Γελαδερόν…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

geladeron

Όταν γελάμε με μια μαϊμού, μια γάτα ή ένα σκύλο, γελάμε διότι αναγνωρίζουμε στις εκφράσεις τους κάτι ανθρώπινα κωμικό. Βλέπουμε τον εαυτό μας, έναν κόσμο αστείο αλλά υπέροχο.

Γελάμε με τα παθήματα των άλλων όπως και οι άλλοι γελάνε με τα δικά μας παθήματα.

Το γέλιο είναι υγεία όπως και η μαλακία. Το γέλιο ανήκει σ’ εκείνους που το προκαλούν, το ασκούν ή το υφίστανται. Το γέλιο δεν είναι χάπι ή υπόθετο να το πάρεις με πρόγραμμα όπως οι δυστυχισμένοι αμερικανοί μετά τη δουλειά.

Πολλές τραγωδίες προκαλούν γέλιο. Οι θεατές ξεσπούν με τρανταχτά γέλια όταν η υπερβολή ξεχειλίζει και γίνεται διδακτική βλακεία.

Τα θεάματα και δη τα κωμικά γίνονται για μια εύπορη τάξη που δεν τα καταφέρνει να γελάει με τον εαυτό της αλλά πηγαίνει στο θέατρο ή στο σινεμά για να γελάσει με τη διακωμώδησή της.

Αυτή τη δουλειά έκανε ο Αριστοφάνης. Διασκέδαζε την τάξη που δεν μπορούσε να γελάσει στο σπίτι της και να ευχαριστηθεί αλλά πλήρωνε τον οβολόν της για να γελάσει. Χρειαζόταν κάποιον που θα γινόταν κωμικός και θα μπορούσε να τσαλακωθεί.

Σκεφτείτε πόσο γέλιο προκαλεί σε μερικούς το κλάσιμο του κωμικού ηθοποιού στη σκηνή αλλά το κλάσιμο εντός της οικίας δεν φέρνει γέλιο αλλά γκρίνια και μπόχα.

Σκεφτείτε πόσο γέλιο προσφέρει το τραύλισμα του ηθοποιού στη σκηνή αλλά αν τραυλίζει το αγγελούδι μας είναι ντροπή.

Δυστυχώς το γέλιο περιχαρακώθηκε στο θέαμα. Μόλις κλείσουμε την τηλεόραση μετά την κωμωδία-συνήθως την αμερικάνικη για μην ξεχνάμε και τις ρίζες μας απ’ το μακρινό Αϊντάχο- πέφτουμε με τα μούτρα στα τσιγάρα τα ποτά και τα γουρουνόπουλα.

Γινόμαστε πάλι καταθλιπτικοί και σοβαροί. Μα οι άνθρωποι που μπορούν και γελούν χωρίς υποκατάστατα είναι υγιείς. Πραγματικά υγιείς κι ας έχουν ζάχαρο ή αρτηριακή πίεση.

Βεβαίως το γέλιο απαιτεί συντροφικότητα. Στο λεωφορείο ή στο βαγόνι του τραίνου, στο καφενείο ή στη δουλειά πολλές φορές οι συμπεριφορές μεταλλάσσονται, συμπαθητικά και εξομολογητικά λέγονται ιστορίες και ακούγονται γέλια. Μα για να μετάσχει κι ο ακριανός και ο διπλανός και ο άλλος θα πρέπει να μπει στο κλίμα, να τον δεχτούμε στην ομήγυρη.

Ο γελαστός άνθρωπος επωμίζεται τα αποσιωπημένα αίσχη των σοβαρών και των αγέλαστων.

Το γέλιο είναι η έσχατη εκδίκηση των μηδαμινών απέναντι στη θεολογική πρωτοκαθεδρία των προσωπείων.

Όποιος δεν μπορεί να γελάσει με τη μούρη ενός αρχιεπισκόπου, που, φορά στο κεφάλι του μια χρυσοποίκιλτη καμινάδα, τουτέστιν την αρχιερατική μήτρα που ο όγκος της ισούται με τον όγκο του μουνιού της όρκας ή με το ψεύτικο χαμόγελο ενός πολιτικάντη που μοιάζει με τον ξυρισμένο κώλο του Γκαστόνε, δημοφιλούς τραβελίου απ’ το Αμστελόδαμο, ε, είναι σοβαρός άνθρωπος. Ένδοξος απόγονος σφιχτοκούραδου χουντικού γυμνασιάρχη.

_____________________________________________________________

Aπό:https://dromos.wordpress.com/2016/09/03/%CE%B3%CE%B5%CE%BB%CE%B1%CE%B4%CE%B5%CF%81%CF%8C%CE%BD/

Η Γερμανία της επισφάλειας και της διάψευσης…


Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι Ευρωπαίοι, κυρίως από τις χώρες του Νότου, επιλέγουν τη μετανάστευση στη Γερμανία. Σε μια Ευρώπη που βυθίζεται όλο και περισσότερο στην οικονομική κρίση και που η θέση των εργαζομένων χειροτερεύει συνεχώς, η Γερμανία φαντάζει για πολλούς ως «γη της επαγγελίας», με υψηλούς μισθούς και δυνατότητες επαγγελματικής εξέλιξης. Η πραγματικότητα όμως της γερμανικής αγοράς εργασίας είναι συχνά πολύ διαφορετική από τις προσδοκίες όσων επιλέγουν τη μετανάστευση εκεί. Γιατί μπορεί σε σύγκριση με τους συναδέλφους τους των άλλων ευρωπαϊκών χωρών οι εργαζόμενοί της να διατηρούν πολλά από τα κεκτημένα τους, η Γερμανία όμως εδώ και καιρό δεν είναι πλέον ο παράδεισος των υψηλών αποδοχών και των σταθερών εργασιακών σχέσεων· ιδιαίτερα σε κλάδους όπως η εστίαση αλλά και οι υπηρεσίες γενικότερα.

Συνέχεια

Ουδέν κρυπτόν υπό τον ήλιο…


Κρυπτόν

Μια αρκετά διαδεδομένη φενάκη που πλασάρεται από κανάλια, εφημερίδες και ραδιόφωνα σε περιόδους που κυριαρχούν τα λεγόμενα «σκάνδαλα» και στην προκειμένη ο βόθρος που αναδύεται από τα γκαγκστερικά κυκλώματα δικαστών, κληρικών, σωματέμπορων, πρεζέμπορων και πρακτόρων, είναι και μια τάση ενοχοποίησης της… κοινωνίας με το παιδιαρίστικο, αφελές και πρόστυχο ψέμα ότι… φταίει η κοινωνία που έχει τέτοιους δικαστές, φταίει η κοινωνία που έχει τέτοιους παπάδες (άλλες φορές το λένε για τους πολιτικούς και ούτω καθ’ εξής)! Λες και η κοινωνία διάλεξε την ύπαρξη αυτών των σωμάτων, που αιώνες τώρα βασανίζουν, βιάζουν συνειδήσεις και κορμιά, εξευτελίζουν ανθρώπους και καταρρακώνουν την ανθρώπινη προσωπικότητα! Γι’ αυτά, μας πληροφορούν οι αξιότιμοι αναλυτές και κοινωνιολόγοι και ο κάθε άσχετος που βγαίνει και μιλάει, ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι! Τι να εννοούν άραγε; Ότι φταίμε εμείς οι ίδιοι που η κτηνωδία τους τούς οδηγεί να απαγάγουν π.χ. ανήλικα παιδιά για να γίνουν βορά στις σεξουαλικές τους διαστροφές, να συνεννοούνται πως δεν θα φυλακιστεί κανένας πρεζέμπορος (γιατί όλοι δικά τους παιδιά είναι), και για όλα αυτά φταίμε εμείς (η κοινωνία; -όσο ευρεία κι αν είναι η έννοια);

Συνέχεια

Hucking…


Guccifer hucker

Ο 44χρονος ρουμάνος Marcel Lehel Lazar, γνωστός σαν Guccifer, καταδικάστηκε σε 4 χρόνια και 4 μήνες φυλακή (ελεεινό παιχνίδι των δικαστών με την ηλικία του;) επειδή χάκεψε το ηλεκτρονικό ταχυδρομείο μιας επι χρόνια έμπιστης της Κλίντον, βγάζοντας στη φόρα διάφορα άπλυτα της υποψηφίας προέδρου… Στην πραγματικότητα, μάλιστα, ήταν αυτός που πρώτος έδειξε ότι η Κλίντον χρησιμοποιούσε σαν υπ.εξ. το προσωπικό της mail – πράγμα που απαγορεύεται αυστηρά – βάζοντας την πολιτική περσόνα σε μεγάλους μπελάδες.
Ο Lazar εκδόθηκε στις ηπα για να δικαστεί ενώ ήταν φυλακισμένος με ποινή 7 χρόνων στη ρουμανία για χακαρίσματα άλλων email, διάφορων «υψηλών προσώπων», συμπεριλαμβανομένου και του επικεφαλής της ρουμανικής ασφάλειας. Δέθηκε το 2014, στη ρουμανία, με την κρίσιμη βοήθεια των αμερικανικών μυστικών υπηρεσιών.
Τώρα θα γυρίσει για να κάνει την ρουμανική ποινή του, και μετά θα ξαναεκδοθεί στις ηπα για να κάνει και την αμερικανική.
«Δεν έδειξε καμία μεταμέλεια» γνωμάτευσαν οι δικαστές. Είναι από εκείνες τις περιπτώσεις των αμετανόητων ιεραπόστολων – διαρρηκτών που δεν θα τραβήξουν την προσοχή των οπαδών των αντι-εξουσιαστικών αποκαλύψεων.
Αν και πιθανότατα την αξίζει.

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Αγάπη είναι να δίνεις αυτό που δεν έχεις- σκέψεις με αφορμή το κείμενο του Miller…



Μια μεγάλη κουβέντα για τον έρωτα κάναμε διάφορα υποκείμενα με αναζητήσεις, με αφορμή ένα κείμενο του Miller  https://to23ogramma.wordpress.com/2015/06/19/%CE%B5%CF%81%CF%89%CF%84%CE%B5%CF%85%CF%8C%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5-%CE%B5%CE%BA%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%BF%CE%BD-%CF%80%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CE%BD%CF%84%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%AF%CE%BD

Η πολιτική οικονομία και η ψυχική οικονομία βρίσκονται σε depression (ύφεση, κατάθλιψη). Είναι εποχή κρίσης και αναζήτησης κάποιας ελπίδας. Να αρπαχτούμε από έναν ΣΥΡΙΖΑ ή μια καλή σχέση. Η τελευταία επένδυση των προσδοκιών μας όμως διαψεύστηκε. Κάπου εκεί βρισκόμαστε σήμερα.

Η κουβέντα είχε ανοίξει πριν το κείμενο του Miller, όταν γράφαμε αλλού:

Άντρας-Γυναίκα, Πλατωνισμός-Κυνισμός, Πολιτική

»Δεν υπάρχει σχέση μεταξύ των δύο φύλων», λέει ο Lacan, εννοώντας ότι δεν υπάρχει εγχειριδιακή, υπολογισμένη σχέση, πώς πάντα υπάρχει πρόβλημα στην επικοινωνία, χάσμα, γιατί ο ερωτισμός των φύλων δεν είναι μαθηματικά ούτε απλώς χημική αλληλεπίδραση, αλλά είναι εντός του συμβολικού-και ο τρόπος ένταξης στο συμβολικό για τον άντρα και τη γυναίκα είναι διαφορετικός

Θεωρεί την αντρική λογική επεκτατική, ελεγκτική, ενώ τη γυναικεία απόλαυση πολύμορφη, μη τυποποιήσιμη. Η γυναίκεια απόλαυση διαφέρει διαρκώς από τον εαυτό της, είναι πιο ευαίσθητη στις πτυχές και τις αποκλίσεις, η αντρική απόλαυση είναι πιο άκαμπτη και τυποποιήσιμη.

Οι άντρες λένε συχνά ότι »οι γυναίκες είναι πουτάνες» ή »δεν ξέρουν τί θέλουν» και στη πραγματικότητα φθονούν αυτού του τύπου την ιδιόρρυθμη απόλαυση που δεν μπορούν να ελέγξουν. Γιατί, σε αντίθεση με αυτό που πιστεύουν, η γυναικεία απόλαυση είναι η αλήθεια της μη πληρότητας της αντρικής φαλλικής απόλαυσης.

Συνέχεια