Ο Κήπος του Διαχωρισμού…


Ωχ! Σιχάθηκα να αμφιβάλλω

Να ζω στο φως κάποιων συγκεκριμένων Νότιων

Σκληρών Δεσμών

 

Οι υπηρέτες έχουν τη δύναμη

Σκυλιά, άντρες και οι μοχθηρές τους γυναίκες

Σκεπάζοντας με λεπτές κουβέρτες τους ναύτες μας

 

Σιχάθηκα τα σκυθρωπά πρόσωπα

Που με κοιτάζουν από τον πύργο της τηλεόρασης

Θέλω τριαντάφυλλα στην κληματαριά του κήπου μου, με νιώθεις;

 

Βασιλικά μωρά, ρουμπίνια πρέπει τώρα να αντικαταστήσουν

Αυτούς τους εγκαταλειμμένους ξένους στην λάσπη

Αυτούς τους μεταλλαγμένους, που οργώνουν την φυτεία

Πίνοντας μόνο αίμα

 

Περιμένουν για να μας πάρουν μαζί τους μέσα

Στον κήπο του διαχωρισμού

Μήπως ξέρεις πόσο χλωμός και αναίτια ενθουσιώδης

Έρχεται ο θάνατος στην πιο περίεργη ώρα;

 

Ακάλεστος, χωρίς να τον έχεις σχεδιάσει,

Όπως ένας φοβιστικά, υπερβολικά φιλικά καλεσμένος

Που κάλεσες στο κρεβάτι σου;

 

Ο θάνατος μας κάνει όλους αγγέλους

Και μας δίνει φτερά

Εκεί όπου είχαμε ώμους

Λείους όπως τα νύχια των κορακιών

 

Δεν υπάρχουν άλλα λεφτά, δεν υπάρχουν άλλα φανταχτερά φορέματα

Αυτό το άλλο βασίλειο μοιάζει να είναι μακράν το καλύτερο

Μέχρι η άλλη πλευρά του σαγονιού του να αποκαλύψει την αιμομιξία του

Και την χαλαρή του υπακοή σε έναν νόμο για φυτά

 

Δεν θα πάω εκεί

Προτιμώ μια γιορτή με φίλους

Από την γιγαντιαία οικογένεια

στίχοι: Jim Morrisson

μουσικοί: The Doors

μετάφραση/απόδωση: ΛΒ

_____________________________________________________________

Από:http://www.hitandrun.gr/o-kipos-tou-diachorismou/

Η επιδημιολογία της βίας – Minority Report…


a1sx2_Thumbnail1_dyes_20160814-115757_1.jpg

του Τάσου Θεοφίλου

Όχι σε κάποιο άγνωστο και μακρινό δυστοπικό μέλλον αλλά το 2012, ήδη τέσσερα χρόνια πριν, τετρακόσιοι είκοσι περίπου πολίτες του Σικάγο ήρθαν αντιμέτωποι με μια δυσάρεστη έκπληξη. Ενημερώθηκαν δι’ αλληλογραφίας ή σε άλλες περιπτώσεις δια ζώσης ότι βρίσκονται υπό επιτήρηση και ότι από δω και πέρα δεν έχουν καμιά δικαιολογία αν υποπέσουν σε κάποιο παράπτωμα, ενώ παράλληλα ενημερώθηκαν για τρέχοντα προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης. Είναι γεγονός ότι κάποιοι δεν βρεθήκαν προ εκπλήξεως. Είναι επίσης αλήθεια ότι αρκετοί, περισσότεροι από τους μισούς, δεν μπόρεσαν αρχικά να ερμηνεύσουν αυτήν την προειδοποίηση.

Η αστυνομία του Σικάγο, όπως συμβαίνει σε όλες τις ΗΠΑ, δείχνει να ερμηνεύει την εγκληματικότητα και την διαχείριση της σαν να πρόκειται για κάποια μορφή επιδημίας. Στην πραγματικότητα έχει εμπεδωθεί η αντίληψη ότι το να πέσει κανείς θύμα κάποιας βίαιης ενέργειας έχει χαρακτηριστικά αντίστοιχα με το να πέσει θύμα κάποιας γρίπης. Αυτή η αντίληψη έχει επιβληθεί ως οδηγός εφαρμοσμένης πολιτικής.

Συνέχεια

Η κατάρρευση του Αμερικάνικου δικομματισμού πηγή κατακλυσμικών εξελίξεων στις ΗΠΑ και στον κόσμο! …


Του Γιώργου Μητραλιά

2016 08 14 01 USA

Τι συμβαίνει τον τελευταίο καιρό στην πλανητική υπερδύναμη που επηρεάζει όσο καμιά άλλη τις τύχες της ανθρωπότητας; Δεν είναι μόνον ότι την προεδρία της διεκδικούν ο Τράμπ και η Χίλαρι, οι δυο πολιτικοί που, σύμφωνα με όλες τις δημοσκοπήσεις, είναι οι πιο αποκρουστικοί και μισητοί για τους Αμερικανούς πολίτες. Ούτε καν ότι τα δυο μεγάλα κόμματά της που μονοπωλούν εδώ και δυο αιώνες (!) την εξουσία κλυδωνίζονται επικίνδυνα και είναι περίπου ετοιμόρροπα. Είναι και ότι μέσα στις 3-4 τελευταίες μέρες, είδαμε και ακούσαμε πρώτα τον ένα από τους υποψηφίους προέδρους, τον άκρως επικίνδυνο Ντόναλντ Τραμπ να απειλεί με ελάχιστα καλυμμένο τρόπο με δολοφονία την αντίπαλό του Χίλαρι Κλίντον. Και αμέσως μετά τον «σύμβουλο στρατηγικής» της Κας Κλίντον να ζητάει  χωρίς κανένα ενδοιασμό, και μάλιστα σε ζωντανή μετάδοση από το CNN, να δολοφονηθεί ο «μπάσταρδος» («son of a bitch») πασίγνωστος ιδρυτής των Wikileaks Τζούλιαν Ασάνζ!

Συνέχεια

Το αδιανόητο…


Τα think tank πληρώνονται για να «σκέφτονται», ακόμα κι αν σκέφτονται (συνήθως) βλακείες. Αρκεί να τις σερβίρουν σωστά.
Το γνωστό αμερικανικό RAND δημοσιοποίησε, για λογαριασμό του αμερικανικού στρατού, μια έρευνα με θέμα Thinking the Unthinkable και θέμα την έκβαση ενός πιθανού πολέμου μεταξύ ηπα και κίνας…
Και μόνο η δημοσιοποίηση μιας τέτοιας έρευνας την τοποθετεί στην κατηγορία «psy ops», και μάλιστα προσανατολισμένης στο αμερικανικό κοινό. Τι λέει σε χοντρές γραμμές το σοφό think tank; Ότι το Πεκίνο δεν θα χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα σ’ έναν τέτοιο πόλεμο (φοβούμενο την πυρηνική υπεροχή των ηπα)· και ότι εφόσον ο πόλεμος μείνει «συμβατικός», νικητής θα είναι οι ηπα. Θεωρεί, μάλιστα, ότι σ’ αυτόν τον πόλεμο δεν θα ανακατευτούν άλλοι, είτε απ’ την μια μεριά είτε απ’ την άλλη, κλείνοντας πονηρά το μάτι στο Τόκιο: «δεν θα χρειαστείτε, εκτός αν…».
Γιατί, όμως, να γίνει ένας τέτοιος πόλεμος; Θα ξεκινήσει ο αμερικανικός στρατός για να πάρει πίσω κάποια «ωραία Ελένη» άραγε; Όχι… Δεν θα χρησιμοποιήσει τις βάσεις του στο έδαφος άλλων ασιατικών κρατών; Ναι… Και γιατί η έκβασή του να αφήσει αδιάφορους άλλους, όπως π.χ. την Μόσχα; Επειδή το ρωσικό καθεστώς δεν ανακατεύεται στους μπελάδες των συμμάχων του (όπως, π.χ., του Άσαντ), ε;

Συνέχεια

Το μετεμφυλιακό καθεστώς, οι παράνομοι και η «υπόθεση Πλουμπίδη»*…


«(…) αντιμετώπισε με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος»…

a

Γράφει η Νατάσα Κεφαλληνού

Στις 14 Αυγούστου 1954, χαράματα, ο Νίκος Πλουμπίδης, φορώντας ένα μαύρο κουστούμι και λευκό πουκάμισο, δεμένος με χειροπέδες, μεταφέρεται με αυτοκίνητο από τις φυλακές όπου κρατείται στην Αγία Μαρίνα, στο Δαφνί. Η ύστατη ώρα πλησιάζει μα εκείνος δεν χάνει το κουράγιο του. Απευθυνόμενος στους δημοσιογράφους που είναι συγκεντρωμένοι αξημέρωτα στον τόπο εκτέλεσής του, λέει: «Γεια σας παιδιά. Μπράβο, όλο νιάτα βλέπω μπροστά μου. Σας εύχομαι καλή σταδιοδρομία, να ’στε πάντα καλά. Βλέπετε εγώ σε λίγο φεύγω με ψεύτικες και άδικες κατηγορίες. Το Κόμμα μου, το ξέρω, θα βρει την αλήθεια και θα με δικαιώσει». Σε λίγο το εκτελεστικό απόσπασμα στήνεται απέναντί του, ο ίδιος αρνείται να του δέσουν τα μάτια και να κοινωνήσει. «Εξετελέσθη ζητωκραυγάζων υπέρ του ΚΚΕ, αντιμετώπισε με απόλυτον ψυχραιμίαν τας σφαίρας του αποσπάσματος» έγραφαν οι εφημερίδες την επόμενη μέρα.

Επρόκειτο για την τελευταία πράξη στην υπόθεσης της «ασυρματολογίας» (όπως τη χαρακτήριζε ο Τύπος της εποχής), που είχε ξεκινήσει με τη σύλληψη του Νίκου Μπελογιάννη και των συντρόφων του (1950), στην οποία ο Ν. Πλουμπίδης ενεπλάκη με διάφορους τρόπους. Την ευθύνη για τη δολοφονία Πλουμπίδη είχε η μετεμφυλιακή κυβέρνηση του «Ελληνικού Συναγερμού» με πρωθυπουργό τον Αλ. Παπάγο. Η «υπόθεση Πλουμπίδη» αποκτά διπλό ενδιαφέρον καθώς μετά τη σύλληψή του στοχοποιήθηκε τόσο από τους κατασταλτικούς μηχανισμούς όσο και από την ηγεσία του κόμματός του.

Συνέχεια