Vive la France. Χέστηκα, μα είμαι πρωταθλητής…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

gal

Γυρίζοντας προς τα πίσω, αρκετούς αιώνες πριν, θα βρούμε έναν άνθρωπο που μπορούσε να θρέψει μόνο τον εαυτό του.

Σιγά-σιγά όμως με την εξέλιξη των μέσων παραγωγής, δηλαδή του πολιτισμού και της οργάνωσης, ένας άνθρωπος μπορούσε να θρέψει δέκα, εκατό, χίλιους, δέκα χιλιάδες συνανθρώπους του.

Σήμερα μπορούμε να πούμε πως ένας άνθρωπος μπορεί να θρέψει ένα εκατομμύριο συνανθρώπους του!

Και φυσικά αιώνες πριν αυτός που μπορούσε να θρέψει έναν άνθρωπο μπορούσε να σκοτώσει έναν άνθρωπο, μα σήμερα αυτός που μπορεί να θρέψει ένα εκατομμύριο ανθρώπους μπορεί να σκοτώσει πολλαπλάσιους.

Αυτά τα περίεργα μαθηματικά της εξέλιξης και της ελεγχόμενης βαρβαρότητας δημιούργησαν την έννοια της ελεύθερης ώρας, ήτοι δεν είναι ανάγκη όλοι οι άνθρωποι να δουλεύουν.

Συνεπώς κάποιοι σταμάτησαν τη χειρονακτική δουλειά και τη δουλειά γενικώς.

Τι κάναν και τι κάνουν όμως οι άνθρωποι που δεν δουλεύουν; Γιατί οι άλλοι τους ταΐζουν και τους φροντίζουν;

Μα φυσικά για να τους διασκεδάζουν. Για να σπάνε πλάκα μαζί τους. Για τις ώρες της πλήξης και της ανίας. Διότι ο άρτος δεν χωνεύεται άνευ θεάματος.

Οι μονομάχοι που διασκέδαζαν τους κατοίκους της Ρώμης ήταν το θέαμα μετά τη δουλειά.

Οι ολυμπιονίκες και οι πρωταθλητές που σπάνε τα ρεκόρ μέσα στην αρένα. Ο σκοπός είναι ένας και μοναδικός. Με μώλωπες, με λυγισμένους αστραγάλους, με στραμπουλιγμένα χέρια, να γρονθοκοπήσουν τον αντίπαλο για να ζητωκραυγάσει το πλήθος.

Να τερματίσουν με κάθε τίμημα. Να τα δώσουν όλα. Να χεστούν απάνω τους ή να λιποθυμήσουν. Να πάθουν ανακοπή ή να σπάσουν τα κεφάλια τους. Να δείξουν πως είναι πρωταθλητές, δηλαδή δυνατοί. Πάνω απ’ το μέσο όρο που τους παρακολουθεί και τους παίρνει μάτι. Που τους σέβεται και τους στεφανώνει και τους προσκυνά μόνο ως πρωταθλητές, αλλά ως ανθρώπους τους γράφει στ’ αρχίδια του.

Παρακολουθεί τις αδυναμίες τους μόνο, δηλαδή την ανθρώπινη φύση. Τη φύση του όταν την τεντώνει και τη φτάνει στα άκρα.

Η περίσσεια πλούτου και ανθρώπων δημιουργεί την δυνατότητα διασκέδασης της κοινωνίας με ανθρώπους.

Μα η περίσσεια πλούτου των πλουσίων δεν πάει στους φτωχούς. Επενδύεται ξανά και ξανά για να παράγει θέαμα και μονομάχους. Κατανάλωση. Από αναβολικά μέχρι αθλητικά παπούτσια. Από καπότες μέχρι σταυρουδάκι και φυλαχτά.

Κάθε χωριό έχει τον παλαβό του. Κι αν δεν τον έχει τον φτιάχνει για να περνά την ώρα του.

Ο πρωταθλητής και ο ολυμπιονίκης είναι ένας εκ των παλαβών για να περνά την ώρα της η κοινωνία.

Μόνο ένας παλαβός θα μπορούσε να τρέχει χεσμένος ανάμεσα στο πλήθος. Μα ο παλαβός τρέχει χεσμένος γιατί στο νήμα υπάρχει το τυράκι του χορηγού και το κλαδί ελιάς, τα πλούτη και η δόξα, που, για να τα κατακτήσεις πρέπει να θυσιάσεις τις ανθρώπινες δυνατότητες, δηλαδή την αξιοπρέπειά σου.

Πρέπει να δώσεις ακόμη κι αυτό το απειροελάχιστο λίγο παρά πάνω για να μπεις στο πάνθεο των μαγαρισμένων ηρώων απ’ την ανθρώπινη ματαιοδοξία.

_____________________________________________________________

Κατεχόμενη μαύρη Αμερική…


fergusonstrong howard u

«Για να πετύχει τους θετικούς σκοπούς της, μια επανάσταση πρέπει πραγματικά να συμβεί στην πράξη. Αλλά για να παράξει ένα αρνητικό αποτέλεσμα, για να προκαλέσει μια αντεπαναστατική αντίδραση, δεν χρειάζεται να κάνει τίποτα περισσότερο από το να ρίξει απλώς απειλητική την σκιά της».

Ισαάκ Ντώυτσερ

Επιτρέψτε μου πρώτα να ξεκαθαρίσω από την αρχή αυτού του σύντομου δοκίμιου, ότι σέβομαι το κίνημα του Black Lives Matter (BLM) και τις δράσεις του, οι οποίες, παρά τις επικρίσεις και τις επιφυλάξεις που μπορεί κατά καιρούς να διατυπώθηκαν από την πλευρά του κινήματος, έχει κατορθώσει να αναδείξει την κοινωνικά και ταξικά προκατειλημμένη φύση της διάχυτης αστυνομικής βίας στις ΗΠΑ, μέσα στο κλίμα ακραίας σοβινιστικής πόλωσης κι εκτεταμένης κρατικής τρομοκρατίας που εδώ και χρόνια επικρατεί στην μητρόπολη του παγκοσμιοποιημένου καπιταλισμού. Ωστόσο, έχω σοβαρές αμφιβολίες ως προς το αν ο χαρακτήρας του BLM, σαν κατά κύριο λόγο, μιας οργάνωσης διαμαρτυρίας της κοινωνίας των πολιτών, μπορεί να παίξει τον ρόλο ενός σοβαρού αποτρεπτικού παράγοντα ενάντια στη συνέχιση της μαζικής αστυνομικής βίας στο μέλλον. Με άλλα λόγια, έχω την αίσθηση ότι σοβαρά ερωτήματα μπορούν να τεθούν αναφορικά με το αν το κίνημα BLM, είναι ικανό να τηρήσει τις συλλογικές υποσχέσεις που εκ των πραγμάτων έχει αναλάβει να εκπληρώσει με τη δράση του.

Συνέχεια

Ο Αυτόματος Κόφτης…


537137_hg10151238409406762_1641673287_n

Νώντας Σκυφτούλης

Δεν είναι μόνο μια θεσμική (εξωκοινοβουλευτική) επιβαλλόμενη τεχνική διαδικασία δημοσιονομικής προσαρμογής αλλά και ένα φαντασιακό που επιβάλλεται από το καθεστώς σαν κοινωνική σχέση, σαν καθολική τροπικότητα και σαν εξήγηση όλων των πολιτικών και κοινωνικών επιλογών. Μπορεί να ξεκίνησε για να περιορίζει την «μπουκιά στο στόμα» αλλά προϋπήρχε και θα υπάρχει θεσπισμένος πλέον διευρυνόμενος και επεκτεινόμενος σε όλα τα πεδία κοινωνικών και πολιτικών σχέσεων και θα είναι η ευθύνη, η εξήγηση, η απάντηση για όλα. Τι εννοούμε;

Η κυβερνησιμότητα και η διαχειρισιμότητα ήδη χρόνια τώρα έχουν πάρει τη θέση της πολιτικής εξοστρακίζοντάς την, με αποτέλεσμα να ατονήσει η πολιτική διαφοροποίηση αλλά και η κοινωνική. Αυτός ο σύγχρονος και ιδιότυπος ολοκληρωτισμός δεν σταματά ούτε θα σταματήσει σε έναν γενικό ορισμό της διαχειρισιμότητας ή κυβερνησιμότητας αλλά θα την ενισχύει και θα την οριοθετεί συνεχώς μέχρι εκεί που του επιτρέπει η διάλυση του κοινωνικού ιστού, του συλλογικού αλλά και του ατομικού «είναι» των ανθρώπων. Προς αυτήν την κατεύθυνση ο αυτόματος κόφτης θα κόβει ό,τι βρίσκεται έξω από τον ρυθμό της κυβερνησιμότητας. Το πώς θα γίνεται αυτό, το ποιος θα πατάει το κουμπί για να λειτουργεί ο κόφτης είναι απλό: η κυβέρνηση, δηλαδή η διαχείριση.

Η κυβέρνηση της Αριστεράς σε τόσο λίγο μικρό διάστημα και με την κοινοτοπία «τώρα είμαστε κυβέρνηση, δεν είμαστε το 4,6%» -αντί να σημαίνει το αντίθετο- πάτησε το κουμπί του αυτόματου κόφτη στα κάτωθι:

Συνέχεια

Οι ΗΠΑ έχουν το 25% των κρατουμένων παγκοσμίως αν και είναι μόνο το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού! …


Γράφει ο mitsos175

«Το υπουργείο Δικαιοσύνης των Ηνωμένων Πολιτειών ανακοίνωσε χθες ότι θα αρχίσει να εγκαταλείπει σταδιακά τη χρήση ομοσπονδιακών φυλακών υπό ιδιωτική διαχείριση, περιγράφοντάς τις ως λιγότερο ασφαλείς και ως κακής ποιότητας υποκατάστατο εκείνων που διαχειρίζεται άμεσα το κράτος. Σε μία κίνηση που χαιρετίστηκε από οργανώσεις πολιτικών δικαιωμάτων και μακροχρόνιους κριτικούς του συστήματος κερδοσκοπικών φυλακών, το υπουργείο είπε ότι σκόπευε να αφήσει τα συμβόλαια διαχείρισης των φυλακών από ιδιώτες να λήξουν ή να τα περιορίσει σε επίπεδο που συμφωνεί με τις πρόσφατες μειώσεις στον αριθμό φυλακισμένων στις ΗΠΑ…»

Οι ΗΠΑ μας είχαν πρήξει. «Ο ελεύθερος κόσμος». Κουραφέξαλα! Ο ίδιος ο Πρόεδρος παραδέχεται ότι η «δικαιοσύνη» στη χώρα του φυλακίζει υπερβολικά πολλούς. Αλλά όχι όλους. Όσοι έχουν φράγκα και καλούς δικηγόρους βγαίνουν λάδι ότι κι αν κάνουν. Σαν την οχιά η αστική δικαιοσύνη δαγκώνει μόνο τους ξυπόλυτους.

Σύμφωνα με το Λευκό Οίκο οι ΗΠΑ έχουν το 25% των κρατουμένων παγκοσμίως αν και είναι μόνο το 5% του παγκόσμιου πληθυσμού! Πέντε φορές πάνω από το μέσο όρο. Μάλιστα οι μειονότητες (αφροαμερικανοί – ισπανόφωνοι) είναι οι περισσότεροι από αυτούς.
Βάλτε κι ότι η αστυνομία σκοτώνει κυριολεκτικά «για το τίποτα» και θα καταλάβετε πόση «δημοκρατία» έχουν. Γι αυτό και την εξάγουν κάνοντας πολέμους, στηρίζοντας δικτάτορες, υπονομεύοντας κυβερνήσεις κλπ.

Συνέχεια

Ο Αόρατος Άνθρωπος…


ο-αόρατος-άνθρωπος

«Όλοι ξέρουν πως υπάρχει ένας Αόρατος Άνθρωπος […] κι αυτός ο Αόρατος Άνθρωπος πρέπει τώρα να ιδρύσει ένα Βασίλειο Τρόμου […]». Χ. Τζ. Γουέλς, Ο αόρατος άνθρωπος

Το πρόσωπο του φόβου παραφυλά μέρες και νύχτες, πίσω από τις γρίλιες του μυαλού μας. Παραφυλά την κάθε ευκαιρία, μικρή ή μεγάλη, να ενσαρκωθεί, να αποκτήσει χέρια, πόδια, χείλη, μάτια, να ράψει σημαίες και φλάμπουρα πολεμικά από ρετάλια θερινών ονείρων. Κι όταν, εν τέλει, αυτό συμβεί, τον αναπόφευκτο όλεθρο συνοδεύει κι ένα μύχιο αίσθημα ανακούφισης· ναι, αυτό που όλοι περιμένατε, μα ονομάζατε μόνον ψιθυριστά τώρα ήρθε, γιατί εσείς το διαλέξατε. Γιατί αυτό είστε εσείς ή, καλύτερα, από το όλον των επιλογών σας αυτό διαλέξατε να γίνεται. Τι γλυκά που ακονίζατε τα βράδια το μαχαίρι! Μη ντρέπεστε λοιπόν. Και το να μην επιλέγεις είναι μια κάποια επιλογή. Έτσι δεν είναι; Και η σιωπή, καμιά φορά γίνεται πιο εκκωφαντική κι από χιλιάδες ανομολόγητες συμφωνίες. Το πρόσωπο του φόβου είναι τόσο παλιό όσο και η εξουσία, μα σφριγηλό κι αγέραστο, στεφανωμένο στις ματωμένες δάφνες του. Καραδοκεί άοκνα στο άχρονο γιατάκι του για φρέσκους ξενιστές.

Συνέχεια