Ακατάλληλο για ανθρώπους…


του Βασίλη Σουλιώτη 

Η ανισότητα των δύο φύλων και η διπλή καταπίεση της εργαζόμενης γυναίκας- και ως εργαζόμενης και ως γυναίκας- δεν είναι προϊόν της σημερινής δομικής καπιταλιστικής  κρίσης του 21ου αιώνα. Η ανισότητα όμως των δύο φύλων, προϊόν έτσι και αλλιώς της ταξικής κοινωνίας, παίρνει στο καπιταλιστικό σύστημα άλλες διαστάσεις. Σε αυτό το σύστημα μια πίστη υπάρχει,  πίστη στην ελευθερία της αγοράς, στο εμπόρευμα, στον ελεύθερο ανταγωνισμό και το κέρδος, στην ιδιοκτησία στα μέσα της παραγωγής. Όλα είναι προς πώληση και όλα προς αγορά. Οι ιδέες του ουμανισμού και του διαφωτισμού έρχονται δεύτερες και καταϊδρωμένες στον αγώνα δρόμου στον στίβο της κοινωνίας, αποτελούν συνήθως όμως ένα καλό κερασάκι στην τούρτα, όταν πρόκειται διακηρύξεις στους λόγους των «Ευρωπαίων ηγετών» και στις συνόδους κορυφής οργανισμών όπως του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.

 

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η γυναίκα και το σώμα της σήμερα αποτελούν για την οικονομία της αγοράς και της καπιταλιστικής «ελευθερίας», εμπόρευμα από το οποίο τεράστια κυκλώματα κερδίζουν δισεκατομμύρια δολάρια. Το trafficking ανθρώπων, συνολικά,  αποτελεί  μια από τις πιο κερδοφόρες δραστηριότητες.[1]

Εκατομμύρια γυναίκες σήμερα εξωθούνται σήμερα στην εξαναγκαστική εργασία (αποτελώντας  μαζί με εκατομμύρια παιδιά[2] τους σύγχρονους σκλάβους που πουλιούνται στα σκλαβοπάζαρα της αγοράς όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά), στην πορνεία αλλά και στην επαιτεία ή το  εμπόριο βρεφών[3].  Η γυναίκα βιώνει την ανισότητα με υψηλότερα ποσοστά ανεργίας, με χαμηλότερες απολαβές αλλά και υψηλότερα ποσοστά ανασφάλιστης εργασίας. Βιώνει την εκμετάλλευση της ως σεξουαλικό αντικείμενο στην διαφήμιση  οι οποίες καθορίζουν και την συλλογική συνείδηση για την ίδια της την υπόσταση αναπαράγοντας τις καθυστερημένες αντιλήψεις και τα στερεότυπα για αυτήν. Βιώνει την ανισότητα στον δρόμο, στην δουλειά αλλά και στο ίδιο της το σπίτι ως θύμα λεκτικής, ψυχικής ή φυσικής βίας.

 

Όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, τέτοια φαινόμενα όμως τείνουν να μεγαλώνουν στην Ελλάδα της κρίσης. Η κρίση που αποκαλύπτει τον ταξικό χαρακτήρα της κοινωνικής ανισότητας εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Εκτός από την άνοδο έτσι του νεοναζισμού στην πολιτική ζωή έχουμε και την άνοδο του ατομικισμού αλλά και της ηθικής αποκτήνωσης. Όσο η κρίση μεγαλώνει και όσο η αγωνιστική συλλογική απάντηση ξεμακραίνει τόσο η ιδεολογία του ατομικισμού, της ευκαιρίας και του πλουτισμού κερδίζουν χώρο.

Αφορμή για αυτό το κείμενο και όλες τις παραπάνω εισαγωγικές αναφορές είναι ένα «κατασκεύασμα» το οποίο έπεσε στα αυτιά μου και στα μάτια μου μερικές μέρες πριν. Πρόκειται για ένα βίντεο κάποιου ασήμαντου. Δεν έχει καν σημασία το πως λέγεται ή οποιαδήποτε άλλη πληροφορία. Το άρθρο εξάλλου δεν επιδιώκει να είναι κυρίως μια καταγγελία αυτού του «καλλιτέχνη». Η αναγνωρισιμότητα όμως τέτοιων προσώπων, η προβολή τους από το σύστημα και η αποδοχή που συναντούν από μερίδα του κόσμου είναι αυτά που το μετατρέπουν σε πρόβλημα απέναντι στο οποίο πρέπει να πάρει κανείς θέση. Είναι αδύνατο να αναδείξει κανείς την ένταση της δυσοσμίας που αναδύεται από το κατασκεύασμα αυτό αλλά και από την κοινωνία που το εκτρέφει χωρίς να παραθέσει κανείς αυτούσιο το «καλλιτεχνικό δημιούργημα».  Η γλώσσα που ακολουθεί είναι ιδιαίτερα χυδαία και μπορεί να προκαλέσει τάση για εμετό.

https://www.youtube.com/watch?v=Z3vFq7VLWjQ

 

Βουλγάρες, κάνω εισαγωγή τις βουλγάρες

για να γαμάς εσύ τις μουνάρες όλες τους με λένε boss

ρουμάνες κάνω εισαγωγή τις ρουμάνες για να γαμάς εσύ τις μουνάρες

εμπόριο λευκής σαρκός.

 

πες στην γκόμενα σου bye bye

μου βάζεις στο λογαριασμό λεφτά από το dubai

όλη μου η ζωή, μουνί και WIFI

αν δεις καράβι στο βουνό εγώ θα το χω πάει

ξέπλυμα χρήματος με βιτοριο

διεθνές μουνί και πήδημα εγχώριο

σα την σχολή κοιτάζω μπας και πιάσουν κάνα μόριο

 μονό εγώ πουλώ μούρη με σωματεμπόριο

γαμήθηκα για να γίνω αυτός που είμαι παλληκάρια μου

μπάτσοι είναι όλοι κολλητάρια μου

μου σπρώξανε μισοτιμή τα σαρανταπενταρια μου

όλοι δωρεάν μουνια και γλύφουν τα παπαρια μου

 

Βουλγάρες, κάνω εισαγωγή τις βουλγάρες

για να γαμάς εσύ τις μουνάρες όλες τους με λένε boss

ρουμάνες κάνω εισαγωγή τις ρουμάνες για να γαμάς εσύ τις μουνάρες

εμπόριο λευκής σαρκός.

 

Είναι επικίνδυνο και ριψοκίνδυνο

μα εγώ δεν χαμπαριάζω από κίνδυνο

πάλι τις φόρτωσα και τις ξεφόρτωσα

φίλε σου λέω να βαλκάνια τα όργωσα

ακούνε όνομα ακούνε επίθετο

σε άτι πω πότε δεν κάνω το αντίθετο

έλα και διάλεξε αν θες και σήμερα

 να δεις τι χω περάσει απ’ τα σύνορα Ohh Yess

Εισαγωγές, εξαγωγές είναι στα πάνω οι δουλείες πληρώνομαι απ τις πουτανιές

 

Βουλγάρες, κάνω εισαγωγή τις βουλγάρες

για να γαμάς εσύ τις μουνάρες όλες τους με λένε boss

ρουμάνες κάνω εισαγωγή τις ρουμάνες για να γαμάς εσύ τις μουνάρες

εμπόριο λευκής σαρκός.

 

άθλημα επικίνδυνο

ασχολούμαι κάνα τρίμηνο

στο κύμινο σου φέρνω γκομενακι ανεκτίμητο

για να ανεβάζεις λίμπιντο

και να χτυπάς τ’αχτυπητο

σαν δίκαννο διπλή βολή και η ταρίφα τούμπανο

για να το γουστάρεις πούδρα

 απ’ την ποιο αδύνατη μέχρι τι ποιο αρκούδα

σε καυλαντήζει το μωρό θέλει γερό στομάχι

την ώρα την χρεώνω ακριβά και το κομμάτι

όπως την περιοχή στο κρέας σου δοχείο

που θες; στην παραλία; στο βουνό; ξενοδοχείο;

το κανονίζω εύκολα πληρώνομαι σε ομόλογα

χρεώνω τα διπλά τις σφαλιάρες και βρομόλογα

 

Βουλγάρες, κάνω εισαγωγή τις βουλγάρες

για να γαμάς εσύ τις μουνάρες όλες τους με λένε boss

ρουμάνες κάνω εισαγωγή τις ρουμάνες για να γαμάς εσύ τις μουνάρες

εμπόριο λευκής σαρκός.

Σάτιρα; 

Ακόμα χειρότερα είναι όμως τα νέα αν δει κανείς το κοινό του στις δημόσιες εμφανίσεις του καθώς αυτό αποτελείται από μικρά παιδιά και νέους ανθρώπους που μαθαίνουν για την έννοια του ανθρώπου, των ανθρωπίνων σχέσεων, του έρωτα και την επικοινωνία ανάμεσα στους ανθρώπους μέσα από του στίχους αυτού του υποκειμένου. Συνήθης απάντηση που επαναλαμβάνεται και εδώ είναι ότι πρόκειται περί «σάτιρας». Δεν θα ασχοληθώ ιδιαίτερα με την συνηθισμένη αυτή δικαιολογία που επιδιώκει πάντα να μεταθέσει την συζήτηση αλλού.  Δύο λόγια μόνο χωρίς να μπούμε στην συζήτηση για το αν η σάτιρα έχει όρια ή όχι, καθώς εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με κάτι τέτοιο. Η σάτιρα λοιπόν σχολιάζει και ασκεί κριτική σε αυτό με το οποίο καταπιάνεται. Που ακριβώς ασκείται εδώ η κριτική; που αναδεικνύεται ακριβώς ο στιγματισμός του trafficking, της εμπορίας ανθρώπων και της εκμετάλλευσης τους; Προφανώς πουθενά. Ισχύει λοιπόν αυτό που ένας σύντροφος πολύ σωστά είπε, «Όταν η σάτιρα δε σατιρίζει αυτό που δηλώνει ότι αποτελεί το αντικείμενό της, και έχει οπαδούς, τότε ενδέχεται να μην είναι σάτιρα αλλά απλή προπαγάνδα.»

 

 

Ας μου επιτραπεί όμως τώρα να παραθέσω και κάποιους άλλους  «στίχους»:

 

Μου νοίκιασαν ένα διαμέρισμα και «εργαζόμουν» σε ένα οίκο ανοχής στο Μεταξουργείο, όπου σε 16 ώρες μπορεί να πήγαινα με 100 άνδρες. Οι μόνοι άνθρωποι που έβλεπα ήταν η προαγωγός και ο οδηγός που με πηγαινοέφερνε. Με τρομοκρατούσαν ότι αν φύγω θα μιλήσουν στην οικογένεια μου και απειλούσαν ότι θα τους κάνουν κακό»
Olga, Σιβηρία[4]

Κρατηθήκαμε όμηροι για 10 χρόνια σε ένα σουπερμάρκετ, όπου κάθε μέρα μας έβαζαν να μεταφέρουμε πολύ βαριά κιβώτια, ενώ οι ιδιοκτήτες του μαγαζιού μας απειλούσαν με σωματική και σεξουαλική βία για να εξασφαλίσουν την υπακοή μας
Ayaulu & Bibihul, Ουσμπεκιστάν[5]

«Αναγκάστηκα να δουλέψω εσωτερική σε σπίτι όταν ήμουν 6 χρονών. Κάθε μέρα ξυπνούσα στις 4 το πρωί. Έκανα τις δουλειές του σπιτιού, μετά ετοίμαζα τα παιδιά και τα πήγαινα στο σχολείο. Με έβαζαν να κουβαλάω νερό από την πηγή, που ήταν δυο ώρες μακριά με τα πόδια. Αν καθυστερούσα, με έδερναν».
Cam-Suze, Αϊτή[6]

 

Καμία γυναίκα δεν επιθυμεί αυτό τον εφιάλτη. Οι περισσότερες από εμάς ήταν φυλακισμένες σε υπόγεια, κάτω από εγκαταλελειμμένες αποθήκες. Ακόμη και σήμερα με πιάνει πανικός κάθε φορά που βρίσκομαι να περιμένω σε ουρά. Ξανάρχονται οι εφιάλτες όλων των εξευτελισμών που έπρεπε να υποστώ. Μας έβαζαν στη σειρά, μπροστά σε πιθανούς πελάτες, οι οποίοι μας διάλεγαν, σαν να ήμασταν εμπόρευμα.
Dai, Κορέα[7] 

«Από την πρώτη μέρα, η ζωή μου έγινε κόλαση. Ο Βασίλε ερχόταν κάθε μέρα, με χτυπούσε και με βίαζε στο ξενοδοχείο που με είχαν φυλακισμένη για 10 μέρες. Μετά με πήγαν σε ένα υπόγειο της οδού Κροκιδά στον Αγιο Παντελεήμονα όπου έμεναν άλλες επτά κοπέλες που είχαν την ίδια τύχη. Μας χτυπούσε και μας βίαζε χωρίς προφυλάξεις με την απειλή πιστολιού και μας εξέδιδε σε οίκους ανοχής στον Αγιο Παντελεήμονα. Μας έλεγε ότι θα μας σκοτώσει, ότι έχει σκοτώσει κι άλλους ανθρώπους και κανείς δε θα μάθει τι απογίναμε, γιατί κανείς δε γνωρίζει που είμαστε». Ωστόσο εκτός από το καθημερινό της μαρτύριο, η Μαρία είχε να αντιμετωπίσει και την κοινωνική αναλγησία και αδιαφορία: «Στο σπίτι κλαίγαμε και φωνάζαμε και τότε ερχόταν ο ιδιοκτήτης του σπιτιού που νοικιάζαμε και έλεγε στον Βασίλε απλώς να κάνουμε ησυχία». Το μαρτύριο της Μαρίας τελείωσε όταν κατάφερε να δραπετεύσει από το διαμέρισμα και να απευθυνθεί στην ΕΛ.ΑΣ».
Μαρία, Μολδαβία.[8] 

Όσο λοιπόν η κρίση αυτή θα προχωρά τόσο θα παρουσιάζονται και πιο έντονα τα αποτελέσματα της, υποτάσσοντας όλο και περισσότερες συνειδήσεις,  στην ιδεολογία του χρήματος, του ατομισμού και της απανθρωπιάς. Και όσο οι δυνάμεις που υπερασπίζονται τον σοσιαλισμό δεν μπορούν να ορθώσουν μια πειστική πρόταση ως διέξοδο σε αυτή την κρίση τόσο ο σημερινός βάλτος θα γίνεται συνείδηση μιας φυσικής κατάστασης, μιας κοινωνίας  δηλαδή  στην οποία ο καθένας οφείλει να απαντήσει μόνος του επιβιώνοντας όπως μπορεί και με όποια μέσα.

 

Μὴν ἀμελήσετε.

Πάρτε μαζί σας νερό.

Τὸ μέλλον μας θὰ ἔχει πολὺ ξηρασία

(Μιχάλης Κατσαρός, «Θα σας περιμένω»)

 


[3] http://stoptrafficking.gr/images/information_material/final%20trafficking%2017×24%20entypo%208selido%20print.pdf

[5] ο.π.

[6] ο.π.

[7] ο.π.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s