Dire Straits…Brothers in Arms…


AΔΕΛΦΙΑ ΣΤΑ ΟΠΛΑ

Αυτή η ομίχλη κάλυψε τα βουνά
Είναι ένα σπίτι τώρα για μένα
Αλλά το σπίτι μου είναι τα πεδινά
Και πάντα θα είναι
Κάποια μέρα θα επιστρέψεις στις
Κοιλάδες και στα αγροκτήματά σου
Και δεν θα καίγεσαι πλέον
Για να είμαστε αδέλφια στα όπλα
 –
Μέσα απ’ αυτά τα πεδία των καταστροφών
Βαπτίσεις της φωτιάς
Έχω παρακολουθήσει όλο σου τον πόνο
Καθώς οι μάχες φούντωναν με μανία
Και παρόλο που με πόνεσαν τόσο άσχημα
Στον φόβο και στον πανικό
Δεν με εγκαταλείψατε
Αδέλφια μου στα όπλα
 –
Υπάρχουν τόσοι πολλοί διαφορετικοί κόσμοι
Τόσοι πολλοί διαφορετικοί ήλιοι
Και εμείς έχουμε μόνο έναν κόσμο
Αλλά ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους
 –
Τώρα ο ήλιος έχει πάει στην κόλαση
Και το φεγγάρι κάνει βόλτες ψηλά
Άσε με να σ’ αποχαιρετήσω
Κάθε άνθρωπος πρέπει να πεθάνει
Αλλά είναι γραμμένο στο φως των αστεριών
Και σε κάθε γραμμή στην παλάμη σου
Είμαστε ανόητοι που κάνουμε πόλεμο
Στα αδέλφια μας στα όπλα
____________________________________________________________

Όταν τις ύαινες τις τρώνε οι γύπες. Οι τράπεζες, τα κόκκινα δάνεια και η χρεωκοπία του λαού…


του Αλέξανδρου Καπακτσή

τράπεζες, η κορυφή της πυραμίδας του ελληνικού καπιταλισμού έχουν χρεοκοπήσει μαζί του. Τρείς φορές ανακεφαλαιοποιήθηκαν για να σωθούν και ο ελληνικός λαός έχει βάλει βαθιά το χέρι στην τσέπη γι αυτό.

Όταν ο ευφυέστατος και πολυμήχανος Γιώργος Παπανδρέου εξήγγειλε τη γενική επίθεση εναντίον του βιοτικού επιπέδου του λαού και την προσφυγή στους προστάτες δανειστές σύσσωμη η αστική τάξη της χώρας στρατεύθηκε στην «εθνική» προσπάθεια. Έβλεπαν ότι το προηγούμενο μοντέλο λεηλασίας του κοινωνικού πλούτου, που παράγουν οι εργαζόμενοι, εξάντλησε τη δυναμική του και ξεκίνησαν ένα νέο γύρο αντεργατικών και αντιλαϊκών μέτρων ώστε να μακροημερεύσουν την κερδοφορία τους, σε νέο πλαίσιο, έστω και αν ήταν αναγκασμένοι να πληρώσουν ακριβά ασφάλιστρα ζωής στους ξένους συμμάχους και εταίρους σε αυτήν την  προσπάθεια.

Σκέφτηκαν ως συνήθως. Δε βαριέσαι, θα πληρώσουν οι κάτω τον λογαριασμό και εμείς από τη χασούρα πάλι κέρδος θα βγάλουμε. Αμ δε! Τα ασφάλιστρα ζωής αποδεικνύονται πολύ ακριβά και καλούνται να πληρώσουν και οι ίδιοι.

Συνέχεια

ήταν ευχαριστημένοι γιατί ήτανε μαζί…


Οι οργανώσεις της επαναστατικής αριστεράς ήταν γέννημα του ’68, μικρογραφίες κομμάτων αυτοδιαλύθηκαν αρχές με μέσα του ’70 και διαχύθηκαν οι σύντροφοι σε αυτό το φουσκωμένο ποτάμι που ήταν η αυτονομία και που παραλίγο να παρασύρει στο πέρασμά του τα πάντα.
Επιτροπές, κολεκτίβες και συνελεύσεις όπου ανέπνεε ο άνθρωπος, μακριά από συμβάσεις, έξω και σε απόσταση από αρχηγικά πρότυπα με τα οποία λειτουργούσε μέχρι τότε η παγκόσμια αριστερά. Το νέο επαναστατικό υποκείμενο βρίσκονταν εκεί και σήκωνε στις πλάτες του πλέον το βάρος των αποφάσεων. Αυτόνομα. Από τον εργάτη μάζα στον κοινωνικό εργάτη.

Οι χώροι είχαν τις ιδιαιτερότητές τους, κάθε περιοχή την δική της. Οι επιτροπές τα ίδια, οι ομάδες, τα μέσα, κλπ. Η αλληλεγγύη, solidarietà, δεδομένη. Τα κινήματα αυτομείωσης πέτυχαν στόχο πολλές φορές. Άλλες όχι μιας και το σαμποτάζ εκ μέρους των συνδικάτων ήταν δεδομένο. Παγκόσμιο φαινόμενο η φαγούρα που πιάνει κάθε συστημικό όταν τα γεγονότα τον ξεπερνούν. Εκεί προτιμά την πεπατημένη, την συνδιαλλαγή με την κυβέρνηση, το φρένο στις κινητοποιήσεις. Ο λαός με την αυτο μείωση έπαιρνε πίσω πλούτο που είχε παράξει και που κατέληγε στο μεγάλο κεφάλαιο.
Όταν το ένα στα εκατό του παγκόσμιου πληθυσμού κατέχει το πενήντα επτά του παγκόσμιου πλούτου πως είναι δυνατό να παραχθεί δημοκρατία.

Όταν κάθε 3 δευτερόλεπτα στον πλανήτη πεθαίνει ένα παιδί.
Το πάνω χέρι χρόνια τώρα το έχει το μεγάλο κεφάλαιο. Έχει δημιουργήσει τα παπαγαλάκια του, τους λακέδες του, που μέσα από ωραία λόγια προπαγανδίζουν το μοντέλο που τους συμφέρει, παγκοσμιοποίηση και ελεύθερη οικονομία. Μέσα πάντα από ‘δημοκρατικές διαδικασίες’. Διότι όταν κατέχεις χρήμα κατέχεις και τη δυνατότητα να δημιουργείς καταστάσεις, συνειδήσεις, συναίνεση. Κι έχεις και τους κατασταλτικούς μηχανισμούς για όταν τα πράγματα σκουραίνουν, εισαγγελείς, αστυνομία, στρατό, σώματα τάξης, ταξικά.
Επαναλαμβάνουμε πως αποκαλούν δημοκρατία την δικτατορία του κεφαλαίο

Συνέχεια

Η «εξαφάνιση» μιας χώρας… Αποκαλυπτικά στοιχεία για την ζωή στην Λιθουανία μετά την καπιταλιστική παλινόρθωση…


λιθουανια1

Γράφει ο Γρηγόρης Τραγγανίδας

Η τραγωδία που βιώνουν οι λαοί των κρατών που προέκυψαν από την Σοβιετική ‘Ενωσηδιαγράφεται «ανάγλυφα» στις πρώην σοβιετικές δημοκρατίες της Βαλτικής. Γνωστές περισσότερο για την «πρωτοπορία» τους στο αντικομμουνιστικό και αντισοβιετικό «πογκρόμ», με απαγορεύσεις κομμάτων, οργανώσεων, ακόμη και αναφορών στο σοβιετικό παρελθόν και τον σοσιαλισμό, σε συνδυασμό με την ηρωοποίηση των ναζί και των ντόπιων συνεργατών τους – γεγονός το οποίο μακράν δεν τις εμπόδισε να γίνουν τα αγαπημένα «παιδιά» της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του ΝΑΤΟ – η Εσθονία, η Λετονία και η Λιθουανία, οι πάλαι ποτέ «χαϊδεμένες» σοβιετικές δημοκρατίες, αντιμετωπίζουν πρωτόγνωρα προβλήματα φυσικής επιβίωσης του πληθυσμού τους. Τα πράγματα είναι τόσο χάλια, που ακόμη και οι προπαγανδιστικές «καμπάνιες» των αρχών, το μόνο που καταφέρνουν είναι να τα φέρνουν στην επιφάνεια…

Συνέχεια

Ενδοκαπιταλιστικός ανταγωνισμός…


Τη χρονιά που εκδιδόταν η Γενική Θεωρία προκαλώντας θερμές αντιπαραθέσεις οπαδών της κλασικής πολιτικής οικονομίας και οπαδών του Κέυνς, νοτιότερα στην Ευρώπη ξεκινούσε, με μια πολύ ουσιαστική έννοια, ο Β παγκόσμιος. Ο στρατηγός Φράνκο, επικεφαλής του στρατού αλλά και της συμμαχίας γαιοκτημόνων, αστών και καθολικής εκκλησίας, επιχειρούσε την ανατροπή δια της βίας της δημοκρατικής κυβέρνησης του Λαϊκού Μετώπου στην Ισπανία. Με την ανοικτή υποστήριξη των Χίτλερ και Μουσολίνι. Ανάμεσα στις ένοπλες πολιτοφυλακές των εργατών και των αγροτών της Ισπανίας και τον φασιστικό σχηματισμό του Φράνκο, οι κυβερνήσεις της Αγγλίας και της Γαλλίας (όπως και ο Στάλιν) έγειραν διακριτικά αλλά αποφασιστικά υπέρ του δεύτερου: μια νικηφόρα αντικαπιταλιστική επανάσταση στην Ισπανία θα ξανάβαζε στην άκρη των όπλων το μέλλον του καπιταλισμού στην Ευρώπη.
Απ’ τα μέσα της δεκαετίας του 1930 και ύστερα ο καπιταλιστικός κόσμος άρχισε να γίνεται, με έναν τρόπο, “κεϋνσιανικός”. Το εθνικό κράτος, σα συλλογικός διαχειριστής της κρίσης μέσα σ’ εκείνα ή τα άλλα σύνορα, με την κεντρική του τράπεζα, τα υπουργεία του, το νόμισμά του, αναλάμβανε συνειδητά και μεθοδικά μεγάλο μέρος της ευθύνης να προστατευτούν και να ορθολογικοποιηθούν οι όροι (οι κοινωνικές σχέσεις, οι θεσμοί) της μαζικής παραγωγής και της μαζικής κατανάλωσης. Ένας ουδέτερος παρατηρητής θα σημείωνε τρεις τουλάχιστον παραλλαγές αυτής της “αντικυκλικής” κρατικής δράσης (αντικυκλικής με την ένοια της αναίρεσης και του ελέγχου των συνεπειών της παραδοσιακής κίνησης του καπιταλιστικού κύκλου: ανάπτυξη > ύφεση > ανάπτυξη > ύφεση…). Μια Ρουσβελτιανή παραλλαγή, μια Χιτλερική, μια Σταλινική. Ο κεϋνσιανισμός, σα στρατηγική προσέγγιση μάλλον παρά σαν ολοκληρωμένο δόγμα, είχε γεννήσει την μακροοικονομία: την ανάγκη (γενικής) διαχείρισης του συστήματος πέρα απ’ την κλίμακα της μεμονωμένης επιχείρησης ή του ιδιαίτερου καπιταλιστικού κλάδου και των ειδικών σμφερόντων τους. Είχε γεννήσει την μακροοικονομία μαζί με τα εργαλεία της.

Συνέχεια