Ποιος κτυπάει την πόρτα; …


Στις αρχές του τελευταίου χρόνου της (ελληνικής) ιδεολογίας της ευφορίας, την άνοιξη του (μακρινού και ξεχασμένου) 2009, είχαμε αναλύσει δημόσια, προφορικά και γραπτά, το γιατί το «κεντρικό σημείο» της όξυνσης της κρίσης είναι οι τράπεζες και ο χρηματοπιστωτισμός. Τόσο διεθνώς όσο και στην ελλάδα. Τις αναλύσεις εκείνες τις προπαγανδίσαμε όσο καλύτερα μπορούσαμε (μέσα απ’ την δωρεάν διανομή χιλιάδων τευχών των τετραδίων για εργατική χρήση)… Αλλά, «φυσικά», οι υποδείξεις μας αποδείχθηκαν μάταιες. Το πόπολο σε όλες τις ιδεολογικές του εκφάνσεις προτίμησε τις άλλες υποδείξεις, του βαθέος κράτους / κεφάλαιου. Κι έτσι πέρασαν τα χρόνια μέσα σε μια όλο και βαθύτερη διανοητική (και ανταγωνιστική) παρακμή, με βρισιές, κατάρες, και χαζοχαρούμενες ελπίδες.

Είχαμε δίκιο! Και τότε, πριν 7 χρόνια, και όλο το διάστημα έκτοτε. Οι «συστημικές» τράπεζες στην ελλάδα εξακολουθούν να παραπαίουν, παρά τις διαδοχικές (και με πάρα πολύ χρήμα) προσπάθειες για την διάσωση / «εξυγίανσή» τους. (Το ίδιο συμβαίνει κι αλλού…). Και τώρα, οι παλιοί ή καινούργιοι διοικητές τους (οι παλιοί θα έπρεπε να είναι βαθιά σε μπουντρούμια, αλλά φυσικά είναι εκείνοι που κυρίως «διασώθηκαν»!) τραβάνε υποχρεωτικά το μπαζούκα: τις κατασχέσεις σπιτιών για τα απλήρωτα δάνεια. Το ότι δεν θα το κάνουν «αυτοπροσώπως» αλλά μέσα από θυγατρικά «funds» δεν αλλάζει την ουσία του πράγματος: η «σωτηρία» (;) των τραπεζών περνάει μέσα απ’ την (προσωρινή;) απαξίωση τμήματος του urban κεφαλαίου – γιατί οι μαζικές κατασχέσεις και οι πλειστηριασμοί αυτό θα κάνουν. Και, φυσικά, μέσα απ’ την «απαξίωση» της ζωής όσων βρεθούν ακόμα και στο δρόμο.
Και το 2009, και το 2010, και το 2011, η εργατική / ανταγωνιστική αντιμετώπιση της κεντρικότητας του τραπεζικού συστήματος στην όξυνση της κρίσης δεν ήταν εύκολη πολιτική δουλειά. (Θα) απαιτούσε έναν αναβαθμισμένο, σύνθετο και παραγωγικό τρόπο (πολιτικής) σκέψης, ανάλυσης και σύνθεσης. Αντίθετα το «αντιμνημόνιο» ήταν εύπεπτο: έβγαλε στον αφρό τους πρωτογονισμούς του διανοητικού μανιχαϊσμού, των συνωμοσιολογιών, της εθνικής μισοκακομοιριάς, του φασισμού, και έκρυψε πετυχημένα την πραγματική ταξική πόλωση. (Μέχρι και «πρώτη φορά αριστερή κυβέρνηση» έβγαλε!)
Τώρα, εκείνο που πριν 7 χρόνια «ακουγόταν» σαν ακατανόητο και πριν 6 χρόνια σαν περιθωριακό, έχει αρχίσει να κτυπάει πόρτες. Κι όχι μόνο μεσοαστών (πράγμα που θα μας ήταν αδιάφορο)…

_____________________________________________________________

Από:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s