάριο λεγόταν ότι “είναι το ίδιο με το χρυσάφι”. Αυτό που ίσχυε, δηλαδή, και για την στερλίνα έναν αιώνα νωρίτερα.
Απ’ τα τέλη της δεκαετίας του ‘60, η παγκόσμια κυριαρχία του δολαρίου άρχισε να δέχεται σημαντικές προκλήσεις. Η οικονομία της γαλλίας και ειδικά της δυτικής γερμανίας είχαν αναδυθεί απ’ τις στάχτες στηριζόμενες σε μια σύγχρονη βιομηχανική βάση, και πολύ γρήγορα έγιναν εξαγωγικές χώρες απειλώντας τα αμερικανικά (αλλά ξεπερασμένα) βιομηχανικά εμπορεύματα. Η τελευταία περίοδος που οι βιομηχανικές υποδομές των ηπα είχαν εκσυγχρονιστεί ήταν 3 δεκαετίες πριν. Η ευρώπη και ύστερα η ιαπωνία αποτελούσαν ανταγωνιστική πρόσκληση για την αμερικανικη βιομηχανία. Το χειρότερο για τις τράπεζες της Wall Street, όπως η Chase Manhattan του Rockefeller, η Citibank ή η JPMorgan, ήταν τα δολαριακά κέρδη των γερμανικών εταιρειών όπως η Mercedes, η Vw, η Bmw και η Siemens και των αντίστοιχων γαλλικών εταιρειών, που κατέληγαν στις κεντρικές τράπεζες της γερμανίας και της γαλλίας, στηρίζοντας στα ‘60s μια απειλητική αλλαγή στην πολιτική συμπεριφορά των αντίστοιχων κρατών.
Ο γάλλος πρόεδρος de Gaulle, ακολουθώντας την γνώμη του συντηρητικού οικονομικού συμβούλου του Jacques Rueff, ζήτησε απ’ την κεντρική τράπεζα της γαλλίας να μεθοδεύσει την ανταλλαγή των αυξανόμενων αποθεμάτων της σε δολάρια με χρυσό (απ’ την κεντρική ομοσπονδιακή τράπεζα των ηπα). Ακολούθησε η συντηρητική Bundesbank, που άρχισε να ζητάει επίσης χρυσό πληρώνοντας με δολάρια… Παρότι αργότερα τον de Gaulle τον διαδέχθηκε ένας πρώην τραπεζίτης του Rothschild, ο Pompidou, η διεθνής ζήτηση για τον χρυσό που είχε στα υπόγειά της η fed συνεχίστηκε, κι αυτό ενόσω η Ουάσιγκτον προσπαθούσε να χρηματοδοτήσει έναν πόλεμο που πήγαινε απ’ το κακό στο χειρότερο. Τον πόλεμο στο Βιετνάμ.
Τον Αύγουστο του 1971 ο (τότε) αμερικάνος πρόεδρος Nixon, δέχτηκε την συμβουλή του τότε υφυπουργού οικονομικών Paul Volker, που ήταν πρώην διευθυντής της Chase Manhattan (του Rockfeller), να καταργήσει μονομερώς τις συμφωνίες του Bretton Woods και να κηρύξει το αμερικανικό δολάριο νόμσιμα ελεύθερης ισοτιμίας, που δεν καλύπτεται πια με χρυσό. Τα αποθέματα της fed σε χρυσό είχαν μειωθεί πολύ τα προηγούμενα χρόνια εξαιτίας του φόβου άλλων κεντρικών τραπεζών για τον κίνδυνο εξάπλωσης του δολαριακού πληθωρισμού στην ευρώπη, καθώς η Ουάσιγκτον αρνούνταν να υποτιμήσει το δολάριο για να ξαναϊσορροπήσει το παγκόσμιο νομισματικό σύστημα. Ο Rueff είχε φτάσει μάλιστα να ζητήσει πολύ μεγάλη υποτίμηση του δολαρίου σε σχέση με το φράνγκο ή το γερμανικό μάρκο.

[…]

__________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/entipa/teuhos_107/i107_p20_dolars.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s