Αν τους πολέμους τους κέρδιζαν οι ήρωες, τον εμφύλιο πόλεμο θα τον είχε κερδίσει ο ΔΣΕ…


Από το βιβλίο του Β. Ραφαηλίδη «Ιστορία του νεοεληνικού κράτους»

Στον τριετή εμφύλιο πόλεμο του 1946-1949 δεν νίκησε ο λεγόμενος Εθνικός Στρατός, νίκησαν οι Αμερικανοί. Στρατιωτικά, οργανωτικά, πολιτικά

Στρατιωτικά, γιατί τους πολέμους δεν τους κερδίζουν οι ήρωες αλλά οι καλά εξοπλισμένοι στρατοί.
Αν τους πολέμους τους κέρδιζαν οι οι ήρωες τον εμφύλιο πόλεμο θα τον είχε κερδίσει ο Δημοκρατικός Στρατός που αποτελούνταν από εθελοντές.
Είναι άλλο να αναλαμβάνεις προσωπικά το ρίσκο του ενδεχόμενου θανάτου σου πηγαίνοντας εθελοντικά σ’ έναν πόλεμο, κι άλλο να σε πετούν στη μάχη θέλεις δεν θέλεις σαν επίστρατο.

Αν και ο Εθνικός Στρατός στηριζόταν σε εθελοντές, είναι ζήτημα αν θα κατάφερνε να μαζέψει κανένα τάγμα. Ούτε οι δοσίλογοι δεν θα πήγαιναν να πολεμήσουν εθελοντικά.  Πόσω μάλλον οι γόνοι των πλουσίων οικογενειών για τις οποίες και γινόταν κατ’ ουσίαν και κατά βάσιν τούτος ο πόλεμος για τη διατήρηση του κοινωνικού στάτους που διαταράχτηκε στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου με το ΕΑΜ.

Αν δεν υπήρχε ΕΑΜ για να δημιουργηθεί στο λαό η ελπίδα ενός καλύτερου και δικαιότερου μεταπολεμικού κόσμου, η εξόριστη κυβέρνηση της Μέσης Ανατολής υπό τον Γ. Παπανδρέου θα ερχόταν φορτωμένη σε εγγλέζικα πλοία και θα «αναλάμβανε καθήκοντα», δηλαδή το καθήκον να υπηρετεί τους ξένους, χωρίς κανένα πρόβλημα.

Από στρατιωτικής απόψεως, τον ελληνικό εμφύλιο τον κερδίζουν οι Αμερικάνοι, γιατί αυτοί εξοπλίζουν τον Εθνικό στρατό. Αλλωστε έχουν την ευκαιρία να δοκιμάσουν τα νέα του όπλα, που θα χρησιμοποιήσουν μετά, στον πόλεμο της Κορέας, που τους ενδιαφέρει περισσότερο.

____________________________________________________________

Η εφεύρεση του καπιταλισμού: Πώς οι αυτάρκεις αγρότες έγιναν μισθωτοί σκλάβοι της βιομηχανίας…


child labor

“…όλοι εκτός από τους χαζούς γνωρίζουν ότι οι κατώτερες τάξεις πρέπει να παραμείνουν φτωχές, αλλιώς δεν θα εκβιομηχανιστούν ποτέ.»

— Arthur Young,1771

Η δημοφιλής οικονομική σοφία λέει ότι ο καπιταλισμός ισούται με ελευθερία και ελεύθερες κοινωνίες, σωστά; Αν υποπτεύεστε ότι αυτή η λογική μπάζει νερά, θα σας πρότεινα ένα βιβλίο που λέγεται Η Εφεύρεση Του Καπιταλισμού (The Invention of Capitalism), που το έχει γράψει ένας οικονομικός ιστορικός, με το όνομα Μάικλ Πέρελμαν, ο οποίος έχει εξοριστεί σε ένα μικρό κολλέγιο στην επαρχιωτική Καλιφόρνια, λόγω της έλλειψης συμπάθειας του προς την ελεύθερη αγορά. Ο Πέρελμαν έχει χρησιμοποιήσει ποιοτικά το χρόνο του στην εξορία, ψάχνοντας τα έργα και την αλληλογραφία του Άνταμ Σμιθ και των συγχρόνων του για να γράψει μια ιστορία για την δημιουργία του καπιταλισμού πέρα από το επιφανειακό παραμύθι του «Πλούτου των Εθνών», κατευθείαν από την πηγή, αφήνοντας τον αναγνώστη να διαβάσει τα ίδια τα λόγια των πρώιμων καπιταλιστών, οικονομολόγων, φιλοσόφων, κληρικών και κρατικών αξιωματούχων. Και δεν είναι όμορφα.

Συνέχεια

Βαρβαρότητα… με «προδιαγραφές» προτείνει ο Αυστριακός σοσιαλδημοκράτης καγκελάριος…


Προσφυγικά στρατόπεδα… με «αξιακές προδιαγραφές»

προσφυγες

Για νέο «γύρο» αντιπροσφυγικών μέτρων προσανατολίζεται η Ευρωπαϊκή Ενωση, βασισμένο, πάντα, στη καταστολή, τον αποκλεισμό των συνόρων, τον εγκλωβισμό και το «μάντρωμα» σε καταυλισμούς – «στρατόπεδα», αλλά επίσης πάντα «διανθισμένο» με μια προπαγανδιστική, «ανθρωπιστική» ρητορική. Χαρακτηριστικές είναι οι δηλώσεις του ομοσπονδιακού καγκελάριου της Αυστρίας και αρχηγού των Σοσιαλδημοκρατών, Κρίστιαν Κερν, ο οποίος, σε σημερινή συνέντευξή του στην αυστριακή εφημερίδα «Κλάινε Τσάιτουνγκ», είπε, ότι«μακροπρόθεσμα δεν γίνεται να συλλέγουμε σε ελληνικά νησιά όλους εκείνους που προτίθενται σε φυγή»!

Οπως αναμεταδίδει το ΑΠΕ, ο ίδιος εκτιμά πως τώρα η ενσωμάτωση προηγείται της μετανάστευσης, η οποία, όπως σημειώνει, πρέπει να περιοριστεί περαιτέρω καταβάλλοντας μεγαλύτερες προσπάθειες για την προστασία των εξωτερικών συνόρων, ενώ ταυτόχρονα πρέπει να υπάρξουν προγράμματα βοήθειας για τις χώρες προέλευσης.

Συνέχεια

Εμπορικές ελευθερίες 1- 2 -3 …


Αποτέλεσμα εικόνας για TTIP

1. Όταν κοτζάμ αντιπρόεδρος της γερμανίας λέει ότι η περιβόητη TTIP (transatlantic trade – investement partnership) είναι κλινικά νεκρή και, απλά, κανείς δεν βγαίνει να το πει, δεν μπλοφάρει. Οι διαπραγματεύσεις μεταξύ Ουάσιγκτον και Βρυξελλών κρατάνε χρόνια. Και κατά τον Sigmar Gabriel δεν έχει επιτευχθεί συμφωνία ούτε σε ένα απ’ τα 27 κεφάλαιά της. Εκείνο που εννοεί είναι «ούτε και πρόκειται».
Έχουμε καταθέσει γραπτά τη γνώμη μας εδώ και πολύ καιρό ότι αυτή η συμφωνία δεν πρόκειται να γίνει: είναι υπερβολικά λεόντια υπέρ των αμερικανικών συμφερόντων. Ο παγκόσμιος «εμπορικός» πόλεμος, εν τω μεταξύ, οξύνεται .
Στην πράξη η Ουάσιγκτον, μετά την αποτυχία και την οριστική εξαφάνιση των ανάλογων διαπραγματεύσεων που γίνονταν υπό την αιγίδα του π.ο.ε., προσπαθεί με περιφερειακές συμφωνίες να επιβάλλει τα συμφέροντα των επιχειρήσεών της στους ανταγωνιστές της. Στην ανατολική ασία τα έχει μισοκαταφέρει (περισσότερα στη συνέχεια), στο βαθμό που μαζί πουλάει και «προστασία». Με την ε.ε. τα πράγματα ήταν εξ’ αρχής διαφορετικά: το νομικό πλαίσιό της σε μια σειρά σοβαρά ζητήματα (απ’ την προστασία του περιβάλλοντος και την αγροτική παραγωγή μέχρι τα πνευματικά δικαιώματα και τους κανόνες προστασίας της δημόσιας υγείας) θα έπρεπε να σμπαραλιαστεί για να περάσουν οι αμερικανικές απαιτήσεις. Τα ανταλλάγματα (σε σχέση με τις ευρωπαϊκές εξαγωγές στις ηπα) σε κάθε περίπτωση θα ήταν υποδεέστερα. Και ο κοινωνικός αντίκτυπος τεράστιος.

Συνέχεια

ΑΦΙΕΡΩΜΑ ΣΤΟΝ MARIUS JACOB…


marius_jacob

Ο Αλεξάντρ Ζακόμπ, που είναι γνωστός ως Μαριούς Ζακόμπ, ήταν Γάλλος αναρχικός ιλλεγκαλιστής. Έξυπνος διαρρήκτης εξοπλισμένος με έντονη αίσθηση του χιούμορ, ικανός για μεγάλη γενναιοδωρία απέναντι στα θύματά του, έγινε ένα από τα μοντέλα του χαρακτήρα του Μωρίς Λεμπλάν Αρσέν Λουπέν.

Η ζωή του Μαριούς Ζακόμπ που ενέπνευσε τη φαντασία του Μωρίς

«Η ζωή του Μαριούς Ζακόμπ που ενέπνευσε τη φαντασία του Μωρίς Λεμπλάν»

Ο Ζακόμπ μωρό

Ο Ζακόμπ μωρό

Ο Μαριούς Ζακόμπ 17 χρονών

Ο Μαριούς Ζακόμπ 17 χρονών

Μαριούς Ζακόμπ

Μαριούς Ζακόμπ

Συνέχεια

Καφφενεία και κομήτες ύστερα από τα μεσάνυχτα…


διαβάζει: Εγγονόπουλος Nίκος, Aνέκδοτη ηχογράφηση, Woodberry Poetry Room, 1950

_____________________________________________________________

οι ταξιδιώτες ήρθαν κι έφυγαν
κεκηρυγμένοι εχθροί της ίδιας λησμονιάς και του ίδιου πάθους
υλοτόμοι πάντα του ίδιου πόθου
και μπροστά τους ν’ απλώνωνται όσο παίρνει το μάτι κι η καρδιά
τα ίδια μαύρα κουρελιασμένα σύννεφα
να μπλέχουν στα κατάρτια τους
να σκουριάζουνε τις άγκυρές τους
ναν τους σφυράν κρυφά μέσα στ’ αυτί με τη μπουρού
την ίδια οδύνηλες ένα κίτρινο χρυσό
λαμπερό
να βάψη αυτό το μαύρο αισχρό και θλιβερό τοπίο
που το τρυπούν σκληρά
τα νυσταγμένα φώτα των ηλεκτρικών λαμπτήρων
τα νυσταγμένα φώτα μιας αξιοδάκρυτης ―ιδανικής― πορνείας
και της ψωριάρικιας γκαμήλας το νυσταλέο «che vuoi?»

λες;

σκέψου πως είν’ αδύνατο
πως είναι κι απολύτως περιττό να ξεφωνίσης και να πης
όλη τούτη τη φλόγα
όπου τρώει τα σωθικά σου
και την κρατάς
ε, συ!
τόσο καλά
τόσο σφιχτά
τόσο βαθειά φυλακισμένη
μέσα σου

οι ταξιδιώτες λες εφύγαν ήρθανε
ελύσανε τα μάγια
λύσανε τις πριμάτσες
που τους κρατούσανε δεμένους στο μουράγιο
δεν είταν
ένας χορός ευγενικά θλιμμένος
όλες τούτες οι εξάρσεις των νοσταλγών
που σβει το κύμα
ως δαγκάνει λυσσαγμένο
των πεύκων των αναμαλλιάρικων το δίχτυ;
των πεύκων που εμεταμφιέστηκαν μόνο γι’ απόψε
μόνο
για να γενούν κομμήτες;

ένα πουλί θαλασσινό τανύζει
τα φτερά του
λέει:
«εσύ ’σαι
ο νέος προφήτης
μέσα στην τάφρο των δικών σου λιονταριών

The Greek Cafe in Rome, 1856 by Ludwig Passini

The Greek Cafe in Rome, 1856 by Ludwig Passini

Ο πίνακας του Ludwig Passini είναι από εδώ: https://gr.pinterest.com/pin/52213676906434125/

____________________________________________________________

 

Από:http://eranistis.net/wordpress/2016/08/25/%CE%BA%CE%B1%CF%86%CF%86%CE%B5%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%B1-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CE%BA%CE%BF%CE%BC%CE%AE%CF%84%CE%B5%CF%82-%CF%8D%CF%83%CF%84%CE%B5%CF%81%CE%B1-%CE%B1%CF%80%CF%8C-%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CE%B5/

Antigones: o μύθος της γυναικείας χειραφέτησης αλά ακροδεξιά…


Τα τελευταία χρόνια, η γαλλική δεξιά σε όλο της το φάσμα ανασυντάσσεται και φαίνεται να βρίσκει τη θέση της μέσα στη γαλλική republique, πόσο μάλλον σε συνθήκες κράτους εκτάκτου ανάγκης, μαζικής υστερίας και ισλαμοφοβίας και υπό την απειλή κοινωνικών εκρήξεων. Παράλληλα με το Front National- το οποίο είναι το 3ο κόμμα επισήμως και έχει κάνει εδώ και χρόνια μια στροφή προς το «συνταγματικό τόξο» και σε λιγότερο ακραίες θέσεις- η Action Française, η παλαιότερη ίσως ακροδεξιά οργάνωση στη Γαλλία, πρεσβεύει έναν πιο αγνό αντιθεσμικό εθνικισμό, με αρκετές δόσεις αρχαιολαγνίας και φυλετικής, αλλά και ηθικής καθαρότητας. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το πώς η Action Francaise και οι ρατσιστικές της αντιλήψεις οχυρώνονται ιδεολογικά σε όλα τα πεδία, συμπεριλαμβανόμενου και του ρόλου της γυναικείας απελευθέρωσης και του έμφυλου ζητήματος.

Συνέχεια