Δηλώσεις – και προβλήματα…


Οι κατηγορίες του τούρκου προέδρου και της κυβέρνησής του (και όχι μόνο) εναντίον δυτικών κρατών περί υποστήριξης στο πραξικόπημα της 15ης Ιούλη δεν είναι αβάσιμες· αλλά δεν θα έπρεπε να τις παίρνει κανείς και τοις μετρητοίς. Είναι νωπές άλλωστε οι αντιρωσικές δηλώσεις στο τέλος της περασμένης χρονιάς· δεν κράτησαν πολύ, ούτε ήταν κάτι περισσότερο από «θόρυβος»…
Το πραγματικό πρόβλημα του τουρκικού κράτους (και όχι μόνο της τωρινής κυβέρνησής του) δεν είναι να αποδώσει ευθύνες εκτός συνόρων για το αποτυχημένο πραξικόπημα (ο Γκιουλέν φτάνει και περισσεύει σαν υπαίτιος…) αλλά το τι θα γίνει στον συριακό βορρά. Στα εδάφη που χωρίς να κατοικούνται από κούρδους καταλαμβάνουν οι ένοπλες κουρδικές πολιτοφυλακές, με την ανοικτή βοήθεια της Ουάσιγκτον (και την υπόγεια άλλων) – κάνοντας και τις σχετικές εθνικές εκκαθαρίσεις. Το έχουμε υποστηρίξει εδώ και πολύ καιρό (και αν δεν κάνουμε λάθος είμαστε οι μόνοι…) ότι ο πραγματικός αντίπαλος της Άγκυρας είναι ο σχεδιασμός της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της για διάλυση και μόνιμη αστάθεια στη συριακή (όπως και στην ιρακινή) επικράτεια. Διάλυση και αστάθεια που όμως θα περιλαμβάνει ένα ad hoc κουρδικό «κράτος» στα συροτουρκικά σύνορα, με τις ανάλογες (αμερικανικές και ίσως όχι μόνο) βάσεις.

Προς το παρόν οι φιλικοί προς την Άγκυρα αντι-Άσαντ αντάρτες (al – Nusra and friends, με οποιοδήποτε όνομα κι αν εμφανίζονται) κατέχουν μια εδαφική σφήνα που δεν επιτρέπει την πλήρη κουρδική κατάκτηση του «διαδρόμου της Afin». Είναι όμως αυτό αρκετό; Ο τρόπος και η έκταση με την οποία διαχειρίζονται η Ουάσιγκτον και οι σύμμαχοί της (Τελ Αβίβ κλπ) τους κούρδους της συρίας προοιωνίζονται έναν μόνιμο εκβιασμό αυτού του μπλοκ κατά της Άγκυρας, όποια κυβέρνηση κι αν έχει (κι ακόμα περισσότερο την τωρινή).
Η φανερή (γιατί υπόγεια, κατά την γνώμη μας, ποτέ δεν είχε διακοπεί) επαναπροσέγγιση με την Μόσχα είναι μεν ένα βήμα, αλλά δεν είναι η λύση. Στρατιωτικά, επίσης, το τουρκικό κράτος μπορεί να πετύχει ορισμένα πράγματα, όχι όμως τα πάντα – ειδικά όταν πίσω απ’ τις ypg είναι ο αμερικανικός (κι όχι μόνο) στρατός.
Συνεπώς φαίνεται ότι οι τουρκικές πολιτικές βιτρίνες βαράνε το σαμάρι περί διεθνών υποστηρικτών του πραξικοπήματος μπας και ακούσει το γαϊδούρι των πρωτοκοσμικών ιμπεριαλισμών στη μέση ανατολή. Τι θα ήθελαν; Υποθέτουμε κάποιες εγγυήσεις. Θα τις πάρουν; Υποθέτουμε μάλλον όχι.
(Μπορεί να υπάρχει ένα άμεσο “test” αυτής της διαδικασίας: το Χαλέπι…)
Εκτός εάν η «ενοχοποίηση» της αμερικανικής παρουσίας στη βάση του Ιντσιρλίκ πάρει πιο δυναμικό και επιθετικό χαρακτήρα… Ή κάτι άλλο, παρόμοιο, που να «πονάει»…

_____________________________________________________________

Aπό:http://www.sarajevomag.gr/index.html

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s