Εισαγωγή στα χαρακτικά του Pablo Picasso…


Γράφει ο Αντώνης Αντωνάκος

picas

[απόσπασμα]

Οι χορευτές κρατούν τη φαντασία μας στα πόδια τους. Λυγίζουν με τον πιο αρμονικό τρόπο διαγράφοντας πολύπλοκα σχέδια στον αέρα.

Ο Πικάσο υπήρξε ένας τέτοιος χορευτής. Ένας ποιητής που περιίπταται, κουβαλώντας όλα τα φριχτά τραύματα του έρωτά του, γνωρίζοντας βαθιά πως το χιούμορ είναι απόσταγμα της λύπης και όχι της χαράς.

Στην τύρβη της αγοράς έβρισκε το σάλιο του καλλιτέχνη και τη φωνή του διαβόλου.

Επιστήμονας και τρελός μάγος, σουρεαλιστής πριν και μετά τους σουρεαλιστές, αντηχών παιάνες και κρούων πίδακες. Με όλο τον παγανισμό της αρχαιότητας περασμένο διπλοβελονιά στο παιχνίδι του και στην παιδική τέχνη ενός ενήλικα, που η αθωότητα και ο ερωτισμός του είναι ένα.

Οι επιθυμίες ορατές και ο χρόνος που δουλεύει νύχτα μέρα για την ηδονή. Φιγούρες χαραγμένες θαρρείς με πρόκες και πενάκια σινικής μελάνης υπό πίεση πάθους.

Το ύφος και το πνεύμα του μεταδίδουν τόσο μεγάλη ενέργεια ώστε η ίδια η ενέργεια γίνεται το μήνυμα.

Ένα θηρίο ανελέητο που βουτάει ψυχή τε και σώματι στο όργιο.

Ένα κουβάρι εραστών ξετυλίγει τον ερωτικό του οίστρο, μπλεγμένο και παραμορφωμένο, έξω από κάθε ιστορικό χρόνο και αναφορά.

Εδώ μέσα έχει όντα που συνωμοτούν με τα αιδοία τους εναντίον μιας άρρωστης ανθρωπότητας.

Έκπτωτα όντα, μορφές αγίων που προσεύχονται στο μουνί. Στην πληρότητα που ολοσχερώς μας κυβερνά με τις μύχιες σημάνσεις της.

Ο σάτυρος άντρας αρσενικός, γονυπετής υψώνει τις παλάμες του στον ουρανό των υγρών της. Δεν παρακαλάει αλλά προσεύχεται και μυρίζει και αισθάνεται, γιατί δεν βρίσκεται μπροστά σε μια βιτρίνα ειδώλου της παρθενίας αλλά μπροστά στο αντικείμενο του πόθου του.

Στο λατρεμένο μουνί που οι μαχαιροβγάλτες αρχιερείς πέταξαν απ’ το ναό του. Μα αυτό βρίσκεται πάντα στον αληθινό του ναό. Στο ναό της φύσης. Εκεί που οι στρατοδίκες και ο βδελυρός σάπιος κόσμος δεν μπορούν να το δουν.

Γιατί εδώ κυριαρχεί η απόλυτη αγαθότητα και η απόλυτη αθωότητα. Γιατί εδώ για να δεις πρέπει να είσαι παιδί. Δηλαδή καλλιτέχνης και όχι ιδιοκτήτης ανθρώπινου κρέατος και κατεψυγμένης πατσάς.

Ο δαίμονας, εδώ, που έχει χαράξει με τα δάχτυλά του τους πόθους μας, επενδύει στις μοιχαλίδες και στην πανσπερμία. Στο όνειρο και στον εφιάλτη της αλήθειας. Στον ύπνο του έρωτα που πότε γεννάει τέρατα και πότε αλητήρια λαγνεία σπαρμένη μες στα απολωλά νυμφίδια της φαντασίας.

Απίθανες γήινες καμπύλες και ανοιγμένα μαλλιαρά μουνιά, μετέωρα στην εγωπληξία του έρωτα και τις διάσπαρτες επιπτώσεις της φαλλοκρατίας.

Άσεμνα όλα μέσα στην ιερότητά τους δείχνουν πως η μεγάλη τέχνη είναι διαρκής ερωτική σκυταλοδρομία για το ανεξόφλητο αντίτιμο της φθοράς.

_____________________________________________________________

Από:https://dromos.wordpress.com/2016/07/06/%CE%B5%CE%B9%CF%83%CE%B1%CE%B3%CF%89%CE%B3%CE%AE-%CF%83%CF%84%CE%B1-%CF%87%CE%B1%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%CE%B9%CE%BA%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CF%85-pablo-picasso/

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s