Antigones: o μύθος της γυναικείας χειραφέτησης αλά ακροδεξιά…


Τα τελευταία χρόνια, η γαλλική δεξιά σε όλο της το φάσμα ανασυντάσσεται και φαίνεται να βρίσκει τη θέση της μέσα στη γαλλική republique, πόσο μάλλον σε συνθήκες κράτους εκτάκτου ανάγκης, μαζικής υστερίας και ισλαμοφοβίας και υπό την απειλή κοινωνικών εκρήξεων. Παράλληλα με το Front National- το οποίο είναι το 3ο κόμμα επισήμως και έχει κάνει εδώ και χρόνια μια στροφή προς το «συνταγματικό τόξο» και σε λιγότερο ακραίες θέσεις- η Action Française, η παλαιότερη ίσως ακροδεξιά οργάνωση στη Γαλλία, πρεσβεύει έναν πιο αγνό αντιθεσμικό εθνικισμό, με αρκετές δόσεις αρχαιολαγνίας και φυλετικής, αλλά και ηθικής καθαρότητας. Ιδιαίτερα αποκαλυπτικό είναι το πώς η Action Francaise και οι ρατσιστικές της αντιλήψεις οχυρώνονται ιδεολογικά σε όλα τα πεδία, συμπεριλαμβανόμενου και του ρόλου της γυναικείας απελευθέρωσης και του έμφυλου ζητήματος.

Εδώ και κάποια χρόνια, ένα νέο έκτρωμα, με το αρκετά πιασάρικο όνομα “Αntigones”, έχει εμφανιστεί στο μιντιακό κυρίως προσκήνιο μέσα από την εναντίωσή τους με τις FEMEN, το οποίο ξερνάει έναν ιδιότυπο μισογυνισμό. Ο μισογυνισμός των “Αntigones” εμφανίζεται ιδιαίτερα εξευγενισμένος, υποστηρίζοντας τις αξίες της θηλυκότητας και την προστασία της απέναντι στη βαρβαρότητα του σύγχρονου τρόπου ζωής. Για τις «Αντιγόνες», η γυναίκα πρέπει να αγκαλιάσει «τη θηλυκότητά της», δηλαδή να αποδεχτεί όλο το πλέγμα ρόλων που έχει ιστορικά προσδώσει η πατριαρχία και συνεχίζει να αναπαράγει. Η γυναίκα πρέπει να βάζει πάνω απο όλα την οικογένεια και τα παιδιά της, να διαμαρτύρεται σιωπηλά και δίπλα στους άντρες, να είναι αγνή και ηθική. Θεωρούν ότι η ομοφυλοφιλία είναι ανωμαλία (βέβαια, εφόσον οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να γίνουν μηχανές αναπαραγωγής) και ότι η έκτρωση είναι βιασμός του σώματος της γυναίκας και της φύσης (προφανώς η γυναίκα δεν έχει κανένα δικαίωμα και έλεγχο η ίδια πάνω στο σώμα της) και πάνω από όλα και πιο σημαντικό ότι ο φεμινισμός και οι αγώνες των γυναικών για τη χειραφέτησή τους είναι «ξεπερασμένοι» και θέλουν να ανατρέψουν τη φύση της γυναίκας. Αυτές οι φασιστο-τύπισσες εκφράζουν τέλεια το όραμα για μια συντηρητική-άκρως ιεραρχική και πατριαρχική κοινωνία, στηριζόμενη στη φυσική τάξη, όπου ο δυνατός επικρατεί κι ο αδύναμος είναι υποχείριο, όπου γυναίκες και άντρες επιτελούν το ρόλο τους σαν ρομποτάκια και φυσικά κάθε έκφραση του φύλου πέρα από το διαχωρισμό άντρας-γυναίκα είναι απαράδεκτος.

Οι «Αντιγόνες» εμφανίζονται σαν αθώα ευγενικά κοριτσάκια, ανεξάρτητα πολιτικά, όμως η δράση τους -όπως και οι απόψεις τους- εξυπηρετούν ξεκάθαρα τον πολιτικό τους χώρο, αυτόν της ακροδεξιάς. Συγκεκριμένα, στη Μασσαλία, στις 14 Απριλίου 2016, οι «Αντιγόνες» διοργάνωσαν στη σχολή διοίκησης εκδήλωση για να διαχύσουν τις σεξιστικές τους θέσεις με τον τίτλο «Η θηλυκότητα στην ελληνορωμαϊκή αρχαιότητα». Εκεί βέβαια δεν έμειναν ανενόχλητες, αφού 50 περίπου φεμινίστριες παρενέβησαν και χάλασαν το πανηγυράκι τους. Μέλη της Action Française έδωσαν φυσικά το παρόν στην ολιγάριθμη αυτή ακροδεξιά φιέστα.

Η Αντιγόνη πρέπει να πεθάνει- οι «Αντιγόνες» αποκαλύπτονται

Πιστό στον ίδιο του τον εαυτό, το εθνικιστικό κίνημα, με τη βοήθεια και κάποιων στοιχείων της «γαλλικής ανανέωσης», επιδόθηκε σε μια καινούρια μιντιακή περιπέτεια. Θα κατάφερναν να ενώσουν την άκρα δεξιά; Όχι ακριβώς, γιατί πρόκειται για γυναίκες που προέρχονται από διαφορετικά περιβάλλοντα, που συνδέθηκαν και ξαναβγάζουν στην επιφάνεια ένα γνώριμο αυγό του φιδιού: μια γυναικεία οργάνωση της ακροδεξιάς. Yποτιθέμενα δραστήριες και όχι απλά διακοσμητικές (αν και κρατάνε απλά τα πανό στις διαδηλώσεις) θέλουν μέσα σε ένα επικίνδυνο κίνημα να κάνουν την κοινή γνώμη να πιστέψει ότι οι γυναίκες κινητοποιούνται πλάι στα φεμινιστικά κινήματα χειραφέτησης. Aλλά πρόκειται για μια απάτη, διότι δεν υπάρχει σε αυτό το κίνημα καμία απελευθερωτική αξία, παρά μόνο μια αντιδραστική διαμαρτυρία που ευνοεί τον παραδοσιακό ρόλο της γυναίκας.

Εδώ και κάποιο καιρό διαβάζουμε στον τύπο ευρείας κυκλοφορίας άρθρα, υποτιθέμενα αθώα, που παρουσιάζουν τις «Αντιγόνες», μια ομάδα νέων γυναικών υποτιθέμενα απολίτικων, όχι απαραίτητα καθολικές χριστιανές (ωστόσο ο λόγος τους είναι τέτοιος), και κυρίως μετριόφρονες και ήρεμες. Είναι χαμογελαστές, νέες και ελκυστικές (όχι απαραίτητα όμορφες, ο σκοπός τους δεν είναι να τραβήξουν τα βλέμματα όλου του κόσμου), μακιγιαρισμένες διακριτικά με μια υποψία κραγιόν και ντυμένες μ’ ένα παρθενικό άσπρο. Ανώφελο να αναλύσουμε το πολιτικό μήνυμα που πουλάνε στον τύπο: είναι πολύ πιο ενδιαφέρον να εμβαθύνεις στις αξίες και τις αναφορές τους , όπως αυτές εκφράζονται με το πολιτικό τους marketing.

Η Αντιγόνη: ένας μύθος

Σε συνδυασμό με το σήμα τους (μια γυναίκα που μοιάζει να τείνει τα χέρια της σαν σε ικεσία, όπως η παρθένος στο παιδί, όμως χωρίς το παιδί), αυτοαποκαλούνται με ενα χαρακτηριστικό όνομα: αυτό της παρθένου μάρτυρα του Σοφοκλή, που επικαλείται τους «θεϊκούς, άγραφους και ανέγγιχτους». Και να που καταπιάνονται μ’ έναν αμφιλεγόμενο μύθο, από τότε που ο Αnouilh το ανέβασε προκαλώντας αντιδράσεις, κατά τη διάρκεια της Κατοχής: αυτές οι αγωνίστριες της ακροδεξιάς που θέλουν να αντιπαρατεθούν με τις FEMEN, διάλεξαν αυτή τη φιγούρα της ελληνικής μυθολογίας για να αυτοπαρουσιαστούν ως η μετενσάρκωση μιας θηλυκής επανάστασης που θα ήταν ένα χτύπημα στο φεμινισμό. Η επιλογή τους είναι αποκαλυπτική: η Αντιγόνη είναι η ελληνική αρχαιότητα, σαν ένα ισοδύναμο με την αιώνια Ιωάννα της Λωραίνης. Κάνουμε μια μικρή ανανέωση, σαν να απομακρυνόμαστε από τα δεσμά του καθολικισμού ξαναγυρνώντας στις κλασσικές σπουδές. Είναι λοιπόν επίσης η επιλογή μιας νεολαίας αστών, αυτή των εφήβων εκείνων που τους αρέσει να ταυτίζονται με μια περήφανη επαναστάτρια, που κατάγεται από μια αριστοκρατική οικογένεια. Αναγνωρίζουμε εδώ τη ραχοκοκαλιά των εθνικιστών και τις μυθικές-συμβολικές τους φιγούρες, αρκούντως υπερβατικές.

Όμως η Αντιγόνη είναι αυτή που υποφέρει όντας η κόρη ενός αιμομικτικού ζευγαριού και μη γνωρίζοντας ποια είναι η ταυτότητά της (δύσκολο για τους εθνικιστές). Είναι η γυναίκα που δεν υπάρχει για την ίδια, που δεν επαναστατεί για τις όμοιές της, αλλά για τους άντρες της οικογένειάς της. Αυτή που δεν είναι αλληλέγγυα με τη άλλη θηλυκή φιγούρα του περίγυρου της, την αδερφή της την Ισμήνη, στην οποία απαγορεύει να την συνοδεύσει στην επανάστασή της. Είναι η γυναίκα που δεν θέλει να υπάρχει παρά μόνο για τον άντρα: τον πατέρα της, το σύζυγό της, τον μελλοντικό γιο της.

Σίγουρα λοιπόν η Αντιγόνη φτάνει μέχρι το τέλος της δεσμευσής της: αψηφά την εξουσία, αλλά δεν είναι αυτή η ίδια που αντιμετωπίζει ένα τραγικό πεπρωμένο, δεν είναι αυτή που σηκώνει στις πλάτες της την υπέρβαση της επανάστασης. Η επανάσταση της είναι χωρίς αντικείμενο, στρέφεται προς το θάνατο και όχι προς τους ζωντανούς και κυρίως όχι προς τις γυναίκες αδερφές της.

Οι «Αντιγόνες»: o μύθος της γυναικείας χειραφέτησης αλά ακροδεξιά

Στον πληθυντικό, οι «Αντιγόνες» έχουν τα ίδια χαρακτηριστικά: αυτό που εχει σημασία γι αυτές, είναι η γυναίκα να μένει στη θέση της ως συμπλήρωμα του άντρα. Προμοτάρουν την ιδέα της συμπληρωματικότητας, που υπονομεύει εκ των προτέρων κάθε ιδέα χειραφέτησης, κάθε γυναικείας αλληλεγγύης. Eίναι η πλήρης σχιζοφρένεια: συγκεντρώνονται μεταξύ γυναικών όχι για να διεκδικήσουν τη χειραφέτηση τους, αλλά για να υπενθυμίσουν ότι θέλουν να μείνουν στη θέση τους, όπως πριν. Η επανάστασή τους απέναντι στην εξουσία έρχεται να στηρίξει αυτη των πατεράδων τους, των συζύγων τους, των αδερφών τους, των μελλοντικών γιών τους. Δεν εχει και πολλή σημασία τι μπορεί να συμβεί στις μελλοντικές τους κόρες, τις αδερφές τους, τις φίλες ή τις μανάδες τους. Ψάχνουν απεγνωσμένα τη θέση τους στην αντιδραστική κοινωνία που θέλουν, γι’αυτό το λόγο, για αυτήν την αντιδραστική κοινωνία -στρεφομενες προς το παρελθόν- ειναι ετοιμες να επαναστατήσουν. Ξαναβρίσκουμε εδώ τα χαρακτηριστικά της συντηρητικής επαναστασης, με προσκόληση στις παραδόσεις και λατρεία του ένδοξου παρελθόντος, συνδυασμένα με αυτό που τις κάνει ν’ ανατριχιάζουν. Η αντιγραφή της δέσμευσης των γυναικών που δουλεύουν μαζί για τη χειραφέτησή τους και μεθόδους παρείσφρυσης που θα ζήλευαν τα κορίτσια του James Bond. Μόνο που… η αγαπητή Yseul θα μπορούσε να φανει καλή και να προειδοποιήσει τις φασιστο-φίλες της οτι επρόκειτο να γελοιοποιηθούν απο τις FEMEN στις 12 Μαίου, έτσι δεν είναι;

(Σχετικό βίντεο: https://www.youtube.com/watch?v=6bCK5cNdP2M)

Όμως ας μην ξεχνάνε ! Η παρθένος του Σοφοκλή φτάνει μεχρι το τέλος του παράλογου αγώνα της: κρεμιέται μέσα στον τάφο όπου την έκλεισε η εξουσία… Όπως άλλες ήρθαν για να φύγουν στη notre dame (ναός της Μασσαλίας).

Πηγες : https://mars-infos.org/les-fachos-n-ont-pas-de-public-963

http://lahorde.samizdat.net/2013/06/01/antigone-doit-mourir-les-antigones-decryptees/

http://lesantigones.fr/notre-charte-interne/

Μετάφραση: http://reseaumarseilleathenes.espivblogs.net/2016/07/26/205/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s