Σκάσε και Κολύμπα… (Σπυριδουλα)


Φάμπρικα η παγίδα μπες στην αλυσίδα
δέκα ώρες θα ‘σαι μηχανή
Είσαι το κορόιδο βίδωνε μια βίδα
η σκλαβιά αυτή θέλει υπομονή.

Άλλα σου ‘χαν τάξει κάνε καμιά φτιάξη
να βρεις πως θα πιάσεις την καλή
Λεύτερη η πατρίδα, σκόνη η ελπίδα
των εμπόρων η χρυσή εποχή.

Πας εκεί που πήγα πας εκεί που πήγα
χάρες δεν υπάρχουν στη ζωή
Σκάσε και κολύμπα, σκάσε και κολύμπα
Είναι μακριά η Αμερική.

Ένοπλη ληστεία τα λεφτά στους σάκους
μόνο που δεν είναι στην T.V.
Κόκκινες γραβάτες φόρεσες στους μπάτσους
ο ήρωας για μια νύχτα είσαι συ.

Η καλή σου η χώρα τα φροντίζει όλα
τσάμπα ο ύπνος τσάμπα το φαΐ
Έξοδος κινδύνου μ’ έκπληξη στο τέρμα
πόρτα και καρέκλα ηλεκτρική.

Πας εκεί που πήγα πας εκεί που πήγα
δε σε σώνει χάρη ή προσευχή
Σκάσε και κολύμπα σκάσε και κολύμπα
Τώρα είναι κοντά η Αμερική.

Βλέπεις ότι είδα βλέπεις ότι είδα
ξύρισμα κεφάλι και καρποί
Σκάσε και κολύμπα σκάσε και κολύμπα
Σ’ έχει αγκαλιά η Αμερική.

Σ’ έχει αγκαλιά η Αμερική
Σ’ έχει αγκαλιά η Αμερική
Σ’ έχει αγκαλιά η Αμερική

Μέσα στ’ όνειρό της το τρελό
το πυρακτωμένο σου ουρλιαχτό
Και θα χαθείς.

Μη ζητάς πολλά, δε σε παίρνει πια
άνοιξε τα μάτια τελευταία φορά
Και θα τη δεις.

Την ηλεκτρική της μοναξιά
την ηλεκτρική της αγκαλιά.

Μη ζητάς πολλά, δε σε παίρνει πια
άνοιξε τα μάτια τελευταία φορά
Και θα τη δεις.

Ούτε τέλος έχει ούτε αρχή
Σ’ έχει αγκαλιά η Αμερική
Σ’ έχει αγκαλιά η Αμερική
Σ’ έχει αγκαλιά η Αμερική…

Η νέα μαχητική μειοψηφία (Μέρος Α) …


Μετάφραση από το Jacobinmag: Φάνης Δαγκλής, Ολύβια Τζιουβάρα

amazon warehouse
Εργαζόμενος συλλέγει αντικείμενα για παράδοση σε αποθήκη της Amazon

Παρά τις σημαντικές αλλαγές στην οικονομία, η μαζική οργάνωση των εργαζομένων είναι εφικτή.

του 

Από την έκδοση του False Promises: The Shaping of American Working Class Consciousness το 1973, ο Stanley Aronowitz είναι ένας από τους πιο σημαντικούς αριστερούς κριτικούς  του επίσημου αμερικάνικου εργατικού κινήματος. Το τελευταίο του βιβλίο, The Death and Life of American Labor, βασίζεται αλλά και ανασυνθέτει μεγάλο μέρος από την προηγούμενη δουλειά του, και είναι μια «προκλητική» συμβολή στις συζητήσεις για την διέξοδο από την  σημερινή κρίση του οργανωμένου εργατικού κινήματος.

Ο πυρήνας του βιβλίου είναι μια ισχυρή κριτική ενάντια στις «γραφειοκρατικές επιχειρησιακές ενώσεις» (business unionism)  -την στρατηγική του επίσημου συνδικαλιστικού εργατικού κινήματος. Η στρατηγική αυτή, που κυριάρχησε στα μαχητικά βιομηχανικά σωματεία κατά τη διάρκεια του Δεύτερου Παγκοσμίου Πολέμου, βασίζεται σε τρεις πυλώνες.

Ο πρώτος πυλώνας αυτής της στρατηγικής, είναι η εξάρτηση από τις συνήθεις διαδικασίες διαπραγμάτευσης και καταγγελίας που αποσκοπεί στη βελτίωση και υπεράσπιση των μισθών, των δικαιωμάτων και των εργασιακών συνθηκών των μέλων των σωματείων.Εν ολίγοις, τα πιο σημαντικά βιομηχανικά σωματεία και ενώσεις παραιτήθηκαν από την διεκδίκηση του ελέγχου επί της παραγωγικής διαδικασίας και αναγνώρισαν το δικαίωμα του κεφαλαίου μετά τον πόλεμο να «οργανώνει και να διευθύνει».

Συνέχεια

Η φυλακή στην Ιαπωνία …


1

Του Τάσου Θεοφίλου

Η φυλακή δεν είναι ένας ευχάριστος προορισμός. Αυτό το ξέρουν όλοι. Όμως ενώ αποτελεί οικουμενική αλήθεια πως οι φυλακές όλου του κόσμου είναι σκατά, μερικές χώρες καταφέρνουν να τις κάνουν ακόμη πιο σκατά. Από χώρα σε χώρα και από πόλη σε πόλη λοιπόν, η κάθε φυλακή είναι σκατά με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Οι δυο μεταβλητές οι οποίες καθορίζουν τον τρόπο και την ποιότητα με την οποία η κάθε φυλακή πετυχαίνει να γίνεται ανυπόφορη είναι η απαιτούμενη πειθαρχία και –συνήθως σε αντιδιαστολή– οι συνθήκες διαβίωσης. Αν στις Ελληνικές φυλακές για παράδειγμα οι κρατούμενοι κοιμούνται δίπλα από την τουαλέτα και είναι πια εξοικειωμένοι με τα διάφορα είδη κοριών και κατσαρίδων, αφού φωλιές τους υπάρχουν σε κάθε σχεδόν στρώμα ενώ κατά μονάδες συναντώνται στις μερίδες του φαγητού, το πρόγραμμα στο οποίο καλούνται να πειθαρχούν είναι αρκετά ελαστικό και ο τρόπος που απευθύνονται στην σωφρονιστική υπηρεσία δεν υπακούει σε κάποιο αυστηρό πρωτόκολλο.

Συνέχεια

Καληνύχτα κύριε Μάροου…


Κατερίνα Γκαράνη
Γνωστός γιατί τα έβαλε κυριολεκτικά με τον διάβολο κηρύσσοντας ανοιχτό δημόσιο πόλεμο με τον κομμουνιστοφάγο Τζόσεφ Μακάρθυ θεμελιωτή της «μαύρης λίστας». Ο Έντουαρντ Μάροου, ένας από τα σημαντικότερα κεφάλαια της επικοινωνίας και γνώστης της τηλεόρασης κατάλαβε πολύ νωρίς την δύναμη που θα είχε αυτό το μέσο αλλά και πόσο θα αλλοτρίωνε τους πληθυσμούς αν χρησιμοποιούταν πάνω απ’ όλα για κέρδος και αποχαύνωση του τηλεοπτικού κοινού.
Φυσικά το κέρδος νίκησε την ενημέρωση, η ενημέρωση κατέληξε ως ένα ακόμη προϊόν του ίδιου του συστήματος και η τηλεόραση από μέσο επικοινωνίας ένα όπλο κοινωνικοπολιτικής προπαγάνδας που στρίμωξε την ενημέρωση και τις διόδους σκέψης του τηλεοπτικού κοινού σε χαζοχαρούμενα προγράμματα, σε τηλεμάρκετινγκ, σε μασημένη τροφή και με την ισχύ που έχει χρησιμοποιείται ως όργανο προβολής αυτών που το σύστημα χρησιμοποιεί για κέρδος. 
Ο Μάροου ήξερε την δύναμη της οθόνης και ήλπιζε ότι αυτή μπορεί να διδάξει, να φωτίσει ακόμα και να εμπνεύσει για έναν καλύτερο κόσμο.

Συνέχεια

Θα τους εμπιστευόσασταν να ταΐζουν το καναρίνι σας στις διακοπές σας; …


tvbarons

(Μπα… Και το μπαλκόνι θα έπαιρναν… Ακόμα κι αν δεν είχατε καναρίνι…)

Αφελής απορία. Άμα ψωνίζεις άδεια τηλεοπτικής αποβλάκωσης σε ρωτάνε που βρήκες τα λεφτά; Ή ξεπλένεις με την ησυχία σου;

____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Η ΕΥΡΩΠΗ, Η APPLE, Ο ΚΑΣΤΑΝΑΣ ΚΑΙ Η ΦΟΡΟΛΟΓΙΑ…


Η Apple, σαν εταιρεία είναι μια από τις κορωνίδες του καπιταλισμού. Εργασιακά πρότυπα που οι προσχηματικές νομοθεσίες δεν τα αφήνουν να εκδηλώσουν το απολύτως φασιστικό τους προφίλ, διαφημιστική προπαγάνδα με την δύναμη της εξαπάτησης, υπερκοστολόγηση προϊόντων και υπηρεσιών, υπερκερδία, άμεσα υπεύθυνη για τους θανάτους εκατοντάδων ανθρώπων, δημιουργημένη με κλεμμένες ιδέες και τόσες εξαγορασμένες πατέντες που φτάνουν στην παράνοια. Εδώ που τα λέμε, ούτε λίγο ούτε πολύ η Apple προσπαθεί να αποδείξει πως η ιδέα των smart-phones είναι δική της, το chating, η προβολή φωτογραφιών και πολλά άλλα. Οι ιδέες και το πνεύμα του ψυχωτικού και γεννημένου απατεώνα Steve Jobs έχουν ριζώσει για τα καλά στις δομές της εταιρείας, μέσα φυσικά από τις στρατιωτικοποιημένες εγκρίσεις.
Ευρισκόμενοι σε μια εποχή που τα προσχήματα έχουν πέσει και οι άνθρωποι θα πρέπει να μάθουν να ζουν σε ένα καθεστώς εργασιακού σκλάβου καταναλωτή, η Apple λάμπει σαν διαμάντι (ψεύτικο και κάλπικο φυσικά, σαν την ίδια). Όταν ο εταιρικός πλούτος μια χούφτας πολυεθνικών είναι μεγαλύτερος από αυτόν των περισσοτέρων κρατών και κατά συνέπεια θα μπορούσαν να αγοράσουν ολόκληρες χώρες, είναι μια απόδειξη του πόσο στραβά πάει ο κόσμος και του εφιαλτικού μέλλοντος που ξεδιπλώνεται μπροστά μας.

Το iSlaves είναι το κυρίαρχο δόγμα της, η εκμετάλλευση παιδιών σκλάβων και η εξάντληση μέχρι θανάτου των σκλάβων της είναι γεγονότα που δεν μπορούν να αμφισβητηθούν, μα και από την άλλη κανένας δεν μπορεί να τα σταματήσει. Οι πολυεθνικές άλλωστε ορίζουν τον κόσμο.
Έτσι, στις γυαλιστερές βιτρίνες των καταστημάτων της, τα εγκλήματα και οι εξαπατήσεις κρύβονται στην θέα των φανταχτερών gadget της και το moto είναι απροκάλυπτο:

Αντιμετωπίστε τους πελάτες σαν βασιλιάδες + Μεταχειριστείτε τους προμηθευτές σαν σκλάβους = ΚΕΡΔΟΣ.

Συνέχεια