Σαν Τον Λέοναρντ Κοέν Στην Καρδιά Του Πλαταμώνα…


Cohen-06-1024x647

Like a bird on the wire,
Like a drunk in a midnight choir
I have tried in my way to be free.
Bird on a wire, Leonard Cohen

«Μ’ άδεια φαρέτρα πολεμάω το χειμώνα
από το κάστρο στην καρδιά του Πλαταμώνα».
Σ’ αναζητώ στη Σαλονίκη, Τόκας-Γράψας

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Ο τραγουδοποιός (και συγγραφέας) Λέοναρντ Κοέν βρέθηκε τυχαία στην Ύδρα το 60. Την αγάπησε τόσο που αποφάσισε να μείνει, κι εκεί αγόρασε το πρώτο του σπίτι.

Λίγα χρόνια αργότερα στην Ύδρα τοποθετήθηκαν οι πρώτες τηλεφωνικές γραμμές, που τότε ήταν υπέργειες. Θα θυμάστε πιθανότατα, οι παλιότεροι, τις κολώνες του τηλεφώνου, που είχαν κάτι παράξενα πορσελάνινα «ποτήρια» στις άκρες του σύρματος.

Ο Κοέν ένιωσε ότι τα καλώδια πρόσβαλλαν το τοπίο, έτσι όπως του χαλούσαν τη θέα του Αιγαίου. Κι ενώ έκανε άσχημες σκέψεις για τους ανθρώπους και τον πολιτισμό τους είδε ένα μικρό πουλί να κάθεται στα σύρματα.

Για το πουλί, σκέφτηκε ο Κοέν, δεν έχει σημασία αν αυτό είναι το κλαδί ενός δέντρου ή ένα καλώδιο. Το χρειάζεται και το χρησιμοποιεί για να ξαποστάσει.

Και τότε, βλέποντας αυτή την εικόνα του ήρθαν στο μυαλό οι πρώτοι στίχοι ενός απ’ τα πιο γνωστά τραγούδια του: Like a bird on a wire.

«Προσπάθησα, με τον δικό μου τρόπο, να είμαι ελεύθερος».

<!–more–>

~~~~

Βρίσκομαι στον Πλαταμώνα, σε εξάωρες «διακοπές». Ίσα που προλαβαίνω να σταθώ λιγάκι να κοιτάξω τη θάλασσα, χωρίς ν΄ ακούω τίποτα άλλο απ’ τα κύματα. Το μυαλό αδειάζει κι η ψυχή γεμίζει. Έστω για λίγο.

Το σπίτι όπου μας φιλοξενούν είναι ένα διατηρητέο του 1936. Είναι χτισμένο από πέτρα σαν εκείνη του κάστρου, σ’ ένα βράχο πάνω απ’ τη θάλασσα.

Μέσα υπάρχουν δυο φωτογραφικά πορτρέτα των προγόνων, που έχει τραβήξει και υπογράψει η ίδια η Nelly’s, η Σμυρνιά φωτογράφος Έλλη Σουγιουλτζόγλου-Σεραϊδάρη, παγκοσμίως γνωστή για τις γυμνές φωτογραφίες στον Παρθενώνα.

Έξω υπάρχει ένα κιόσκι που κρέμεται πάνω απ’ το Αιγαίο. Κάθομαι εκεί και κοιτάζω. Μπροστά μου τα κάγκελα έχουν σκουριάσει κι έχουν σπάσει. Η σκουριά, το σπασμένο σωληνωτό κάγκελο, μου φέρνουν στο μυαλό την παρακμή.

Τα πάντα ακμάζουν και παρακμάζουν. Έτσι είναι τα ανθρώπινα. Αυτοκρατορίες, κτίρια, ιδέες και κάγκελα.

Κάποια στιγμή ένα βουητό περνάει δίπλα στο αυτί μου. Πριν προλάβω να γυρίσω μια σφήκα περνάει και πηγαίνει προς το σπασμένο-σκουριασμένο κάγκελο. Βρίσκει την τρύπα και χώνεται μέσα. Εκεί είναι η φωλιά της.

Τότε αρχίζω να τραγουδάω: «Like a bird, on a wire…»

Θυμάμαι τον Κοέν. Όπως εκείνο το πουλί, έτσι κι η σφήκα δεν μετράει τον χρόνο, τα πράγματα, όπως το κάνουμε εμείς, οι άνθρωποι.

Ένα σκουριασμένο κάγκελο, ένα τηλεφωνικό καλώδιο, τίποτα δεν είναι παράταιρο, άχρηστο, όλα είναι μέρος της φύσης.

~~{}~~

Κι ύστερα πρέπει να φύγουμε όσο πιο νωρίς γίνεται, για να προλάβουμε να γυρίσουμε στην πόλη πριν έρθει η καταιγίδα. Στο δρόμο τα αυτοκίνητα τρέχουν, πληρώνουμε διόδια, μια νταλίκα βγαίνει απ’ τον δρόμο και προκαλεί μποτιλιάρισμα.

Σαν φτάνουμε σπίτι ελέγχω ξανά το meteo. Τελικά δεν θα έχουμε καταιγίδα, έτσι λέει.

Κάθομαι στο μπαλκόνι να πιω ένα ποτήρι κρασί και να γράψω κάτι. Ο καιρός αίθριος, το είπε και το meteo.

Καθώς τελειώνει το κρασί μου, αρχίζουν οι αστραπές κι ο αέρας. Πώς να προβλέψεις το χάος; Ο άνθρωπος που θεμελίωσε τη Θεωρία του Χάους, ο Λόρεντζ, ήταν μετεωρολόγος.

~~

Βγαίνω για το κοντινό μαγαζάκι, για να πάρω κρασί. Ο ουρανός κόκκινος και κάθε τόσο φωτίζεται, σαν να μας τραβάει φωτογραφίες (με φλας) η Έλλη. Οι εικοσάμετρες λεύκες της οδού Βαφοπούλου λικνίζονται δυσοίωνα στη σάμπα του ανέμου. Ένα λιγάκι πιο δυνατό φύσημα, μια λάθος στιγμή, και κάποιο κλαδί θα πέσει στο κεφάλι μου -πριν προλάβω να τελειώσω το κείμενο που έχω αφήσει στον υπολογιστή.

Μια στάλα μοναχική πέφτει στη μύτη μου. Απ’ όλες τις επιφάνειες του πλανήτη κατάφερε να πετύχει εμένα.

Γυρνάω σπίτι βιαστικά, κάθομαι στο μπαλκόνι, ανοίγω το καινούριο κρασί και περιμένω ν’ αρχίσει η βροχή. Πάντα με γοητεύουν τα «ακραία καιρικά φαινόμενα», γιατί μου υπενθυμίζουν πόσο ασήμαντος είμαι.

Η Πέρλα, ο σκύλος, πηγαίνει πέρα δώθε στο δωμάτιο, τρομαγμένη απ’ τις βροντές. Εγώ κοιτάζω τον απαστράπτοντα ουρανό και περιμένω κάτι πιο εντυπωσιακό.

Θυμάμαι τη σφήκα στον Πλαταμώνα, το πουλί στην Ύδρα, και αναρωτιέμαι αν ο Κοέν είχε σκεφτεί τότε -ή κάποια στιγμή- πόσο ασήμαντοι είμαστε εμείς και τα πάθη μας.

~~

Ο Άνθρωπος, ως είδος, συμπεριλαμβάνοντας όλα τα άτομα του είδους, δεν είναι παρά μια λεπτομέρεια στην ιστορία της Γαίας.

Η Γαία δεν είναι ο πλανήτης Γη, όπως λέμε πλανήτης Αφροδίτη ή πλανήτης Άρης. Η Γαία είναι αυτό το χαοτικό υπερσύστημα που περιλαμβάνει όλους τους ζωντανούς οργανισμούς, απ’ τα μικρόβια, τους μύκητες και τα φυτά ως τα θηλαστικά και τον άνθρωπο.

Καθώς και την ενέργεια (καταστροφική ή όχι) των φαινομένων: Καταιγίδες και τυφώνες, σεισμοί, εκρήξεις ηφαιστείων, παλίρροιες και πλημμύρες, χιονοστιβάδες…

Και η βροχή…

Μόλις που άρχισε να βρέχει -απευθείας αναμετάδοση απ’ τα Ντεπώ της Θεσσαλονίκης.

~~{}~~

Πόσο αλαζονικά μικροί είμαστε εμείς που αυτοαποκαλούμαστε σοφοί (sapiens); Είμαστε ψύλλοι στη ράχη ενός υπερφυσικού σκύλου και νομίζουμε ότι τον εξουσιάζουμε. Αρκεί να γυρίσει λίγο να μας δαγκώσει, αρκεί ένας σεισμός, μια πλημμύρα, μια υπερθέρμανση κι ο ανθρώπινος πολιτισμός καταρρέει, τα τηλεφωνικά καλώδια γίνονται κλαδιά, τα κάγκελα γίνονται φωλιές για τις σφήκες, οι μητροπόλεις γίνονται Ατλαντίδες.

Η βροχή δυναμώνει, η καταιγίδα έφτασε. Η Πέρλα πήγε να κρυφτεί, πιο έξυπνη απ’ τον άνθρωπο που την ταΐζει κροκέτες, απ’ τον άνθρωπο που μένει στο μπαλκόνι -παρά τις σταγόνες που πέφτουν στην οθόνη- για να γράψει.

~~

Οι βροντές φωνάζουν: «Θυμήσου πόσο μικρός είσαι».
Κι ο τροβαδούρος απαντάει: «Το ξέρω, το θυμάμαι, αλλά προσπάθησα, με τον δικό μου τρόπο, να είμαι ελεύθερος».

~~

Κάποιες φορές αναρωτιέμαι: Τι έχει πιο μεγάλη σημασία, ο Κόσμος ολόκληρος κι η ανθρωπότητα με τον πολιτισμό της ή ένα γυμνό στήθος;

Μετά θυμάμαι: Τίποτα δεν έχει μεγαλύτερη σημασία απ’ αυτήν που του δίνεις.

Και κοιτάζω αλλού, όχι τον φακό, τραγουδώντας, από μέσα μου: «I have tried in my way to be free».

~~

Κι η βροχή συνεχίζει να πέφτει, αυτό το βράδυ του Αυγούστου, κάπου στη Θεσσαλονίκη.

_________________________________________________________

Aπό:http://sanejoker.info/2016/08/leonard-cohen.html

Κ. Σακκάς, Μ. Σεϊσίδης: Αγωνιστήκαμε για κάθε ελεύθερη ματιά στον ουρανό…


«Αγωνιστήκαμε για κάθε ελεύθερη ματιά στον ουρανό, για κάθε ελεύθερη χειραψία, για κάθε ελεύθερη αγκαλιά, για κάθε ελεύθερη ανάσα. » τονίζουν σε κείμενό τους οι δύο αναρχικοί συλληφθέντες Κώστας Σακκάς και Μάριος Σεϊσίδης, ενώ επισημαίνουν πως: «Από την πρώτη στιγμή της σύλληψης μας, έχει ξεκινήσει να ξεβράζεται με συστηματικό τρόπο ο γνωστός μηντιακός οχετός. Με διάφορα κακοστημένα σενάρια επιχειρείται η σύνδεση ανθρώπων και καταστάσεων, εντελώς άσχετων μεταξύ τους, προκειμένου να »αποδειχθεί» με κάθε τρόπο η θεωρία των συγκοινωνούντων δοχείων. Δεν μας εκπλήσει η συγκεκριμένη τακτική και γνωρίζουμε τη σκοπιμότητα που αυτή εξυπηρετεί. Αλλά δεν θα τους περάσει»

Ολόκληρο το κείμενο όπως δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα indymedia έχει ως εξής:

Συνέχεια

“Θα ξανάρθουμε και η γη θα τρέμει”: Η διαρκής επιστροφή του Γκαίμπελς και η Καπιταλιστική Δημοκρατία…


Ο χαρακτηρισμός “Γκαιμπελικές” πρακτικές που χρησιμοποιείται συχνά στις αντιπαραθέσεις στο δημόσιο λόγο συνήθωςέχει την έννοια της συκοφαντίας. Παρουσιάζεται σαν μια δραστηριότητα που αποκλίνει από τις υποτιθέμενες αρχές των σύγχρονων αστικών δημοκρατιών, του δημοκρατικού διαλόγου και της πολιτισμένης συζήτησης. Αυτή η ερμηνεία αποτελεί προφανώς μέρος μιας γενικότερης οπτικής του σύγχρονου Καπιταλισμού που αντιπαραβάλει το φασισμό σαν ένα τελείως διαφορετικό καθεστώς (θεωρίες περί “ολοκληρωτισμού”) που συμψηφίζεται με τον υπαρκτό σοσιαλισμό και βρίσκεται στον αντίποδα της σύγχρονης δημοκρατίας.

Έτσι ο Φασισμός δεν παρουσιάζεται σαν μια μορφή Καπιταλισμού όπως πραγματικά είναι αλλά σαν μια μορφή τρέλας από το παρελθόν, έργο σχιζοφρενών προσωπικοτήτων που η ήττα τους δικαιώνει τις αστικές δημοκρατίες (που βέβαια στον καθημερινό λόγο περιγράφονται σαν “δημοκρατίες” γενικά ώστε να είναι απαλλαγμένες από τα ταξικά συμφέροντα που εκπροσωπούν). Στην πραγματικότητα όμως σκοτώνοντας και δαιμονοποιώντας τις πιο ακραίες πλευρές (και τα ιστορικά πρόσωπα) του Φασισμού ο Καπιταλισμός όχι μόνο διατήρησε αλλά και τελειοποίησε πολλές από τις “κατακτήσεις” των Φασιστικών καθεστώτων. ‘Ενα από τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα ήταν αυτό της επικοινωνίας η (που είναι το ίδιο πράγμα) της προπαγάνδας. Και εδώ κεντρικό ρόλο έχει η πολιτισμική αντεπανάσταση του Γιόζεφ Γκαίμπελς.

Συνέχεια

Ας κρατήσουμε αυτή την πληροφορία…


Όταν πεθαίνει βασιλιάς, μη χαίρεσαι λαουτζίκο
Μη λες πως θάν’ καλύτερος ο νυν από τον τέως
Πως θάναι το λυκόπουλο καλύτερο απ’ τον λύκο
Τότε μονάχα να χαρείς: αν θάναι ο τελευταίος

Κώστας Βάρναλης

Δεν θα συμμεριστούμε την ευφορία που δείχνει να επικρατεί σε κάποιους χρήστες του διαδικτύου για τον αποκλεισμό του Mega από τον διαγωνισμό χορήγησης τηλεοπτικών αδειών.
Η ουσία είναι ότι με αφορμή την δημιουργία ενός καινούργιου τηλεοπτικού πεδίου, ξαναμοιράζεται η τράπουλα και παρασκηνιακά στήνεται ένα νέο σκηνικό διαπλοκής έχοντας αυτή την φορά κύριο παίχτη τον Σύριζα.

Δεν θα σταθούμε σ’ αυτό το γεγονός αλλά θα σας μεταφέρουμε μια ενδιαφέρουσα πληροφορία αφού πρώτα παραθέσουμε το εύστοχο σχόλιο του  Γραφείος Τύπου της ΚΕ του ΚΚΕ:
«Το ξαναμοίρασμα της πίτας ανάμεσα στα επιχειρηματικά συμφέροντα στο χώρο των ΜΜΕ, αλλά και η δημιουργία ενός πιο φιλικού τηλεοπτικού περιβάλλοντος για την κυβέρνηση, αξιοποιώντας φυσικά και τα νέα “τζάκια” του ΣΥΡΙΖΑ, παραμένει ο βασικός στόχος του διαγωνισμού, ο οποίος φυσικά δεν αλλάζει ακόμα κι αν διευρυνθεί ο αριθμός των αδειών, όπως αφήνουν να εννοηθεί κυβερνητικά στελέχη.
Το νέο ραδιοτηλεοπτικό τοπίο θα είναι εξίσου “διαπλεκόμενο”, αντιδραστικό, εχθρικό προς την αντικειμενική ενημέρωση του λαού, όπως και το σημερινό, αφού τα κανάλια και οι συχνότητες θα εξακολουθούν να ανήκουν στους μεγάλους επιχειρηματίες».

Συνέχεια

Το αναρχικό δράμα. “Αντιγόνη” μια αναρχική ηρωίδα…


AntigoneOedipusCFJalabeat

Η αρχαία τραγωδία της Αντιγόνης έχει μελετηθεί και αναλυθεί μέσα στους αιώνες επανειλλημένα, παραμένοντας μέχρι σήμερα, χιλιάδες χρόνια μετά από τα πιο επαναστατικά δημιουργήματα.

Είναι αμφισβητήσιμο βέβαια πόσοι από τους θεατές που μέχρι σήμερα την έχουν παρακολουθήσει, κατανόησαν την επαναστατική της διάσταση ή έστω τόλμησαν να κάνουν την παραμικρή αναγωγή με το πώς οι ίδιοι λειτουργούν απέναντι στο καθεστώς και τους νόμους. Η Αντιγόνη εκπροσωπεί τον άνθρωπο που δεν υποτάσσεται, τον άνθρωπο που θεωρεί χρέος του την εξέγερση απέναντι στο άδικο και την τυφλή και βίαιη εξουσία.

Στις μέρες μας και λόγω των εξελίξεων και της προσπάθειας να εδραιωθεί παγκόσμια ένα αστυνομοκρατούμενο καθεστώς που θα υπηρετεί τους ιθύνοντες και τον καπιταλισμό, το πρόσωπο της Αντιγόνης παίρνει ακόμα μεγαλύτερη αξία. Δυστυχώς όμως ένα μεγάλο κομμάτι θεατών, παρακολουθεί χωρίς εσωτερικό προβληματισμό την τραγωδία αυτή, και μάλιστα συχνά χρησιμοποιείται απλά ως κομπασμός ή δήθεν δείγμα κουλτούρας η παρακολούθησή της.

Η πολιτική διάσταση της “Αντιγόνης” είναι καθοριστική, η τραγωδία του Σοφοκλή καθώς και η ηρωίδα του έχουν αποτελέσει σε παγκόσμιο επίπεδο αντικείμενο ανάλυσης, ακόμα και από ψυχαναλυτές όπως για παράδειγμα ο Patrick Guyomard, την έχουν χαρακτηρίσει ανατρεπτική, διαχρονικό σύμβολο της ελευθερίας, πιστή στους άγραφους νόμους και τα επιθετα και οι χαρακτηρισμοί που της έχουν προσδώσει θα μπορούσαν να συνεχίζονται σελίδες επί σελίδων.

Συνέχεια