Βγάλτε γλώσσα…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

gloassa

Ένα σπουδαίο όπλο των ανθρώπων που δεν διαθέτουν όπλα είναι η ειρωνεία. Η δεινότητα να αντιμετωπίζεις αυτούς που διαθέτουν αληθινά φονικά όπλα με υπεροψία.

Η ειρωνεία είναι το όπλο τού κυνικού που είναι αποφασισμένος να χτυπήσει την υποκρισία και την κοινωνική γλίτσα.

Ο κυνικός είναι ο αποχαλινωμένος γυρολόγος, ένα τραγόμορφο είδος που ξέφυγε από κάποια βακχική πομπή.

Διαθέτει μια ικανότητα παρουσίας και απουσίας. Είναι εδώ και αυτόχρημα αλλού.

Είναι, κάποιος, κυνικός από δύναμη ή αδυναμία, από πολύ μυαλό αλλά και από λίγο μυαλό, από κακεντρέχεια αλλά και από καλοσύνη.

Ο κυνικός ξεπέφτει σ’ έναν ατελεύτητο τεμαχισμό διαθέσεων. Αφήνει την καρδιά έξω από τις υποθέσεις τού σώματος προτιμώντας την ψευδο-αριστοκρατική αδράνεια.

Αντί να παθιαστεί φιλολογήζει, καταφεύγοντας σε περίτεχνες περιφράσεις και ρητορικά σχήματα της ατάκας.

Ο κυνικός έχει μεγάλο εχθρό του το χρόνο. Τη βαρεμάρα. Βαριέται και πλήττει αφόρητα. Το διάστημα ανάμεσα στη σπορά και τον καρπό τον απελπίζει.

Ο κυνικός είναι ένας μελαγχολικός ηδονιστής που οι καταστάσεις τον οδήγησαν στο φρόνημα τού είρωνα. Αποφασίζει να είναι είρων, δηλαδή μια μηχανή που καταστρέφει αισθήσεις. Που σκίζει βίαια το περιτύλιγμα της τακτοποιημένης ζωής των άλλων.

Ο κυνικός διαθέτει μια σοφία υψηλού διαμετρήματος. Ξέρει πως η άμεση πραγματικότητα είναι ένας μάταιος πλούτος, ότι όσο τρώει τόσο περισσότερο πεινάει.

Ο κυνικός φυτρώνει ως ζιζάνιο σε κοινωνίες που διαθέτουν πλούτο και αλαζονεία. Ο Διογένης φύτρωσε στην υπερφίαλη αθηναϊκή δημοκρατία των κτήσεων και των κατακτήσεων. Ήταν αγκαθάκι στο μάτι του αποικιοκράτη. Δύσκολα θα μπορούσε να υπάρξει ένας τέτοιος τύπος σε μια φυλή της Αφρικής ή σε μια ινδιάνικη κοινότητα στις Άνδεις.

Ο κυνικός υπάρχει εκεί που δεν υπάρχει χιούμορ. Κι είναι σκληρός σαν πέτρα. Αδυσώπητος.

Ανάμεσα στο ασύλληπτα μικρό και στο ασύλληπτα μεγάλο ο κυνικός προτιμά να είναι διαφθορέας. Είτε στην αγορά και στα καφενεία ως τρελός τού χωριού, είτε ως γραφιάς, ως τρελός δηλαδή τού χωριού της λογοτεχνίας που απεχθάνεται τις συμβάσεις και την καλολογία μαζί με όλο τον οχετό του ρομαντισμού.

Ο κυνικός διακηρύσσει: Ματαιότης ματαιοτήτων! Κι η ματαιότης μαζί.

Ποιος ευθύνεται για τον γερμανικό πεσιμισμό; Οι σόμπες εμαγιέ, αποκρίνεται ο Νίτσε.

Ποια είναι η ουσία του έρωτα; Η αναπαραγωγή αποφαίνεται ο Σοπενάουερ.

Και φυσικά προεκτείνοντας την τεθλασμένη σκέψη του κυνικού απαντάμε στα πάντα.

Τι είναι η εργασιομανία; Εφαρμοσμένος μισογυνισμός. Τι είναι η βιβλιοφιλία; Ηλιθιότητα και φετιχισμός τρυπωμένα μέσα στη διάνοια άλλων. Τι είναι η λογοτεχνία; Ο μάταιος κόπος των τεμπέληδων να αποδείξουν πως δεν είναι ματαιόδοξοι.

Για την απομάγευση της “κυβερνώσας αριστεράς”…


απομάγευση

Όμοροι πολιτικοί χώροι η σοσιαλδημοκρατία και η “αριστερά” που εκπροσωπεί ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως αποφάνθηκε ο Νίκος Παππάς αναφερόμενος στην συμμετοχή του Α.Τσίπρα στην συνάντηση των Ευρωπαίων σοσιαλιστών, πληγώνοντας την αριστερή ψυχή των αμετανόητων ανανεωτικών, που περνούν τις νύχτες τους, αναπολώντας με νοσταλγία την “’Άνοιξη της Πράγας” ή το βράδυ που έπεσε το “τείχος του αίσχους” μεταξύ Ανατολικής και Δυτικής Γερμανίας.

Βέβαια υπάρχουν και αυτοί που βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση, και ακούν στα κρυφά ομιλίες του Λεχ Βαλέσα.Αλλά αυτοί ήταν πάντα ανίατη περίπτωση, ακόμη και πριν την εποχή της “κυβερνώσας αριστεράς”.Πρόκειται για αυτούς, που δυσκολεύονται να κατανοήσουν ότι η περίφημη “κυβερνώσα αριστερά” ,σε συνθήκες άγριου καπιταλισμού, δεν είναι ούτε αριστερά, ούτε φυσικά κυβερνώσα.

Συνέχεια

Προπαγάνδα…


Αποτέλεσμα εικόνας για Προπαγάνδα

Είναι λογικό και αναμενόμενο. Δυο (τουλάχιστον) γενιές πρωτοκοσμικών, που ζώντας «εν ειρήνη» προσπερνούν εδώ και δεκαετίες τι λέγεται και τι γράφεται σε σχέση με πολέμους τους οποίους άμεσα ή έμμεσα κάνουν τα κράτη τους, θα ξυπνήσουν κάποια δυστυχισμένη ημέρα νοιώθοντας αφόρητα ηλίθιοι: ηλίθιοι που πίστευαν αυτά που διαδίδουν τα μήντιά τους· συμπεριλαμβανομένου και του μεγαλύτερου μέρους των cyber τέτοιων.
Αναφερόμαστε στην «καινούργια» τουρκική πολιτική στη συρία και την εισβολή του τουρκικού στρατού στα βόρεια. Σύμφωνα με τον mainstream αποπροσανατολισμό αυτές οι κινήσεις έχουν την «έγκριση» της Ουάσιγκτον και, απ’ την άλλη, «προβληματίζουν» την Μόσχα. Το ενδιαφέρον είναι αυτό το παραμύθι πουλάνε και τα ρωσικά καθεστωτικά site· που δεν υστερούν σε τίποτα (σε σχέση με τα δυτικά) όταν πρόκειται να αντιστρέψουν την πραγματικότητα· κάτι που το κάνουν συστηματικά όταν έχουν τέτοιες εντολές.

Συνέχεια

Πολιτικός Χρόνος και Δημόσιος Χώρος…


αλεξανδρος σχισμενος κειμενο 3

 

Ο ρόλος της σύγχρονης αντιεξουσιαστικής συλλογικότητας

Αλέξανδρος Σχισμένος

Μετά τις μεγάλες διαδηλώσεις της 31ης Μαρτίου στη Γαλλία, ενάντια στον νέο ασφαλιστικό νόμο του Ολάντ και την επακόλουθη εργασιακή αποδιάρθρωση, ξέσπασε το κίνημα Nuit Debout[1], που κατέκλυσε τις πλατείες της Γαλλίας και διαχύθηκε και σε άλλες πόλεις της Δυτικής Ευρώπης. Από τις πολύμορφες εκδηλώσεις αυτού του κινήματος, που αυτή τη στιγμή βρίσκεται εν εξελίξει και συγκρούεται με τις κατασταλτικές δυνάμεις του γαλλικού κράτους, ας δούμε μία συμβολική πράξη, που κάποιοι θα χαρακτήριζαν λεπτομέρεια, αλλά φέρει πολιτικές συνδηλώσεις. Οι άνθρωποι που συμμετέχουν στο κίνημα αρνήθηκαν από την πρώτη μέρα το επίσημο ημερολόγιο και, σε πείσμα της κανονικότητας συνεχίζουν να μετράνε ημέρες του Μαρτίου, ονομάζοντας την 1η Απρίλη 32α Μάρτη, την 2η 33η κ.ο.κ. Αυτό το νέο, «Μαρτιανό» επαναστατικό ημερολόγιο απηχεί την ανακήρυξη του Έτους 1 και την αντικατάσταση του επίσημου ημερολογίου από τους επαναστάτες του 1789. Είναι μία γαλλική επαναστατική παράδοση, η χειρονομία δημόσιας αποκήρυξης του επίσημου ημερολογιακού χρόνου, που, όσο θεατρική και αν δείχνει, φέρνει στο φως τη βαθιά εξάρτηση των κατεστημένων δομών εξουσίας από την επίσημη κοινωνική χρονικότητα, τόσο στην ημερολογιακή[2], όσο και στην ιστοριογραφική της διάσταση[3].

Συνέχεια