μερεμέτια…


20100615-img_6661-4

Xτες βράδι δεν ονειρεύτηκα ότι κάποιος με αγαπάει, αυτά τα ψυχολογικά που βασανίζουν τους ευαίσθητους βάρδους του πλανήτη είναι από καιρό λυμένα και επιπλέον εδώ και καιρό έχει κηρυχθεί στάση ονείρων. Ούτε κακό ούτε καλό το λες, άλλωστε το τελευταίο όνειρο που θυμάμαι ήταν πολύ άνυδρο για να με συγκινήσει. Μπορεί να φταίει κι εκείνος ο ανεμιστήρας στο ταβάνι που κάνει νυχτερινές βάρδιες αδιάκοπα, αποθαρρύνοντας ο, τι πάει να προσγειωθεί στο κεφάλι μου με στόχο να τρυπώσει βαθιά μέσα και μαζί με τα ξερά την πληρώνουν και τα χλωρά.

Χτες βράδι, λοιπόν, αντί για όνειρο εμφανίστηκε μια σκιά στον τοίχο, ανάμεσα στη ντουλάπα και στην μπαλκονόπορτα, να μου γνέφει να πάω προς το μέρος της . Στην αρχή μου ‘κανε νόημα «έλα» με το ένα χέρι, μετά και με τα δυο. Καμιά ανατομική λεπτομέρεια πάνω της δεν πρόδιδε φύλο (δεν θυμάμαι καν να διάβασα κάπου αν οι σκιές έχουν φύλο , όπως τα αφεντικά τους), ούτε μια στιγμή γύρισε προφίλ, μόνο ένα χέρι, μετά δυο χέρια, να μου γνέφουν να πάω προς τα κει. Ψηλή ίσα με δυόμιση μέτρα, η μισή κρυμμένη πίσω απ τις κουρτίνες, μετά ξεθάρρεψε και τις πέταξε από πάνω της, ύστερα ξανατρύπωσε στις δίπλες τους. Ήταν επίμονη, κάθε «έλα» απείχε (τα μέτρησα) δεκαπέντε δευτερόλεπτα από το άλλο.Τέσσερις προσκλήσεις κάθε λεπτό, διακόσιες σαράντα την ώρα, έχασα το λογαριασμό κατά τις τέσσερις το πρωί, έτσι τουλάχιστον έδειχνε το ρολόι δίπλα.

Δεν πήγα.

Περίμενα ακίνητος να βγει το πρώτο φως, σιγά σιγά χάθηκε.

Καλού κακού δεν άνοιξα την ντουλάπα, βολεύτηκα με όποιο ρούχο βρήκα πρόχειρο στον καλόγερο. Ούτε τις κουρτίνες τράβηξα κι ας άρχισε να τυφλώνει ο ήλιος, είναι άτιμη φάρα οι κουρτίνες. Κι αυτή στο μπάνιο, ίδια ράτσα και χειρότερη. Μπήκα, έριξα νερό πάνω μου, άλλο τόσο στο πάτωμα, κουρτίνα πάντως δεν έκλεισα, δεν πάει να γκρινιάζει όταν ξυπνήσει. Νερό είναι, θα στεγνώσει. Με τις σκιές που ζουν πίσω απ ‘τις κουρτίνες δεν παίζεις.

Αποφάσισα από σήμερα να κοιμάμαι μόνο τα απογεύματα, μέχρι την ώρα που πέφτει ο ήλιος. Μια, δυο ώρες το πολύ. Το να κατεβάσω τις κουρτίνες είναι κι αυτό μια κάποια λύση.Μα δεν είμαι σίγουρος πόσο ευγενικές μπορεί να είναι οι σκιές όταν πειράζεις τις φωλιές τους.

Ευτυχώς ο ανεμιστήρας γυρνάει ασταμάτητα τις νύχτες. Αν η σκιά αποφασίσει να βγει απ τη γωνιά της , ελπίζω να την κάνει χίλια κομμάτια. Μετά θα πρέπει να σφουγγαρίζω πατώματα, να βάφω δυο μέρες τοίχους και ταβάνι αλλά χαλάλι . Είμαι σίγουρος ότι θα κάνω καλή δουλειά, δεύτερο και τρίτο χέρι αν χρειαστεί. Μ ‘αυτά τα «έλα» και τα δάχτυλα που γνέφουν δεν παίζεις.

Θα πρέπει, όμως, να την πείσω να αλλάξει και μαξιλαροθήκες και σεντόνια. Μην τύχει κι αποκοιμηθούμε καμιά μέρα με τα απομεινάρια της ανάμεσά μας. Αυτά αν ποτίσουν πάνω σου δεν ξεβάφουν με τίποτε μετά.

____________________________________________________________

Από:https://amancalledkkmoiris.com/2016/07/27/%CE%BC%CE%B5%CF%81%CE%B5%CE%BC%CE%AD%CF%84%CE%B9%CE%B1/

Είμαστε όλοι Pokemon…


Γράφει ο Χέρμαν Μελβίλ στο βιβλίο του «ΜόμπιΝτικ», που κυκλοφόρησε κάπου στα 1851, «Μια Καμακισμένη Φάλαινα ανήκει στο πλήρωμα της βάρκας που την έχει χτυπήσει με το καμάκι. Η Φάλαινα, σαν Κατοχυρωμένο Θήραμα ανήκει, σύμφωνα με το νόμο, σε όποιον μπορέσει να την πιάσει γρηγορότερα».

του Αντώνη Ανδρουλιδάκη

Και είναι να αναρωτιέται κανείς, μαζί με τον Μελβίλ, τι άλλο ήταν η Αμερική το 1492, εκτός από το κατοχυρωμένο θήραμα, όπου ο Κολόμβος έμπηξε την ισπανική σημαία σα σύμβολο κατοχής στο όνομα της βασίλισσάς του; Τί ήταν η Πολωνία για τον Τσάρο; Τι ήταν η Ελλάδα για τον Τούρκο; Τι ήταν η Ινδία για την Αγγλία; Ή ακόμη χειρότερα: τι είναι σήμερα η Ελλάδα για τις γερμανικές ελίτ ή τι είναι, ακόμη, σήμερα η Κύπρος για την Τουρκία; Τι άλλο είναι το φεγγάρι για τους Αμερικανούς, παρά ένα κατοχυρωμένο Θήραμα; Τι άλλο είναι η εργατική τάξη για τη«φωτισμένη» πρωτοπορία του Κόμματος; Τι άλλο είναι οι ψηφοφόροι των κομμάτων, εκτός από κατοχυρωμένα θηράματα; Τι άλλο είναι ο φορολογούμενος για τους απρόσωπους εισπρακτικούς μηχανισμούς; Ακόμη και οι ιδέες μας, οι ιδεολογίες μας, οι πεποιθήσεις μας, είναι τα κατοχυρωμένα θηράματα μέσα μας. Ακόμη και το Υπερεγώ μας, είναι το Κατοχυρωμένο Θήραμα του Εγώ μας. Ακόμη κι εσύ αναγνώστη, τι άλλο είσαι, εκτός από την Καμακισμένη Φάλαινα και το Κατοχυρωμένο Θήραμα μου, ταυτόχρονα;

Συνέχεια

Eric Hobsbawm: Επανάσταση και Σέξ…


rev

Ο μακαρίτης ο Τσέ Γκεβάρα θα αισθανόταν μεγάλη έκπληξη αλλά και εκνευρισμό αν ανακάλυπτε πως η φωτογραφία του έγινε εξώφυλλο στο Evergreen Review, η προσωπικότητα του θέμα άρθρου του Vogue, και το όνομα του η προσχηματική δικαιολογία κάποιας ομοφυλόφιλης επιδεικτικότητας σε ένα νεουορκέζικο θέατρο ( βλ.observer, 8 Μαίου 1969). Μπορούμε ίσως να αφήσουμε κατά μέρος το Vogue. Δουλειά του είναι να λέει στις γυναίκες τι είναι της μόδας να φορούν, να ξέρουν και να συζητούν. Το ενδιαφέρον του για τον Τσέ Γκεβάρα δεν σημαίνει πολιτικά τίποτε περισσότερο απο αυτό του εκδότη τουWho is Who. Οι άλλες δύο αστειότηες, ωστόσο, αντανακλούν μια διαδεδομένη αντίληψη: ότι υπάρχει κάποιου είδους σύνδεση ανάμεσα στα κοινωνικά επαναστατικά κινήματα και στην ανεκτικότητα στη δημόσια έκφραση της σεξουαλικής και λοιπής προσωπικής συμπεριφοράς. Είναι νομίζω καιρός να δείξει κάποιος ότι αυτή η αντίληψη είναι αβάσιμη.

Συνέχεια

Εμπνευσμένα, θεόπνευστα τροπάρια από τον Ανθιμο…


Όλα τα δίκια έχει η «Ανθισμένη παπαδιά μητροπολίτισσα Θεσσαλονίκης», -όπως αποκαλεί τον δεσπότη Ανθιμο ενυπόγραφο κείμενο σε ενημερωτική ιστοσελίδα- να δηλώνει εξοργισμένος γιατί μερικοί αναρχικοί «εις το όνομα του διαβόλου» μπήκαν σε μια εκκλησιά της μητρόπολης του δημιουργώντας ένα μικροεπεισόδιο σαν αντίδραση γιατί έπειτα από μήνυση της Μητρόπολης Θεσσαλονίκης οι δυνάμεις καταστολής εκκένωσαν ένα κτίριο ιδιοκτησίας της, στο οποίο έβρισκαν προσωρινό κατάλυμα πρόσφυγες, μετανάστες και αλληλέγγυοι τους.

Εδώ να σημειώσουμε ότι ότι υπήρξαν πολλές προσαγωγές με 26 απ’ αυτές να μετατρέπονται σε συλλήψεις. Οι κρατούμενοι με την κατηγορία «διατάραξη θρησκευτικής συνάθροισης» βρίσκονται στην ΓΑΔΘ και αύριο θα οδηγηθούν στα δικαστήρια.

«Δεν το χωρά ο νους μου … Τέτοια πράγματα δεν έχουν γίνει ποτέ στην Ελλάδα», δήλωσε στα ΜΜΕ ο αρχιρασοφόρος.

Φυσικά και δεν είναι εύκολο να συλλάβει το μυαλό του δεσπότη ότι μπορούσε να δημιουργηθεί εκ μέρους των αναρχικών μια τέτοια ακτιβιστική ενέργεια. (Τώρα, αν είναι σωστή η λάθος είναι μια άλλη συζήτηση).

Πιο εύκολο του έρχεται να αντιληφθεί ότι ο ίδιος βρέθηκε κατηγορούμενος –απαλλάχτηκε τελικά με βούλευμα- για παράβαση καθήκοντος και υπόθαλψη εγκληματία, όταν έγινε γνωστή η υπόθεση βιασμού ανηλίκου στο «Παπάφειου» Ορφανοτροφείο Θεσσαλονίκης, στο οποίο είναι πρόεδρος του Δ.Σ. και ο ίδιος προσπάθησε να την κουκουλώσει.

Συνέχεια

Ζουν οι μηχανές; …


Την ίδια χρονιά που Norbert Wiener εξέδιδε την πραγματεία του περί “ανθρώπινης χρήσης των ανθρώπινων όντων”, το 1950, μια άλλη εξαιρετική προσωπικότητα στην ιστορία της πληροφορικής, ο Alan Turing, διατύπωνε το ερώτημα εάν οι μηχανές μπορούν να σκεφτούν. Έξυπνος άνθρωπος ο Turing, τουλάχιστον στους επιστημονικούς τομείς που δούλεψε, θέλοντας να αποφύγει τις φιλοσοφικές συζητήσεις για το τι είναι “σκέψη” και τι “ευφυία”, μετέτρεψε το αρχικό του ερώτημα σε εάν οι μηχανές μπορούν να μιμηθούν την σκέψη· και, τελικά, σε εάν οι μηχανές, “απαντώντας σε ερωτήσεις” και “συζητώντας” με ανθρώπους μπορούν να τους πείσουν ότι είναι κι αυτές άνθρωποι.
Απ’ τα μέσα της δεκαετίας του ‘60 ως σήμερα, το test Turing είναι μια απ’ τις διεθνείς διαδικασίες (με μορφή διαγωνισμού) που παρακολουθεί την ανάπτυξη της τεχνητής νοημοσύνης. Στην τελευταία ως τώρα πράξη αυτού του τεχνολογικού τουρνουά, στον διαγωνισμό που έγινε απ’ την Royal Society στο Λονδίνο, το 2014, ένα πρόγραμμα ρωσικής κατασκευής (του Eugene Goostman), που παρίστανε ένα νεαρό Ουκρανό που μιλούσε τα αγγλικά σαν δεύτερη γλώσσα έπεισε το ένα τρίτο των συνομιλητών του ότι είναι άνθρωπος. Μιας και ο Turing είχε βάλει σαν όριο πειθούς το 30%, το γεγονός ότι ξεγελάστηκαν το 33% των συμμετεχόντων θεωρήθηκε απόδειξη πως ο “έλεγχος Turing” απέδειξε, για πρώτη φορά, ότι οι μηχανές μπορούν να σκέφτονται.

Συνέχεια