William S. Burroughs…


Δεν είναι δυνατόν να υπάρξει κοινωνία ανθρώπων που δεν ονειρεύονται.
Θα πέθαιναν μέσα σε δυο εβδομάδες.

στις 2 Αυγούστου του 1997, έφυγε από τη ζωή ο William S. Burroughs (1914-1997).



«Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ: Ο Παππούς Όλων Μας»

—του Γιώργου-Ίκαρου Μπαμπασάκη—

Στη μνήμη του φίλου μου, Νίκου Μπαλή 


Υπάρχουν επαναστάτες που από μόνοι τους αποτέλεσαν μιαν ολόκληρη Κεντρική Επιτροπή (κλασικό παράδειγμα: ο Γκυ Ντεμπόρ). Υπάρχουν συγγραφείς που από μόνοι τους αποτέλεσαν μια ολόκληρη σχολή (κλασικό παράδειγμα ο Μπόρχες). Υπάρχουν καλλιτέχνες που από μόνοι τους αποτέλεσαν ένα ολόκληρο κίνημα (κλασικό παράδειγμα: ο Μαρσέλ Ντυσάν). Υπάρχει μία προσωπικότητα, μια εμβληματική μορφή του Εικοστού Αιώνα που υπήρξε και τα τρία, και όχι μόνο στο συμβολικό επίπεδο: επαναστάτης, συγγραφέας, καλλιτέχνης, και, συνάμα, κεντρική επιτροπή, σχολή, κίνημα. Άκουγε στο όνομα Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ. Επηρέασε τους πάντες και τα πάντα. Επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε την τέχνη, επηρέασε τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζουμε τη ζωή. Επηρέασε το γράψιμο, την εικαστική έκφραση, τον κινηματογράφο, το ροκ. Ανακάτεψε την τράπουλα ξανά. Ανέτρεψε τα δεδομένα. Ήταν από εκείνους που δεν παίζουν με τους κανόνες αλλά τους αναδημιουργούν, τους επινοούν, και τους επιβάλλουν – όχι με τη βία, αλλά με μια σπάνια μειλιχιότητα, με μια καταλυτική και ακαταμάχητη ηδύτητα. Ο Ουίλιαμ Σιούαρντ Μπάροουζ.

Συνέχεια

Η προβληματική αντίληψη της φιλοζωίας…


του Κώστα Αλεξίου από το 9ο φύλλο της εφημερίδας «έξοδος 133»

Συχνά στην καθημερινότητά μας συναντάμε λέξεις οι οποίες είτε έχουν χάσει το νόημά τους είτε το περιεχόμενό τους είναι διαστρεβλωμένο ή αλλοιωμένο σε τέτοιο βαθμό, που κάθε προσπάθεια επανάκτησης του αρχικού τους νοήματος είναι μάλλον καταδικασμένο.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει και με τη λέξη «φιλοζωία».

Αν και η ετυμολογία της λέξης της δίνει ένα αόριστο και γενικό περιεχόμενο, η πλειονότητα των ανθρώπων όταν ακούει τον όρο έχει κατά νου ένα περιεχόμενο αρκετά πιο ειδικό, και γι’ αυτούς η φιλοζωία περιορίζεται συγκεκριμένα στη θετική προδιάθεση απέναντι σε σκύλους και γάτες.

Για να προλάβω τις διάφορες ενστάσεις που μπορεί να εγείρει η παραπάνω διατύπωση, θα πω ότι αναγνωρίζω ότι ένα μέρος του φιλοζωικού κινήματος καταπιάνεται με ζητήματα που ξεφεύγουν από το στενό αυτό πλαίσιο και ενδιαφέρονται εξίσου για τα αιχμάλωτα ζώα (σε τσίρκα, ζωολογικούς κήπους κ.λπ.), για τα υπό εξαφάνιση ζώα που δολοφονούνται από λάτρεις της κουλτούρας του αίματος παράνομα (όπως οι ελέφαντες ή οι φάλαινες) ή νόμιμα (όπως οι λαγοί, οι πάπιες ή τα αγριογούρουνα) ή για τα διάφορα προκλητικά μακάβρια έθιμα (όπως οι ταυρομαχίες ή οι μαζικές τελετουργικές σφαγές βουβαλιών στο Νεπάλ).

Ακόμα κι αν λάβουμε υπόψη τα παραπάνω, όμως, συνεχίζουν να υπάρχουν περιπτώσεις βάναυσης κακοποίησης ζώων, οι οποίες όχι απλά δεν καταδικάζονται αλλά επικροτούνται κιόλας: αυτές οι περιπτώσεις είναι τα ζώα που εκτρέφονται για τη σάρκα τους.

Συνέχεια

Πίσω από το δάφνινο στεφάνι (Μέρος Α΄)…


olympia_1

Οι ολυμπιάδες της αρχαιότητας

Για να καταδειχτεί η ουσία των διοργανώσεων, —αλλά και ποια είναι στη πραγματικότητα η «χαμένη τους αίγλη», όπως πολλοί τιμητές τους υποστηρίζουν—, καλό είναι να κατατεθούν τα, προς αντιπαραβολή, γεγονότα και απόψεις με μια συγκεκριμένη χρονική σειρά.

Αυτοί, στους οποίους είχε ανατεθεί το έργο της αποχαύνωσης των ανθρώπων, ήθελαν να προσδώσουν μια ιδιαίτερη αίγλη στο νεοσύστατο —τότε— μηχανισμό τους. Χρησιμοποιώντας τη πίστη των ανθρώπων στις δοξασίες —τις οποίες ασφαλώς οι ίδιοι, για πολλαπλούς λόγους είχαν επιβάλλει— ανέτρεξαν στη μυθολογία, προκειμένου να περιβάλουν με αληθοφάνεια την «αγνότητα» των σκοπών τους. Χρέωσαν στον μυθικό Ηρακλή την πρώτη ολυμπιάδα, κάνοντας έτσι τους καταπιεσμένους —ή τουλάχιστον ένα κομμάτι από αυτούς— να δεχτούν με «ιερό» δέος την απαρχή μιας νέας σειράς αλυσιδωτών εγκλημάτων, εναντίον τους.

Η αρχή τους προσδιορίζεται στο 776 π.χ στην αρχαία Ολυμπία, οι εξουσιαστές της οποίας είχαν αποκομίσει τεράστια πολιτικά οφέλη που προέκυπταν από την τέλεση τους, μέσα από την διασφάλιση της φήμης τους σε ολόκληρο τον ελλαδικό, τότε, χώρο. Και οι οικονομικές απολαβές δεν ήταν λίγες, αφού υπολογίζεται ότι ένα πλήθος σαράντα με πενήντα χιλιάδων ανθρώπων συνέρεαν στην περιοχή, κατασκηνώνοντας μάλιστα εκεί. Στη συγκομιδή του πλούτου προστίθοταν και τα ιδιαίτερα πλούσια αφιερώματα, που προέρχονταν από όλες τις περιοχές της Μεσογείου και τα οποία καρπώνονταν οι διοργανωτές των αγώνων.

Συνέχεια

«Φρικάροντας» για τα υδραυλικά του Ολυμπιακού χωριού… με φόντο τις φαβέλες…


Οι Ολυμπιακοί του Ρίο, από τις παρυφές του…

φαβελα1

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Οι Ολυμπιακοί Αγώνες εδώ και χρόνια μοιάζουν με ξεπεσμένο μπουρζουά εμιγκρέ ο οποίος επιστρατεύει όση γοητεία του έχει απομείνει ώστε να κρύψει την θλιβερή του πραγματικότητα. Σαν τους Ρώσους αυλικούς στην «Λεηλασία του Κουφινιάλ» του Χάμετ, οι οποίοι, αφού το έσκασαν μετά την Επανάσταση του Οχτώβρη, έστησαν συμμορία και τό ‘ριξαν στο πλιάτσικο στις ΗΠΑ, παραδεχόμενοι πως η ιδέα του να γίνουν ποινικοί ήταν σαφώς πιο ελκυστική από τα να παραδίδουν μαθήματα πιάνου, να καθαρίζουν σκάλες και να στέκονται στις ουρές του Στρατού Σωτηρίας για ένα πιάτο σούπα, μαζί με άνεργους, άστεγους και κάθε άλλο εξαθλιωμένο, για να ζήσουν.

Η παραπάνω σύγκριση όμως αφορά στο ηθικό επίπεδο. Διότι, σε αντίθεση με τους ήρωες του Χάμετ που όντως κινδυνεύουν να μην έχουν δεκάρα, αλλά ούτε και διάθεση να βγάλουν τίμια το ψωμί τους, τα μονοπώλια που «ταϊζουν» την Διεθνή Ολυμπιακή Επιτροπή, «επιστρατεύουν» τα ιδεολογήματα που ακολουθούν κάθε διοργάνωση – «ολυμπιακά ιδεώδη» κλπ – για να κρύψουν το γεγονός, ότι αυτή η «γιορτή του αθλητισμού» είναι ένα περιοδικό «πάρτυ» ασύλληπτων κερδών προς κάθε είδους ιδιωτική τσέπη.

Συνέχεια

Δηλώσεις – και προβλήματα…


Οι κατηγορίες του τούρκου προέδρου και της κυβέρνησής του (και όχι μόνο) εναντίον δυτικών κρατών περί υποστήριξης στο πραξικόπημα της 15ης Ιούλη δεν είναι αβάσιμες· αλλά δεν θα έπρεπε να τις παίρνει κανείς και τοις μετρητοίς. Είναι νωπές άλλωστε οι αντιρωσικές δηλώσεις στο τέλος της περασμένης χρονιάς· δεν κράτησαν πολύ, ούτε ήταν κάτι περισσότερο από «θόρυβος»…
Το πραγματικό πρόβλημα του τουρκικού κράτους (και όχι μόνο της τωρινής κυβέρνησής του) δεν είναι να αποδώσει ευθύνες εκτός συνόρων για το αποτυχημένο πραξικόπημα (ο Γκιουλέν φτάνει και περισσεύει σαν υπαίτιος…) αλλά το τι θα γίνει στον συριακό βορρά. Στα εδάφη που χωρίς να κατοικούνται από κούρδους καταλαμβάνουν οι ένοπλες κουρδικές πολιτοφυλακές, με την ανοικτή βοήθεια της Ουάσιγκτον (και την υπόγεια άλλων) – κάνοντας και τις σχετικές εθνικές εκκαθαρίσεις. Το έχουμε υποστηρίξει εδώ και πολύ καιρό (και αν δεν κάνουμε λάθος είμαστε οι μόνοι…) ότι ο πραγματικός αντίπαλος της Άγκυρας είναι ο σχεδιασμός της Ουάσιγκτον και των συμμάχων της για διάλυση και μόνιμη αστάθεια στη συριακή (όπως και στην ιρακινή) επικράτεια. Διάλυση και αστάθεια που όμως θα περιλαμβάνει ένα ad hoc κουρδικό «κράτος» στα συροτουρκικά σύνορα, με τις ανάλογες (αμερικανικές και ίσως όχι μόνο) βάσεις.

Συνέχεια

Η νομιμότητα της αθλιότητας…


Προχθές μπήκανε αντεξουσιαστές στην εκκλησία και διέκοψαν την λειτουργία.Είχαν προηγηθεί οι βίαιες εκκενώσεις τριών καταλήψεων αλληλεγγύης και φροντίδας προσφύγων/μεταναστών.Πράξη εκδίκησης από μεριάς αντεξουσιαστών με συμβολικό βέβαια χαρακτήρα εναντίον της εξουσίας και της υποκρισίας συνάμα, της κερδοφόρας  επιχείρησης που ονομάζεται «εκκλησία της Ελλάδος».Κάτι σαν τη «Δημοκρατία της Ελλάδος»,»Τράπεζα της Ελλάδος» καταλαβαίνετε τώρα…

Παρ’ότι προσπαθώ να αποφύγω τα δηλητηριώδη βέλη των ελληνικών ΜΜΕ εν τούτοις,κάποιες φορές όταν βλέπω τους εξαρτημένους δημοσιογράφους με τους εκλεκτούς καλεσμένους τους να… αναλύουν τα τεκταινόμενα, στήνω λίγο αυτί μπάς και ακούσω τίποτε σωστό αλλά μάταια…Όλοι μαζί κόπτονται για τη νομιμότητα και τις δημοκρατικές διαδικασίες.Είναι σάν να τρώς το ίδιο σκατένιο φαγητό εδώ και δεκαετίες.Σου έρχεται να κάνεις εμετό αλλά παρ’όλα αυτά το τρώς,επειδή δεν έχεις επιλογή.Το εντυπωσιακό βέβαια είναι πως αυτό το σκατένιο φαγητό το τρώνε πολλοί συμπολίτες μας και το γουστάρουν τρελά.Το τρώνε και γλύφουν και τα δάχτυλά τους.Και την επαύριο παρακαλάνε αυτούς που σερβίρουν απλόχερα τέτοιου είδους βοθρολύματα να τους δώσουν κι άλλο για να γουστάρουν…

Συνέχεια

“Τογιοτισμός”: η τελευταία πρόοδος του καπιταλισμού…


Εισαγωγή [*]

Αυτό που (ουδέτερα…) ονομάζεται οργάνωση της παραγωγής είτε σε εργοστάσια είτε σε γραφεία και υπηρεσίες θα πρέπει να το σχετίζουμε κάθε φορά με την οργάνωση της εργασίας. Γιατί η οργάνωση της παραγωγής εξαρτάται και επεμβαίνει στις ταξικές σχέσεις. Έτσι λοιπόν οι καινούργιες μέθοδοι οργάνωσης της βιομηχανικής παραγωγής αποτελούν (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) μια “επιθετική” πρόοδο του κεφαλαίου: νέες μορφές ελέγχου και κυριαρχίας πάνω στους βιομηχανικούς εργάτες, τις εργατικές οργανώσεις και τις συλλογικές εκπροσωπήσεις των συμφερόντων τους… νέα πρότυπα… νέες κανονικότητες… με λίγα λόγια νέα επεισόδια στο “έργο” της καπιταλιστικής κυριαρχίας.
Είναι γνωστά τα πρότυπα ελέγχου που καθιέρωσαν πρώτοι οι Taylor και Ford. Λιγότερο γνωστό είναι το πρότυπο μιας από τις μεγαλύτερες βιομηχανικές επιχειρήσεις της ιαπωνίας, της Toyota Motor Company.
Όπως ο ταιηλορισμός και ο φορντισμός έτσι και ο τογιοτισμός δεν είναι μόνο ένα οικονομικό / οικονομίστικο μοντέλο. Περιέχει, σα μέθοδος ελέγχου και κυριαρχίας, ταυτόχρονα πολιτικές και ιδεολογικές στρατηγικές.
Σε αντίθεση με αυτά που διαδίδουν οι κοινωνιολόγοι της εργασίας ο τογιοτισμός δεν συνιστά ρήξη με την εποχή του ταιηλορισμού και του φορντισμού. Το τογιοτίστικο μοντέλο κτίζει πάνω στο ταιηλορικό και φορντικό. Πρόκειται, τελικά, για τελειοποίηση των μεθόδων ενσωμάτωσης των εργατών στις καπιταλιστικές ανάγκες: στο βαθμό που οι εργατικοί αγώνες και η εργατική αντίσταση δεν έχουν τον τελευταίο λόγο, η οργάνωση της παραγωγής, η αναδιάρθρωσή της, οι εξελίξεις και η έρευνα καινούργιων μεθόδων παραγωγής αποτελούν το ελάχιστα καλυμμένο οπλοστάσιο των αφεντικών. Γι αυτό το λόγο όχι μόνο τα “μέσα παραγωγής” αλλά ούτε καν τα παραγόμενα προϊόντα δεν είναι ταξικά ουδέτερα.
Ο σύγχρονος τογιοτισμός

Θα αντιπαραβάλουμε πιο κάτω το μοντέλο του τογιοτισμού με εκείνο του ταιηλορισμού. Πρέπει να τονίσουμε πως πρόκειται για ένα αναλυτικό μοντέλο: στον τογιοτισμό η οργάνωση της παραγωγής και η οργάνωση της εργασίας προσαρμόζονται διαρκώς η μία στην άλλη.
Ο ταιηλορισμός, σαν πρότυπο οικονομικής και πολιτικοΐδεολογικής κυριαρχίας, έχει αναλυθεί από πολλούς. [1] Περιοριζόμαστε λοιπόν στην καταγραφή των σημαντικότερων χαρακτηριστικών του τογιοτισμού, όπως αυτά προκύπτουν από την σύγκριση με τα αντίστοιχα του ταιηλορισμού:

Συνέχεια