O εφιάλτης του κυρίου Ιλό (μια ώρα στην ξαπλώστρα σε μιαν ακτή όχι πολύ μακρινή από δω)…


17850202

Kαταλαβαίνεις ποιοι παραδίπλα σου λιώνουν ως το μεδούλι από πάθος και καύλα -άσε τον έρωτα, άσε τις αγάπες, αυτά είναι complicated issues, δεν καταπιάνεσαι μαζί τους όταν φοράς μπανιερά-.

Καταλαβαίνεις ποιοι έρχονται για τελευταία φορά μαζί. Για τους μπροστά και δεξιά μου, σήμερα είναι H Τελευταία.

Καταλαβαίνεις ποιοι θα ξανάρθουν μεν μαζί αλλά το  mind the gap  όταν περνάς ανάμεσα από τις ξαπλώστρες τους για να βουτήξεις, ακούγεται τόσο καθαρά και με τέτοιο αξάν που κάνει το λονδρέζικο ξαδερφάκι του να νιώθει μπασκλασαρία.

Επανασυνειδητοποιείς πόσο προβλέψιμοι, αστείοι και σαφλαμάδες είμαστε τα αρσενικά. Ο,τι αλλότριο κινείται τριγύρω, μας σέρνει. Πανεύκολο, δεν είμαστε δα και πλεούμενα περιωπής.

Τόσες μέρες, τόσες ώρες, δεν είδα ούτε μια γυναίκα μα ούτε μια -ακόμη και δεκαοκτάχρονα, ειδικά αυτά- χωρίς εμφανείς ατέλειες. Γι αυτό και επιστρέφω σ’ αυτή την ακτή, οι Photoshop beaches δεν με συναρπάζουν.

Συνέχεια

bytes & genes…


cyborg 05

Η αγγλική ψυχο-θρίλερ του 2015 ταινία Ex Machina (δεν έχει προβληθεί στην ελλάδα), του Alex Garland, παρουσιάζει την ιστορία του προγραμματιστή Caleb Smith, που προσκαλείται στο σπίτι του εκκεντρικού εργοδότη του Nathan Bateman, για να δοκιμαστεί στο “test Turing” απέναντι στην Ava, ένα  ανθρωπόμορφο ρομπότ, δημιουργίας (και ιδιοκτησίας) του Bateman.
Δεν θα πούμε την υπόθεση, εκτός απ’ αυτό που φαντάζεσθε: ο Smith ερωτεύεται την Ava…

Συνέχεια

Η αλγερινή Σαχάρα, Ελντοράντο της ντομάτας…


Στο νοτιοανατολικό τμήμα των υψιπέδων της Αλγερίας παρατηρείται μια εντυπωσιακή ανάπτυξη της καλλιέργειας ντομάτας σε θερμοκήπια. Η παραγωγή, που ακολουθεί τη λογική των βραχυπρόθεσμων κερδών, επιτρέπει να τροφοδοτηθούν με αγροτικά προϊόντα οι αγορές μιας χώρας η οποία για μεγάλο χρονικό διάστημα βρισκόταν αντιμέτωπη με την έλλειψη αγαθών. Θέτει όμως σε κίνδυνο την επιβίωση των οάσεων και των πόρων του «απολιθωμένου ύδατος» (του υδροφόρου ορίζοντα που βρίσκεται σε μεγάλο βάθος και δημιουργήθηκε σε μακρινές γεωλογικές εποχές), ενώ δημιουργεί και σοβαρά προβλήματα δημόσιας υγείας λόγω της εντατικής χρήσης φυτοφαρμάκων.

Οι τουρίστες που ανακαλύπτουν τα υψίπεδα της Αλγερίας καθώς προχωρούν προς τον Νότο, προς το κέντρο της Σαχάρας, θαμπώνονται από την ομορφιά του τοπίου. Η εθνική οδός 83, η οποία συνδέει την Τεμπέσα με την Μπίσκρα, διασχίζει βραχώδη τοπία σπάνιας ομορφιάς. Στην περιοχή που βρίσκεται ανάμεσα στα αντερείσματα του ορεινού όγκου Ορές στον Βορρά και των ορέων της Νεμέτσα στον Νότο, κυριαρχούν οι βράχοι, η άμμος και η σκόνη. Βρισκόμαστε 450 χλμ. νοτιοανατολικά του Αλγερίου και μπροστά μας ανοίγονται οι πύλες της απεραντοσύνης της Σαχάρας. Η έρημος αρχίζει να κάνει έντονη την παρουσία της: το καλοκαίρι, η ζέστη είναι ανυπόφορη και η παλέτα των χρωμάτων περιορίζεται στο κίτρινο και στο γκρι, το οποίο παίρνει καμιά φορά και ροζ αποχρώσεις. Και φυσικά, καμιά πρασινάδα δεν μπορεί να φυτρώσει σε ένα έδαφος τόσο φτωχό σε οργανικές ύλες, κάτω από έναν ουρανό ο οποίος τσιγκουνεύεται τη βροχή. Κι όμως, σε διάφορα σημεία, ακόμα και σε απόσταση μερικών μέτρων από την εθνική οδό, ο επισκέπτης βρίσκεται μπροστά σε ένα εκπληκτικό θέαμα: βλέπει πάνω στην άμμο χιλιάδες χαμηλά θερμοκήπια –τα αποκαλούμενα «θερμοκήπια τούνελ» – να απλώνονται μέχρι εκεί που μπορεί να φθάσει η ματιά του. Στο εσωτερικό των μακρών διαδρόμων που έχουν σχήμα μισού βαρελιού, μέσα σε μια ατμόσφαιρα υγρή και χλιαρή, υπάρχουν σειρές από ντοματιές με ολοστρόγγυλους καρπούς, όλες της ίδιας ποικιλίας, της tofane, που δίνει εξαιρετικά τυποποιημένους, μεγάλους και ανθεκτικούς καρπούς.

tomate-serre

Συγκομιδή ντομάτας σε θερμοκήπιο της περιοχής Μ’Ζιράα, στην αλγερινή Σαχάρα (φωτ.: laroussi/vitaminedz).

Συνέχεια

Οι Δρόμοι της Πείνας…


jorgeamanto

Επιμέλεια: ofisofi //

Καθώς η Βραζιλία ήρθε στο προσκήνιο αυτές τις ημέρες με τους Ολυμπιακούς αγώνες, εμείς δεν θυμηθήκαμε κάποιον σπουδαίο αθλητή, αλλά τον μεγαλύτερο ίσως συγγραφέα της Βραζιλίας ,ο οποίος ήρθε στη ζωή στις 10 Αυγούστου του 1912 και έφυγε 89 χρόνια μετά στις 6 Αυγούστου του 2001,τον κομμουνιστή Γιόρκε ή Χόρχε Αμάντο (Jorge Amado) και το συγκλονιστικό μυθιστόρημα του οι « Δρόμοι της Πείνας».

Ο Jorge Amado θεωρείται από τους μεγαλύτερους λογοτέχνες παγκοσμίως και ευτύχησε να δει τα έργα του διαβασμένα από εκατομμύρια αναγνώστες σε όλο τον κόσμο. Ενεργό μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας από το 1931 , φυλακίστηκε από τη δικτατορία του Βάργκας και αυτοεξορίστηκε το 1941. Με την επιστροφή του το 1945 εκλέχθηκε βουλευτής του Κομμουνιστικού Κόμματος Βραζιλίας και το 1948 οδηγήθηκε και πάλι στην αυτοεξορία. Το 1951 βραβεύτηκε με το βραβείο Λένιν και ήταν πολλές φορές υποψήφιος για το βραβείο Νόμπελ Λογοτεχνίας. Μέλος της Ακαδημίας της Βραζιλίας και του Παγκοσμίου Συμβουλίου Ειρήνης « ξόδεψε» τη ζωή του αγωνιζόμενος για τα δίκαια των φτωχών και καταπιεσμένων και τη λύτρωσή τους, για την παγκόσμια ειρήνη και τη φιλία των λαών.

Οι « Δρόμοι της Πείνας», μυθιστόρημα, μεταφράστηκε στα ελληνικά από τον λογοτέχνη Κώστα Κοτζιά., ο οποίος προλόγισε την έκδοση του 1963 παρουσιάζοντας τον συγγραφέα και το έργο του:

Συνέχεια

Ακατάλληλο για ανθρώπους…


του Βασίλη Σουλιώτη 

Η ανισότητα των δύο φύλων και η διπλή καταπίεση της εργαζόμενης γυναίκας- και ως εργαζόμενης και ως γυναίκας- δεν είναι προϊόν της σημερινής δομικής καπιταλιστικής  κρίσης του 21ου αιώνα. Η ανισότητα όμως των δύο φύλων, προϊόν έτσι και αλλιώς της ταξικής κοινωνίας, παίρνει στο καπιταλιστικό σύστημα άλλες διαστάσεις. Σε αυτό το σύστημα μια πίστη υπάρχει,  πίστη στην ελευθερία της αγοράς, στο εμπόρευμα, στον ελεύθερο ανταγωνισμό και το κέρδος, στην ιδιοκτησία στα μέσα της παραγωγής. Όλα είναι προς πώληση και όλα προς αγορά. Οι ιδέες του ουμανισμού και του διαφωτισμού έρχονται δεύτερες και καταϊδρωμένες στον αγώνα δρόμου στον στίβο της κοινωνίας, αποτελούν συνήθως όμως ένα καλό κερασάκι στην τούρτα, όταν πρόκειται διακηρύξεις στους λόγους των «Ευρωπαίων ηγετών» και στις συνόδους κορυφής οργανισμών όπως του ΝΑΤΟ και της Ε.Ε.

 

Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η γυναίκα και το σώμα της σήμερα αποτελούν για την οικονομία της αγοράς και της καπιταλιστικής «ελευθερίας», εμπόρευμα από το οποίο τεράστια κυκλώματα κερδίζουν δισεκατομμύρια δολάρια. Το trafficking ανθρώπων, συνολικά,  αποτελεί  μια από τις πιο κερδοφόρες δραστηριότητες.[1]

Εκατομμύρια γυναίκες σήμερα εξωθούνται σήμερα στην εξαναγκαστική εργασία (αποτελώντας  μαζί με εκατομμύρια παιδιά[2] τους σύγχρονους σκλάβους που πουλιούνται στα σκλαβοπάζαρα της αγοράς όχι μεταφορικά αλλά κυριολεκτικά), στην πορνεία αλλά και στην επαιτεία ή το  εμπόριο βρεφών[3].  Η γυναίκα βιώνει την ανισότητα με υψηλότερα ποσοστά ανεργίας, με χαμηλότερες απολαβές αλλά και υψηλότερα ποσοστά ανασφάλιστης εργασίας. Βιώνει την εκμετάλλευση της ως σεξουαλικό αντικείμενο στην διαφήμιση  οι οποίες καθορίζουν και την συλλογική συνείδηση για την ίδια της την υπόσταση αναπαράγοντας τις καθυστερημένες αντιλήψεις και τα στερεότυπα για αυτήν. Βιώνει την ανισότητα στον δρόμο, στην δουλειά αλλά και στο ίδιο της το σπίτι ως θύμα λεκτικής, ψυχικής ή φυσικής βίας.

 

Όλα αυτά είναι λίγο πολύ γνωστά, τέτοια φαινόμενα όμως τείνουν να μεγαλώνουν στην Ελλάδα της κρίσης. Η κρίση που αποκαλύπτει τον ταξικό χαρακτήρα της κοινωνικής ανισότητας εκφράζεται με πολλούς τρόπους. Εκτός από την άνοδο έτσι του νεοναζισμού στην πολιτική ζωή έχουμε και την άνοδο του ατομικισμού αλλά και της ηθικής αποκτήνωσης. Όσο η κρίση μεγαλώνει και όσο η αγωνιστική συλλογική απάντηση ξεμακραίνει τόσο η ιδεολογία του ατομικισμού, της ευκαιρίας και του πλουτισμού κερδίζουν χώρο.

Συνέχεια